nie wiem czego ja chce

[znowu_sama]

jestem w związku z facetem. On jest rozwodnikiem. Ma dziecko. Ja również po
rozwodzie. Tez mam dziecko.

Kocham go, jestem przy nim szczęśliwa. Ale czasami nachodzą mnie dziwne mysli.
Chciałabym być sama tylko z córką, a jednoczesnie chcę by on był przy mnie.
Moja córka, jest radosnym dzieckiem. Mieszkamy w jego mieszkaniu, córka mówi,
ze to jest jej dom. Chętnie tam wraca. Oboje za soba przepadają. Bawią się
razem. Widać, ze jest ok.

Więc skąd takie myśli?/ Czy to możliwe, że moje nastroje wiązą sie z moim
rozwodem?

Miałam życie w miare poukładane. Praca, dom, dziecko, bezpieczeństwo
finansowe. Teraz zostało mi tylko dziecko. Dom jest , ale to jego. Finanse -
jakoś nie mogę, nie mam odwagi , aby on nas utrzymywał.

[psychoguru]

znowu_sama napisała:

> Kocham go, jestem przy nim szczęśliwa. Ale
czasami nachodzą mnie dziwne mysli.
> Chciałabym być sama tylko z córką, a
jednoczesnie chcę by on był przy mnie.
> Moja córka, jest radosnym dzieckiem.
Mieszkamy w jego mieszkaniu, córka mówi,
> ze to jest jej dom. Chętnie tam wraca.
Oboje za soba przepadają. Bawią się
> razem. Widać, ze jest ok.
>
> Więc skąd takie myśli?/ Czy to możliwe, że
moje nastroje wiązą sie z moim
> rozwodem?
> Miałam życie w miare poukładane. Praca,
dom, dziecko, bezpieczeństwo
> finansowe. Teraz zostało mi tylko dziecko.
Dom jest , ale to jego. Finanse -
> jakoś nie mogę, nie mam odwagi , aby on
nas utrzymywał.

W tym co tu piszesz (a jest to bardzo malo
informacji) zwraca uwage ten fragment:

>bezpieczeństwo
> finansowe. Teraz zostało mi tylko dziecko.
Dom jest , ale to jego. Finanse -
> jakoś nie mogę, nie mam odwagi , aby on
nas utrzymywał.


Mozna stad wyciagnac wniosek ze te mysli
powstaja w wyniku poczucia uzaleznienia
("jego dom") i leku wynikajacego z braku
pelnego zaufania do partnera ("nie mam
odwagi"). Jest to zrozumiale bo masz za soba
rozwod. Ale podswiadomy system oceny
aktywnosci zyciowej w twoim mozgu nie moze
wypracowac dlugofalowego planu dzialania
wiec czasem podsuwa rozwiazanie w postaci
zycia bez partnera bo to paradoksalnie
wyeliminowaloby lek przed uzaleznieniem sie
od niego.

W tej sytuacji najlepiej byloby usunac
zrodlo leku. Pierwszy krok to szczere
rozmowy z partnerem o tym co sie dzieje w
twojej glowie. Brak szczerosci zwieksza lek.
Potem mozna myslec o rozwiazaniu np. poprzez
wspolnote majatkowa ale to sa sprawy
delikatne wymagajace duzego obopolnego
zrozumienia.

[jan_stereo]

Zwyczajnie czujesz, ze dobrze byloby byc niezaleznym (tez i dla wlasnego samopoczucia, pewnosci siebie), mimo bycia z kims, to tak na wszelki wypadek rowniez, gdybys znowu musiala kiedys sama stanac na pozycji gospodyni...

[meg-gy]

Twoje rozterki mają podłoże natury psychicznej.
Przeżyłaś traumę w związku z rozwodem i to gdzieś głęboko
w Tobie siedzi.
Boisz się, że kolejny partner może Cię skrzywdzić i
sytuacja się powtórzy.
Powinnaś odrzucić te negatywne myśli, gdyż w ten sposób
możesz przyciągnąć to zło do siebie, a zacząć się afirmować
pozytywnie. Że jesteś w szczęśliwym związku, kochasz i jesteś
kochana. A tamto co było zostawić, definitywnie odciąć się od
tego. Twój aktualny partner, też coś przeżył i razem macie
szanse stworzyć szczęśliwy układ. Porozmawiaj z nim szczerze,
może on też ma jakieś rozterki i wspólnie pomożecie sobie
nawzajem. Bardzo często, gdy pierwsze małżeństwa się rozpadają,
to te drugie są trwałe, czego Tobie życzę :serce: