KRYZYS PO DWÓCH LATACH MAŁŻEŃSTWA - PRAWIDŁOWOŚĆ?

[Gość: g]

po dwóch latach małżenstwa:
- mój mąż wydaje się banalny
- moj maż nie ma żadnych zainteresowań
- mój mąz spedza wiecej czasu przed komputerem niz ze mna
- moj maz nie ma ochoty ze mna rozmawiac
- moj mąż uważa, ze taka sytuacja to nie problem, bo mamy większe
- mój mąż kocha się ze mna może raz w tygodniu, może nawet nie
- mój mąż nie ma zadnych ambicji
- mój mąż widzi wszystko w czarnych barwach
i przede wszystkim - ucieka od jakiejkolwiek rozmowy. wychodzi. nie słucha.
mówi; nie wiem, może, nie ważne.
wiem, że często po dwóch latach przychodzi kryzys. nie wiem jednak, czy to
kryzys, czy to już rozpad.

[Gość: d]

Moj maz byl taki sam przede wszystkim nie potrafil rozmawiac na poczatku tak
ale pozniej bylo zrob jak chcesz, ja juz sam nie wiem. Bylam mezatka ale bylam
samotna w malzenstwie straszne uczucie. Zostawil mnie po roku malzenstwa teraz
ciesze sie z tego. Wiem czego chce od zycia, od faceta i do tego daze.
Nadmieniam ze nie mam dzieci
pozdrawiam 30-latka

[Gość: bipi]

U mnie jest tak samo , ale wiem ,że to kryzys i to przejdzie na razie szukam
sobie wielu zajęć ,żeby ciągle nie narzekać, bo już mnie samej się odechciewa.
Faceci już chyba tacy są.

[Gość: mąż]

A macie dzieci?
Ja miałem podobne zdanie o żonie: tylko kumputer podmień na szanowną teściową.
To działa w obie strony
Maż po 4 latach małżeństwa

[Gość: g]

nie, nie mamy dzieci. czasem myślę, że dobrze, bo ewentualny "odwrót" byłby
łatwiejszy. kocham go, ale też czasem myślę, czy Miłość to rzeczywiście
wszystko. poza tym, jeśli się owej miłości nie czuje, a w zamian są same
problemy, to właściwie co nas trzyma razem, prawda? tylko, że ja wiem, że mogę,
chcę jeszcze dużo dla tego małżeństwa zrobić. i chciałabym widzieć, że on też.
i tu jest pies pogrzebany.

[Gość: Mężatka]

Od 4 lat jestem mężatką, też mamy problemy. Nie rozmaiwmy ze sobą, sex- dwa
razy w miesiącu. Koszmar! Nie wiem co robić.
Chcę mieć dzieci, jednak kiedy tak mu się przyglądam, to chyba nie z nim!
Obłęd, wiem, że wina leży po obu stronach, już nie mam siły, ani ochoty
wiecznie walczyć. Straszne, zdałam sobie sprawę z tego, że to już koniec,
teraz czeka na wegetacja albo rozwód(mimo, że go kocham, jednak miłośc nie
zawsze wystarczy).

Pytania terapeutyczne

[seksuolog]

Gość portalu: g napisał(a):

> po dwóch latach małżenstwa:
> - mój mąż wydaje się banalny
> - moj maż nie ma żadnych zainteresowań
> - mój mąz spedza wiecej czasu przed komputerem niz ze mna
> - moj maz nie ma ochoty ze mna rozmawiac
> - moj mąż uważa, ze taka sytuacja to nie problem, bo mamy większe
> - mój mąż kocha się ze mna może raz w tygodniu, może nawet nie
> - mój mąż nie ma zadnych ambicji
> - mój mąż widzi wszystko w czarnych barwach
> i przede wszystkim - ucieka od jakiejkolwiek rozmowy. wychodzi. nie słucha.
> mówi; nie wiem, może, nie ważne.
> wiem, że często po dwóch latach przychodzi kryzys. nie wiem jednak, czy to
> kryzys, czy to już rozpad.

Pytania:

- w jakim on jest ogolnie stanie psychicznym i sytuacji zyciowej?
(np. zyje w stresie, grozi utrata roboty...)
- jak zareagowalby on gdybys przedstawila mu ta liste na papierze?
- jaka bylaby jego lista na twoj temat, zgodzilby sie ja napisac?

[Gość: Imagine]

postaraj sie podpowiedziec mu o starej taoistycznej metodzie powstrzymywania
wytrysku. zobaczysz go kolo siebie niemalze codziennie i bedziesz go sama prosic
o odpoczynek.
Imagine.

[j_ar]

> postaraj sie podpowiedziec mu o starej taoistycznej metodzie powstrzymywania
> wytrysku. zobaczysz go kolo siebie niemalze codziennie i bedziesz go sama
prosic o odpoczynek.

o rany, ty naprawde masz lekarstow na kazdy zwiazek, ktory ma problemy...
podziwiam... a tak powaznie (nie to, zeby to wczesniej nie bylo takie znowu
niepowazne), moze napisz cos w skrocie o tej metodzie, coby czlek niewierny
sprobowal....;)

właśnie, właśnie!

[Gość: girlfriend]

i o tych 9 orgazmach czy jak tam ;)

[Gość: Imagine]

a ty skoncz z ta swoja sztampa "leczaca glowki bolanie i kurka stojanie"
jednym i tym samym kwestionariuszem.
Imagine.

[giks]

u mnie jest dokładnie tak samo tylko to ja nie mam ochoty na sex a nie on, no
i sprawa się komplikuje tym, ze mamy dziecko. No i co zrobić z takim czymś???
Odejść..... walczyć? Pytanie tylko o co??? bo jakoś nie chce mi się samej
walczyć o coś co dla mnie nie ma sensu i nie widze chęci po drugiej stronie...

Pytania terapeutyczne

[seksuolog]

giks napisała:

> u mnie jest dokładnie tak samo tylko to ja nie mam ochoty na sex a nie on,
> no i sprawa się komplikuje tym, ze mamy dziecko. No i co zrobić z takim
> czymś??? Odejść..... walczyć? Pytanie tylko o co??? bo jakoś nie chce mi się
> samej walczyć o coś co dla mnie nie ma sensu i nie widze chęci po drugiej
> stronie...

Czy seks jest glownym/jedynym problemem? Moze np. jest nim brak uczuc?
Czy mozesz wymienic powody dla ktorych nie masz ochoty na seks?
Czy oprocz seksu maz jest osoba bez wiekszych zastrzezen?
Jaka jest opinia meza na temat ciebie i zwiazku?

[jmx]

Gość portalu: g napisał(a):

> po dwóch latach małżenstwa:
> - mój mąż wydaje się banalny
> - moj maż nie ma żadnych zainteresowań
> - mój mąz spedza wiecej czasu przed komputerem niz ze mna
> - moj maz nie ma ochoty ze mna rozmawiac
> - moj mąż uważa, ze taka sytuacja to nie problem, bo mamy większe
> - mój mąż kocha się ze mna może raz w tygodniu, może nawet nie
> - mój mąż nie ma zadnych ambicji
> - mój mąż widzi wszystko w czarnych barwach
> i przede wszystkim - ucieka od jakiejkolwiek rozmowy. wychodzi. nie słucha.
> mówi; nie wiem, może, nie ważne.
> wiem, że często po dwóch latach przychodzi kryzys. nie wiem jednak, czy to
> kryzys, czy to już rozpad.

A Ty?

[Gość: g]

a ja? z pewnoscia nie jestem bez wad. ale wiem, ze sie staram. jestem otwarta
na jego jakiekolwiek sugestie czy propozycje. gdyby tylko takowe byly.

[Gość: MM]

Kryzys po 2-3 latach małżeństwa to zjawisko bardzo typowe. Przechodziłam coś
takiego. U nas było już dziecko. Sytuacja męczyła mnie bardzo. Mój mąż mówił
niewiele, ja coraz bardziej zamykałam się w sobie. Przypomniałam sobie wtedy
rady moich znajomych, którzy opowiadali o sposobie rozwiązywania konfliktów
małżeńskich "na modłę kościelną" (tak, tak nie śmiejcie się, uczestniczyli w
spotkaniach organizowanych przez parafię). Siadali przed sobą, stawiali
świeczkę i mówili sobie szczerze, do bólu, co im się w sobie nie podoba. Byli
zdziwieni, że zachowania swoje, które interpretowali jako dobre - w oczach
partnera wyglądały zupełnie inaczej.
Skorzystałam z tej rady. Wprawdzie świeczki nie stawiałam, ale wybrałam
odpowiedni moment i rozpoczęłam rozmowę z moim mężem. Wił się jak piskorz, nie
chciał mówić, ale wykrzyczałam, że tylko przez rozmowę możemy coś osiągnąć albo
skończyć z tą fikcją. Oczywiście byłam przygotowana na wszystkie konsekwencje.
Poskutkowało. Od tej pory, kiedy nas coś boli najzwyklej w świecie mówimy sobe
o tym. W tym roku będziemy obchodzili 22. rocznicę naszego ślubu.

[Gość: ewela]

Widze, ze nie jestem odosobniona w temacie-co ja w tobie widzialam. Czy to
spadaja ludziom rozowe okulary zakochania, czy jak, ale ten facet ktory budzil
we mnie kilka lat temu tyle pozytywnych emocji, dzis budzi we mnie niechec, w
najlepszym razie obojetnosc. Jestesmy dwa lata po slubie i tak naprawde czuje,
ze to koniec milosci, a jestem chyba zbyt leniwa by o nia walczyc. Moze zreszta
nie warto. Najgorsze jest to, ze tak naprawde nie ma rzeczy, ktore
przekreslalyby go jako meza-nie pije, nie bije, przynosi wyplate...

[plucha]

Gość portalu: g napisał(a):

> po dwóch latach małżenstwa:
U mnie po 15 latach jest podobnie, ale:
> - mój mąż wydaje się banalny
owszem, ale jest mój, znam go na wylot i lubię jego banalność
> - moj maż nie ma żadnych zainteresowań
nie miał, ale wciągnęłam go w swoje zainteresowania, a wspólne zainteresowania
to połowa sukcesu
> - mój mąz spedza wiecej czasu przed komputerem niz ze mna
mój raczej przed telewizorem, ale czemu mu zabronić? Ja siedzę obok i czytam
sobie książkę - i tak jesteśmy razem.
> - moj maz nie ma ochoty ze mna rozmawiac
Facetom czasem nie chce się gadać z czystego lenistwa. Ja sama zaczynam
rozmowę, nie czekam aż on zagai.
> - moj mąż uważa, ze taka sytuacja to nie problem, bo mamy większe
Mój też tak twierdzi, kiedy na niego narzekam. Po zastanowieniu dochodzę do
wniosku, że obiektywnie rzecz biorąc ma rację
> - mój mąż kocha się ze mna może raz w tygodniu, może nawet nie
Zdarza się. Bywa zmęczony, ma dużo pracy, źle się czuje. Jak mi tego brak to mu
mówię po prostu, ale nie z pretensją, raczej "lubieżnie". Działa.
> - mój mąż nie ma zadnych ambicji
A jakie byś chciała żeby miał? a może ma, a ty nie wiesz, albo nie uważasz tego
za ambicje?
> - mój mąż widzi wszystko w czarnych barwach
To pokaż mu świat w jasnych barwach!
> i przede wszystkim - ucieka od jakiejkolwiek rozmowy. wychodzi. nie słucha.
> mówi; nie wiem, może, nie ważne.
Uciekanie od rozmowy jest typowe dla facetów. Przede wsszystkim nie zaczynaj
rozmowy "z grubej rury", czyli od swoich żalów, oczekiwań, pretensji. Opoiwedz
dowcip, albo coś zabawnego, ciekawego, zapytaj co w pracy, albo co z tą sprawą,
o której ci opowiadał w zeszłym tygodniu. Jak już będziecie rozmawiać to
łatwiej poruszyć inne tematy.
> wiem, że często po dwóch latach przychodzi kryzys. nie wiem jednak, czy to
> kryzys, czy to już rozpad.
Eee tam rozpad. Kryzysy zdarzają się co jakiś czas, trzeba się do nich
przyzwyczaić, po lecie przychodzi zima, ale potem znowu lato. Zimę trzeba po
prostu przeczekać, nie zapominając jednak o odpowiednim "ogrzewaniu" ;)

[Gość: B]

musze stwierdzic ze podoba mi sie to co napisalas czeka mnie b.trudna rozmowa
wiec na pewno skorzystam z rady zeby nie z grubej rury od razu
pozdrawiam 30-latka

[Gość: andrzej głowacki]

> Gość portalu: g napisał(a):
>
> KRYZYS PO DWÓCH LATACH MAŁŻEŃSTWA - PRAWIDŁOW... [...]

Jak najbardziej jest to prawidłowość. Wiele osób ma bardzo podobne odczucia.
Niestety jest to prawidłowość zapisana w naszych genach, a z genami - mimo
naszego dużego mózgu - bardzo trudno jest walczyć. Większość samców pozostawia
swoje partnerki, gdy dzieci stają się samodzielne. Wygląda na to, że w
przypadku ludzi, ze względu na długi okres zależności dziecka od dorosłych
osobników, ten okres został przez naturę skrócony do momentu, w którym matka i
dziecko mogą już obyć się bez ojca. Z punktu widzenia natury, długotrwałe
związki nie są korzystne. Naturze chodzi o to, aby geny ulegały ciągłemu
mieszaniu się. Z moich osobistych obserwacji wynika, że po dwóch latach
zakochania, niezależnie czy partnerzy mają dzieci czy nie, pojawia się znużenie
w związku. Tylko od dojrzałości obydwu partnerów, czyli od tego czy kierują się
oni w swoim życiu bardziej mózgiem niż instynktami, zależy ich dalszy los.

Pozdrawiam, andrzej

www.glowacki.art.pl

zapisane w genach

[malvvina]

nie nalezy pic z rana

[Gość: girlfriend]

ani palić ;)

[Gość: roxi]

loooooooo, maaaaaaaatkoooooooooo

[Gość: roxi]

To jak dlugo nalezy znac sie przed zalegalizowaniem zwiazku, czy to moze ta
legalizacja to problem

[malvvina]

co bys nie zrobila to i tak cie rzuci (bo zapisane ma w genach) jak dzieciara
odchowacie
Stad pomysl by plodzic na peczki - ostatniego tuz przed menopauza - jak
podrosnie to maz juz w 4 dechach bedzie lezal i geny nie geny porzucona nie
bedziesz

[Gość: Ethlinn]

Nie jesteśmy małżeństwem i nie mieszkamy nawet ze sobą więc to pewnie troche
inna sytuacja, ale jesteśmy ze soba ponad 6,5 roku. Co jakiś czas przychodzi
kryzys, najgorzej było właśnie po dokładnie 2 latach - wtedy wszystko wisiało
na włosku. Teraz jednak raczej te kryzysy są łagodniejsze - my po prostu wiemy,
że się pogodzimy i jakoś zawsze dochodzimy do porozumienia. Najważniejsze to
umieć przyznać sie do błędu i nie zacinać się. I zmieniać na lepsze - siebie,
nie partnera.

[Gość: verbatim]

Gość portalu: Ethlinn napisał(a):

Nie jesteśmy małżeństwem i nie mieszkamy nawet ze sobą więc to pewnie troche
> inna sytuacja, ale jesteśmy ze soba ponad 6,5 roku. Co jakiś czas przychodzi
> kryzys, najgorzej było właśnie po dokładnie 2 latach - wtedy wszystko
wisiało
> na włosku. Teraz jednak raczej te kryzysy są łagodniejsze - my po prostu
wiemy,
>
> że się pogodzimy i jakoś zawsze dochodzimy do porozumienia. Najważniejsze to
> umieć przyznać sie do błędu i nie zacinać się. I zmieniać na lepsze -
siebie,
> nie partnera.

Łatwo powiedzieć!
Mam żonę od trzech lat i jeden kryzys za soba a drugi w trakcie.
Pierwszy nastapił po 3 latach znajomości i roku małżeństwa. Właściwie nie
wiem jak się zaczął. Poprostu pewnego dnia przestaliśmy ze soba normalnie
rozmawiać. Dużo pracowałem, nawet z poczatku nie zauważyłem jak żona zaczęła
coraz później przychodzić z pracy, podejrzanie często wyjeżdzać w delegację,
stała się zamknięta i małomówna, powróciła do palenia papierosów itd.
Domyślałem się że kogoś ma ale jakos nie miałem siły żeby z tym walczyć.
Firma wysysała wszystko, nie dając wiele w zamian.
Na mikołajki kupiłem jej prezent, rozpłakała się, nie chciała przyjąć
tłumacząc, że na to nie zasługuje. W końcu pośrednio przyznała, że się z kimś
spotyka i może chodzić tutaj o seks. Czułem sie jak skonczony frajer. Te
długie oczekiwania, telefony czy jest bezpieczna i takie tam pierdoły, samotne
wieczory przy wódce popijanej piwem.
Mówiła, że mnie kocha i postara się naprawić ale wyjazdy nie ustały.

W końcu ją spotkałem. Nie była zbyt piękna. Niska ale wysportowana, pełna
witalności pływaczka. Była koleżanką kolegi mojego przyjaciela. Przyznałem się
od razu do mego stanu cywilnego, przegadalismy pół nocy. Następna spędziliśmy
juz włóżku i była to jedna z najbardziej upojnych nocy mego życia na myśl o
której nawet dzisiaj dostaje dreszczy. W końcu po dwóch tygodniach wydało się.
Przypadkowo żona odebrała smsa skierowanego do mnie.
Powiedzieliśmy szczerą do bólu prawde o naszych romansach. Burza trwała
tydzien ale odziwo zadziałała jak katarsis. Żona rzuciła kochanka, zaczęła
walczyć jak lwica, krzywdząc bogu ducha winną pływaczke.
Przy okazji poznałem jej najskrytsze perwersyjne upodobania, które nawet mnie,
urodzonego libertyna nieco zawstydziły.
Wbrew pozorom zdrada z naszych stron miała ożywczy charakter. Uczucia były tak
ekstremalne, emocje tak duże że niczym ogień wypaliły zło tego związku, parząc
niestety przy okazji osoby zangażowane w to wszystko ale z innej strony.
Przez dwa lata było bardzo dobrze. Tylko życie zawodowe mi się nie układało.
Sflaczałem, straciłem ambicje, nic w zaadzie nie chciało mi się robić.
To proza życia niszczy człowieka w sposób najznakomitszy bo najpełniejszy.

Ponownie zaczęło się chyba wtedy gdy odmówiłem żonie dziecka, na razie aby
ustabilizować swoje życie materialne. I cholernie tego dzisiaj żałuje.
Stoję teraz przed wielką szansą, zakładam firmę, otwierają się niezłe
perspektywy. Nowe doświadczenia, kontakty, szanse na fajną, emocjonujacą,
dostatnią przyszłośc.Ale co z tego. Snujemy sie jak te cienie po domu.
Żona mnie unika, nie chce rozmawiac, zreszta to ja zawsze inicjowałem trudne
rozmowy, wiec za przeproszeniem nie piep..drogie panie że to panowie zamykaja
się w sobie.
Matka rozwodzi się z moim ojcem, koledzy odnoszą sukces jeden za drugim a ja
nie mam do kogo dzioba otworzyć w tej sprawie. Chyba że do flaszki..
Nie chodzi mi nawet o seks ( z żoną nie kochałem się od mca) ale o pieprzoną
bliskosć drugiej osoby. Świat jest teraz skamieniały, nie wypada przyznać się
do życiowej katastrofy. 27 lat i rozwodnik? He he. Żałosne.

Przepraszam, że tak się rozpisałem, zbyt osobiście.
Kryzys w małżeństwie to normalna sprawa, szczególnie na samym początku jeśli
jednak zaczyna pojawiać sie cyklicznie, co dwa lata w październiku, to co?
Fatum? Może nie pasujemy do siebie? Albo to kara za grzechy młodości?
Kompletnie nie wiem co o tym sądzić. W gruncie rzeczy jestem optymistą, ale
ile nim mozna być?

[Gość: Ethlinn]

Nie wiem co Ci napisać, naprawdę. Na pewno masz rację, że tzw. proza życia
codziennego może wykończyć nawet dobry związek. Niestety nie znam na to
lekarstwa, i sama też sie boję, że jak zamieszkamy razem i nas to może dopaść.
Wierzę jednak ze nas to ominie, i Wam życzę jak najlepiej.
A tak odbiegając trochę od tematu - mój męczyzna też ma 27 lat. I tak sobie
myślę, jak różnie życie się ludziom układa. Nie wyobrażam go sobie zupełnie,
żeby mógł być już 3 lata po ślubie. Widzę po nim, ze dopiero od niedawna temat
ślubu pomału przestaje być dla niego jakąś abstrakcją. Ale cieszę się patrząc
jak powolutku do tego dojrzewa. Pozdrawiam

[komandos57]

Juz mowilem.Wsiadz w 2.Dojedz do Szaserow,przejdz Komenskiego do
Grunwaldzkiej,wsiadz w 1,dojedz do Obroncow Pokoju i bedzie po kryzysie.

[Gość: jesa]

a może Patagonia?

[malvvina]

cos mi sie wydaje ze znow masz racje...


> Juz mowilem.Wsiadz w 2.Dojedz do Szaserow,przejdz Komenskiego do
> Grunwaldzkiej,wsiadz w 1,dojedz do Obroncow Pokoju i bedzie po kryzysie.