czy związek z niepełnosprawnym to coś złego?

[lara-wawa]

spotkałam na swojej srodze zycia takiego człowieka, dobrze nam razem, czujemy
się swobodnie w swoim towarzystwie i przyjaźnimy się - czy to coś złego? Czy
muszę wysłuchiwać uwag rodziny, jak to na pewno zmarnuję sobie życie, że
powinnam mieć zdrowego partnera, który będzie dla mnie wsparciem a nie vice
versa, że to nie kandydat dla mnie i że zrobią wszystko, aby nas zniszczyć?

Zastanawiam się, czy faktycznie coś jest ze mną nie tak, że zwróciłam uwagę na
niepełnosprawnego chłopaka i mam w związku z tym same problemy (brak
akceptacji ze strony mojej rodziny).

[lola0071]

Każdy ma prawo obrać własną drogę życiową, a rodziny niestety nie
można sobie wybrać. Musisz to wszystko sama przemyśleć...

[franek.ganek]

Najwazniejsze ze jest wam razem dobrze, brak akceptacji boli
zwłaszcza wśród bliskich, którzy nie szanują Twojego wyboru ( pewnie
w środku po tym co słyszysz obudziło się wiele pytań). Jesteś pewnie
normalna a chłopak ma mnóstwo cech pozytywnych ale jak w soczewce
rodzina skupia się na jego fizycznej ułomnosci. Staraj się myśleć o
swoim szczęściu. Jeśli wpływ rodziny doprowdzi cię do zerwania
znajomości, na której ci zależy siebie skrzywdzisz najbardziej

[dotyk_wiatru]

Nie...To nie tak, że coś z Tobą nie tak...Pokochałaś kogoś z kim
dobrze się rozumiesz...
Przykre, że rodzina nie postrzega Jego jako człowieka a widzi tylko
to, co widzi każdy...Że jest niepełnosprawny...Co? Boją się, że
sąsiedzi będą Im mówić coś na Wasz temat? A jeszcze gorsze to co
piszesz pod koniec...'że zrobią wszystko, aby nas zniszczyć' :((

PS. Ta niepełnosprawność czym się wyraża?

[lara-wawa]

cierpi na porażenie mózgowe, chodzi, jest w miarę samodzielny, pracuje na
politechnice na pół etatu, umysłowo jest jak najbardziej sprawny. Wiadomo że to
nie Mr.Universum ale nie zwracam uwagi na wygląd, a na charakter, sposób bycia,
stosunek do mojej osoby.
Tak, argument: co ludzie powiedzą" też pada z ust rodziny, podobnie jak
załozenie, że on mnie wykorzysta, że będę mu opiekunką, że gdzie się z nim
pokażę publicznie etc.

[dotyk_wiatru]

Piękna sprawa skoro jest w miarę sprawny. Taki ktoś potrzebuje
miłości, żeby uwierzyć w swoją przyszłość...w to, że może być
lepiej...Ważne, że odpowiada Tobie pod kątem charakteru, szanuje
Ciebie...:)

> Tak, argument: co ludzie powiedzą" też pada z ust rodziny,
podobnie jak
> załozenie, że on mnie wykorzysta, że będę mu opiekunką, że gdzie
się z nim
> pokażę publicznie etc.

I to obnaża egoizm rodziny...Nie patrzą na Ciebie...na to, że jesteś
szczęśliwa...tylko na siebie i na to, jak inni będą reagować na
Was...i co Im powiedzą...
Zadaj sobie pytanie czy jesteś gotowa być z Nim dalej
przeciwstawiając się rodzinie, czy wolisz się poddać dla świętego
spokoju...

[pirs2]

odpowiada CI pod kątem charakteru

[turbo_wesz]

otóż to: i czy bez pomocy rodziny (jego lub twojej) dacie razem radę.

i najważniejsze (dla większości, jak dla ciebie nie, to sorry): czy chcesz i
możesz mieć z nim dziecko?

[dorota_elzbieta]

Czytam czytam i po prostu ręce same na klawiaturę opadają.
Lara nie daj się, sama jestem niepełnosprawna, wiem co przechodzisz.
Pamiętaj, nikt za Ciebie życia nie przeżyje choćby najbardziej Cię kochał-
zrobisz to Ty sama, a wszelakie konsekwencje swoich decyzji, to Ty będziesz
ponosiła. To o co teraz dążymy, kiedyś będzie normalne i nie do pomyślenia, aby
było inaczej. Właśnie przez wchodzenie w związki z osobami niepełnosprawnymi,
dokonuje się prawdziwa integracja. Wiem, może i na pewno jest Ci ciężko tym
bardziej, że osądy kierują osoby bliskie Twojemu sercu.
Gdybyś chciała korespondować czy porozmawiać pisz proszę na maila gazetowego.
Nie daj się! To Twoje (Wasze) życie.
Pozdrawiam,

[logos17]

Czy mogę prosić o Twojego maila? Mam ten sam dylemat.

[malakas]

Te wszystkie uwagi rodziny, z wyłączeniem ostatniej, nie są jednak
takie całkiem od czapy. Częściowo biologia a jeszcze więcej ogląd
społeczny kobiety po 30 powodują zasadniczą niemożność zrealizowania
wdrukowanego i pożadanego modelu udanego życia: mąż, dzieci, sukces
zawodowy, niezależnośc materialna, samorealizacja (kolejność
przypadkowa). Ludzie młodzi są niepoprawnymi optymistami w kwestii
wyjątkowości własnej sytuacji i irracjonalnej pewności w odniesieniu
do okoliczności, które na pewno im akurat będa sprzyjać. Krótko
mówiąc, mnie/nam sie uda, mimo że nie udało się setkom innym w
podobnym położeniu. Nie wierzą w te wszystkie prawa Murphy'ego czy
jak im tam, że jeśli cos może pójść nie tak - na pewno pójdzie.
Starzy za to skłonni to właśnie uznawać za pewnik, co jest zresztą
równie śmieszne jak naiwność młodych. Jednak nie można wykluczyć, iż:
bardzo szybko dopadnie Was proza życia, brak własnego mieszkania a
co za tym idzie piekło mieszkania z rodzicami, trudności w
znalezieniu pracy (domniemywa sie przy tym, że przez chłopaka
głównie) i w konsekwencji brak środków do samodzielnego utrzymania
się, co pociągnie za soba upokarzające prośby o wsparcie. To plus
niepełnosprawność partnera (nie wiemy jakiego rodzaju to
niepełnosprawność - piszę w tej chwili z pozycji rodziców) może
skutkować niemożnością posiadania potomstwa. Może pojawić się pewien
rodzaj wyklucznenia, bo np. nie wszędzie będzie można z nim
pojechać, gdzies tam bywać itd. Są to rzeczy na pozór nieistotne,
ale jednak wpływać moga na prace np. bo układy zawodowo-towarzyskie
funkcjonują wszędzie. Jakie to może spowodować spustoszenia
psychiczne nietrudno przwidziec. I może być tak, powtarzam tu czarny
scenariusz lęgnący sie zapewne w głowach rodziców, że po kikku
ładnych latach gehenny związek rozpadnie się jak domek z kart, a Ty
zostaniesz z reką w nocniku. Bo Twoja atrakcyjność że sie tak wyraże
na rynku dziś, a za 10 lat to niebo a ziemia.
Nie piszę tego byś zmieniła zdanie, by odwodzic Cię od decyzji, po
prostu postaraj się zrozumieć choć w części obiekcje rodziny.
Ja osobiście nie zadaje sobie tego trudu w odniesienia do własnego
dziecka, gdyż wiem, że i tak zrobi co zechce, tak samo i ja
słuchałem swoich rodziców jak zgaszonego radia. Trzeba się po prostu
samemu sparzyć.

[lara-wawa]

Tak, rodzina uważa, że powinnam znaleźć zdrowego partnera, bo nie zasługuję na
inwalidę etc. Może to dla osób z zewnątrz wyglądać tak - 30 lat na karku, faceci
nie padają na mój widok na kolana, więc się uczepiłam pierwszego lepszego, niech
będzie nawet niepełnosprawny, byle tylko był. W jego przypadku pogląd osoby z
boku wyglądać może tak - 30 lat na karku, przyda mu się towarzyszka życia,
opiekunka etc, bo młodszy nie będzie, jego rodzice też...

Natomiast nikt nie rozumie tego, że nas połączyła silna więź, że po 2 dniach
znajomości czuliśmy się tak, jakbyśmy się znali wieki, że jesteśmy sobie bliscy,
mamy do siebie zaufanie, szanujemy się, wspieramy, dobrze się czujemy w swoim
towarzystwie. To nie jest tak, że on się uczepił mego ramienia i wymaga opieki,
bo b. często to on mnie wspiera i dodaje otuchy. Wiem, że nie pójdziemy
potańczyć, że ma ograniczenia ruchowe, przez które nie pójdziemy na b. długi
spacer czy rajd po galerii handlowej, że nie będzie mógł prowadzić auta lub nie
zawiesi firanek w oknie...

W kwestii mieszkania - on ma swoje mieszkanie, obecnie wynajmowane, ale
moglibyśmy tam zamieszkać, gdy okres umowy z najemcą się skończy. Ja pracuję, on
ma rentę, pracuje na pół etatu plus otrzymuje wsparcie od ojca z zagranicy, tak
więc śmierć głodowa też by nam raczej nie groziła;)

Rozumiem obiekcje rodziny, obawiają się o mój los, ale obawy obawami, a chamskie
ingerowanie w moje życie to 2 różne rzeczy. Mówiąc ingerowanie mam na myśli
czytanie prywatnej korespondencji, sms-ów i komentowanie ich, awantury,
wywieranie presji, wzbudzanie poczucia winy, obrażanie nas, nienawiść i grożby w
stosunku do niego - nie umiem sobie z tym poradzić.

[dotyk_wiatru]

Straszne co piszesz...
Jakim prawem czytają Twoje smsy itd.?? Jakim prawem robią Tobie
awantury i Jego straszą? Uświadom ich, że to jest karalne:P

Nie wiem co Tobie napisać...co doradzić...Olać ich nie możesz tak do
końca, w końcu to rodzina...ale...przykre, że w taki sposób
reagują...bo zachowują się aż nazbyt stereotypowo...i jak ze
średniowiecza...

[lara-wawa]

pod moją nieobecność w pokoju, telefon włączony,wystarczy wziąć i sobie poczytać
sms-y. Kiedy wprowadziłam do telefonu dodatkowy kod zabezpieczający, mama
zrobiła awanturę, że ją załatwiłam, bo nie mogła się dostać do skrzynki (zna pin
i kod puk, bo telefon jest na jej nazwisko)!!!! I oczywiście nie widzi nic złego
w tym, że coś takiego ma miejsce!! Przecież to jest chore...

[dotyk_wiatru]

Delikatnie napisane...To jest obrzydliwe...Niewiarygodne, że własna
matka w taki sposób Ciebie kontroluje...
Zastanów się nad telefonem na kartę...na siebie...

[pirs2]

CIĘ kontroluje

[trzydziestoletnia]

To nie jest problem z niepelnosprawnym partnerem, ale z "niepelnosprawnymi" rodzicami - niestety.

[pirs2]

Jakim prawem robią CI
awantury
Nie wiem co CI napisać...

[malakas]

W tym stanie rzeczy wycofuję większość uwag opartych uprzednio na
zgadywankach. Właściwie to można by zapytac: "na co czekasz?"
Pępowinę odciąć czas. A z rodziną sie ułoży, to niemal pewne. A jak
nie to trudno...

pytanie do lary

[tfurca]

czy jego inaczej sprawnosc jest widoczna?
porusza sie na wozku?

to zawsze ludziom z zewnatrz przeszkadza
wiem to po sobie

free your mind

walczcie
zamieszkajcie razem
uda wam sie

www.dziennik.pl/wydarzenia/article210235/Chce_przejechac_na_wozku_tysiac_kilometrow.html
www.rowerem-sprawniej.pl

[dotyk_wiatru]

Odpowiem Tobie Tfurco tym co napisała mi Lara kilka komentów
wyżej...Zapytałam Ją o Jego niepełnosprawność...
Napisała mi tak:
'cierpi na porażenie mózgowe, chodzi, jest w miarę samodzielny,
pracuje na politechnice na pół etatu, umysłowo jest jak najbardziej
sprawny'

Re Jestem z porażeniem... mam zdrowego męża.

[aniczek34]

Chciałam napisać do Ciebie Laro, ale coś nie zadziałało. Ty napisz do mnie,
jeśli zechcesz.
email: [e-mail]

[lara-wawa]

pisz na [e-mail]

[pirs2]

Odpowiem CI Tfurco

do malakas

[titta]

Malakas, a nie zastanawiales sie jakie spustoszenie psychiczne
wywoluje odrzucenie czlowieka (rowniez swiadomosc, ze sie go
odrzucilo) z powodu obawy "ze nie bedzie dalo sie gdzies pojecjhac,
czy bywac" ? Jesli sie nie da tak, to mozna inaczej. Nawet dzieci -
oczywiscie po pewnym przemysleniu i pogodzeniu sie z decyzja - mozna
adoptowac lub ich nie miec.
Czemu zakladasz wersje "sparzenia sie"? To chyba najgorszy
stereptyp. Poza calym stekiem innych. Proza zycia, proza zycia ale
czemu niektorym sie wydaje, ze kazdy powinien zyc tak samo, a jak
nie bedzie to na pewno nie bedzie szczesliwy?
Z wlasnego doswiadczenia wiem, ze najciezsza rzecza do zniesienia
jest wlasnie taka ciagla "zyczliwosc" otoczenia.

[malakas]

Właściwie to miałem się już nie odzywac, ale że wywołano mnie do
tablicy, to jako małomiasteczkowy dzentelmen odpowiadam. Twój post
jest troche w konwencji "a w Ameryce biją murzynów" bowiem jest
tysiące do obejrzenia sobie i wyobrażenia nieszczęść, ale o których
akurat nie rozmawiamy. Nie mam się za "stek" stereotypów i w ogóle
bardzo sie zdziwiłem, że ktos mi to moze zarzucić. Szkoda, że bez
cienia pokrycia, no ale już zdążyłem sie przyzwyczaić, że tutaj nikt
sobie nie zadaje trudu by cokolwiek uzasadniać. Zakładam
wersję "sparzenia" akurat nie mając tej konkretnej sytuacji na
mysli, gdyz troche sobie uogólniłem młodość/starośc. Teraz też sobie
zboczę i uogólnię. Smieszne jest żądanie iepełnosprawnych by
traktowano ich jako pełnosprawnych. Mnie się wydawało zawsze, że
mozna i trzeba traktowac ich jak ludzi mimo, a czasami własnie z
powodu niepełnosprawności.

[spinline]

Widac ludzie o spartanskich moralach i etyce.Kazdemu moze sie cos w
zyciu przytrafic.

Ale zeby grozic zepsuciem zwiazku, to ja z taka rodzina nie
chcialabym miec doczynienia.

[zosienka23]

Rodzina dla Ciebie nie chce zle, mowią tak, jak myslą. Ale ich myslenie jest
oparte o stereotypy, jeśli ten chlopak jest dla Ciebie wazny, nie trać tego.
Rodzina moze nie miala do czynienia z niepełnosprawnością, nie znają i się boją.
Może czas i widok Ciebie szczesliwej ich zmieni.
A co do Ciebie...po prostu jestes normlaną osoba, wrażliwą, która zwraca uwagę,
co czlowiek ma w sercu i w glowie. Niepełnosprawność..to poboczna sprawa. Mam
znajomą, ktora wyszla za chłopaka po amputacji nogi. Są szczęsliwym malżenstwem,
mają cudo dzidzię. To wlasnei stereotypy robią ludzi niepełnosprawnymi. Skoro
chlopak radzi sobie w zyciu, pracuje, potrafi kochac...to gdzie tu jego
niepełnosprawność?

Rozwój sytuacji

[lara-wawa]

jest coraz gorzej, agresja mamy w stosunku do tego chłopaka sięga apogeum,
zaczęła do niego wydzwaniać i do jego matki z awanturą i żądaniami, aby przestał
się ze mną umawiać! To jest chore po prostu, już nie wiem co robić

[bratwody]

Przepraszam, może ja coś dodam...
Na miejscu człowieka olałbym cię, sam jestem niepełnosprawny i WŁASNIE dlatego
POLKI mnie nie interesują. W ogóle nie dziwi mnie reakcja Twojej rodziny- jest w
miarę normalna jeśli chodzi o ludzi na wschód od Odry, masz 30 lat i mieszkasz z
matką?
To wszystko jakieś dziwne... Facet finansowo uzależniony od ojca?
Uczyć mu się ktoś zakazał? Renta w Polsce to psie grosze. Z renty się rezygnuje,
to wszystko jakieś żalośne. Daruj sobie. Poważnie ci mowie, dla swojego i jego
dobra. Miłość to puste pojęcie taki wkręt do głowy. Daj sobie spokój.

[dotyk_wiatru]

> Na miejscu człowieka olałbym cię, sam jestem niepełnosprawny i
WŁASNIE dlatego
> POLKI mnie nie interesują.

A Polki to jakieś gorsze?? Geeeez! :/ Bo co? Bo Rodzina jest
zacofana i grzęźnie w stereotypach??

> W ogóle nie dziwi mnie reakcja Twojej rodziny- jest
> w
> miarę normalna jeśli chodzi o ludzi na wschód od Odry

A mnie dziwi...bo to nie jest normalne, żeby tak kontrolować i
sterować życiem CÓRKI!!

, masz 30 lat i mieszkasz
> z
> matką?

Żeby to było dziwne...W Polsce nie ma tak łatwo...Nie
zarabiasz 'odpowiednio', nie stać Ciebie na mieszkanie i życie w
pojedynkę...

> To wszystko jakieś dziwne... Facet finansowo uzależniony od ojca?
> Uczyć mu się ktoś zakazał? Renta w Polsce to psie grosze. Z renty
się rezygnuje
> ,
> to wszystko jakieś żalośne. Daruj sobie. Poważnie ci mowie, dla
swojego i jego
> dobra. Miłość to puste pojęcie taki wkręt do głowy. Daj sobie
spokój.

No teraz to już całkiem pojechałeś...:/
Po cholerę komu związek jak miłości nie ma...

[pirs2]

nie stać CIĘ na mieszkanie i życie w
pojedynkę...

[nomina]

Ironizujesz czy piszesz poważnie?
Renta jest głodowa, fakt. Nie wiem, jaką masz niepełnosprawność, ale pamiętaj,
że są takie - jeśli nie przez całe życie, to przynajmniej dłuższe okresy - że i
doktorat plus doświadczenie zawodowe i wysokie kwalifikacje nic Ci nie dadzą, bo
fizycznie nie jesteś w stanie pracować. Dobrze więc, że ojciec chłopaka autorki
wspiera syna, bo to daje jakąś namiastkę stabilizacji; jakże ważnej zarówno
psychicznie, jak i fizycznie (brak pieniędzy oznacza brak leczenia, prawda?).
Och, jak ja nie lubię tych stereotypów. Ostatnio jakaś kobieta warknęła, że kto
nie ma zewnętrznych oznak niepełnosprawności, nie jest niepełnosprawny. A
uszkodzenia wewnątrznarządowe, w tym neurogenne, a uszkodzenia kości itd.,
nowotwory - to co? Są takie choroby, przy których możliwość zamiany ich na wózek
inwalidzki to nieosiągalne marzenie i wizja szczęścia :(

He he he

[xxxxyyyyzzzz]

bratwody napisał:
> Przepraszam, może ja coś dodam...
> Na miejscu człowieka olałbym cię, sam jestem niepełnosprawny i
WŁASNIE dlatego POLKI mnie nie interesują.

Ty jestes ZUPELNIE NIESPRAWNY umyslowo, i tego ci najbardziej
wspoczuje.

[bratwody]

Ja Tobie za to współczuje braku umiejętności odniesienia się do całości
wypowiedzi interlokutora :)

[pirs2]

Ja CI za to współczuje

[linia.frontu]

Przejechał się i to ostro, widać na pierwszy rzut oka, a wy zaraz linczujecie.

[dotyk_wiatru]

O żesz!
Lara, wygląda na to, że tu nie ma dobrego rozwiązania...Albo
pozwolisz Mamie sterować Twoim życiem i podporządkujesz się Jej woli
(to znaczy, że zerwiesz z tym Chłopakiem, raniąc Go i siebie) albo
przeciwstawisz się, powiesz co o tym wszystkim myślisz...a to
oznacza wyprowadzkę i początek życia na swój koszt...
Pytanie teraz... co Ty o tym wszystkim myślisz...i co czujesz?
Przemyśl to dobrze...i zdecyduj...

[bratwody]

Powiem ci coś,
poszukaj sobie sondy która mówi o tym ile procent rodziców zareagowałoby ŹLE na
wiadomość o związku swojego dziecka z osobą niepełnosprawną. Później próboj mi
wmawiać tę politycznie poprawną gadaninę. Owszem Polki są gorsze bo wynoszą z
domów tego typu zaścianek
Czy ty myślisz, że byłbym z kobietą której rodzina mnie w podobny sposób
traktuje jakoś dłużej?
Do łóżka kilka razy i adieu.
Kto mi da gwarancje, że na starość nie będzie zachowywać się jak jej matka? Poza
tym jako polski niepełnosprawny mam swoją godność i

1 Kobieta po 30 nie moze mieszkać z rodzicami (*Kto tu jest niepelnosprawny w
takim ukladzie)

2 Nie moze byc tak zewnątrzsterowna jak tutaj się pokazuje.

Swój honor mam i jaką-taką samoocenę. Widać tamten facet nie do końca. a
"miłością" mnie nie szantażuj, bo nie ma definicji, jesli nie ma, nie wiem o
czym mowa.

[malakas]

Nie bardziej elegancko byłoby pokazać źródło, na którym sie opierasz
w swoim wywodzie niż kazać "poszukać sobie"? Ja np. szukałem, ale
bez skutku. A może ta sonda istnieje tylko w Twojej wyobraźni i była
potrzebna by się podratować po palnięciu wydaje sie ewidentnego
głupstwa?. Ale może i nie. Jak np. Polacy maja sie do innych nacji w
tej kwestii? Gdzie się sytuujemy? Dlaczego niepokój o przyszłość
dziecka nazywasz zaściankiem?

[bratwody]

Polecam artykuł "Niewidzialne lubią się kochać", tam wprawdzie piszą, że 22%, no
ale wystarczy zmienić respondentów na mniej miejskich i już bedzie ok 60.

Ten cały "lęk o dziecko" jak to zgrabnie zowiesz jest dla mnie kompletnym
brakiem wyobraźni.
Po pierwsze jako niepełnosprawny jestem w stanie zapewnić byt rodzinie na takim
samym albo i lepszym poziomie niż ktoś pełnosprawny , chyba że stawiasz pojęcie
niepełnosprawny i nieudacznik jako równorzędne. Ja nie, po drugie jestem wstanie
tak samo dobrze wychować własne dziecko itp itd jak inni. Dla mnie cały ten wasz
tutaj nad wyraz akcentowany lęk, to tylko pretekst żeby ustawiać nas tam gdzie
się od zawsze próbuje- na uboczu życia społecznego. Wasze zdrowe i rumiane
kobiety nie dla nas kalek.
Dobra praca mimo kompetencji- nie dla kalek.
Równy dostęp do edukacji- nie dla kalek.
Najlepiej żeby w ogóle nas nie było- wiadomo, to widać po tym jak działa PFRON,
jak traktuje się nas w polskich urzędach, co robi się bądź lepiej czego się nie
robi w sprawie przystosowania architektury, nawet tej nowszej (*spróbuj w metrze
poruszać się na wózku) poprzez całą masę różnych śmiesznych "lęków"
dyskredytujących nas po pierwsze WE WŁASNYCH OCZACH. Idzie sobie ulicą
niepełnosprawny człowiek, nagle ktoś wpada na genialny pomysł jawnego i głosnego
upokarzania go poprzez szydzenie z ułomności.
On nie reaguje, bo to nie pierwszy raz, ludzie udają że nic się nie dzieje. Jaka
to część Europy? Polska? Nie koniecznie- zapewne jednak ta część znajdująca się
za dawną żelazną kurtyną.)(*Czy to wina komunizmu czy katolicyzmu nie wiem
pewnie akurat w Polsce i tego i tego)
Niepełnosprawni to w Polsce ok 4 milionów ludzi i gdzie oni są?
Widać ich często na ulicach? Ja nie widzę, widzisz pary zdrowy-niepelnosprawny
na ulicy? Ja kilka razy widziałem... skarzyli się ze reszta traktuje ich jak
kosmitów.
W porównaniu z Niemcami niebo a ziemia. Tam idąc na mecz wiem, że wszedzie się
dostanę, bo kluby piłkarskie mają rzecznika d.s niepełnosprawnych, który dba min
o to aby stadiony były dostosowane do potzreb osób z różną ułomnością,
niewidomych, wózkersów, kulawych etc etc. Na uwagę zasługuje tez rozwiązanie dot
szaletów, są w każdym większym miescie na kluczyk.
Jeżeli pytać mnie o postawę Polaków wobec niepełnosprawnych polecam mały
eksperyment. Porozmawiaj z kalekim Holendrem i Polakiem. Porównaj samooceny i
wyciągnij wnioski sam. Warto wpaść na kilka dni do Amsterdamu jeśli chcesz np
ujrzeć zjawiskowo piękne kobiety na wózkach i z protezami, Polki tak szeroko się
nie uśmiechają...

Dalej

30 latka nie jest dzieckiem, ta widac jest jakaś nieporadna skoro mieszka z
matką, ale nie moja sprawa.
"Niepokój" o przyszłość dojrzałej kobiety owszem nazywam ZAŚCIANKIEM.

[dotyk_wiatru]

Geez! :/
Nie...to nie tak!!!!
Nie każdy stawia niepełnosprawnych na szarym końcu...Drażni mnie, że
osoby niepełnosprawne mają problem ze znalezieniem pracy, z
dostaniem się w rózne miejsca bo nie ma podjazdów i osób gotowych
pomóc, dostepem do uczelni!!
Uwierz, że nie każdy uważa, że niepełnosprawny jest do niczego...że
na pewno nie da rady sobie w życiu...że nie da szczęścia kobiecie a
kobieta Jemu...
Znieczulica to choroba społeczeństwa...Na szczęście nie wszędzie...
Ja i kilka osób nie jesteśmy w stanie zmienić tego TUTAJ! Zrozum!
Nie przeskoczę tego...Moge jedynie zapewniać, że osoby
niepełnosprawne często doskonale sobie radzą, pracują i są w stanie
kochac tak samo jak osoby sprawne...To też ludzie! Mają takie same
zalety i wady jak sprawni! Nie toleruję chamskich odzywek i
prowokacji kierowanych do osób niepełnosprawnych...Nie moja wina, że
w rządzie na szczeblu państwowym i lokalnym nie myślą o równym
traktowaniu jednych i drugich (kurcze! nie chcę tak pisać, dzielić
etc. ale coż...Licze, ze zrozumiesz o co mi biega...), o zapewnieniu
dostępu do wielu miejsc...Jest coraz lepiej...ale...
Odpowiedz mi...Dlaczego tak nerwowo reagujesz? Dlaczego przypinasz
łatki? Ja nie traktuję Ciebie jak kosmity a Ty mnie i
owszem...Próbujesz mi wmówić, że ja jako Polka jestem zaściankowa,
że jestem na swój sposób rasitką itd.

[leda16]

Nie zaperzaj się tak, bo "bratwody" nie pisał o KAŻDYM, pisał o 98% Polaków, w tym o pożal się Boże - polskiej nauczycielce, niejakiej shangri.la, która razem z prostacką tłuszczą wyła na Forum, żeby NIEPEŁNOSPRAWNĄ czyli chorą psychicznie wywalić z roboty, odciąć dostęp do Forum i dać wpier..l w realu - i tu ma niestety rację. Mnie też zniesmaczył 30-letni inwalida, który może pracować,wynajmuje własnościowe mieszkanie, a jednocześnie bez cienia wstydu pasożytuje na podatnikach (renta inwalidzka -480 zł.) i starym ojcu (pomoc z zagranicy). Poza tym rzeczywiście operujesz infantylnymi ogólnikami "miłość", "da szczęście" itp. Tutaj akurat ze strony dziewczyny to raczej głos rozsądku, bo 30-stka na karku a amatorów do ożenku brakuje,On też nie Adonis, w dodatku pasożytowanie na kim się da nie każdą dziewczynę zachwyca... I w tym ma rację "bratwody" pisząc o PFROM-ie, że to instytucja na wskroś złodziejska, okradajaca inwalidów, wskutek czego jeden prezes już poszedł za kratki.
reasumując - skoro inwalidzi chcą być traktowani normalnie, jak każdy, niech się stosownie do swoich zyczeń zachowują. Pasożytnictwo w skład normy nie wchodzi na pewno, tymczasem to i wyuczona bezradność oraz postawa roszczeniowa należą do kanonów polskich niepełnosprawnych.

[fajny30lat]

bratwody napisał:

> Wasze zdrowe i rumiane
> kobiety nie dla nas kalek.
> Dobra praca mimo kompetencji- nie dla kalek.
> Równy dostęp do edukacji- nie dla kalek.
>

Otóż, to...
Większość kobiet woli zdrowych partnerów. Dlatego osobom niepełnosprawnym nie
jest łatwo znaleźć partnera\kę.
Byłem kiedyś w związku z zdrową kobietą. Oj, nasłuchałem się od jej rodziców, że
znalazła sobie inwalidę. Nawet proboszcz stwierdził, że moi rodzice powinni być
wdzięczni mojej partnerce, że mnie chciała. Klasyczne zaściankowe myślenie.
Miałem dość życia na głodowej rencie w Polsce oraz braku szans na znalezienie
pracy. Wyjechałem do UK i jestem tu bardzo szczęśliwy.
Pozdrawiam
Fajny30lat

[dotyk_wiatru]

fajny30lat napisał:
> Otóż, to...
> Większość kobiet woli zdrowych partnerów. Dlatego osobom
niepełnosprawnym nie
> jest łatwo znaleźć partnera\kę.
> Byłem kiedyś w związku z zdrową kobietą. Oj, nasłuchałem się od
jej rodziców, że znalazła sobie inwalidę. Nawet proboszcz
stwierdził, że moi rodzice powinni być
> wdzięczni mojej partnerce, że mnie chciała. Klasyczne zaściankowe
myślenie.
> Miałem dość życia na głodowej rencie w Polsce oraz braku szans na
znalezienie
> pracy. Wyjechałem do UK i jestem tu bardzo szczęśliwy.
> Pozdrawiam
> Fajny30lat

Cieszę się, że jesteś szczęśliwy poza krajem...że UK daje Tobie to,
czego nie jest w stanie dać Polska z wielu powodów...

[pirs2]

że UK daje CI to,
czego nie jest w stanie dać Polska

[jezeli.tylko.ja]

Bratwody... w zwiazku z tym, ze od urodzenia wychowuje sie z niepelnosprawna
siostra nie mam oporow w relacjach z osobami niepelnosprawnymi i nie traktuje
ich "specjalnie". Napisalabym jedno okreslenie na temat tego co sadze o tobie po
twoich wypowiedziach, ale niestety, nie chce zeby wywalili mnie z forum.

Co do osob ktore maja 30 lat i mieszkaja z rodzicami. Ja mam 24 lata i zero
wizji na mieszkanie, skonczylam studia mam tytuł mgr. inz. a w wiekszosci miejsc
proponuja mi pensje 1300 zl brutto. Za taki dochod nie utrzymam samej siebie a
co mowic o zakupie meiszkania. Wszedzie mi mowia, ze mam isc na studia
podyplomowe i ze powinnam miec doswiadczenie... tylko jak zdobyc doswiadczenie
jak przez 4 lata studiow mialam zajecia 8 - 18??. A nie, nie moge ruszyc za
kasa, bo mam tutaj chorego tate i siostre i nie moge sobie pzowolic zostawic
mame bez pomocy.

Wiesz to rozgladanie sie jak nas traktuja to tez takie doszukiwanie sie bycia w
specjalnej sytuacji. Nie mow, ze nie wiem jak to jest... wiem chociaz w pewnym
stopniu: mam blizny na calych rekach przez wiele lat ludzie nie chcieli siadac
kolo mnie w autobusach czy metrze, starali sie mnie nie dotknac, a na studiach
uwazali, ze jestem narkomanka...ale nie zlamalam sie, teraz po 8 latach cierpien
widze jak bardzo duzo sie zmienilo w swiatopogladzie moich rodakow. A dodatkowo
wyszlam z zalozenia, ze moja siostra nie jest w niczym inna od innych siostr i
kiedy mialam na studiach wyniki z egzaminu a rodzina musiala gdzies pojechac
zapakowalam ja w wozek (taki dla osob z porazeniem mozgowym i epilepsja - czyli
duzy), pojechalam autobusem i pojechalam na uczelnie. Wiele osob z mojej uczelni
pochodzilo z wioch zabitych dechami na krancu swiata, dla nich bylo to szokiem
ale inni podeszli powiedzieli jej "czesc", przypilnowali jej jak poszlam po
wpis. Ze wzgledu na jej chorobe nie moglam jej zostawic samej, to kadra
przesunela biurko zebym mogla z nia wjechac do pokoju. Tylko teraz pytanaie dla
kogos jest to upokarzające czy jest obrazem tego, ze jak sie chce to mozna...

Mnie osobiscie wkurza u niepelnosprawnych ktorych znam boski "zadajacy" stosunek
do swiata. Osoby ktore poznalam wychodzily z zalozenia: ze Panstwo powinno im
dac pieniadze, dac mieszkanie, autobus powinien stawac wszedzie gdzie oni sobie
zażyczą (ostatnio pan zrobil awanture, ze nie chce mu sie zatrzymac na srodku
ulicy, bo on chce warzywa kupic w sklepie obok)...czyli w gruncie rzeczy niczym
sie nie roznia od pozostalych "typowych Polakow" ktorzy wychodza z zalozenia, ze
wszyscy powinni costam i ze wszystko im sie nazelezy. Ciezko byloby mi porownac
np. Norewskiego i polskiego inwalide....bo i osoby zdrowe z tych rajow sa
zupelnie inne. A nasze "jojczenie" narodowe dotyka wszystkich bez wzgledu na
zdrowie.

Co do stosunku do niepelnosprawnych w Polsce?? No to moze sie zdziwisz: malenka
wioska na Podlasiu, PKS najblizszy 1,5 km. Na wakacje jezdzi tam cala moja
rodzina w tym moja siostra. Po roku sasiedzi przylecieli z pytaniem ile ona wazy
bo oni kupili kucyka i jezeli ona by chciala to mozemy z nia przychodzic
pojezdzic, kupowalismy jej soczek w sklepie to godzine pozniej sasiadka
przyleciala z sokiem domowej roboty bo to ma wiecej witamin i zdrowsze jest dla
niej jak tyle lekow bierze. Poszlam na spacer to pytanie czy miodek to ona by
zjadla bo maja pasieke a to bez dodatkow i zdrowe jest. Mogliby udawac, ze nas
nie ma, bo jestesmy tam kilka miesiecy w roku... a okazuje sie, ze jestesmy
miejscem "pielgrzymek" towarzyskich, kazdy odnosi sie do nas cieplo i milo. Moja
siostra wozi na wozku swojego pieska - 13 letniego kundelka bez ktorego nie
rusza sie z domu - w pobliskim miasteczku wpuszczaja nas z tym psiakiem na wozku
do sklepu dziwnie sie patrzac na nas jak robilismy manewry jak zrobic zakupy nie
zostawiajac psa bo ona sie poplacze a pies zdechnie z nerwow. Nie ma tak, ze cos
jest biale albo czarne...

[bratwody]

Nie wiem po co ten emotywizm w wypowiedzi, mało w tym jakiejś szczególnej
treści, ale postaram się w tym gąszczu ukrytych pretensji znaleźć coś na co da
się odpowiedzieć

Po pierwsze gratuluje (*i tu osobisty przytyk na Twoje "myślę, ale nie napiszę")
zaradności życiowej, byłem Polak pracujący, żadnej pracy się nie bałem swojego
czasu więc wiem, że dziś brutto na kasie w pewnych sklepach dostaje się 1400 zł,
przy tym po skończonej filozofii, mi na dzień dobry w Polsce proponowano 2400, z
racji tego, że przy okazji udało mi się zdobyć uprawnienia do obsługi wszelkiego
typu wag kolejowych i samochodowych, sam tytuł magistra inżyniera o niczym
właściwie nie świadczy, żaden tytuł naukowy nie zapewni nikomu umiejętności
znalezienia się w życiu. Kalectwo jednak zobowiązuje, jeśli dobrze pomyśleć
można się za unijne pieniądze kształcić przez całe życie właściwie, więc
dlaczego mam nie mówić, że niepełnosprawny uzależniony finansowo od kogokolwiek
to dobre i ciekawe zjawisko, jeśli myślę akurat inaczej?
Co do postawy roszczeniowej widać, że nie do końca znasz środowisko o którym
chcesz pisać. Podam ci przykład osobisty, dostałem z racji niepełnosprawności od
uczelni laptop, dyktafon, przenośny skaner i (*i tu naprawdę nie wiem po co)
odtwarzacz mp3 ale mi to wszystko NIEPOTRZEBNE, zwyczajnie nie mam tego typu
dysfunkcji. Teraz rusz inżynierską czaszką i powiedz mi dlaczego nie pójdę do
administracji i nie powiem "a po diabła mi to wszystko?!", więcej ci powiem,
kiedy będą coś dawać to jeszcze złożę kilka podań.
Dlatego, że jeśli nie wykorzysta się pieniędzy poprzez uporczywe zgłaszanie
popytu na coś, to albo wrócą do Brukseli albo uczelnia przeznaczy na coś
zupełnie absurdalnego. Mogę się nie zgadzać na różne rzeczy, ale to wszystko
zostaje w gronie ludzi niepełnosprawnych. Na zewnątrz nie powiem niczego wbrew
interesom środowiska, które czy chcę czy nie reprezentuję. To tak jakby podcinać
gałąź na której się siedzi.
Jeszcze odnośnie tego, PFRON jest w ogóle niepotrzebny, prezesi, wiceprezesi,
różni ludzie umieszczeni w nim na synekurach z klucza partyjnego przejadają
pieniądze, które można spożytkować inaczej, choćby na zwiększenie świadczeń, po
uprzedniej ich WERYFIKACJI.
No, ale nie bo przecież niepełnosprawni to dobry pretekst, żeby sobie jeszcze
nieco uszczknąć. Odnośnie tego jakie jest nastawienie innych do sprawy nie
bardzo umiem ci opisać, z racji pochodzenia pojeździłem sobie po Europie, i USA,
ogólnie ci powiem, że to wstyd nawet porównywać do Polski..., to jest przepaść
cywilizacyjna i mentalna TAKŻE. Właściwie dotycząca wielu spraw, znajomy
Amerykanin(*późniejszy tzw "native speaker" w jednej ze szkół w Polsce) bardzo
zdziwił się kiedy chociażby przeczytał na ogłoszeniu "Poszukuję PANI do sklepu
mięsnego", powiedział, że w USA tak otwarte wyrażanie preferencji co do płci
przyszłego pracownika skończyło by się pozwem. Co tam jeszcze... a no widzisz
jak skończę w Polsce prawo wybywam do Jerozolimy, może na studia, na pewno zeby
uczyć się języka. Nic mnie tutaj nie trzyma, kiedyś byłem w związku z
pełnosprawną Polką, co się musiała biedna nasłuchać, że ona taka ładna a facet
kaleka... wystarczy mi już. Chcesz mi dogryźć nie kupuj izraelskiego wina,
cytrusów i innych takich.(*jak się wszystko dobrze ułoży widzę siebie własnie w
wymianie handlowej między Izraelem a UE) Wszystkie wycieczki ad personam spełzną
na niczym bo widzisz, być może gdzieś tam Twoją siostrę dobrze traktują, bo
czemu nie, aczkolwiek kiedyś nie było integracyjnych klas, i nie raz mi
dzieciaki uświadamiały co myślą, a właściwie co myślą ich rodzice o wszelkiego
typu ułomnościach fizycznych, dlatego ad personam po mnie spływa.

Pozdrawiam

[rrojka]

Braciewody, jesteś fantastyczny i ,niestety, masz rację! Elementy takiego
zaścianku odkrywam nieraz w sobie, choć bardzo mi wstyd.
Pozdrawiam i życzę szczęścia.

[logos17]

Witaj,

Spodobał mi się Twój post. Z pewnych względów zetknęłam się z
niepełnosprawnością. Czy mozesz napisać na mojego maila? Chciałabym
Cię prosić o wymianę poglądów. [e-mail]

[dotyk_wiatru]

Przepraszam...widzę, że Ciebie rozdrażniłam...a nie miałam takiego
zamiaru...Nie chcę pisać poprawnie politycznie:P... Ja piszę to, co
myślę...
Nie, nie będę szukać...Sondaże są przekłamane, bo biorą pod uwagę
tylko wycinek społeczeństwa...Takie jest moje zdanie...
Wiem, że każdy rodzic chce by jego dziecko związało się z najlepszą
osobą na świecie...ALE...też powinien zaakceptować, że to Dziecko
decyduje o swojej przyszłości...Lara ma 30. na karku, więc to młoda
Kobieta...Ma prawo stanowić o swojej przyszłości SAMA...ale też sama
będzie płacić za błędy, które popełni...Dorosła jest...Nie rozumiem
dlaczego tak daje sobą kierować...Nie rozumiem dlaczego synom daje
się wolną rekę, a córki wiecznie sprowadza do parteru...:/ Tym nie
zatrzyma się ich przy sobie, ani nie zdobędzie szacunku...!!
Zaściankowość nie dotyczy wszystkich Polek...Rozumiem jednak, że
traktowanie osoby niepełnosprawnej jako gorszej, utwierdzanie w
tym...jest złe...Nikt tego nie wytrzyma...Miłość kobiety, z którą
jest związany to nie wszystko, bo rodziny się nie wybije...
Nikt nie da nikomu gwarancji, że na starość nie będzie taki jak
rodzic...nikt też nie da gwarancji, że związek okaże się taki jak
chciał...pełen ciepła, uczucia, dający obustronną radość, spełnienie
itd. ...
Nie szantażuję Ciebie 'miłością'...Szantaż to nie mój styl
prowadzenia rozmowy...:/

Liczę, że odezwie się tu taki jeden Ktoś o nicku marek_brzeg...On
też jest niepełnosprawny...ale...zakochany w Polce...

[pirs2]

Nie szantażuję CIĘ 'miłością'

[lifeisaparadox]

bratwody napisał:

> 1 Kobieta po 30 nie moze mieszkać z rodzicami (*Kto tu jest niepelnosprawny w
> takim ukladzie)

Kto tu jest zasciankowy?
Polaczku drogi, zacofanie tez wyniosles z wlasnego domu, innym nie jestes i nie
bedziesz.

[dotyk_wiatru]

Spokojnie :) Nie obrażaj Go, bo On obraża innych.. Poniekąd Go
rozumiem..

[bratwody]

Można i po 50 i udawać że wszystko fine... :)
W USA zapytano by mnie czy nie jestem czasem "slow", ale powiedzmy że realia
społeczne są inne.
W Polsce kto ma główkę tam gdzie trzeba wyprowadza się z domu.
Jeden konfilkt mniej, dziwna rzecz, mam prawo do innego obywatelstwa więc
"Polaczka" sobie wypraszam, "żydku" to być może.

Szalom.

[dotyk_wiatru]

bratwody napisał:

> Można i po 50 i udawać że wszystko fine... :)
> W USA zapytano by mnie czy nie jestem czasem "slow", ale powiedzmy
że realia
> społeczne są inne.
> W Polsce kto ma główkę tam gdzie trzeba wyprowadza się z domu.

Główka ma tu mało do rzeczy...ale cóż...Geez! Czy tak trudno to
pojąć?

> Jeden konfilkt mniej, dziwna rzecz, mam prawo do innego
obywatelstwa więc
> "Polaczka" sobie wypraszam, "żydku" to być może.
>
> Szalom.

Masz naturę jak czarna mamba Bratwody...:P

[leda16]

W Polsce kto ma główkę tam gdzie trzeba wyprowadza się z domu.
>
> "Polaczka" sobie wypraszam, "żydku" to być może.


Och, jeśli o to chodzi, jeden ze znanych mi z najświetniejszych rodów żydowskich zamieszkuje razem 3 pokoleniową rezydencję na warszawskiej Sadybie - rodzice, wnuki, prawnuki, dziadkowie. Czyżby nie mieli "główki na karku"?

[haku.mokuren]

Nie przyszło Ci do głowy, ze ktoś może po prostu mieć ochotę mieszkać z rodzicami? Że wszystkim to odpowiada? Ze nie tylko brak pieniędzy i niezaradność może być przyczyną? Naprawdę, stać by mnie było na osobne mieszkanie, mam własny dom, ale nie widzę powodu się wyprowadzać, żeby społeczeństwo było zadowolone, bo podporządkowuje się ich wyobrażeniu o dobrym życiu. I nie sądzę, żebym była ewenementem na skalę światową, czy nawet krajową, osób, które lubią swoja rodzinę i sprawia im przyjemność mieszkanie razem niewątpliwie jest więcej. Tak starasz sie udowodnić swoją nie-zaściankowość, że brzmisz równie zaściankowo, jak ci, którymi pogardzasz. Niech cię nie boli, że ktoś może mieć inny pomysł na życie, niż Ty.

[bratwody]

Mieszkanie wspólnie jest bardzo korzystne, pod warunkiem, że jest miejsce i
szanuje się własną autonomię.
ZWŁASZCZA w doborze partnera życiowego.

[titta]

Bartwody,
Ty niestety tez wyniosles zascianek i stereotypy. W dodatku z typowo
polska sklannoscia do narzekania i uogolniania. Polki gorsze, tez mi
sobie. Chyba lepsze, bo po mimo oporu spoleczenstwa staraja sie zyc
normalnie, zgodnie z tym co im serce dyktuje.

[spinline]

Kto wie co go jutro czeka? czy gdzies jest gwarancja na zdrowie i
mlodsc? A jak to ty bedziesz ta kaleka, to co wtedy? Zostaniesz
zepchnieta do rangi malowartosciowego przedmiotu.

Straszne, ze takie matki tak sie wtryniaja w nie swoje zycie.

Ale i tak tu nie chodzi o tego chlopaka. Widac matka ma glebszy
problem. Ona zyje poprzez ciebie. Ty jestes jej przedluzeniem zycia.
To ona sobie nie wyobraza takiego faceta na zycie. Tu nie chodzi o
ciebie, a o nia.
Ona od ciebie sie nie uwolnila emocjonalnie to taki bluszcz zyje
swoim wlascielem.
Dlatego i ty masz prawdopodbnie problemy z odcieciem sie
emocjonalnym od matki. Co sprawia, ze w zwiazku z innymi ludzmi
moga przytrafic sie problemy.

[zabieganab]

hymmmm. to faktycznie straszna sytuacja!

A zapytaj swoja mame o prostą rzecz:
czy ona chciałaby, gdyby jej dziecko było jakkolwiek ułomne, zeby
miało takie problemy, jakie ona stwarza jemu i nawet jego
rodzinie????

Owszem, to co Ci mówia nie jest bezpodstawne!
Ale jeśli jesteś w wieku, ze umiesz ocenic swoje mozliwosci i
potrzeby, to oceń je, zeby nie było za późno.
Ja byłam z chłopakiem pare lat. On ma protezę nogi (od kolana)
Wydawało mi sie, ze to nic strasznego. On pracuje, jeżdzi kazdym
autem, na rowerze i niby wszystko jet ok, ale...
Okazało siż z czasem, ze ze wzgledu na swoje kalectwo on jest od
dziecka przyzwyczajony do bardzo spokojnego trybu zycia... Mimo, ze
teraz moze jeżdzic na rowerze czy chodzić w trasy, on nie jest do
tego przyzwyczajony, bo latami wyszukiwał sobie
prostych, "stacjonarnych" rozwiazań: TV, internet, majsterkowanie...

Jaki z tego morał: nasze drogi sie rozeszły, bo jego niechęć do
ruchu mi przeszkadzała, ale i moja energia drazniła go na dłuzsza
metę....

[tfurca]

lara-wawa napisała:

> jest coraz gorzej, agresja mamy w stosunku do tego chłopaka sięga apogeum,
> zaczęła do niego wydzwaniać i do jego matki z awanturą i żądaniami, aby przesta
> ł
> się ze mną umawiać! To jest chore po prostu, już nie wiem co robić

lara
tez tak mialem kiedys
z rodzicami jednej moje bylej girl
nie przejmuj sie ...

jesli kochacie sie
trzeba walczyc
;]

[lara-wawa]

częściowo zgadzam się z bratwody, że Polacy myślą zaściankowo i są
nietolerancyjni i że w porównaniu z Zachodem nasz stosunek do niepełnosprawnych
to jak niebo i ziemia. Ale zarazem nie można uogólniać i wmawiać, że WSZYSCY są
tacy sami i tak samo myślą o niepełnosprawnych. Gdybym tak myślała, nie
spotykałabym się z tym chłopakiem. A odnalazłam w nim dużo ciepła, dobroci,
zrozumienia, szacunku, pogody ducha, wsparcia. Podobnie jak ja też przeszedł
swoje w życiu i to sprawia, że potrafimy się zrozumieć, wzajemnie wesprzeć.
Jedyną jego "wadą", jeśli można to tak nazwać w oczach mojej rodziny, jest jego
niepełnosprawność.
Tak, tu nie ma żadnego dobrego rozwiązania. Cokolwiek zrobię, będzie źle.

[bratwody]

Nieprawda, oczywiście, że jest dobre rozwiązanie.
Tylko czy stać na nie tego faceta nie mam zielonego pojęcia.
Dużo frazesów, konkretniej. W życiu nie zgodziłbym się na to żeby babcią mojego
dziecka została kobieta dyskredytująca mnie w jego oczach. Tylko za to, że
raczyło jej się poszczęścić a mnie nie, kalectwo lub jego brak to przypadek i
cecha przypadłościowa,jeżeli tak mocno może zaciążyć na czyjejś optyce to po co
się męczyć?
Wybacz na JAKĄKOLWIEK agresję ze strony Twojej matki w tym nękanie przez telefon
mojej, różnej maści pogróżki i takie tam o których coś zdążyłaś napisać
zareagowałbym natychmiastowym zawiadomieniem prokuratury o podejrzeniu
popełnienia przestępstwa, oraz kilkoma pozwami cywilnymi. Poza tym wątpię czy
zdecydowałbym się na dalszy związek, jestem człowiekiem z natury przekornym, ale
takie pokazywanie "teściowej", że coś się da czego ona nie chce to nie dla mnie.
W ogóle zachowanie Twojej matki nie daje nawet pozoru rękojmi, że odziedziczony
wzorzec wychowania i materiał genetyczny jest " w porządku". Jakkolwiek to
zabrzmi podejrzewam, że koleś jest zdesperowany i "bierze jak leci" Być może
jest inaczej, ale wtedy co z jego poczuciem godności? Osobiście czułbym wielki
niesmak wiążąc się z osobą, której rodzina nie że jest mi nieprzychylna ale jest
w stanie posunąć się do kompletnej kompromitacji siebie w imię schematów
myślowych, strach pomyśleć co by było gdyby facet był czarnoskóry, albo innego
wyznania i na dodatek niepełnosprawny.
Wtedy zostaje tylko bo ja wiem, nasłanie zbirów i ręczne wybijanie związku z
"córunią mamusi" z głowy. Może kulka w łeb i do niegaszonego wapna?

Przestań narzekać, czasem zwyczajnie trzeba wybrać, nieprawda że cokolwiek
wybierzesz będzie źle. Nie rób z siebie Antygony.
Więcej powiem, cokolwiek wybierzesz będzie dobre moim zdaniem.
Złe według mnie jest jedynie status quo.

[dotyk_wiatru]

W tym wypadku przyznam Tobie rację...:) stety albo niestety...

[pirs2]

W tym wypadku przyznam CI rację

[titta]

Wybacz, ale pozywanie do sadu MATKI twojej dziewczyny, (o ile z
nozem za toba nie latala) dyskwalifikowalo by cie z miejsca. Zdrowy
czy chory, znaczenia tu nie ma. Polski zascianek? Nie sadze, aby
gdzie indziej bylo inaczej (ja akurat w Polsce nie mieszkam).
Zeby poradzic sobie z takimi sytuacjami z godnoscia, trzeba byc
silnym i miec klase. Tego typu metody to jak Lamech z Ksiegi
Genesis "Mezczyzne zabije jesli mnie zrani, a chlopca jesli zrobi mi
siniec". Ta sama zlosc i buta. (I myslisz, ze niepelnosprawnosc i
cierpienie cie usprawiedliwiaja?) Oko za oko, czyli znizamy sie do
klasy opisywanej kobiety i sadzimy jak leci, stereotypami. Ona sie
boi niepelnosprawnosci, ty oceniasz kogos po rodzinie.
Brawo.
Obserwuje podobna sytuacje: tylko mezczyzna JEST inego wyznania,
rasy i jeszcze niepelnosprawny. Rodzina histeryzuje (wcale sie jej
nie dziwie) za to podziwiam godnosc i cierpliwosc (i asertywnosc) z
jaka on do tego podchodzi. Wlasnie dlatego, ze mu na niej zalezy.

[leda16]

To znaczy, iż uważasz, że matka przyszłego, niepełnosprawnego zięcia ma prawo popełniać przestępstwa na Jego szkodę, a On ma stulić pysk, siedzieć cicho i "trwać w ofierze"?! Rzeczywiście, musiałby być bardzo zdesperowany bo prawdą jest, co pisze "brakwody" - "W ogóle zachowanie Twojej matki nie daje nawet pozoru rękojmi, że odziedziczony
wzorzec wychowania i materiał genetyczny jest " w porządku". Postawy i cechy charakteru jego narzeczona odziedziczyła przecież po mamusi. Jaką ma gwarancję, że gdy za ileś tam lat nie poczuje niedosytu w małżeństwie, nie poczuje się nieustająco "szczęśliwa" - nie pojedzie mężowi identycznym tekstem jak teraz przyszła teściowa??? Moim zdaniem ma na to nawet bardzo duże szanse...Osobliwy to pogląd pozwalać komuś na czyny kryminalne, nękanie, oszczerstwa, wyzwiska, bo..."to matka twojej dziewczyny". Trzeba mieć klasę? Chyba klasę totalnie negatywnej samooceny i głupoty! Taką "klasą" potwierdza przecież to, co mówi przyszła teściowa. Poza tym zgłoszenie przestępczyni do prokuratury nie jest "oko za oko", tylko CYWILIZOWANĄ, przyjętą w społeczeństwie FORMĄ REGULACJI STOSUNKÓW MIĘDZYLUDZKICH. "Oko za oko" byłoby wtedy, gdyby zaczął się zachowywać jak przyszła teściowa.
P.s. Weź sobie słownik wyrazów obcych i sprawdź, co znaczy słowo "asertywność", żeby wiedzieć co piszesz, zamiast pisać co wiesz.

[dotyk_wiatru]

Lara...zastanów się...Warto zaryzykować i odejść z domu, być z Nim,
stworzyć z Nim związek? A może lepiej zostawić to wszystko...
wyprowadzić się...nie wiązać się z tym Chłopakiem...nie wdawać się w
pyskówki z Mamą...żyć swoim życiem? A może lepiej zostać tu gdzie
jesteś i pozwolić Mamie dalej sterować Tobą? Według mnie opcja
ostatnia odpada...Wybierałabym między pierwszą i drugą...Wszystko
zależy od Ciebie...od tego czy umiałabyś Go pokochać całą sobą a On
Ciebie...czy to byłaby ucieczka z domu...próba wyrwania się...
Piszesz, że dobrze się rozumiecie, wspieracie itd. Czy w tym
wszystkim jest coś więcej z Twojej strony? Przemyśl to...

Co do Bratwody, nie jestem w stanie stwierdzić jak bardzo
zaściankowi są Polacy...Patrzę swoimi oczami i sercem...
Widzę jednak, że jest coraz lepiej...jest coraz więcej udogodnień
dla osób niepełnosprawnych, które ułatwiają Im życie...
Kwestia nietoleracji...tu tez jest coraz lepiej...coraz więcej
obcokrajowców chce tu mieszkać...
Opinia nt. niepełnosprawnych, toleracja lub jej brak...To w dużym
stopniu wynosi się z domu, ale...czy musimy zgadzać się z rodziną??
Może warto ich nieco uświadomić jeśli reagują brakiem tolerancji??

[brendulek]

z uwagą przeczytałam ten wątek na forum, od 20 lat jestem szczęśliwą mężatką -
mój mąż jest niepełnosprawny , gdy decydowaliśmy się na nasz związek rodzina nie
dawała nam szans - dawali nam góra 3 lata, a potem rozpad małżeństwa, a my na
przekór wszystkim kochamy się i szanujemy jak na początku znajomości, fakt że są
rzeczy których mój mąż nie zrobi- i jestem zdana sama na siebie, ale za to
wyręcza mnie w wielu innych rzeczach których nie muszę wykonywać; dla mnie jest
moim oparciem a nie przeszkodą w życiu, mamy wielu znajomych którzy nie widzą w
nim niepełnosprawnego - tylko wartościowego człowieka, a i rodzina po pewnym
czasie się przekonała że jego inwalidztwo nie jest " największym nieszczęściem
", pozdrawiam serdecznie i życzę mądrej decyzji,

[dotyk_wiatru]

Brendulek...takie wpisy jak Twój i kilku innych osób tutaj powinny
dać Larze wiarę, że uda się...o ile Ona kocha, wierzy w siłę miłości
i chce dać sobie i Jemu szansę wbrew rodzinie...:)
Dzięki!
Pozdrawiam:)

[logos17]

Proszę o kontakt. Mam dylemat, czy wejść w taką relację:
[e-mail]. Dziękuję

[bambambama]

-zastanow sie jak wasze zycie bedzie wygladac za 5, 10, 15 lat
-czy chcesz miec dzieci?
-jak wyglada wasze zycie seksualne, czy masz duze potrzeby, czy on je zaspokoi?
a za pare lat?
-czy wazny jest dla ciebie sport i wyjazdy razem? wspolne plywanie, jazda na
rowerze, chodzenie po gorach? czy bedziecie to mogli robic razem?
-czy jestes niezaleza finansowo? utrzymasz siebie, partnera i dziecko sama? czy
bedziecie zyc na dobrym poziomie?
-rodzina cie nie zrozumie, czy bedziesz potrafila zerwac kontakt z rodzina i
wyjechac z partnerem do innego miasta, zagranice?
-to tylko pare pytan ktore powinnas sobie zadac
-zycze szczescia!
pozdrawiam

[bambambama]

-po przeczytaniu tego watku mam taka mysl; jestes niepelnosprawny? wyjedz jak
najszybciej z polski! tu nie ma ani akceptacji, ani pracy ani przestrzeni bez
barier...

[akzalag]

Niepełnosprawny czuje się dobrze w twoim towarzystwie,osoby pełnosprawnej.To
może być tylko pragmatyzm.

[akzalag]

....bo jest w trudnej sytuacji życiowej.Zrozumiałe jest jego zachowanie.

[akzalag]

....może działać instynktownie,oczywiście niekoniecznie.

[titta]

> Niepełnosprawny czuje się dobrze w twoim towarzystwie,osoby
pełnosprawnej.To
> może być tylko pragmatyzm.

No tak, bo niepelnosprawni nie maja uczuc, nie podobaja im sie
kobiety, nie chca zyc noramalnie...

[akzalag]

...patrz poniżej.

[akzalag]

...a jeśli naprawdę dobrze czujecie się ze sobą,to WY będziecie stanowić
rodzinę.Więc problemu nie ma.

niektorzy maja niepelnosprawnosc w glowie

[tfurca]

i stad wynika brak akceptacji
rodziny, srodowiska, otoczenia
jak para jest taka wlasnie ...

nie maja otwartych umyslow

[dpm2]

Przyznam się od razu, nie przeczytałem całej dotychczasowej
dyskusji, która toczy się tutaj na forum, ale do tego co chcę
napisać jest to chyba niekonieczne.
Jestem taki sam jak partner autorki wątku; tzn. mam 29lat,porażenie
mózgowe, prawie całkowicie samodzielny skończyłem studia, pracuję.
Jak na razie układało się tak, że to ja zwalniałem się z pracy a nie
mnie zwalniano. W tej chwili wykonuję tak zwaną pracę zdalną, w domu
przy komputerze. Żeby było śmieszniej to nie posiadam renty ZUS-
owskiej ponieważ stwierdzono, że z takim wykształceniem(skończyłem
socjologię)to mogę pracować. Dla ZUS-u więc jestem zdrowym
obywatelem.:)....
Rozumiem, że matka "lary" może się bać, że to jest obciążenie, ale
ja myślę, że w tej całej sprawie rzecz leży trochęgdzie indziej
tzn . w potrzebie władzy i kontroli a związek ten jest tylko
doskonałym pretekstem do tego.
Moja partnerka jest w pełni sprawna. Ja miałem to szczęście, że
niczego nie musiałem wysłuchiwać i wiem, że można z niepełnosprawnym
stworzyć udany związek, tylko obie strony muszą być go 100% pewne
wtedy zwykłą codziennością można go obronić. Pokazać, że jest
inaczej niż wskazują to czyjeś, często nieuzasadnione lęki.
Do autorki wątku:jeśli masz ochotę wimienić się jeszcze
takimi "związkowymi"doświadczeniami to pisz:[e-mail]

[akzalag]

No proszę!Dziarski gość z ciebie.

[akzalag]

Mimo porażenia mózgowego,swoją sprawnością mógłbyś zawstydzić nie jednego
"zdrowego".

[akzalag]

> Jestem taki sam jak partner autorki wątku; tzn. mam 29lat,porażenie
> mózgowe, prawie całkowicie samodzielny skończyłem studia, pracuję.

Tylko prawie robi dużą różnicę.Naprawdę.

[akzalag]

Jedno małe słówko "prawie",a jak wiele znaczy.

[dotyk_wiatru]

WOW! Mam nadzieję, że Lara przeczyta to, co napisałeś...:)
Ona wyraźnie boi się swojej matki...Poddaje się Jej kontroli...Boi
się Jej przeciwstawić...Pozornie sprawa wygląda bezndziejnie,
ale...uczucie potrafi się obronić jeśli jest prawdziwe i silne...
Relacje Lary i Jej mamy są toksyczne...dla Lary...
Pozdrawiam!

To do 'dpm2' :) n/t

[dotyk_wiatru]

[pbryzi]

Hm, chyba wiem o kogo chodzi, on mnie też pewnie rozpozna po nicku. No tak to
już bywa z rodzinkami, może kiedyś zrozumieją. A Wy przecież nie musicie się
śpieszyć, nie trzeba od razu brać ślubu. Pomieszkajcie razem chociaż z rok i
zobaczycie.

Co do innych uwag, typu "czy można się z nim pokazać", to kompletnie ich nie
rozumiem: w końcu chyba snobizm i szpanowanie nie może być ważniejsze od miłości.

[aniczek34]

Ludzie zawsze się czepiają... ale to głupie. Czasem jest tak, że ktoś jest
zdrowy, potem ma wypadek i co?
Żona, mąż ma takiego zostawić? W życiu bywa różnie, ale sama pełnosprawność nie
gwarantuje odpowiedzialności partnera.

[listekklonu]

Wybacz, ale w calej tej sprawie kwestia niepelnosprawnego faceta
wydaje mi sie stosunkowo malo wazna. Przerazajace jest to, ze
kobieta w wieku 30 lat mieszka z rodzicami i nawet telefon ma
zarejestrowany na mamusie. Jak mozna byc tak nieporadnym zyciowo?

[olcha11]

Długo się wahałem czy napisać, bo moja sytuacja jest nieco inna niż
opisywane i mniej typowa jest niepełnosprawność mojego zięcia. Ale
jednak piszę, bo czegoś mi brak w wypowiedziach powyżej.
Rozważacie zwiazki z osobami niepełnosprawnymi tylko w kategoriach
praktycznych - ważnych, nie przeczę, ale nie najważniejszych. Kiedy
moja córka (6 lat temu, jeszcze niesamodzielna)przyprowadziła swego
chłopaka, to przecież nie pytała nas o zgodę na związek, raczej
wymagała akceptacji i wsparcia dla nietypowej sutuacji. Gdybyśmy
(żona, siostra, babcie)jej nie udzielili - zmieniłaby stosunki z
nami. Nie to, żeby zerwała, ale w w dotychczasowym sensie
przestalibyśmy być jej rodziną. To nie było nic roszczeniowego, to
było tylko stwierdzenie - oto moja decyzja, a wy w niej
partycypujcie jak potraficie. Nie macie pojęcia, jak szanowałem ją
za to! Dla mnie samego było to zaskoczeniem - na moich oczach 22
letnia dziewczyna stała się kobietą, człowiekiem który decyduje o
swym losie wiedząc, że nie będzie łatwo, ale wiedząc, że tego chce.
Przez te lata jej związek zrobił z niej człowieka, z którym ja -
mówię to szczerze - równać się nie mogę (bo chyba jestem zbyt
leniwy, zbyt cenię sobie niektóre przyemności, zbyt boję się
kłopotów). Jej hart, jej budowanie życia nie na
potrzebie "szczęścia" rozumianego jako dobrobyt, przyjemności,
zdrowie, ale na czymś, co mi bardzo trudno nazwać, tak jest
fundamentalne. Nawet "miłość" tu nie wystarcza. To raczej budowanie
godności swojej i ukochanego . No nie, też to źle brzmi!
Wiem, że ona, ta moja dorosła córeczka, była wspaniałym człowiekiem
już kiedy podejmowała swą decyzję, a zwiazek z zięciem tylko wydobył
i zahartował jej wspaniałość.
I teraz, Laruniu, pojawia się problem daleko poważniejszy niż
kłopoty praktyczne i utraczki z rodziną - czy Ty masz ten hart w
sobie? CZy ten związek wydobędzie go, czy też może pokaże Ci (i
niestety Twojemy chłopakowi, że do niego nie dorastasz? I czy
zastanawiałaś się nad tym, jaką krzywdę możesz uczynić swemu
chłopakowi, jesli ten hart będzie takiej małej próby? Jeśli
odrzucisz ten związek, bo będzie zbyt trudny? Nie chcę oceniać, ale
po tym co piszesz, to wcale nie jest oczywiste, że dasz sobie radę.
Mało w Tobie determinacji, stanowczości, samostanowienia.
I na koniec kilka słów o niepełnosprawności mego zięcia. Jest
boleśniejsza, niż tylko fizyczna, bo ma on w swym zyciorysie poważny
wystepek przeciwko społeczeństwu, znany otoczeniu. Odpokutował to
solennie, ma w związku z tą pokutą znaczący uszczerbek zdrowotny.
Teraz córka i on myślą o dziecku i o tym, jak ono będzie żyć z taką
przeszłością ojca. Wiem, że to przewalczą, bo nie takie rzeczy
przewalczyli. A to, że będzie miało trudniej to moje przyszłe
wnuczę, może byc tylko przyczynkiem do bardziej wartościowego życia.

[listekklonu]

Piekna historia i madre slowa. Wlasnie pewnosci, swiadomosci czego
sie chce od zycia, ktora byla w Twojej corce, brakuje mi u autorki
watku.

Laro,

[jendza1]

hm, a moze ten zwiazek to rownie wielka szansa dla WAS OBOJGA:)?
Moze tak sie rozumiecie wlasnie dlatego, ze macie podobne doswiadczenia i
podobne potrzeby? Jestescie poniekad w takich samych sytuacjach?
On - jakos tam - ograniczony wlasna wrazliwoscia, kalectwem i ludzka agresja, Ty
- ograniczona wlasna wrazliwoscia, dominujaca rodzina i ludzka agresja?

Zauwaz, agresja mamy wobec Ciebie to nic nowego, prawda? Teraz tylko bardziej ja
widac...
Ja bym oddzielila te dwie sprawy - stosunek mamy do Ciebie i wybor partnera. Z
mama MUSISZ sobie poradzic niezaleznie, jak dorosla osoba. Jedyne, co trzeba -
to odciac, opuscic, uniezaleznic sie. Oczywiscie LATWIEJ to zrobic, gdy czlowiek
sie wyprowadzi...

Jak chodzi o niego - to najzupelniej Twoja, i tylko Twoja, decyzja, jak rozumiem
- na zycie. Czy chcesz byc z nim, na dobre i na zle, w zdrowiu i w chorobie itd,
czy nie. Jesli odpowiesz na te pytania 'tak' - to badz po prostu. I to wlasnie
jest milosc. BO milosc to akt woli, nie uczucia. Jesli masz watpliwosci, to sie
bardzo mocno zastanow, na ile i jak budowac Wasza relacje. NIe wykorzystuj go
jako 'wsparcia' dla siebie, kogos, kto Ci pomaga. Traktuj go tak, jak sama
chcialabys byc traktowana - podmiotowo.

JEsli on CI 'sluzy' tylko do tego, by CIe wesprzec w klopotach domowych, to w
momencie, gdy je zwalczysz/rozwiazesz - przestanie byc CI potrzebny, prawda?
Wtedy moze sie okazac, ze niepelnosprawnosc przeszkadza Tobie, nie Twojej
rodzinie... ALbo na przyklad to, ze lubi literature SF/drzemac po obiedzie, a
Tego nie jestes w stanie zaakceptowac... Slowem - zajrzyj w swoje serce, zapytaj
siebie, jak z i kim chcesz zyc naprawde... A potem - badz wierna sobie

Czyli - zyj po prostu:)...

pzdr
j

[serafe]

Kochana!
Z jednej strony związek z niepełnosprawną osobą na pewno łatwy nie jest, musisz
być świadoma tego, że mąż np. nie będzie służył Ci fizycznym oparciem, że jego
choroba może się pogłębić.
ALE: osoba zdrowa na początku, także może zachorować. Facet, który wydawał się
ideałem, bo zarabia, ma samochód i pozornie miałabyś z nim aksamitne życie, może
okazać się chamem, którego żona rozliczana jest z każdego grosza i jeszcze po
buzi dostanie, jak się buntuje.
Jesteś dorosła, masz prawo do ułożenia sobie życia tak, jak tego pragniesz.
Rodzina Twoja jest rodziną z gatunku, który czepia się wszystkiego, myślę, że w
każdym kandydacie byliby w stanie coś wyszukać, kierując się powierzchownymi
schematami.
Moja koleżanka ma matkę, która umiała ją nakłaniać do zerwania z chłopakiem za
to, że był... rudy. "Jakie będziesz miała życie, urodzisz rude dzieci, ludzie
będą się śmiali!" Głupie, prawda? Pomyśl o tym... i zadecyduj sama. Powodzenia!

[a_lucka]

Ja Was wszystkich czterech wyslalabym na Trening Skutecznego Rodzica
metoda Thomasa Gordona (www.gordon.edu.pl), abyscie nauczyli sie
rozmawiac i rozwiazywac problemy.

Wiesz co mi ten trening dla instruktorow dal? Zrozumialam, ze moi
rodzice i babcia nie traktowali mnie tak, bo bylam zla, tylko
dlatego, ze nie znali innego sposobu komunikacji, i dlatego, ze nie
umieli sobie ze mna poradzic. Przestalam siebie nienawidziec (i
okaleczac sie ze zlosci do siebie) i pragnac swej smierci. Zaczelam
siebie pomalu akceptowac i kochac.

Pozdrawiam.

[handzia55]

Droga Laro! Pomyśl sobie jak by to było gdybyś to Ty była
niepełnosprawna. Jak Ciebie traktowała by właśna matka? Ja jestem
niepełnosprawna. Po przebytej w we wczesnym dzieciństwie chorobie
mam uszkodzony słuch. Moy rodzice się mnie wstydzili, wychowała mnie
Babcia. Nic z niej nie będzie bo to kaleka. Tak w latach 50 oceniano
niepełnosprawne dziecko. Na przekór wszystkim dobrze się uczyłam,
wygrywałam olimpiady, skończyłam trudne studia. Ku zaskoczeniu wielu
osób ta głucha i ślepawa dała sobie radę w życiu, ma dom i cudowną
córkę. Pomyśl o tym, bo kalectwo może dotknąć każdego i w każdym
wieku. Pozdrawiam serdecznie.

[bratwody]

Jak śpiewa klasyk : "Popatrz jak szybko wieje czasów wiatr a w tej krainie
ciągle myśl nie płynie Prawda jak mówią jest bardzo banalna, to głowy pustoszy
komuna mentalna"

Podziwiam, masz u mnie wielki szacunek, życzę dalszego szczęścia i powodzenia w
życiu.

[ikkebra]

Według mnie tu nawet nie chodzi o niepełnosprawność. Równie dobrze mogłabyś się
związać z facetem starszym o 20 lat, ciemnoskórym, innej wiary, albo kobietą...
Tu chodzi o kontrolę rodziców nad Twoim życiem, która w Twoim wieku nie powinna
tak wyglądać. To TY musisz się od niej uwolnić i znaleźć siłę, by żyć jak
chcesz. Z tym człowiekiem, czy kimkolwiek innym
Życzę Ci tej siły i pozdrawiam!

[mar_p]

W takiej sytuacji tylko jedna rzecz się sprawdza. Trzeba olac
rodzinę. Wiem, że to może byc trudne, ale trzeba pamietac, że z
rodzina najlepiej wychodzi się na zdjęciu.
Bądź sobą. Tylko pamiętaj, żeby brac za swoje czyny odpiwedzialnośc.
Nie zostaw tego kolesia po trzech miesiacach jak sie okaże , że
musisz np wózek pchac...

Pozdrawiam
Marcin

[odwazna]

a ja nie rozumiem o co chodzi
chce z nim byc to bede jesli rodzina uwaza coś innego to ich
problem; rozwazanie ze rodzina sie nie zagadza uwazam za dyrymały
cioć babć i mamuś oraz ubezwlasnowolionych potomków. Niewolnictwo
juz nieśli, bierz zycie w swoje ręce!

[delfina77]

A ja rozumiem autorke watku. Milosc miloscia ale takie ciagle gadanie moze
podkopac nawet najwieksza pewnosc. Moja mama miala problem z zaakceptowaniem
faktu, ze moj przyszly maz jest 4cm nizszy ode mnie - nie chce nawet myslec, co
by mowila na temat zwiazku z niepelnosprawnym. Dlatego, zeby nabrac dystansu do
sprawy i sluchac siebie, jak najszybciej wyprowadzic sie od nich, zamieszkac z
chlopakiem i po prostu lepiej go poznac, zobaczyc, jak wam sie razem zyje na co
dzien, czy bedziecie potrafili byc razem na dobre i zle. Jesli cie lub jego to
przerosnie, trudno, lepiej sie przekonac teraz niz po slubie.

czy rozwazaliscie wyjazd za granice?

[mlode.kasztany]

Czytalam kilka wypowiedzi z tego forum i zgadzam sie z Toba,
ze oczywiscie nie wszyscy polacy mysla stereotypowo i sa sklonni
do uprzedzen. Wiem jednak z wlasnego doswiadczenia, ze za granica
czesto ludziom w jakis sposob odmiennym jest latwiej. Takze
niepelnosprawnym. I ze wzgledu na akceptacje spoleczna (nikt sie
nie gapi, nie wytyka palcem, nie traktuje z gory, etc) i np. na
rynku pracy - latwiej jest znalezc prace. Gdybyscie wyjechali na
jakis czas za granice, moglibyscie latwo odetchnac od naciskow
i sporow. Jednoczesnie jestem przekonana, ze taki wyjazd by Wam
dobrze zrobil jesli chodzi o poczucie wlasnej wartosci i dorosniecie
do wlasnych decyzji. Jak odciecie pepowiny przebiega problemowo,
to nalezy to zrobic szybkim i zdecydowanym ruchem. Po jakims czasie
rodzina zateskni i przestanie wojowac.

Dodatkowo chcialam Ci powiedziec, ze rodzina nigdy nie jest w 100%
zadowolona z wyborow dzieci. Zawsze chca Brada Pitta (cudownie
przystojnego i bogatego), a jesli nawet im takiego przyprowadzisz,
to zaczna sie zastanawiac czy nie jest zbyt przystojny i czy nie
bedzie Toba pomiatal. Oczywiscie w roznych rodzinach jest to w roznym
stopniu, ale watpliwosci ma kazdy. I dlatego wlasnie nie namawiam
Cie zebys zrywala znajomosc ze swoim ukochanym przez jego "wady".
Kolejny tez bedzie mial wady, a Ty bedziesz sie czuc zle, ze nie
posluchalas swojego sumienia. Nie daj sie tak kompletnie zdominowac,
bo sie z tego nigdy nie wyrwiesz. Jesli jestes pewna swojego
partnera, tego ze chcesz z nim byc, etc, to jest to doskonala
okazja, zeby pokazac, ze to Ty decydujesz o swoim zyciu. Z rodzina
sie zdazysz pogodzic, nawet jesli sie obraza.