Kierowcy wariaci

[elisabeth_cruel]

Co zrobićw przypadku jazdy z kierowcą wariatem, który znacznie
przekracza dozwoloną prędkość, a nam jako pasażerom żołądek
podchodzi do gardła ze strachu? Dodam, że perswazje niewiele
pomagają, ew. zwalnia do 110 km/h na naszych wąskich i krętych
drogach, pełnych TIRów i innych przyjemności.

Poza tym robi karczemne awantury jeżeli pilot ma trudności ze
znalezieniem dogi, której wcześniej nie przedstawił mu na mapie, a
sam spisał oznaczenia dróg z jakieś mapy, ale bynajmniej nie tej,
którą dał pilorowi? Chodzi o takie wściekłe awantury z rzucaniem
k.....?

Czy jedynym wyjściem jest nie wsiadanie po raz wtóry z tym kierowcą
do samochodu?

[green_land]

> Poza tym robi karczemne awantury jeżeli pilot ma trudności ze
> znalezieniem dogi
Wyrzuciłabym go z samochodu.

Jeżeli jest dobrym kierowcą, ale "tylko" jeździ szybko, nie
przeszkadzałoby mi to. Jeżeli jest nerwowy i ta jego jazda wynika z
charakteru /odreagowuje/, to wolałabym nie mieć przyjemności jazdy z
takim gościem.
Jeżeli ma kogoś nad sobą/szefa itp./ to zwyczajnie naskarżyłabym.

[elisabeth_cruel]

green_land napisała:

> > Poza tym robi karczemne awantury jeżeli pilot ma trudności ze
> > znalezieniem dogi
> Wyrzuciłabym go z samochodu.

Pilota czy kierowcę? ;)

> Jeżeli jest dobrym kierowcą, ale "tylko" jeździ szybko, nie
> przeszkadzałoby mi to. Jeżeli jest nerwowy i ta jego jazda wynika
z charakteru /odreagowuje/, to wolałabym nie mieć przyjemności jazdy
z takim gościem.

Faktycznie jest nerwowy, popatrz, nie pomyślałam o tym wcześniej.
Ale to chyba bardziej wynika z chorej ambicji, zeby być najlepszym,
najszybszym i z perfekcjonizmu, żeby niezależnie od sytuacji na
drodze być na czas.

A ja po parogodzinnej jeździe wychodzę z samochodu po prostu chora.

[green_land]

Tak sobie myślę, że najrozsądniej było by zwyczajnie poprosić go o
spokojniejszą jazdę. Bez podnoszenia głosu, bez paniki w oczach i
nie dając się wyprowadzić z równowagi. Ważne też, by - gdy zacznie
się sciekać itp - nie odpowiadać tym samym, ale zachować stoicki
spokój i... życzliwość w stosunku do niego. A przynajmniej warto
spróbować.

>to chyba bardziej wynika z chorej ambicji, zeby być najlepszym,
> najszybszym i z perfekcjonizmu, żeby niezależnie od sytuacji na
> drodze być na czas.
Samo bycie na czas jest bardzo dobrą cechą. Byle nie wpadał w
skrajności.
Jeżeli chce być najlepszym i najszybszym, to już cięższa sprawa.
Jeżeli ma trochę po 20-tce, to może być zrozumiałe. Ale jak
przekroczył 30 to już ciężka sprawa.
Mimo wszystko wychodze z założenia, że -jeżeli jego IQ nie wynosi 70-
serio - to można się z nim dogadać i mieć nadzieję, że zrozumie.

[elisabeth_cruel]

Nie mam odwagi prosić go,żeby jechał poniżej setki, bo na ogół
jeździ 120, bo to podwiezienie to była przysługa z jego strony,
trochę mu krzyżująca plany - chciał zdążyć na imprezę wieczorem do W-
wy.

Niestety zachowanie w takim układzie spokoju czasami nie wchodzi w
grę - on jest przemocowcem, poniżającym i tyranizującym innych, co
działa na mnie jak płachta na byka (z powodu doświadczenia
przemocowego męża).

Ma już gruuubo po 20-ce :)

Jego znajomi też boją się z nim jeździć (czasem ich podwozi). Mówią,
że on leczy w ten sposób swoje kompleksy, ale nie bardzo to
rozumiem, co ma jedno do drugiego.

[green_land]

>on leczy w ten sposób swoje kompleksy, ale nie bardzo to
> rozumiem, co ma jedno do drugiego.

Bo nie ma nic wspólnego:) Tylko jemu się wydaje, że szybką i
ryzykowną jazdą coś sobie /i innym/ udowadnia.
Jest szansa, że kiedyś zrozumie. Oby tylko nie zapłacił wtedy zbyt
wysokiej ceny za taką lekcję.

[opcja1-3]

Dobrze jest zabrać ze sobą święty obrazek.

[paco_lopez]

ja bym mu jeszcze leczniczo miche wyklepał i tyłek skopał. to typ
buraka za kierownicą. taki syndrom. może być ok w innych sytuacjach,
ale jak kółko ma przed sobą odzywa się w nim cham.

[elisabeth_cruel]

Lopez, masz stuprocentową rację, tylko chciałam się upewnić, że mam
słuszne podejrzenia :)

Nie mówiąc o tym, że naraża moje życie, np. przeżyłam chwilę grozy,
gdy wykręcał na wąskiej jezdni, a z naprzeciwka nadjeżdżał TIR. Nie
ustąpił mu pierwszeństwa, tylko "wepchnął" się przed niego, dobrze,
że kierowca TIRa był normalny i zwolnił, ale przeżycie było jak na
filamach grozy.

Gdyby nie to, że boję się prowadzić poza miastem (boję się
wyprzedzać) nigdy nie pojechałabym z nim w trasę.

[malakas]

Naunęła mi sie taka anegdotka. Sędzia, która po latach zdecydował
sie kupić samochód, zrobił sobie prawo jazdy, pojeździł trochę,
poczem westchnął głęboko rzekłszy: "Boże, iluż ja niewinnych ludzi
skazałem"
Naucz sie jeździć albo zamów taksówkę.
Wdzięczność ludzka nie zna granic...