Wypalenie

[michalina.janina]

zawodowe, życiowe, emocjonalne,
zmęczenie zgryzotami, troskami, bezsilnością
Jakie mechanizmy rządzą kimś kto tkwi w takim stanie?
Jak można mu pomóc? Jak mądrze podać pomocną dłoń?
Będę Wam bardzo wdzięczna za wszelkie informacje.

[salommea]

zdecydowanie zbyt ogólnie. Na takie zapytania nie da się udzielić
dobrej odpowiedzi. powodów moze być bardzo wiele. zależą one od
sytuacji w pracy, zawodu, wieku, ostatnich i minionych przeżyć,
ogólnej sytuacji osoby.
Jeśli sprawa jest poważna, przyda się zapewne pomoc psychologiczna.
Przez internet i przy tak małej ilości informacji moznaby tylko
gdybać i przypuszczać z małym prawdopodobieństwem a psychologia tego
nie lubi.
pozdrawiam

[michalina.janina]

salommea napisała:

> zdecydowanie zbyt ogólnie. Na takie zapytania nie da się udzielić
> dobrej odpowiedzi. powodów moze być bardzo wiele. zależą one od
> sytuacji w pracy, zawodu, wieku, ostatnich i minionych przeżyć,
> ogólnej sytuacji osoby.
> Jeśli sprawa jest poważna, przyda się zapewne pomoc psychologiczna.
> Przez internet i przy tak małej ilości informacji moznaby tylko
> gdybać i przypuszczać z małym prawdopodobieństwem a psychologia
> tego nie lubi.
> pozdrawiam

No tak, racja.
Ale nie mam prawa a co za tym idzie odwagi by aż tak naruszać czyjąś prywatność
w tak ogólnodostępnym miejscu.

Marzyła mi się dyskusja o problemie i jego mechanizmach?
To przecież dość powszechne zjawisko.

I ja Ciebie pozdrawiam, :-)

[salommea]

No tak, racja.
> Ale nie mam prawa a co za tym idzie odwagi by aż tak naruszać
czyjąś prywatność
> w tak ogólnodostępnym miejscu.
>
> Marzyła mi się dyskusja o problemie i jego mechanizmach?
> To przecież dość powszechne zjawisko.


w takim razie:
pomóc mozna dając wsparcie rozumiane nie przez udzielanie rad ale
uważne słuchanie, pokazywanie innej strony problemu, pozytywnych
aspektów sytuacji. Pomoc w zrelaksowaniu się również pomaga w takich
sytuacjach (różne formy wchodzą w grę - jednym z przykładów jest
poszukanie wspólnej pasji w obrębie rozwoju fizycznego i duchowego.
Sport i rekreacja są wspaniałym lekarstwem na ogólne zniechęcenie i
niemoc, jednak ktoś musi osobę do tego zmotywować najlepiej przez
współuczestnictwo, nawet wyciagnie na siłę na początku, aż nie
zaskoczy. Osobiscie polecam pilates, jogę - bardzo przyjemne, ale
niezbyt meczące.). Podobnie z innymi zajęciami - wyjście na spacer,
wycieczka weekendowa do lasu, długie rozmowy o czymś dobrym -
budowanie nastroju. Jesli osoba pomagajaca ma trochę empatii,
przyjdzie to z łatwością.
Ważne jest zrozumienie problemu. Mówienie czegoś w stylu "będzie
lepiej" nic nie pomaga a tylko denerwuje osobę. Jest to najczęściej
odbierane jako zbywanie.
To wszystko skutkuje jednak przy chwilowych stanach. Jezeli osoba
cierpi rzeczywiście z powodu wypalenia zawodowego czy ma początki
depresji, konieczna jest pomoc specjalisty.
Nie wiem co jeszcze mam napisać. Moze lepiej będzie jak zadasz
konkretne pytania.
pozdrawiam

[elissa2]

salommea napisała:

"w takim razie:
pomóc mozna dając wsparcie rozumiane nie przez udzielanie rad ale
uważne słuchanie, pokazywanie innej strony problemu, pozytywnych
aspektów sytuacji. Pomoc w zrelaksowaniu się również pomaga w takich
sytuacjach (różne formy wchodzą w grę - jednym z przykładów jest
poszukanie wspólnej pasji w obrębie rozwoju fizycznego i duchowego.
Sport i rekreacja są wspaniałym lekarstwem na ogólne zniechęcenie i
niemoc, jednak ktoś musi osobę do tego zmotywować najlepiej przez
współuczestnictwo, nawet wyciagnie na siłę na początku, aż nie
zaskoczy. Osobiscie polecam pilates, jogę - bardzo przyjemne, ale
niezbyt meczące.). Podobnie z innymi zajęciami - wyjście na spacer,
wycieczka weekendowa do lasu, długie rozmowy o czymś dobrym -
budowanie nastroju. Jesli osoba pomagajaca ma trochę empatii,
przyjdzie to z łatwością.
Ważne jest zrozumienie problemu. Mówienie czegoś w stylu "będzie
lepiej" nic nie pomaga a tylko denerwuje osobę. Jest to najczęściej
odbierane jako zbywanie.
To wszystko skutkuje jednak przy chwilowych stanach. Jezeli osoba
cierpi rzeczywiście z powodu wypalenia zawodowego czy ma początki
depresji, konieczna jest pomoc specjalisty.
Nie wiem co jeszcze mam napisać. Moze lepiej będzie jak zadasz
konkretne pytania.
pozdrawiam"

Serdeczne dzięki. Wszystko dokładnie przeczytałam.
Ja już pomagam i wspieram, od kilku lat.
Oczywiście, że w takich sytuacjach pomoc specjalisty jest bardzo wskazana i już
kilka lat temu próbowaliśmy tego, kilkakrotnie. Niestety, złe doświadczenia. 1
psychiatra i 2 psychologów. W chwili obecnej w grę nie wchodzi leczenie
prywatne. A w naszym, bardzo dużym mieście, Ci nieliczni uznawani za fachowców z
prawdziwego zdarzenia są oblegani, w zasadzie niedostępni dla nowych pacjentów.

[kaa.lka]

dzien dobry,
jestem pierwszy raz na tym forum.
Wiedziona intuicja, ktora dlonia pokierowala nasciskajac na watek.
Moze to wlasnie jest odpowiedz na pytanie o wypalenie.
palec bozy:)
Troszke zas powazniej.
Mam wrazenie, od jakiegos czasu juz, ze dusza zwana intuicja,bez
swiadomosci materialnego przeksztalcania sie, powoduje ow "efekt
jojo", ktory co jakis czas odczuwamy, a ktory nazywamy wypaleniem.
Hmmm, Cogito e(r)go sum?
To taki przyczynek do dyskusji o ktora prosilas <michalino> i ktora
podejmuje z przyjemnoscia. Nie bedac reprezentantka zawodu o ktorym
sen zloty <salommei> pisala. Lecz Ktorej argumentacja takze i mnie
ozywila, pozwalajac dloni:) w efekcie, swiadomie odpowiedziec.
O czym j.w piszac, jednoczesnie prosze grzecznie o przyjecie w
poczet dyskutantow.
Ka

[anaisanais]

Jesli problem dotyczy wszystkich dziedzin zycia, to warto sie
zastanowic co do tego doprowadzilo. Moze osoba nie jest w stanie
postawic granicy albo obserwowac swoich uczuc (negatywnych przede
wszystkim) na biezaco i reagowac na nie. Dlatego dopuszcza
do "przebrania miarki". Jesli problemem jest praca i to rzutuje na
cale zycie, to trzeba sie na tym skoncentrowac; powziac kroki jak to
zmienic. Moze warto zrobic przerwe i udac sie na urlop, gdzies
daleko nalepiej.

[clarissa3]

Nie pomożesz bez zaangażowania się - więc sama najpierw zastanów się
czy rzeczywiście chcesz. Oceń czy masz na to czas i energię? Jeśli
zdecydujesz że tak to pójdź do tej osoby, usiądź na przeciwko i
patrząc w oczy powiedz: 'chcę ci pomóc, zastanówmy się jak'. I
pracujcie razem. Trzeba zrobić wspólny plan. To stan taki kiedy
osoba rozłożyła już ręce i powiedziała sobie: mam dość, nie
potrafię! Ale nie zgadniesz czego ani nie będziesz wiedzieć co jeśli
nie będziesz rozmawiać z nią. I pamiętaj że tam bardzo mroczno i
dobrze byłoby żeby Cię to nie wystraszyło i po jakimś czasie Ty nie
powiedziała: nie daję rady!, i uciekła.

Najłatwiej jest wysłać do psychologa ale większość z nich nie robi
zwykle nawet wysiłku by zapamiętać o czym była poprzednia sesja.

Tak myślę ja.

[salommea]

W takim razie u słabych psychologów bywasz.. chyba, ze nie bywasz i
tak sobie oczerniasz..
Podejście "nie warto iść do psychologa" jest jak "nie ma po co iść
do lekarza". Niestety w Polsce ciągle jeszcze oba podejścia są dość
popularne. Dlatego też mamy tak wysoki odsetek samobójstw i śmierci
z powodu różnorakich chorób.

[clarissa3]

Przekrecasz moje słowa. Ja myślę że niewielu jest DOBRYCH
psychologów - bo namnożyło sie kadry po kursach która niechlujnie
wykonuje swoje zadanie. I też myślę że dobrze byłoby uporządkowac
ten sektor i wprowadzić obowiązkowy nadzór!

[salommea]

Jestem psychologiem (po studiach uniwersyteckich, przed doktoratem).
Wiem, że jest wiele osób podajacych się za psychologów a tak
naprawdę skończyli tylko kursy. Własnie dlatego powstała lista
Polskiego Towarzystwa Psychologicznego, na której można znaleźć
wykwalifikowanych terapeutów. Aby zostać prawdziwym terapeutą należy
prócz studiów przejść przez szkołę terapeutyczną z superwizjami. Na
takie kursy (bardzo kosztowne) zgłaszaja się w 99% ludzie z
powołania. Ci, którzy się nie nadają odpadają na superwizjach i nie
otrzymują certyfikatu ukończenia.
Kadra po kursach, o której mówisz to nie psychologowie. Wiesz, ze
psychologia jest jednym z nielicznych studiów, których nie prowadzi
się na uniwersytetach w trybie zaocznym? tego nie da się nauczyć w
kilka weekendów. Dlatego idąc do psychologa trzeba go sprawdzić.
Jeśli to będzie fachwiec, nie obrazi się, ponieważ takze w naszym
interesie jest to, aby ludzie chodzili do wykwalifikowanych
psychologów.
Natomiast nie podoba mi się powiedzienie, że najłatwiej jest wysać
do psychologa. To naprawdę tak, jakbyś osobie chcącej np zmienić
nawyki zywieniowe powiedziała, ze najprościej jest iść do dietetyka.
Częste są takie stwierdzenia a to, że ktoś poleca, komuś zgłoszenie
się do specjalisty w danej dziedzinie nie jest łatwizną, ale
(przynajmniej w moim przypadku) świadomą radą. Nie da się nic
konkretnego powiedzieć na podstawie tak ogólnego opisu problemu.
Jeśli problem jest poważniejszy, to warto udać się do psychologa.
pozdrawiam

[clarissa3]

Dobrze że mówisz o sprawdzaniu kwalifikacji!

Stwierdzenie 'najłatwiej wysłać ...' mówiło o 'najłatwiejszym'
sposobie pomocy, zbyciu właściwie. Ta (pomoc) z osobistym
zaangażowaniem jest trudniejsza ale i bardziej owocna uważam.

Czy już wszystko jest jasne?

Podobała mi sie Twoja recepta na pomoc którą podałaś wyżej i fajnie
byłoby gdyby ludzie mieli więcej odwagi tak wspomagać innych. I też
uważam że sport / wysiłek fizyczny może zdziałać cuda!

[salommea]

:) już wszystko jasne.
pozdrawiam

[lost_and_found]

to trochę przypomina pytanie jak " rozwiązać węzeł gordyjski"
nie wiem, nie wiem
ale mam śliczny podkład muzyczny dla zagadnienia
youtube.com/watch?v=8Y5RRk0uZrI&feature=related

[kaa.lka]

rzeczywiscie sliczne, ale
to stare jest
a problem wspolczesny;
<lost>

Ka

[lost_and_found]

i song i problem - ponadczasowe
a co do ' jojo', tu możesz mieć rację. tylko co robić gdy znajdujesz się w tym
najniższym wychyleniu, hę?
usiąść w konciku i przeczekać, w stertę liści się zagrzebać czy jak?
a jak przekonać takie zdołowane jojo, że znowu będzie lepiej?
a wreszcie, co odpowiedzieć jak jojo rzuci w twarz " taa,bip, a potem znowu
będzie źle, więc po co to wszystko? "
?

i witamy, witamy ...

[kaa.lka]

dobrze wiec.
okreslmy owe jojo jako obiekt. Zdejmijmy z niego wszystkie
okolicznosci. Pozostawmy na chwile zeby sie zdelogowalo i usadowilo.
Jakie pytanie najpierw zadamy zeby ruszyc z mniejsca?

[lost_and_found]

naprawdę nie mam pojęcia.

[kaa.lka]

Wiec nie bylo kwestii.

[lost_and_found]

kwestia jest.
tylko cud nie nastąpił tak szybko jak się go spodziewano

[elissa2]

lost_and_found napisała:

> to trochę przypomina pytanie jak " rozwiązać węzeł gordyjski"
>
Tak, właściwie to o to chodzi. O rozsupłanie węzła
>
> nie wiem, nie wiem
> ale mam śliczny podkład muzyczny dla zagadnienia
> youtube.com/watch?v=8Y5RRk0uZrI&feature=related
>
Czy sugerujesz szukanie ukojenia w alkoholu???

[lost_and_found]

nie, nie sugeruję
to by pomogło zrobić może jeszcze jakieś jedno małe okrążenie

ten smętny dźwięk trąbki kojarzył mi się ze stanem wypalenia
a powolnie spadająca melodyjka pozwala wczuć się w stupor

a biały miś, butelki i wesele
pełnia role rekwizytów tylko i wyłącznie
kontekst jakiś być musi

[kaa.lka]

..przez takie jedno okrazenie.
Mysle ze nie powinno sie krazyc,
a juz na pewno nie wokol "poczucia" pustki.
Stan ow, jak dno, zreszta sluzy.
Warunkiem (sluzby)jednak jest owo niezadane pytanie.


a tak w peesie
bialy to jest dzis

[lost_and_found]

wyziębienie przez alkoholowe okrążenie, powiadzasz?
no, nie wiem, nie wiem
w każdym razie finalny kac po takim okrążeniu będzie dotkliwy dla psychiki

'Mysle ze nie powinno sie krazyc,
a juz na pewno nie wokol "poczucia" pustki.'
zgodzę się tutaj z tobą.
jednak efekt jojo kojarzy się mi wlaśnie z takim wokół pustki krążeniem,
zapomnieniem na chwile o podstawie problemu

'Stan ow, jak dno, zreszta sluzy.'
myślisz, że jak ktoś kogoś nie rozumie i wówczas zaczyna podejrzewać się o niską
inteligencję, to przejaw samokrytycyzmu czy już absurdalnie niskiego poczucia
wartości własnej?

"Warunkiem (sluzby)jednak jest owo niezadane pytanie. "
czy mi się na służbę spieszy? nie wiem, ale strzelam:
quo vadis?

[kaa.lka]

motto:
"zapomnieniem na chwile o podstawie problemu" .

nie pisalam,ze ktos kogos nie rozumie, tylko
o tym,ze jojo nie rozumie sie w efekcie samo.
zanim nie zrozumie i nie zaakceptuje;
bez milosci (Itself)
potoczy dokadkolwiek by..

[lost_and_found]

'zanim nie zrozumie i nie zaakceptuje;
> bez milosci (Itself)'
racja, racja
jednakowoż- to samozrozumienie i samoakceptacja, wcale nie są łatwe!


'potoczy dokadkolwiek by..'
cóż, być może kolejne okrążenia jojo potrzebne mu są do tego zrozumienia.

i tylko jojo samo i ludzie wokół jojo oczekują zmian dramatycznie cudownych, na pstryknięcie palcami cudów. taka zapewne natura [ ludzka]

[spinline]

Pomaga jedynie leczenie.

[szarylemur]

nieco poza tematem, tzn poza tematem ' jak pomoc' itd
wydaje mi sie, ze to cale cholerne wypalenie
to skutek jakiegos wadliwego ( chyba ) dorosniecia
idealy, ktorych proby spelniania napelnialy entuzjazmem, upadly, skompromitowaly
sie w jakis sposb, okazaly zbyt naiwne i oderwane od ziemi, dobre dla ' gowniarzy'

cokolwiek robilam wtedy, bylo prawdziwe, wynikalo z silnego przekonania o
slusznosci czynienia tego
teraz jestem bardziej jak inni, dostosowana
ale jakos malo radosci mi to daje.
wrocic jednak nie umiem i nie widze sensu

[mona.blue]

Moim zdaniem potrzebne jest zwolnienie obrotów, porządny,
długotrwały odpoczynek, czasem zmiana pracy.

[mona.blue]

I to co ktoś powyżej napisał - umiejętność postawienia granic, bo
inaczej jest się wykorzystywanym,organizm jest przeciążony i buntuje
się. I też umiejętność uporania się z emocjami, rozpoznawania ich,
łagodna kontrola tych negatywnych i w ogóle tych zbyt silnych.
Wiem, że dużo też daje taka metoda, żeby zacząć pisać (notatki ze
stanu naszego samopoczucia, tak dla siebie, to bardzo relaksuje i
daje często lepszy wgląd w swoje myśli i emocje) lub wygadanie sie
przed przyjacielem, terapeutą, najlepiej psychoterapeutą (nie mylić
ze "zwykłym" psychologiem.

Warto nawet zainwestować w to pieniądze, żeby odbyć kilka sesji, ale
z naprawdę dobrym psychoterapeutą (nie zapomnę jednej wizyty, w
której psychoterapeuta z Laborium Psychoedukacji tak celnie
podsumował moje byłe małżeństwo, wydobył z mojej podświadomości
prawdę, którą tłumiłam przez lata). Oczywiście żeby coś zmienić
potrzebna jest dłuższa terapia, czytanie literatury, nawet wydaje mi
się, że to nasze forum ma działanie teraputyczne, przynajmniej ja
nieraz mogłam się wygadać i otrzymać cenną radę, nawet lepszą niż na
psychoterapii - tu odpowiada często kilkanaście osób i jest większa
szansa, że któraś trafi w sedno :)

[mskaiq]

Mechanizm jest bardzo prosty, strach, zal, zlosc. To te emocje
wywoluja wypalenie.
Jak mozesz pomoc, staraj sie podsuwac dobre, radosne mysli,
wyciagac ja z domu, przekazuj wiare ze bedzie lepiej, pomoz
rozwiazywac problemy ktorych nie potrafi rozwiazac. Staraj sie aby
byla aktywna.
Pomoz rowniez aby wybczyla zlo ktore wydarzylo sie w Jej zyciu.
Wybaczenie przynosi ulge, usuwa bezsilnosc, zlosc.
Serdeczne pozdrowienia.

Dzięki! :)

[elissa2]

Wszystko dokładnie przeczytałam.

p.s. To nie ona a on. :)
Facet po 50-tce, bardzo wartościowy, wrażliwy człowiek który przez wiele lat
pomagał i bardzo pomógł wielu ludziom.

[szarylemur]

kontynuujac moje rozwazania w temacie wypalenia:
jesli tym, czego potrzebujemy, co ulatwia nam zycie, nadaje mu sens, wymiary,
wyrazny smak jest posiadanie i urzeczywistnianie jakiegos slusznego celu,
wypalenie moznaby ujac albo jako porazke w tym zakresie ( kompromitacja, utrata
poczucia wartosci celow ) , albo jako stan nadchodzacy po realizacji tych celow
a przed wytyczeniem nastepnych.
ewent moze to wypalenie dotyczyc sytuacji, gdy okazuje sie, ze do realizacji
naszych swietych celow jestesmy po prostu niezdolni, mozemy osiagnac cos innego,
jakis pomniejszy nasz cel, ale nie ten jakis tam glowny czy najwazniejszy.
kazda z tych sytuacji wymaga przewartosciowania wlasnego swiata.