hazzard
23.06.08, 11:28
Nienawidzę ludzi, każdy człowiek jest z gruntu zły, podły, wyrachowany, na
pewno ma złe intencje i na pewno chce mnie skrzywdzić. Nie mam żadnych
znajomych ani faceta, bo są mi do niczego niepotrzebni. Po co mi wstrętni i
zakłamani ludzie, którzy będą tylko czegoś chcieli, a na koniec i tak mnie
skrzywdzą? Karmię się tym gniewem, tą nienawiścią, złością. Mężczyźni budzą we
mnie wstręt, nie potrzebuję żadnego towarzystwa, bo kiedyś ludzie dali mi w
kość i jestem przekonana, że nie warto utrzymywać z nikim kontaktów. Lubię w
zaciszu domowym popluć jadem, pooczerniać znanych mi ludzi, sąsiadów. Każdy ma
jakąś wadę. Każdy jest chodzącym złem.
---
To w skrócie postawa mojej mamy - 60-latki, wdowy mieszkającej ze mną i
starszym bratem. Zero znajomych, tkwienie w domu i narzekanie na cały świat.
Ja mam 30 lat, brat 41. Mamy swoje życie, znajomych, pracę i staramy się
normalnie żyć. Mamie nie podobają się wszyscy nasi koledzy czy znajomi, mimo
że ich nie zna osobiście, a jedynie z opowieści. Są to normalni ludzie, na
poziomie (nie żaden tzw element). Zwłaszcza ja jestem pod ostrzałem - mama
oczekuje, że będę jedynie siedziała w domu i dotrzymywała jej towarzystwa.
Każde wyjście (rzadkie zresztą) ze znajomymi jest okupione kazaniem, że ją
zostawiam samą, ona się przecież źle czuje, po co mi znajomi, po co utrzymuję
kontakt z X czy Y, bo przecież to debile etc.
Poznałam fajnego, dobrego człowieka - problem w tym, że jest trochę niesprawny
ruchowo. Mnie to nie przeszkadza, zwracam uwagę na charakter człowieka, a nie
na urodę, dobrze się rozumiemy, świetnie czujemy w swoim towarzystwie, być
może nawet będziemy razem. Ale dla mojej mamy to czysta abstrakcja -
dowiedziałam się, że jestem głupia, że to połamaniec, który na pewno mnie
wykorzysta i skrzywdzi i mam kategorycznie zerwać tą znajomość. Jakbym miała
8lat i spotkała nieodpowiednie dziecko do zabawy. Wybrałam się do niego w ten
weekend, na wspólne zaproszenie jego i rodziców, którzy chcieli mnie poznać i
przyjęli bardzo ciepło i serdecznie pod swój dach do tego stopnia, że
zapowiedzieli, iż mogę wpadać zawsze jak będę miała ochotę. Nocowałam rzecz
jasna w pokoju gościnnym;) I oczywiście ruszyła lawina pretensji, że to
chłopak nie dla mnie, po co pojechałam, jak mogłam przenocować, nadużyłam
gościnności, jestem bezwstydna, głupia etc., id. Przegrzebała mi torebkę,
dorwała się do mojego telefonu i przeczytała wszystkie sms-y. O mnie mówi, że
zachowuję się jak 16-latka, a sama zachowuje się po prostu dziecinnie. Jak
można zachowywać się w ten sposób? Mnie by do głowy nie przyszło, aby szperać
komuś w rzeczach lub czytać sms-y nie adresowane do mnie!
Nie wiem skąd w mamie takie pokłady nienawiści do ludzi. I skąd w niej
energia, aby się tą nienawiścią karmić. Wiem, że stara się mnie przytrzymać w
domu, aby mieć opiekę na starość i towarzystwo, ale niech nie oczekuje, że na
jej życzenie skończę jako zdewociała, zdziwaczała stara panna, na dodatek
samotna.
To, że ona sama idzie przez życie nie oznacza, że i ja muszę tak postępować.
Nie jest moją winą, że życie mamie ułożyło się jak ułożyło. Sama wybrała sobie
chłopaka na męża, wcześnie wyszła za mąż ( w wieku 18lat) i nikt nie ingerował
w jej życie! Rodzice mieli znajomych, jeździli na wakacje, mama namawiała tatę
na te wyjazdy, na kupno auta, na zmianę mebli etc. Kiedy słucham tych
opowieści, to jakby to były 2 różne osoby. Bo wtedy szła do przodu i
namawiała ojca na korzystne zmiany, a ja mam cieszyć się tym, co mam - nawet
wizja zrobienia prawa jazdy i kupna auta jest dla niej obecnie idiotyczna, bo
przecież po co mi samochód.
Staram się pomagać jak mogę, utrzymuję cały dom, pomagam jej finansowo, bo dla
mnie to oczywiste i normalne, ale takie usilne przytrzymywanie mnie przy sobie
uważam za koszmar.I te kazania, jaka to jestem wstrętna, podła, głupia i
egoistyczna, bo np, spotkam się z chłopakiem (rzecz jasna nieodpowiednim) lub
wyjadę raz-dwa razy w roku na urlop tygodniowy. Do czego mam chyba prawo jak
każdy normalny, pracujący człowiek.
Już nie wiem, jak przetłumaczyć mamie, że to moje życie i moje sprawy. I że
mam prawo do własnego życia, bo to, że mnie urodziła i wychowała nie oznacza,
że jestem jej własnością. Jeżeli ten związek nie wypali, to będzie to mój
problem, a nie mamy, brata czy sąsiada. Na pewno nie zwrócę się do nich o
pomoc i sama poniosę konsekwencje błędów.
Ktoś pewnie powie, że powinnam wynająć mieszkanie - z chęcią bym to uczyniła,
ale wtedy musiałabym utrzymywać 2 domy (mama jest na rencie i nie dałaby rady,
a brat to truteń), a na to mnie nie stać, zwłaszcza w warunkach warszawskich.
Cała sytuacja jest chora i beznadziejna.