POKOLENIE X made in Poland

[mariposa]

Jacy jestescie? Jacy jestesmy?

Dlaczego konczac "dobre" studia ciagle nie wiemy co ze soba zrobic?

Dlaczego nie wiedzac, czego naprawde od zycia chcemy nie potrafimy sie cieszyc,
tym co jest nam dane?

Dlaczego krytykujac stereotypy bezwiednie sie im poddajemy?

Czy jestesmy silni swoja slaboscia?

Czego sie boimy?

Skad prychodzimy? Dokad zmierzamy???

[kwieto]

Phi - niby rocznik ten sam, a wrazenia inne...

A moze za bardzo jest sie "dzieckiem swoich rodzicow" lub "czlonkiem
spoleczenstwa" niz soba samym? Ja widze czesto totalna rezygnacje - "robilbym
to i to, ale na pewno mnie nie przyjma na takie studia"; "chetnie bylbym X, ale
bedac X to sie nie utrzymam, wiec zostalem Y, to zapewnia mi godziwe zarobki"

Kwestia mody? "owczego pedu"? Bylem kiedys w ciezkim szoku, kiedy w czasie gdy
wybieralem dokladny pion swoich studiow (po roku studiowania) i oblecialem
wszystkie katedry, pytajac wykladowcow i studentow jak u nich jest. Byly
odpowiedzi w stylu: "poszedlem na marketing, bo nienawidze finansow" - czy na
prawde nie mozna robic czegos co sie lubi, zamiast robienia czegos czego sie
mniej nie lubi?

Chyba to jest przynajmniej w duzej czesci problem - robie cos, co jest
akceptowane, pochwalane przez ogol, ewentualnie daje mi korzysci, ale zarazem
tak na prawde unieszczesliwia. A gdy czlowiek nieszczesliwy, pojawia sie
poczucie bylejakosci, zagubienia, bezsensu...

[Gość: wreo]

pewnie mowa o moim pokoleniu.
tez nie zgadzam sie z inicjujaca wypowiedzia.

wyznaczam sobie cel i daze,
jak sie potykam to zmieniam cel i ide dalej
do przodu.

[fnoll]

pokolenie X zdaje sie sluchalo nirvany, soungardenu i pearl jamu i nosilo
ciuchy z second handu, oraz wprowadzilo mode na kozie brodki - dzis kozie
brodki nosza mlodzi biznesmeni, a w second handach poza ubogimi ubieraja sie
tez najbardziej ekskluzywni (kayah na przyklad - podaje za viva), nawet jak
ktos sie ubiera na "szmaciarza" - to "szmaty" te sa czyste i cale, a martensy
calkiem kosztowne

dzis ton nadaja "pampersy" (czyta sie gazety kolorowe, to sie wie)

pewnie i zostaly jakies kwestie egzystencjalne - ale nie sa bynajmniej,
przynajmniej ja tego nie widze, wysuwane na przod

a ludzi ktorzy nie szli "za glosem serca", lecz za glosem "ludu", "rodzicow"
czy "rozumu" to przeciez nigdy nie brakowalo, niezdecydowanych takze

dales dupy? rzuc to albo polub, jestesmy tym co robimy - nikomu na zdrowie nie
wychodzi uciekanie przed odbiciem w lustrze

kazdy chcac nie chcac dokonuje wyborow, zbiera ich konsekwencje, wazne zeby
czuc sie w pelni zgodnym ze swoim wyborem, bo to daje wiekszy "psychiczny
komfort" - tak sobie mysle, i staram sie grac swa wlasna role z jak
najwiekszym zaangazowaniem

pzdr

fnoll

[faxio]

Oj tak, tak.
Ale najgorzej jak sie nie wie, co się lubi, tzn. co właściwie chciałoby sie
robić.

Impresje na temat

[kwieto]

Zainspirowaly mnie te "dobre studia" i pomyslalem sobie, ze moze jest tak, ze
skupiajac sie na zapewnieniu sobie godziwej przeszlosci (chyba po to te "dobre
studia") - zapomina sie o czyms takim jak terazniejszosc? I nagle okazuje sie,
ze robi sie cos, czego sie nienawidzi, albo zwyczajnie nie lubi, w imie.... w
imie zludzen?

Ladna piosenka, ktora tu pasuje, choc z perspektywy osoby, ktora sie wylamuje z
tego kola "X"-ow:

Zycie ci o swicie mruczy wciaz:
graj, wygrywaj, do sukcesu daz
Nie len sie, badz chlop
Gon za szansa w trop
Nie lez jak ten snop
Ciagle wchodz na top i nie mow stop!

Popatrz gdzie sa inni a gdzie ty
graj, wygrywaj, nie wypadaj z gry!
Lecz choc tak mi radzi swiat
odpowiadam na sto takich rad
o tak:

O-o-o
spoko, spoko
w swoim rytmie
ide w przod

To jest rytm
z poko, z poko
z pokolenia
samby nut

O-o-o
spoko, spoko
blyszczy w oku
szczescia skra

To jest ta
szczescia chwilka
gdy serc kilka
sambe gra..

Szczescie to jest droga, a my w niej
ale tempo tu sie liczy mniej
tu nie predkosc, lecz - bardzo wazna rzecz
ze sie idzie wstecz, gdy sie kiepskie towarzystwo ma
Gdzie wsrod ciemnej nocy trudny cel
mysl odwazna jak rakiete strzel
i sie pociesz, bo to fakt
ze ktos jeszcze chce zaspiewac tak
jak ty.

[szary_ptak]

mariposa napisał(a):

> Jacy jestescie? Jacy jestesmy?
>
> Dlaczego konczac "dobre" studia ciagle nie wiemy co ze soba zrobic?
>
> Dlaczego nie wiedzac, czego naprawde od zycia chcemy nie potrafimy sie cieszyc,
>
> tym co jest nam dane?
>
> Dlaczego krytykujac stereotypy bezwiednie sie im poddajemy?
>
> Czy jestesmy silni swoja slaboscia?
>
> Czego sie boimy?
>
> Skad prychodzimy? Dokad zmierzamy???

To dotyczy kazdego pokolenia, a raczej czesci kazdego pokolenia...Pewnie kiedys w
Polsce bylo latwiej - czlowiek konczyl studia, bez znaczenia raczej byla ocena
koncowa, i - albo rozpoczynal prace "z nakazem", albo znajdowal sobie sam...ale
praca byla "pewna", przynajmniej przyslowiowy "chleb ze smalcem"...Premia
nalezala sie z racji samego zatrudnienia...Dzisiaj kazde studia sa dopiero
poczatkiem, liczy sie "ksztalcenie ustawiczne", nic nie jest stale, nie daje
poczucia stabilizacji zadna wlasciwie praca...

A swiat jest teraz blisko (nie tak, jak kiedys...) - widzi sie dysproporcje,
najczesciej na minus...

Co jest najwazniejsze?... Kazdy musi odnalezc swoja wlasna odpowiedz...

Pozdrawiam

[joolz]

Trudno mowic w Polsce o pokoleniu X gdy jest takie bezrobocie, co rzucic to
wszystko i pracowac w knajpie, tylko czy na zycie starczy Polska to nie Stany
niestety

Pomysl na zycie

[Gość: mariposa]

joolz napisał(a):

> Trudno mowic w Polsce o pokoleniu X gdy jest takie bezrobocie, co rzucic to
> wszystko i pracowac w knajpie, tylko czy na zycie starczy Polska to nie Stany
> niestety

trudno sie nie zgodzic, tylko ze mi chodzi bardziej o mentalnosc. jaka, Twoim
bylaby reakcja otoczenia, gdyby ktos zrezygnowal z pracy w banku, zeby zostac
listonoszem?

chodzilo mi tez o to, ze obecnie mlodzi ludzie (wlaczajac w to siebie) nie bardzo
wiedza, czego chca i stad potem 1/3 studentow w Polsce konczy zarzadzanie i
marketing, a nastepne 20% prawo.
wiemy, czego NIE chcemy, ale nie wiemy, czego chcemy (oprocz naturalnie
najogolniejszych okreslen jak szczescie, zdrowie, milosc itp.)

moze pytanie powinno raczej brzmiec: jaki pomysl na zycie ma pokolenie 20-latkow?

bo niestety czasy takie, ze samemu trzeba sobie to zycie jakos zorganizowac...

[kwieto]

A czy to nie wszystko jedno jakie pomysly na zycie maja Ci dwudziesto-
dwudziestoparo latkowie? Bo kazdy bedzie mial inny pomysl, wyciagac wnioskow
sie z tego nie da... a moze sie da? Tylko jakie?

[Gość: mariposa]

chodzi o to, ze mam wrazenie, ze wiekszosci z nas brakuje pomyslu na zycie.
powielamy wiec krytykowane przez nas samych schematy, byle tylko "nie zmarnowac
sobie zycia".

a potem wpadamy w depresje...

[kwieto]

A sama szukasz czy powielasz?

[Gość: mariposa]

uciekam

[kwieto]

Ale od czego? Od swojej wersji, czy od wersji rodzicow? Od obu? W jaki sposob?

[Gość: Renka]

Mnie sie wydaje, ze niektorzy maja pomysl na zycie wczesniej i z powodzeniem go
realizuja, nie majac zadnych kompleksow.Inni musza troche dluzej poczekac.
Absolwenci uniwersytetow, wpadaja we frustracje.Maja kupe dlugow(bo studia
kosztuja), brak perspektywy na zatrudnienie, chyba, ze ich szkolny kolega z
podstawowki moze ich zatrudni , jak sie do niego dostana na audiencje..A
dlaczego wierza w swoje poslannictwo? Przeciez wiele razy w codziennym zyciu
okazuje sie , ze ich szefem , czyli tym, ktory IM placi, od ktorego zalezy ICH
byt, jest prosty burak , bez szkoly. POgardzaja nim za plecami,ale musza
pracowac , zeby zyc!
Tak jest tutaj i tak samo jest w Polsce.Ludzie studiuja z roznych powodow.Bo
lubia wiedziec wiecej od innych, bo chca lepiej zarabiac (czasem watpliwe),a
moze dlatego, ze chca nalezec do nobilitujacej inteligencji.A jak czuc sie
nobilitowanym , kiedy nie ma pracy, mimo kwalifikacji?
Rada jest jedna.Trzeba wziasc inny kurs i dalej studiowac.Dalej szukac.
Spotkalam ostatnio mlodego czlowieka, ktory jest w Kanadzie oddelegowany z
Europy do robotyzacji linii produkcyjnych. Podlega mu kilkadziesiat osob.Jego
kultura osobista, spokoj i profesjonalizm zachwyca po prostu. Interesuje sie
historia starozytna, zna sie na sztuce, jest milosnikiem malarstwa..Nigdy nie
skonczyl zadnego uniwersytetu, skonczyl zawodowke w Polsce. Zawsze zarabial
kupe szmalu.A teraz kieruje inzynierami.Co go odroznia od innych , to fakt, ze
kiedys wyemigrowal z Polski, po tej zawodowce.Kurs jezyka , college, lata pracy
w zawodzie.On naprawde wyglada na szczesliwego. Zona, dobre malzenstwo.
Zaprzyjazniona Dziewczyna studiuje historie , bo chce zostac nauczycielka.Poki
co, musi pracowac na swoje studia. Pracuje w hotelu , jako pokojowka,kazdy
prawie weekend, sprzata. W domu rodzinnym niczego nie brakuje, lacznie z
basenem , sauna i innymi fontannami..Ale to, ze pracuje jest oczywiste.Podroze,
szalenstwa wakacyjne kosztuja.A w koncu kazdy sobie sam kuje podkowe na
szczescie..I w koncu trzeba kiedys zaczac doroslec.

[Gość: loki]

Zapic, zapomniec, uciec od tego syfu, praca mnie mierzi, studia- nudza, kobiety-
same suki, szkoda slow

Jak myślicie?

[Gość: Melba]

A nie sądzicie, że gdy się wie, czego się NIE chce i się tego trzyma, to juz
jest bardzo dużo?

[Gość: mariposa]

Gość portalu: Melba napisał(a):

> A nie sądzicie, że gdy się wie, czego się NIE chce i się tego trzyma, to juz
> jest bardzo dużo?

NIE koniecznie. jesli wiesz, czego nie chcesz, ale nie wiesz, czego chcesz
(vide "nie chce byc prawnikiem") to prowadzi to do frustracji. i do myslenia,
moze jednak powinnam zostac "prawnikiem", w koncu to taki "dobry zawod", a
przynajmniej bede mial/a z czego zyc. nastepnie, nie mam juz
czsu/energii/pieniedzy/sil zeby dalej szukac/studiowac/zmieniac. oraz "w koncu
trzeba sie ustatkowac/zaczac myslec powaznie/byc odpowiedzialnym/niezaleznym."

nie sadzisz?

[Gość: Melba]

Nie do końca.Chodzi mi o sytuację, kiedy wiesz, czego NIE chcesz i jesteś temu
wierna.To znacznie ułatwia zycie, ale wymaga siły i wytrwałości.

[kwieto]

Tak ale to nie zwalnia od miotania sie. Tak jak ja w tej chwili. Niby wiem,
czego nie chce, ale w danej sytuacji nie zmienia to niczego. Bo nie wiem czy
chce. zalozmy, ze jestem na rozstaju drog. Na poludnie isc nie chce (to wiem),
ale zostaje jeszcze polnoc, wschod i zachod. I wiedza, ze nie chce na poludnie
jakos tu nie pomaga, nadal mam za duzo mozliwosci i watplowosci...

[Gość: fnoll]

Gość portalu: Melba napisał(a):

> A nie sądzicie, że gdy się wie, czego się NIE chce i się tego trzyma, to juz
> jest bardzo dużo?

nie chce byc uzaleznionym od wielkich organizacji ekonomicznych, a wlasnie
jestem w przededniu zaciagniecia kredytu ktory bedzie kladl sie cieniem na moje
najblizsze 15 lat - witaj kapitalizmie! ech...

a dlaczego? z braku lepszego pomyslu! bo nie ma nic cenniejszego nad pomysl,
taaa...

pozdr

fnoll

myślisz....?

[Gość: Silen]

Inny pomysł?

[Gość: Anna27]

Wczoraj sluchalam interesujacej audycji radowej w NPR na temat "emerging
adults". Powiedziano tam, ze termin "Generacja X" zostal ukuty w celach
marketingowych, zeby sprzedac produkty mlodym i rzeskim ludzikom. Nazwie tej
dala poczatek ksiazka, ktorej ja nie czytalam, a ktora jest podobno dobra.

No wiec wyjasniajac sztucznosc pojecia zakladam, ze chodzi tutaj o grupe
wiekowa 22-33. Albo cos w tej okolicy. W tej dyskusji radiowej stwierdzono,
ze nam jest trudniej wybrac drogi zyciowe, bo liczba ludzi majacych wyzsze
wyksztalcenie wzrosla. Kidys wyzsze wyksztalcenie wystarczylo by miec fajna
prace. Obecnie nie wystarcza. Trzeba walczyc o prace z ludzmi naszego
pokolenia. Inna sprawa, nie ma miedzy nami swiadomosci wiezi. Hippisow
laczyl protest przeciwko wojnie w Wietnamie, pragnienie wiekszej ekspresji
seksualnej, artystycznej i pseudo-artyscznej. Nas cos takiego juz nie laczy.

Zreszta wszystko co tutaj powidzialam dotyczy nialych i middle klas. Ktos
biedny nie bedzie sie zastanawial nad generacja x tylko pojdzie do biura
zatrudnienia. I tam nic dla niego nie bedzie.

X GENERATION

[mariposa]

Anno, masz racje. Termin zostal przyswojony przez socjologie na podstawie
tytulu znakomitej ksiazki, jednego z moich ulubionych autorow D. Coupland'a.
Tak na marginesie ksiazka jest znakomita, nie tylko pod wzgledem tresci, lecz
takze swieza, nowatorska forma beletrystycznego videoclip'u swietniepasujaca do
tresci, a przy tym czyta sie ja bardzo przyjemnie.

a wracajac do meritum, pokolenie X, to, tak jak zauwazylas, pokolenie bez
torzsamosci, bez potrzeby buntu. problem nie polega na tym, ze zdobywajac
wyksztalcenie "kariera" nie jest gwarantowana. problem tkwi w tym, ze bycie
yuppie (young urban person, czy jakos tak) nie daje satysfakcji, kiedy
uswiadamiasz sobie, ze jestes tylko "jednym z kurczakow pozamykanych w
klatkach". ksiazka jest o trojce, nawet nie wiadomo czy przyjaciol, ktorzy
uciekaja przed "ulozonym" zyciem. jeden z nich rezygnuje z kariery dobrze
zapowiadajacego sie marketingowca, wyjezdza i pracuje w barze, kolejna
dziewczyna ucieka od swojej bogatej rodzinki. nie bardzo wiedza, co zrobic ze
swoim zyciem. nie widza nawet sensu sie buntowac. po prostu dryfuja. ich
marzeniem jest prowadzic maly motel na wybrzezy dla ludzi "zwichrowanych", ale
tak naprawde to tylko lubia o tym gadac, a nie maja dosyc wytrwalosci, zeby
realizowac swoj plan (tylko jeden z nich jest przekonany, ze chce tego).

no, dosyc o ksiazce! jako przyszly doktor socjologii musisz ja przeczytac!!!


chodzi mi o to czy my posiadamy jakas wspolna, pokoleniowa tozsamosc? wspolne
cele? marzenia? czy jestesmy silni? czy potrafilibysmy sie zorganizowac? czy
nam sie jeszcze czegos chce oprocz swietego spokoju?

[Gość: Renka]

Nie naleze co prawda do generacji X, raczej do hippie, chociaz tez zem za
mloda.Znam jednak sporo mlodych ludzi i musze przyznac, ze chyba w ogole nie ma
co marzyc o jakims ruchu wspolnym, czy buncie.Raczej jest silne
wspolzawodnictwo, kto szybciej , wiecej zdobedzie materialnych dobr. Moze
jeszcze ruch ekologiczny, ale ..
Po prostu to pokolenie zaczyna ere upadku tradycyjnego budowania middle class,
ktora zreszta juz nie istnieje, ani w Kanadzie, ani w Stanach, a mysle, ze w
Europie tez.Nikt jej nie odtwarza.Rozpietosc dochodow przecietnych ludzi jest
nieduza, mozemy mowic o tych, co calkiem przyzwoicie zyja bedac nawet na
zasilkach spolecznych (maja oplacane przez podatnikow mieszkanie, samochod
(benzyna), studiuja sobie wymarzone kierunki na uniwersytecie,(zadluzajac sie
przy tym), a jak maja dziecko to tez maja oplacone przedszkole, opieka do
dziecka..)Z drugiej strony inni, pracujacy gdzies w sklepie, czy hotelu, nie
majac zadnych uniwersytetow ukonczonych, tez maja dom, czy mieszkanie,
samochody. Nawet ci bardzo bogaci od pokolen rowniez pracuja gdzies w
prozaicznym miejscu jak maly bar, lub restauracja.Pytanie, czy studiowac czy
nie ? Jakosc zycia naprawde w niewielkim stopniu zalezy od dyplomu, raczej od
posiadanych mozliwosci, rowniez zdolnosci czy inteligencji. Pewnie, ze sa
zawody, ktore wymagaja dyplomow, ale trzeba sie z tym liczyc , ze po studiach
zaczyna sie od najnizszej stawki i daleka droga do sukcesu finansowego..Lekarze
w Kanadzie np to prawie wyrobnicy,pracuja wiele, wiele godzin, nauczyciele, ci
mlodzi, zarabiaja mniej niz ich uczniowie..Pielegniarka , aby miec taki poziom
zycia jak line worker(zrobi swoje i do domu), musi brac dodatkowe dyzury, albo
emigrowac do USA, gdzie akurat ta grupa zawodowa jest dobrze oplacana..
Pozostaje prawo, ktorego ukonczenie niektorym daje pensje mniejsza od
przyslowiowych sprzataczek, ale innym , owszem na start 12o tys US. Ale to
legendy, przewaznie jakies stare uklady, rodzina, z ulicy nikt nic nie osiaga.A
jezeli , to dluuuga droga.I nudna,nie kazdy lubi takie przepychanki.Ja to
raczej widze juz nadciagajace pokolenie w sumie biedakow, wiecznie goniacych za
pieniedzmi, pozbawionych glebszego zycia uczuciowego, bo goniacych za
pieniedzmi. A ci, co robia inaczej, bardzo szybko wpadaja w dolek, brak
pieniedzy, potem to juz tylko staczanie sie, alkohol, narkotyki i jeszcze
nizej. Zauwazylam ,wielu mlodych pozostaje pod skrzydlami rodzicow do poznej
30tki nawet,niewiele robiac , aby sie usamodzielnic, a takze bardzo duzo bardzo
mlodych wyfruwa z domu, majac 16 lat i troche wiecej, jada gdzies przed siebie,
szukac pracy i przygody,a przeciez to jeszcze dzieci, potrzebujace matki ,
ojca.Wielu z nich marnuje sie, bo zycie tu w Ameryce jest naprawde twarde i nie
ma litosci nad nikim.Trzeba naprawde wiedziec co sie chce robic w zyciu i jak
sie chce to zycie przezyc.Ci, co nie wiedza, odpadaja.

X GENERATION czy SAMOTNI

[mariposa]

pokolenie X, termin ukuty w Ameryce (a wlasciwie w Kanadzie ;-) ) jako
okreslenie 20-30 latkow, buntujacych sie przeciwko konsumcjonizmowi i
depersonalizacji moze rzeczywiscie nie przystawac do Polskiej rzeczywistosci.

moim zdaniem problem tkwi jednak w tym, ze ten bunt ten nie jest konstruktywny.
mlodzi ludzie nie widza zadnej alternatywy.

czyzby wiec "Samotni" - obraz blizszy polskim realiom, lecz jakze bliski pod
wzgledem zagubienia w dzisiejszym swiecie, poczucia pustki i braku perspektyw.

jak wyglada ZLOTA POLSKA MLODZIEZ w Waszych oczach???

[bibelot]

Jaki bunt?
Pokolenie X się buntuje? Śmieszne!
To chyba najmniej zbuntowana grupa od dziesięcioleci.
Bunt pokoleniowy to coś co łączy określoną grupę w podobnym wieku.
A co łączy pokolenie X? Konkurencja, nastawienie na sukces, pieniądze. Metody
podobne, cel też.
Bunt jeśli istnieje to wewnętrzny, rozterki, do których nawet nie wypada się
przyznać bo to nie licuje z kreowanym wizerunkiem.

[Gość: mak05]

Witam!

mariposa napisał(a):

> czyzby wiec "Samotni" - obraz blizszy polskim realiom,
lecz jakze bliski pod
> wzgledem zagubienia w dzisiejszym swiecie, poczucia
pustki i braku perspektyw.

> jak wyglada ZLOTA POLSKA MLODZIEZ w Waszych oczach???

Poczucie samotności pokoleniowej to z mojego punktu
widzenia cos naturalnego!
Wartości, oczekiwania i pragnienia determinowane są w
dużym stopniu czasami w których żyjemy!
A te uwikłane śą kulturowo i historycznie!
Dużo piszecie o drapiezności naszych czasów. Myślę, że
wiele w tym prawdy.
Ale jest też w grupie 20-30 latków spora ilość
wolonatriuszy pracujacych z niepełnosprawnymi lub
hospicjum. Znam takich, którzy robią to po całym dniu
zajęć na uczelni lub pracy w banku.
Można konstatować trudną rzeczywistość, ale można też coś
z nią zrobić.
Pomaga w tym uczciwa odpowiedź na pytanie: Na czym mi w
życiu zależy?

A jak rozumiesz mariposta okreslenie ZLOTA POLSKA MŁODZIEŻ?
Czy to nawiązanie do określenia lat 60/70 "bananowa młodzież?
Pozdrawiam

[kwieto]

No wlasnie, bo ja nie wiem, czy jestem zlote polskie pachole czy nie?

A w "samotnych" to nie chodzilo o kontestacje - oni wcale nie kontestowali
rzeczywistosci, tylko biernie sie w niej unosili, nie majac ani odwagi nic ze
soba zrobic, a zarazem czujac w sobie i wokol siebie wylacznie duchowa i
emocjonalna pustke...

Jedynym, ktory w jakis sposob robil tam cos ze swoim zyciem (czy kontestowal to
inna sprawa) byl ten busiarz-trawkarz, ktory pod koniec filmu sobie
przypomnial, ze on ma dziewczyne, co pojechala do ciotki... A reszta sie
miotala ciagle w tej samej konwencji, zarazem panicznie bojac sie ucieczki od
niej. Bylo tam pare momentow, ktore mogly byc dla kazdego z nich przelomowe -
smierc matki, smieszna kolacja z Japonczykami w tle... ale w koncu kazde z nich
wrocilo z powrotem to tego samego bajorka - to ma byc kontestacja???

No i super tekst, ktory parodiuje ten ped do "robienia czegos ze swoim zyciem"
- Dealer narkotykow: "wez sie za siebie, trawka robi Ci tylko wode z mozgu, juz
nawet myslec nie potrafisz, zrob cos z soba, zacznij zyc - mowie Ci:
HEROINA..."

ZA DUŻO MYŚLICIE!!!

[Gość: Kameleon]

Gość portalu: mak05 napisał(a):

"...> Ale jest też w grupie 20-30 latków spora ilość
> wolonatriuszy pracujacych z niepełnosprawnymi lub
> hospicjum. Znam takich, którzy robią to po całym dniu
> zajęć na uczelni lub pracy w banku.
> Można konstatować trudną rzeczywistość, ale można też coś
> z nią zrobić.
> Pomaga w tym uczciwa odpowiedź na pytanie: Na czym mi w
> życiu zależy?..."
No właśnie, święta racja. Jak ktoś chce się ciągle zastanawiać, co zrobić ze
swoim życiem, i na czym mu w ogóle zależy, to będzie miał takie problemy, jak
mariposa. Ja też znam wielu naszych rówieśników, którzy po ciężkiej dniówce za
biurkiem, komputerem, kółkiem czy stołem operacyjnym mają jeszcze chęć na
rozwijanie własnych zainteresowań. I to jedynie, a NIE PRACA (jakkolwiek byłaby
satysfakcjonująca zawsze prowadzi do "wypalenia") podtrzymuje ich poczucie
spełniania własnej misji. Jedź w góry, mariposa, połaź trochę, pożegluj, odkryj
nową polankę w lesie, złap szczupaka, niech uda Ci się pokonanie przeszkody
konno, a wtedy będziesz wiedzieć, jak najlepiej się zorganizować. Nie mam gotowej
odpowiedzi na Twoje pytania, ale od kilku lat (czyli od skończenia studiów, a tym
samym zaprzestania traktowania ich tematyki jako mojej pasji) należę do "Ruchu
Aktywnych" (lub "Pasjonatów" lub "Wariatów" lub "Ekologów" lub "Sportowców", jak
zwał,tak zwał) i jest to najlepszy sposób na znalezienie własnej drogi. CARPE
DIEM! - może banalne dla niektórych, ale za to świetnie robi dla ciała i ducha.A
poza tym pozwala czuć się jednak częścią pewnej zbiorowości, która myśli tak
samo. I to jest właśnie dzisiejszy bunt, opozycją do young urban person jest
young energetic person, która mówi "nie pracuję dla sukcesu, SUKCES ZACZYNA SIĘ
PO PRACY".
pozdrawiam.

Prorot do Maslow'a

[Gość: Martin]

Prosze Panstwa! proponuje wrocic do starego dobrego Maslow'a: przecietny
czlowiek nie bedzie sobie glowy zajmowal budowaniem wspolnoty duchowej czy
ideologicznej z innymi, jesli nie bedzie czul, ze jego potrzeby fizjologiczne,
materialne i potrzeba poczucia bezpieczenstwa nie sa zapewnione. Obecni 20
latkowie, do ktorych sie zaliczam, choc nie jestem typowym przedstawicielem,
maja male szanse na ideologizowanie, gdyz jest ich w Polsce przede wszystkim za
duzo. Wyz lat 80 dopiero wchodzi w dorosle zycie, a w Polsce juz jest ciasno.

Z przerazeniem obserowowalem lamanie kregoslupa swoim znajomym o 10 lat
starszym-pokonczyli- przewaznie na stypendiach- najlepsze szkoly swiata, byli
pelni zapalu, energii, mieli jak na swoj wiek ciekawy bagaz doswadczen- slowem
tacy ludzie, jakich zdawalo by sie- trzeba w kraju budujacym spoleczenstwo
obywatelskie, panstwo prawa i spoleczna gospodarke rynkowa. Wracali do Polski i
albo pol roku pozniej uciekali, albo zmieniali sie w swoje cienie-
znerwicowane, wypalone, na prozacu. I podkreslam NIE CHODZI O KASE, ale
mozliwosc realizowania siebie i popychania tego swiata do przodu- niekoniecznie
zostanie rzecznikiem rzadu w wieku 25 lat, ale robienie dobrze tego, co sobie
czlowiek wybral za swoja dziedzine. Samospelnianie jest w Polsce blokowane
przez bezrobocie i slaba koniunkture, ale rowniez ograniczonosc umyslowa,
patologiczne uklady w sektorze panstwowym i tradycyjne polskie pieklo.

Strach pomyslec, co bedzie sie dzialo na rynku pracy i jaki klimat spoleczny w
zwiazku z tym zapanuje w Polsce, gdy w zycie wejdzie kilka nadchodzacych
rocznikow. Oczywiscie bardziej przytomni, ktorzy w innych warunkach staneli by
byc moze na czele nowego pokolenia- zorganizowali je i stworzyli jakis front
ideologiczny, zdaja sobie sprawe z tego, co jest grane i raczej zajmuja sie
tym, czy i jak swoje zycie wiazac z Irlandia, BRD czy innym krajem,
potrzebujacym ich sily zyciowej i energii.

Nie oceniam tu przymusu migracyjnego- ani z punktu widzenia obecnych 20-latkow,
ani RP, ani EU, ale przymus ten po prostu jest i trzeba to miec na uwadze
rysujac profil ideologiczny mlodych posiadaczy polskich paszportow. Zycie jest
zbyt krotkie, zeby ktokolwiek rozsadny wznosil budowle na ruchomych piaskach,
ktore w dodatku bedzie musial wkrotce porzucic.

[kwieto]

No ale zeby emigrowac do Irlandii, trzeba wiedziec "po co" - trzeba wiedziec co
sie chce robic. A tu problem polega na tym, czy wiemy, co chcemy robic. Jesli
nie wiesz dokad "idziesz", to i Irlandia nie pomoze. Ci wszyscy ludzie o
ktorych Ty napisales - oni wiedzieli dokad zmierzaja... A co zaproponujesz
komus, kto nie wie? Kto rownie dobrze moglby byc menadzerem jak i ciesla? Jest
mu wszystko jedno?

[Gość: cardi]

Rozmawiam z mlodymi po studiach, ktorych pomysly i energia codziennie coraz
bardziej sie wypalaja, zamiast znalesc ujscie w sensownej, normalnej pracy, o
jaka w naszych warunkach jest tak bardzo ciezko. Szansa bezpiecznego, godnego
zycia w oparciu o uczciwa prace np. ciesli w Irlandii sklania ich do tego, ze
wkladaja potulnie menedzerskie aspiracje do plecaka. Na Wegrzech istnieje
opinia o Polsce jako kraju mlodych, z ich sila i potencjalem. Czy ktos u nas
tez doceni ich wartosc, zanim - tak jak mlodzi Wegrzy - osiedla sie za
granicami?

[kwieto]

Wiesz, ja nie czuje sie tutaj "gnebiony"... mimo, ze akurat jestem
bezrobotny...

A z tymi "mlodymi po studiach" to czesto jest tak, ze wydaje sie im, ze samo
ukonczenie studiow daje gwarancje swietnej pracy - a tak nie ma nigdzie.
Np. studenci SGH (kalam wlasna uczelnie) slyna ze zbyt wygorowanych zadan co do
pracy - wysokie pensje, sluzbowe samochody... A potem sie dziwia, ze firmy po
prostu oferty pracy wszystkich kandydatow, ktorzy pisza ze pochodza z tej
uczelni - wyrzucaja do kosza... Oczywiscie nie zauwaza wlasnych nierealnych
zadan, predzej powiedza, ze "chcieli mnie udupic". Bywa.

[Gość: Miska]

> Jacy jestescie? Jacy jestesmy?

Jaka ja jestem ? Sama nie wiem. Czasami sie zastanawiam i nic mi do glowy nie
przychodzi. Co innego mysle, co innego mowie i co innego robie. Drazni mnie to.
Jestem niekonsekwentna w swoich decyzjach i nie wiem jak sobie z tym poradzic.

> Dlaczego konczac "dobre" studia ciagle nie wiemy co ze soba zrobic?

Ja nie skonczylam jeszcze... studiowalam chemie, matematyke, ekonomie a teraz
informatyke... nie moge sie zdecydowac co chcialabym robic, wszystko mnie
interesuje ale po trochu, nie zglebiam czegos co dla mnie nie ma sensu tym
bardziej na sile. Nie jestem w stanie sie zmusic do tego. Za pieniadze jakie
wydalam na swja edukacje moglabym sobie kupic dobry samochod ale i tak to do mnie
nie trafia, jak mi sie nie chce to olewam wszystko i mowie sobie, ze zaczne cos
innego od poczatku. Ale ile razy mozna zaczynac ???
Chcialabym byc aktorka ale nie wiem co zrobic w tym kierunku :-( Zawsze chcialam
byc aktorka, wszyscy mnie wysmiewali z tego powodu, nawet mama i nauczyciele w
LO. Przestalam wierzyc w swoje aktorskie przeznaczenie pomimo tego, ze jestem
dosc ladna, mam doskonala pamiec i chec do tego.

> Dlaczego nie wiedzac, czego naprawde od zycia chcemy nie potrafimy sie cieszyc,
> tym co jest nam dane?

A co jest nam dane ? Powiedzialam matce, ze nie bede zyla wg scenariusza jaki mi
napisala, sama sobie bede go ukladac i narazie wychodzi mi to zle... poczatki
byly extra... w LO duzo kasy bo pracowalam w weekendy na zlecenie w firmie
komputerowej, potem tez niezle dobra praca, studia... potem zaczelam sie gubic we
wszystkim, teraz jestem na wypowiedzeniu ...
Zycie stracilo dla mnie sens... jedynym moim przyjacielem jest moj pies, dla
ktorego musze zyc ! i go kocham !

> Dlaczego krytykujac stereotypy bezwiednie sie im poddajemy?

taka chyba ludzka natura...i przede wszystkim lenistwo i dopadajacy nas
dekadentyzm...

> Czy jestesmy silni swoja slaboscia?

Ja sie tego boje.... i nie chce w to wierzyc...

> Czego sie boimy?

Zycia, przyszlosci, dnia nastepnego...
Najchetniej schowalabym sie do jaskini i zapadla w sen zimowy... obudzila sie
wiosna, zakochalabym sie, bylabym szczesliwa...

> Skad prychodzimy? Dokad zmierzamy???

ja zmierzam donikad...
I to jest przykre, ze zdaje sobie z tego sprawe i nic nie jestem w stanie z tym
zrobic :-(

[dziubek_pz]

Mam dla Ciebie radę, Miska. Weź swojego psa na bardzo długi spacer, pobiegaj z
nim trochę po śniegu, pobaw się, to Ci może trochę lepiej zacznie świat
wyglądać. A później przyjmij trochę słoneczka w solarium, to nabierzesz energii
i bardziej optymistycznie spojrzysz na świat.
Bezrobocie, wyż demograficzny lat 80-tych, brak perspektyw - nie przyjmuję
takich argumentów.To, co próbujecie w tym wątku powiedzieć świadczy o tym, że
tworzycie obraz dzisiejszego życia w Polsce od wyznaczenia ram, w których
następnie ustawiacie różne spostrzeżenia i Wasze własne osoby. To prowadzi do
takiej frustracji, o której pisze Miska. Najpierw trzeba zaistnieć w swoim
własnym życiu, a dopiero później ustawiać się na obrazie, wtedy patrzysz na
wszystko z innej perspektywy - tej oddolnej i Twój mały sukcesik przesłania Ci
świat, który zaczynasz widzieć przez pryzmat tego, co wydarzyło się w Twoim
życiu, a nie tego, co mówią w mediach.

Do Miski

[Gość: mak05]

A moze warto próbować z tym aktorstwem!

Namawiam, nie rezygnuj z marzeń!

Pozdrawiam

[Gość: Miska]

:-))))
ale mi sie buzka usmiechnela :-))))

bede robila wszystko w tym kierunku, dziekuje :-)))

[Gość: mw]

A czy pokolenie X wie coś na temat teatru alternatywnego po latach 90-tych? Ten
teatr "robiło" przecież to pokolenie. Proszę o wasze reakcje i opinie.

co ma teatr do wiatraka?

[mariposa]

o co wlasciwie pytasz?
o recenzje? czy o ogolna orientacje? o "Biuro Podrozy", "Porywaczy cial"?
czy "Teatr osmego dnia"?

[kwieto]

Akademia Ruchu, Akademia Ruchu...

[Gość: mw]

Teatr do wiatraka pewnie nic - chociaż można by zrobić "hepening" wykorzystując
wiatrak. Generalnie pytam o jedno i drugie ale szczególnie o spektakle, które
wywarły na was największe wrażenie.
Wg was, które spektakle były tzw. głosem pokolenia X?
Znacie jeszcze jakieś inne grupy jak narazaie odezwał się Poznań i W-wa, a co z
Lublinem, Krakowem, Katowicami, Żninem ....

[diaza]

> Dlaczego konczac "dobre" studia ciagle nie wiemy co ze soba zrobic?

nie liczylam na to, ze po studiach bede wiedziala co chce robic przez reszte
zycia, choc od pierwszego roku pracowalam w roznych miejscach

[caerme]

ja mam takie odeczucie, pokolenie zmienilo sie dosc gwaltownie, i ludzie urodzeni ok 74- 79
stanowia przejsciowke pomiedzy starym a nowym. nowe jest dla mnie czyms gorszym od wyscigu
szczorw - kazdy dazy do tego by jak najdalej zajasc nawet po trupach do celu, przy czym malo kto
potrafi samodzielnie wyrazac swoje mysli.
jak widze osoby mlodzsze o 2 - 3 lata co w sumie jest niewiele - bo sa w sumie dorosle tez cos
przezyly to nihjak czasem nie moge sie z nimi dogadac, nie znaja tego ze mozna czasem cos zrobic
na zasadzie "jak ja bede w potrzebie" taki drobny dlug wdziecznosci, wszystko chca przeliczac.
moze ja jestem dziwny ale majac swoje 25 lat o wiele lepiej porozumiewam sie z 40 latkami niz z 23
latkami, a ich podejscie :zrobcie to za mnie, albo zrobie jesli. mnie czasem zdumiewa
jest to pokolenie ktore komunizmu praktycznie nie pamieta a jedyny wzorzec jaki widza i chca widziec
to "mlode wilki" ze skora fura i komora dziewczyny ktorym szpanuje tylko kasa arogancja i coraz
lepsze auta...

[kwieto]

NIe rozpedzaj sie tak. Te wzorce nie wziely sie z nikad. Czy nie jest tak, ze
wzorcow uczy nas rodzina? Wiec jesli krytykowac takie podejscie mlodych, to
bardziej jest to porazka wychowawcza tych starszych niz wina mlodych...

[finnek]

Nie wiem gdzie ty tych ludzi spotykasz.Ale nie zazdroszczę ci.Sam mam 22 lata,
ale nie wiem o czym ty mówisz.Żyje wśród ludzi którzy nie maja nic wspólnego z
wyścigiem szczurów.A doświadczenia z komunizmam nie są tu żadnym
wyznacznikiem.I właśnie ludzie w tym wieku bardzo duzo sie tym
interesuja.Przynajmniej ci których ja znam.Więc nie generalizujmy.
Pozdrawiam

[caerme]

> Dlaczego konczac "dobre" studia ciagle nie wiemy co ze soba zrobic?

bo nikt na nich zwyklle nie uczy myslenia tylko wkuwania, bo kazdy ma swoje wymarzone ale zawsze ktos
jest w tym dutrnym wieku 20 lat kto uwaza ze jest madrzejszy od nas, bo to czego sie uczymy jest zwykle
10 lat za tym co za oknem

> Dlaczego nie wiedzac, czego naprawde od zycia chcemy nie potrafimy sie cieszyc,

ja wiem czego chce i umiem sie cieszyc, a inni? bo czego chcec jak w wielu wypadkach juz na starcie
mamay w jakis sposob to czego nasi rodzice dorabiali sie przez x lat, jesli uwazamy ze to nie my mamy
zdobyc ale nam sie nalezy z mocy ustawy

> tym co jest nam dane?

za duzo tego mamy i nie umiemy docenic

> Dlaczego krytykujac stereotypy bezwiednie sie im poddajemy?


jak kiedys spiewal t'love bo tak cie wychowali
> Czy jestesmy silni swoja slaboscia?

nie bo nie umiemy z nia zyc

> Czego sie boimy?

tego ze ktos nas wyprzedzi w wyscigu szczorw i nie umiemy czegos dla czystej przyjemnosci porobic

> Skad prychodzimy? Dokad zmierzamy???

przed siebiem a znaczna wiekszosc z nas nie wie co jest za najbliszcym zakretem

[mak05]

Napisałeś kwieto

< Te wzorce nie wziely sie z nikad. Czy nie jest tak, ze
wzorcow uczy nas rodzina? Wiec jesli
krytykowac takie podejscie mlodych, to
bardziej jest to porazka wychowawcza
tych starszych niz wina mlodych...>

Zgadzam się, ale trochę się pogubiłam więc dopytuje.
Czy Ci starzy to tylko rodzina?

[kwieto]

W jakim sensie ci starzy to tylko rodzina? Z punktu widzenia "starych ktorzy
ucza mlodych?" no to oczywiscie ze nie, choc rodzina ma najwiekszy wplyw. Ale
dodajmy do tego nauczycieli, znajomych, autorytety (jesli ktos ma) i tak
dalej...

[ptc]

Pokolenie x,y, z niczego nie wyjaśnia. Bierzemy jakieś wzorce zachodnie, które
w ogóle nie są adekwatne dla naszych realiów społeczno-ekonomicznych. Jak można
porównywać styl życia amerykańskiej młodzieży, kiedy u nas jest zupełnie inna
rzeczywistość. Tamci się już zdążyli znudzić wyścigiem szczurów, ich szybkie
kariery i awanse zaczęły już ich mierzić. Porzucili lukratywne posady
bohaterowie książki, aczkolwiek motywem tej strategii było po prostu
zblazowanie. Nasz świat jest zgoła odmienny. Kończymy studia i staje przed nami
widmo bezrobocia. Nie oszukujmy się, pula dobrych posad jest ograniczona, mogą
je jedynie dostać dzieci, tych dobrze osadzonych przez koterie i wzajemne
powiązania. Jakie pokolenie, jaka tożsamość, wydaje się, że jest taki zwornik
tej tożsamości pokoleniowej. Jest nim skazanie na porażkę, lęk przed
bezrobociem, czy byle jaką pracą. Szansa na samorealizację w pracy, czy poza
nią stają się mrzonką. Bez kasy nie da się żyć. Nawet gdyby się rezygnowało z
tego wyścigu szczurów, to jednak na swój rozwój trzeba mieć pieniądze. Przecież
to pokolenie jest przepołowione na wskroś pieniędzmi. Młodzież jest
zróżnicowana. Kto się podpisze pod złotą legendą, której dobrą etykietą jest
fraza,, sygnet na każdym palcu, kieszeń pełna szmalcu, bananowa rura a w garażu
fura”. A co z tymi wszystkimi, którzy pochodząc z biednych rodzin nie mają
szansę na edukację, na podniesienie swojego statusu. Jaka będzie ich legenda
pokoleniowa. Oni jak nigdy przedtem są sprowadzeni do roli pariasów. A i wydaje
się mi, że tutaj też przejdzie część, tych wszystkich młodych wykształconych
bez koneksji i pochodzących z mniejszych ośrodków. Totalna klapa, edukacji,
merytokracji. Nawet kończąc prawo można wylądować w kiosku sprzedając gazety.
Podobnie jest z marketigowcami, kim oni będą zarządzać, sobą i rodziną.
Piszecie o buncie, a gdzie tu czas na refleksję jeśli się pracuje za parę
groszy ze świadomością, że za naszymi plecami czeka pięciu na nasze miejsce. Tu
nawet podstawowe potrzeby trudno zaspokoić jak to pisał ktoś powyżej. Pewnie,
że ci mogą jakiś ferment robić co mają ku temu warunki. Nie wiem, być może
dojdzie w końcu do niezadowolenia młodego pokolenia, do artykulacji tej
frustracji. Zależy to jednak od tego jak będą kształtować się atrybucje
porażki. Jeśli będzie tak, że człowiek uwierzy, że wszystko może osiągnąć
dzięki sobie, że wszystkie osiągnięcia są uzależnione od jego kreatywności,
wówczas będzie w kraju spokój. Sami się wyniszczymy i psychiatrzy będą mieć
pełne ręce roboty. Tak to właśnie wygląda na zachodzie. Ale nasza nadwiślańska
psyche jest inna. My raczej nie kierujemy winy za niepowodzenia pod swoim
adresem, raczej innych, onych za to obwiniamy. Czy dojdzie w młodym pokoleniu
do buntu, czy zostanie przekroczona mas krytyczna? Czas pokaże, jakiś sprytny
demagog będzie w stanie porwać tych wszystkich, nie mających szans na
polepszenie statusu życiowego. A obiecanki o zapewnieniu bezpieczeństwa
społecznego i moralnego są wielką siła pociągającą ludzi do działania wbrew
etyce. Zamiast o pokoleniu x powinniśmy mówić o pokoleniu bez przyszłości,
skazanym na niebyt.

Eeeee

[kwieto]

Sluchaj, czy ty gdzies pracowales, czy gdybasz?

Bo po pierwsze wcale nie jest tak, ze dobre posady dostaja "dzieci dobrze
ustawionych" - zapewne po czesci tak jest, ale w wiekszosci firm w ktorych
pracowalem bylo nieco inaczej (a mam na koncie: Gillette, Citibank, Skanska,
Polkomtel, BCG, i inne...)

Po za tym - czy wiesz wogole o czym mowisz? Takie zdanie z Twojego postu -
"marketingowiec sobie moze pozarzadzac jedynie rodzina".

Ostatnia rzecza ktora miesci sie w profilu marketingowca jest zarzadzanie.
Zarzadzaniem zajmuje sie menedzer. I jesli marketingowiec w jakiejs firmie
zajmuje sie zarzadzaniem, to jest to hmmm... chore.

[Gość: Renka]

Slysze, ze podobno w Polsce sa marketingowcy ? A gdzie jest MARKET ?????????

[Gość: mariposa]

no wlasnie, pokolenie sfrustrowane? poruszyliscie dwa szczegolnie ciekawe
aspekty:

1 "STARSI"
czy przejmujemy frustracje poprzedniego pokolenia, pokolenia ktore nagle
znalazlo sie w zupelnie odmiennych warunkach polityczno-ekonomicznych i spora
czesc osob nie potrafi sie odnalezc? czy "dziedziczymy" ich rozczarowanie nowa
rzeczywistoscia?

2 ROCZNIKI "NA SKRAJU"
czy mlodzi ludzie urodzeni w latach 80-tych lepiej sobie radza, maja mniej
pretesji do swiata niz ich zaledwie kilka lat starsi koledzy pamietajacy
niebieskie fartuszki, pochody pierwszomajowe i cukierki na kartki?

[kwieto]

No i tu jest problem - bo nawyki od starszych przejmuje sie wg mnie w jakims
stopniu zawsze, wiec ciezko to nazwac konfliktem pokolenia "przelomu".

do tego "na skraju" tez sie nie poczuwam. Nie widze wyraznej granicy pomiedzy
soba a rocznikami wyzszymi czy nizszymi. Jest pewien trend, ze kazdy kolejny
rocznik okreslam "gorzej" - ale mysle, ze jest to naturalne. Ci sami ludzie po
paru latach moga bardzo pozytywnie zaskoczyc.


No i np. ja od dziecka jestem przyzwyczajony do tego, ze rodzice maja wlasny
biznes, wiec do swego rodzaju "kapitalizmu" jestem przyzwyczajony od dawna,
traktuje go jako cos naturalnego. Nie czuje nijak tej "przelomowosci". O
pokoloeniu przelomu, to juz predzej moga mowic dzisiejsi 30-40latkowie, ktorych
ta zmiana zastala na studiach, roczniki 60-70...

A my (roczniki 70-iles) to juz taka piata woda po kisielu...

[ptc]

Czepiacie się kochani semantyki, a pomijacie najważniejsze aspekty tego wątku.
Czy wy w ogóle widzieliście jak wygląda świat poza dużymi ośrodkami. Proszę się
przejechać na prowincje i zatrudnić w jakieś firmie, życzę powodzenia. Naprawdę
społeczeństwo jest tak podzielone, a dla młodzieży jest to znamienne, że trudno
dzisiaj mówić o pokoleniu jako zbiorowości o wspólnych wartościach. Przecież
tutaj na forum znajdują się ci pozytywnie uprzywilejowani, mogą sobie snuć
refleksje. A reszta młodzieży, nawet nie słyszała w życiu o jakimś tam X, Y.
Ona swoje najpiękniejsze lata marnuje, bo żyje tam, gdzie jest pustka. A co z
blokersami, jakoś tego nikt nie podjął. Jak oni się mają do tej złotej legendy.
Fajnie, że jesteśmy piekni, wykształceni, robimy kariery i widzimy tylko czubek
własnego nosa. A może tak rozglądnąć się dokoła i zobaczyć inne światy.
Przypomina się mi wypowiedź dziewczyny z Kanady, to tak jakby opisywała, to co
tutaj się dzieje. Bez zaplecza nigdzie nikt nie wypłynie na szerokie wody,
wcześniej lub później pójdzie pod wodę.

[Gość: mak05]

Słyszałam kiedyś, że : "to nieprawda, że młode pokolenie podobne jest do swoich
rodziców, młodzi podobni są do czasów w jakich żyją...A czasy te tworzą dorośli"

Sfrustowane pokolenie?
A czy każde kolejne pokolenia nie wskazują na różne przyczyny swoich
frustracji?
I jak pamiętam to często bywało przyczyną różnych zawieruch dziejowych.

Ptc pisze:
<Nie wiem, być może dojdzie w końcu do niezadowolenia młodego pokolenia, do
artykulacji tej frustracji. Zależy to jednak od tego jak będą kształtować się
atrybucje porażki. >

Trochę więcej w związku z tym ostatnim zdaniem proszę.

[kwieto]

A ja znam (na prowincji) takich ktorym sie udalo. I nie ida pod wode. Mimo ze
nie mieli zaplecza. Wiec nie kazdy i nie zawsze pod ta wode pojdzie. Moze tym
sie zajac, zeby ludzie sobie potrafili poradzic, a nie narzekaniem, ze swiat
jest do dupy?

[Gość: Poganka]

bo to jest tak, świat manipuluje naszymi myślami...steruje nimi
ostatni moja znajoma poprosiła mnie o radę w sprawie pracy
po skończeniu studiów naszła ją wręcz histeryczna potrzeba zaturudnienia się
gdzieś, gdziekolwiek
pytam się: dlaczego chcesz pracować?
- bo nie masz pieniędzy? przecież możesz zarobiać jak dotychczas tłumaczeniami
- bo masz za dużo czasu? masz rodzinkę, znajomych, psa, swoje pasje - wolisz
tracić 12 godzin życia dziennie dla jakiejś zagranicznej koorporacji?
- zatrudnię kogoś - do psa, sprzątania itd...
- kurczę coś mi nie gra, przecież to Ty kończyłaś ekonomię a nie ja
- a może chcesz prestiżu, kariery, dowartościować się
- no nie, przecież wiesz że zawsze byłam panią swojego losu,
- to dlaczego chcesz przestać nią być i stać się trybikiem w maszynce
- no bo wiesz...wszyscy chodzą do pracy...ty chodzisz.
n o w ł a ś n i e , w s z y s c y !!!

[finnek]

Tak to właśnie wygląda."Jak wszyscy".Nie mogę dojść tu do pewnej
prawdy.Dlaczego,i kto to tak poukładał, po liceum idziemy na studia,po studiach
do pracy a po pracy do drugiej pracy?Dlaczego?Dlaczego ludzie nie idą na studia
dlatego,że chcą się dowiedzieć czegoś więcej o czymś co ich interesuje?Dlaczego
wybierają kierunki rzekomo gwarantujące lepszą przyszłość,zapierając się przy
tym,że nie uczestniczą w wyścigu szczurów?Grunt to mieć własną drogę.Własny
cel.Pewnie że bez pieniędzy nie da się żyć.Ale pieniądze do życia ,czy życie
dla pieniędzy.I tu kłaniam się w stronę Kameleona,który napisał <I to jest
właśnie dzisiejszy bunt, opozycją do young urban person jest young energetic
person, która mówi "nie pracuję dla sukcesu, SUKCES ZACZYNA SIĘ PO PRACY".>
Sami sobie kierujemy życiem.Jak pójdziemy ta samą drogą co inni,to będzie nam
tak samo żle.Ja staram sie szukać tego co może mi pomóc w realizowaniu marzeń,a
nie tego co mi w tym przeszkadza.
A jeżeli chodzi o bunt,to chętnie bym sie zbuntował,ale przeciw niezadowoleniu.
I proponuje jakieś wspólne piwo.Popocieszmy się wtedy.:)))
Pozdrawiam

[Gość: ?]

A ja poprostu lubię swoją pracę (nie ludzi z którymi pracuję, choć to też) ale
to co robię, sfrustrowana się czuję kiedy, z jakichś powodów obiektywnych, nie
mogę pracować i siedzę przy komputerze i przeglądam forum (nie formum
oczywiście mnie frustruje tylko brak pracy.

[kwieto]

Z tym "nie pracuje dla sukcesu, sukces zaczyna sie po pracy" to moze byc
roznie. Bo taka sentencja moze oznaczac, ze tak czy siak, marnuje w pracy co
najmniej 8h mojego zycia dziennie, a czas po pracy jest moja odskocznia od tej
beznadziejnej roboty... To ja wole, zeby praca byla moim sukcesem - czyli
robic to co lubie, i zeby ow "sukces" dzial sie zarowno w pracy jak i po...

[Gość: Poganka]

ech...chyba rzadko jest to tylko 8h,
ja pracuję 7h choć wolałabym 5h albo jeszcze lepiej 3h
za to samo wynagrodzenie albo jeszcze lepiej 0,
wtedy odpadł by wogóle problem i można by sobie pracować
wyłącznie dla przyjemności
z przyjemnościami tak jest że i one mogą się okresami znudzić
i co wtedy?
kiedy jakaś firma nas sobie kupiła

mam wspaniałą pracę ale i ona czasem staje się nudna
szczerze mówiąc zdarza mi się narzekać (rzadko)
wtedy wszyscy mi mówią - GRZESZYSZ!!!
taaaka wspaaaaaniała praaaaca !!!
wiem że grzeszę ale mam swoje zdanie - to żadna piękna misja choć czasem tak
wygląda tylko przymus, dobrze jeśli się ten przymus polubi.
I nie ma się co buntować, narzekać (dołączam się do ruchu antynarzekaczy).

Kiedyś ktoś mi zadał takie pytanie:
Czy gdyby nagle twój szef zarządził że wszystko co robisz w pracy
będzie od razu trafiać do niszczarki papieru, ale dostaniesz 2krotną (albo
3,4,5-krotną) pensję
czy pracowałabyś dalej czy zmianiłabyś firmę.
To mnie zastanowiło - po co się pracuje? wybrałam twórczy zawód a tu taki
dylemat...