Rozstanie...

[Gość: Kasia]

Nie wiem nawet jak to napisac...ale spróbuję.Ktoś, z kim chciałam się
zestarzeć,myślałam, że MIŁOŚĆ pokona wszystko bardzo cierpi przeze mnie.Ja chcę
odejść, nie widzę naszej wspólnej przyszłości..a on wciąż bardzo mnie kocha. I
chyba boi sie samotności.Pewnie nikt nie jest w stanie mi pomóc, może nawet
mnie potepicie...chciałam oprostu podzielić się moją życiową porażką.

[Gość: Wanda]

ciekawi mnie, dlaczego od niego odeszłaś? co spowodowało, że się "odkochałaś",
nie wyobrażasz sobie wspólnej z im przyszłości i już nie chcesz się z nim
starzeć?
czy to, co Cię dręczy to poczucie winy, czy jeszcze coś innego?

[Gość: Kim]

Napisz coś więcej...

[Gość: Kasia]

Nasze problemy zaczely sie..paradoksalnie po ślubie. Mąż zaczął mnie
zaniedbywać..i w końcu, co tu dużo mówić. Zakochałam się.Próbowałam z tym
walczyć..zresztą to już dość dlugo trwa.
W marcu opuszczam kraj. A on próbuje mnie za wszelka cene zatrzymać. Rozmawiamy
już od kilku dni, twa walka emocji, ja nie zostawiam złudzeń, to byłoby
nieuczciwe...Ale nie jestem z lodu i mnie również bardzo boli, jak on cierpi.
Kiedyś przecież mieliśmy wspólne marzenia. Ale wiem, ze nie potrafie się
cofnąć, już próbowałam...
Wybaczcie ten metlik myśli...może za kilka dni, jakoś zdołam sojrzeć na
wszystko trzeźwiej..

[Gość: Kasia]

W jakimś stopniu to jest poczucie winy....i strach..co będzie dalej.?

[Gość: Krytek]

To zabrzmi okrutnie, ale jeśli NAPRAWDĘ nie wyobrażasz sobie przyszłości z nim,
to odejdz.
Jego ból bedzie z pewnoscia duzy.Ale to minie, czas zaleczy rany. On teraz
cierpi, za jakis czas wiec z pewnoscia spojrzy na to z dystansu i nie bedzie
żałował.
Stan jaki jest teraz z pewnościa do niczego dobrego nie doprowadzi.
Przez decyzja jednak zastanów się. Trudno powiedziec coś więcej, podałaś za
mało informacji, ale chyba był jakis powód Waszego zakochania sie ? Dlaczego
nie wyobrażasz sobie z nim zycia ? Jak nie ma szans na poprawe decyzja musi być
jedna.
Trzymaj sie, bo nie bedzie lekko.

Ps.Miałem identyczny problem dwa lata temu, nie żałuję. Druga strona z tego co
wiem też nie.

Do Krytek

[Gość: Kasia]

No właśnie powiedziałam, że odchdzę...ale on wciąż się łudzi.A mnie czasem
wydaję się, ze jesli robie cos takiego to juz nigdy nie zasługuję na
szczęscie..jesli możesz, to napisz na mojego maila [e-mail]
i powiedz, jak sobie radziłeś.......

[Gość: Maniek]

Gość portalu: Kasia napisał(a):

> Nie wiem nawet jak to napisac...ale spróbuję.Ktoś, z kim chciałam się
> zestarzeć,myślałam, że MIŁOŚĆ pokona wszystko bardzo cierpi przeze mnie.Ja chcę
>
> odejść, nie widzę naszej wspólnej przyszłości..a on wciąż bardzo mnie kocha. I
> chyba boi sie samotności.Pewnie nikt nie jest w stanie mi pomóc, może nawet
> mnie potepicie...chciałam oprostu podzielić się moją życiową porażką.

Za co mam ćię potępiać?
Mam parę pytań
- czy Ty kochałaś go?
- dlaczego on Ciebi kocha?
- czy możesz go pokochać?
- jaki on jest w stosunku do Ciebie?
- za co on Ciebie kocha?
Mówisz, że boi się samotności. Może boi się odrzucenia? Braku akceptacji ze
Twojej strony. Na koniec mam dla Ciebie Kasiu parę rad:
- porozmawiaj z nim o tym
- postaraj się go zrozumieć
- rozmawiaj z nim szczerze
Pozdrawiam ciepło i życze samych dobrych chwil.
Kochajcie się.

[Gość: Kasia]

Rozmawiam z nim, rozumiem go....ale juz chyba nie kocham. Przecież inaczej bym
nie odeszła

[kwieto]

A dlaczego rozstanie traktujesz jako "zyciowa porazke"? Czy to jest pierwsza
osoba z ktora sie rozstajesz?

[Gość: Kasia]

Nie, ale tamte związki trwały krótko. Poza tym, to co innego, kiedy jest sie
mężem i żoną..Wierzyłam, że miłość zwycieża wszystko..a teraż myslę że to życie
pokonuje miłość..i to jest moja porażką..

[alka_xx]

Gość portalu: Kasia napisał(a):

Poza tym, to co innego, kiedy jest sie
> mężem i żoną..Wierzyłam, że miłość zwycieża wszystko..a teraż myslę że to życie
pokonuje miłość..i to jest moja porażką..




Zycie pokonuje milosc??? To niby kto i co wedlug Ciebie???!

A to czasem nie my sami maczamy w tym palce!? Chyba przyczyna jest tez taka, ze
nie zawsze umiemy " wstrzelic sie" z naszym wielkim i wznioslym uczuciem w zwykla
szara codziennosc , w tzw. proze zycia!
I tylko dlatego jest trudniej, gdy sie jest mezem i zona, bo ta codziennosc
" skrzeczy " na nas z kazdego kata!

[Gość: Wanda]

jak czytam takie rzeczy, to przestaję żałować, że jestem jeszcze panną
Kasiu, życie nie pokonało miłości, to tylko Wasze uczucie było zbyt słabe
(słabo umotywowane?)
piszesz, że chciałaś, zeby była to miłość na całe życie, ale kiedy czułaś, że
coś zaczyna się między Wami psuć, to czy zrobiłaś coś w tym kierunku, żeby
podtrzymać, umocnić Wasze uczucie?
może znaleźć "inny obiekt" było łatwiej...?
przepraszam za gorzkie słowa - absolutnie nie zamierzam Cię dołować
chcę tylko podkreślić starą prawdę, że o miłość trzeba dbać
(to także rada na przyszłość)
pozdrawiam

[Gość: Kim]

Jak dbać o miłość, gdy druga strona nie chce? Kiedy lekceważy, obraża,
odrzuca???
A potem chce wrócić i już jest za późno?
Do tanga trzeba dwojga...

[Gość: Kasia]

Gość portalu: Wanda napisał(a):

> jak czytam takie rzeczy, to przestaję żałować, że jestem jeszcze panną
> Kasiu, życie nie pokonało miłości, to tylko Wasze uczucie było zbyt słabe
> (słabo umotywowane?)
> piszesz, że chciałaś, zeby była to miłość na całe życie, ale kiedy czułaś, że
> coś zaczyna się między Wami psuć, to czy zrobiłaś coś w tym kierunku, żeby
> podtrzymać, umocnić Wasze uczucie?
> może znaleźć "inny obiekt" było łatwiej...?
> przepraszam za gorzkie słowa - absolutnie nie zamierzam Cię dołować
> chcę tylko podkreślić starą prawdę, że o miłość trzeba dbać
> (to także rada na przyszłość)
> pozdrawiam
>
Wando...to nie tak, rozbułam bardzo wiele. kiedy mój mąz miał problemy pomagałam
mu, starałam sie byc dla niego podporą, próbowałam rozmawiać o naszych
problemach..ten drugi pojawił sie znacznie poźniej.A to, że o miłośc trzeba
dbać..akurat nie mnie dotyczy. Az nadto dbałam..i może nawet za bardzo.

[Gość: Wanda]

nie wiem, może to ja mam jakieś dziwne wyobrażenia na temat tego, czym jest
miłość, uważam jednak, że jednym z jej elementów nie do pominięcia jest
gotowość do wytrwałego przełamywania barier pomiędzy sobą
rozumiem, że często może na to nie być już siły, ale tracimy też czasem ochotę
do życia wogóle, a mimo to nie kończymy od razu ze sobą, nieprawda?
ponieważ nie znam dokładnie Twojej, Kasiu, sytuacji, trudno jest mi ocenić,czy
wystarczjąco dużo zrobiłaś, czy nie za wcześnie się poddajesz
do Kim - jeżeli tylko jedna strona chce się starac, a druga nie - to nie jest
już miłość. myślę, że skoro tych dwoje wzięło ślub, to był potencjał, zeby
zbudować "miłość na całe życie", tylko został on -czy to przez nieuwagę, czy
przez brak umiejętności (wspólnego) życia - zmarnowany.

[masaker]

Ja trochę rozumiem Kasię, choć na swój sposób (no, to się mądrze wypowiedziałem). Na własnej
skórze przeżyłem historię pod tytułem "Przez sześć lat dałem z siebie wszystko - jeśli chodzi o uczucia
- i poświęciłem dla drugiej osoby cały swój czas, uwagę i osobowość". Taka historia kończy się z
reguły brakiem szacunku dla poświęcającego się. Nie pytajcie, dlaczego, bo nie wiem, ale po prostu
tak się kończy. Może i tu tak się zdarzyło? A może nie?

[kwieto]

Bo jesli zaczynasz sie "poswiecac" w imie milosci - to dokladnie w tym momencie
wlasnie przegrywasz...

[Gość: Kasia]

kwieto napisał(a):

> Bo jesli zaczynasz sie "poswiecac" w imie milosci - to dokladnie w
tym momencie
>
> wlasnie przegrywasz...

Oboje przegraliśmy...

[Gość: K.]

bzdura,czasem trzeba cos posiwecic dla zwiazku,zwiazek dwojga ludzi to wlasnie
gotowosc do poswiecen.oczywiscie,nie mowie,ze nalezy calkowicie zrezygnowac ze
swojego zycia,ale sa rzeczy,z ktorych trzeba zrezygnowac na rzecz udanego
zwiazku,trzeba sie dotrzec.tak juz jest,jezeli tego nie akceptujesz,zostajesz
sam.

[Gość: Wanda]

to nie o to chodzi, zeby się pozwalać przez lata wykorzystywać
raczej, zeby rozwiązywać wspólnie (!) problemy, także te, które mamy ze sobą
wzajemnie i każde z osobna, dotyczące np. wzajemnej komunikacji i trudności w
niej, różnych kompleksów i zahamowań, które może mieć każde z nas itp.

[kwieto]

no ale wtedy nie mozna tego nazwac poswiecaniem sie, nie prawdaz?

[Gość: Wanda]

jasne, jestem przeciwko poświęcaniu się, a za miłością :)

[Gość: K.]

kwieto napisał(a):

> no ale wtedy nie mozna tego nazwac poswiecaniem sie, nie prawdaz?

a wlasnie,ze mozna!rozwiazywanie niektorych problemow polega czasem na tym,ze sie
z czegos rezygnuje...

[masaker]

Masz rację, że miłość wszystko zwycięża, ale kiedy tej miłości zabraknie, to sama widzisz, co się
dzieje. W końcu nikt nie może przewidzieć, że stanie się właśnie tak, a nie - jak było zaplanowane. W
zasadzie to trudno coś ci powiedzieć, pomóc, doradzić. Sam wiem, jak to jest zostać na lodzie, choć
na szczęście - nie po ślubie. Rozumiem, że czujesz się podle, ale z drugiej strony - być z kimś z litości
to chyba jeszcze gorszy koszmar niż odejść.
Tak więc - jeżeli czujesz, że musisz odejść i być z kimś innym, zrób to. Wcale nie twierdzę, że to łatwe i
przyjemne, ale z pewnością uczciwe. A to już coś. Kiedy ode mnie odeszła kobieta, nie powiedziała mi
całej prawdy, dlaczego odchodzi. Sam wystarałem się, żeby się tego dowiedzieć. I po co mi to było?
Mogła mi zaoszczędzić dodatkowych przykrości, skoro i tak nic nie dało się już zrobić.
Życie i tak generalnie jest lekko do dupy, pozostaje jedynie trzymać dobry styl.

[kwieto]

A czy na starcie nie bylo tak, ze nie pasowaliscie do siebie za bardzo, ale w
imie "zwyciezajacej wszystko milosci" postanowiliscie na sile uskuteczniac taki
zwiazek? A potem sie okazalo, ze milosc byla tylko zauroczeniem?

[alka_xx]

kwieto napisał(a):

> A czy na starcie nie bylo tak, ze nie pasowaliscie do siebie za bardzo, ale w
> imie "zwyciezajacej wszystko milosci" postanowiliscie na sile uskuteczniac taki
>
> zwiazek? A potem sie okazalo, ze milosc byla tylko zauroczeniem?


A czy czlowiek zawsze wie na starcie co takiego w jego zyciu wlasnie zaczyna sie
dziac?
Zawsze chce ,zeby to bylo cos wielkiego, niepowtarzalnego ,zawsze wierzy, ze jemu
sie uda...Czy to jest uskutecznianie na sile?

Gdyby nie ta wiara, zadna milosc nie mialaby sensu przeciez...

[kwieto]

Wiesz, ale czasem ludzie podchodza na zasadzie "kocham go, choc nie pasuje do
mnie zbyt dobrze, ale cos w sobie ma, a jak bedziemy ze soba, to tu sie dotrze,
tam sie podkreci i bedzie super". Taka milosc ze srubokretem i kompletem
narzedzi do regulacji zakladanym juz na starcie, jest wg mnie skazana na
porazke.

[alka_xx]

Ale jak juz jest " kocham" to i tak jest bardzo duzo! A w kazdym chyba zwiazku
juz tak jest, ze ludzie musza sie dotrzec zanim zaczna nadawac na tych samych
czestotliwosciach!

Do rzadkosci naleza zwiazki, w ktorych partnerzy rozumieja sie od poczatku bez
zadnych zastrzezen, a jesli tak to moim zdaniem wlasnie dlatego , ze nie znaja
sie z sytuacji codziennych! Zycie koryguje nasze zamiary ale nie znaczy, ze musi
je niweczyc!
A taki srubkrecik niejednemu zwiazkowi by sie przydal, zamiast od razu z pozwem
rozwodowym leciec!

[kwieto]

Dobrze, dobrze, tylko z reguly wiemy, do jakiego "podkrecania" siebie jestesmy
zdolni a do jakiego nie. Wiemy na co nas stac. I wtedy naprawde trudno sprawic,
zeby "rzeczywistosc nas przerosla". A jesli wchodzimy w jakis zwiazek z
zamiarem "podkrecania" partnera, to na 99% sie nie uda

[alka_xx]

kwieto napisał(a):

> Dobrze, dobrze, tylko z reguly wiemy, do jakiego "podkrecania" siebie jestesmy
> zdolni a do jakiego nie. Wiemy na co nas stac. I wtedy naprawde trudno sprawic,
>
> zeby "rzeczywistosc nas przerosla". A jesli wchodzimy w jakis zwiazek z
> zamiarem "podkrecania" partnera, to na 99% sie nie uda


Nie do konca sie zgadzam! Skad niby wiemy na co nas stac? Raczej wydaje sie nam
ze wiemy! Przeciez kazdy zwiazek jest inny, z innym czlowiekiem! A i my nie
jestesmy wciaz tacy sami!
Wiec kazda kolejna milosc traktowana byc musi w sposob indywidualny, a my
kochajac i bedac kochanymi gotowi jestesmy dac z siebie moze wiecej niz na
przyklad poprzednim razem? Bo wiemy juz, ze pewne sprawy ktore przecwiczylismy
poprzednio teraz prostu " nie przejda"!
I wtedy moze az tak nas to zycie nie przerosnie!

A poza tym sadze, ze wazny jest tez wiek partnerow, ich dotychczasowe niedobre
doswiadczenia! Z wiekiem pewno, brzydko mowiac, i " poprzeczka" nam sie obniza,
bo wiadomo juz , ze idealne zwiazki wprawdzie zdarzaja sie, ale dosc rzadko!

A "podkrecanie " partnera raczej na pewno sie nie sprawdza, ale chodzi o to by
taki stworzyc zwiazek, by partner sam chcial sie dla nas " popodkrecac"!

[kwieto]

A moze oprocz nie podkrecania partnera, samemu tez nie obiecywac niczego, czego
nie jest sie pewnym? Jesli nie wiem czy bede w stanie dotrzymac obietnicy, to
po prostu jej nie skladac? Wystarczy po prostu REALNIE oceniac siebie i
partnera, nie sadzisz?

[Gość: alka_xx]

No tez tak sadze, nie ma to jak realne widzenie rzeczy!
Ale wiem tez jak strasznie to jest trudne!

[kwieto]

Ba! ale bez tego wychodza takie kwiatki jak ten wyzej... niezaleznie od tego,
kto zawinil...

[Gość: alka_xx]

Takie kwiatki moga wyjsc niezaleznie od tego jak bylismy przewidujacy na wstepie,
bo na to nie ma silnych i jest to tez jedna z niewielu sytuacji w naszym zyciu ,
w ktorej tak naprawde nie ma winnych!

Nie pisze tego dlatego , ze lubie miec ostatnie slowo...:)

a.

[kwieto]

A ja lubie miec ostatnie slowo, dlatego powiem, ze wtedy nie odczuwamy (a
przynajmniej ja nie odczuwam) takich watpliwosci, czy niesmaku (ze sie nie
udalo), jak autorka watku...

[Gość: alka_x]

Widzisz,chocbys sie bardzo staral, nie zawsze mozesz miec to co lubisz....
A watpliwosci zawsze miec bedziesz! Czy chcesz tego czy nie! Zalozysz sie?
a.

[kwieto]

No ale to jest ryzyko skalkulowane...
Po ktorym, gdy sie nie powiedzie, to sie nie ma kaca moralnego.

Dla ALKA i KWIETO

[Gość: Kasia]

Czesc, czytam wasze posty..i gdzies w kadyn z Was jest racja. Ale powiem Ci
Kwieto, ze nie moza wszystkiego przewidziec i nie wszyscy ludzie, ktorzy sie
rozstaja byli wczesniej nierozsadni. Pomysl o tym. Kazdy z nas sie zmienia i
trudno przewidziec jak wielkie to beda zmiany. I wkoncu mozna byc zbyt daleko od
siebie. tego nie da sie przewidziec


kwieto napisał(a):

> A ja lubie miec ostatnie slowo, dlatego powiem, ze wtedy nie odczuwamy (a
> przynajmniej ja nie odczuwam) takich watpliwosci, czy niesmaku (ze sie nie
> udalo), jak autorka watku...

[kwieto]

Ale to oddalanie sie nie nastepuje jako takie "pstryk" a raczej jest pewnym
procesem! Wiec - moze w otwartosci na siebie i komunikacji jest problem? Zeby
nie zamykac sie na druga osobe, (bo nie zrozumie), tudziez nie mowic do niej
polslowkami, czy nie "dawac jej do zrozumienia" a po prostu mowic o tych
zmianach i tym co boi?

[Gość: Hsasn]

> Wiesz, ale czasem ludzie podchodza na zasadzie "kocham go, choc nie pasuje do
> mnie zbyt dobrze, ale cos w sobie ma, a jak bedziemy ze soba, to tu sie dotrze,
> tam sie podkreci i bedzie super". Taka milosc ze srubokretem i kompletem
> narzedzi do regulacji zakladanym juz na starcie, jest wg mnie skazana na
> porazke.

Kwieto !
Chyba zostaniesz moim idolem !
W weekend doszedlem do wniosku, ze wlasnie moj ostatni zwiazek taki byl... cale
szczescie, ze skonczyl sie tak szybko :-) Jeszcze jest bol ale wiem, ze
przeminie :-)
Dla niewtajemniczonych polecam ten watek "Ale o co chodzi?"

Pozdrawiam,
Hasan

[alina1]

Racja, racja, racja...
Poznaliśmy się w pracy, niby dużo czasu ze sobą, ale dziś wiem że za mało. Tak
bardzo chciałam mieć własny dom, tak bardzo go kochałam. Minęło 5 lat. Jesteśmy
zupełnie innymi ludźmi. Przeżyliśmy kryzys rok temu. Tak powolutku, pomaleńku
oddalaliśmy się od siebie. Praca na dwa etety, on pasjonat komputerów, ja w
żałobie po stracie dziecka. Każde jakby sobie stworzyło własny, maleńki świat.
Znalazłam list. Poznał kogoś. Ona czekała na niego, na jego decyzję,kiedy będą
razem. A co ja zrobiłam? Zaczęłam walczyć o to małżeństwo. Trwało to kilka
miesięcy. W międzyczasie dowiedziałam się, że ponoć to tylko znajomość
platoniczna i że w końcu zostali tylko znajomymi na telefon. Ale powiedział mi
też, że kocha mnie tak troszkę, że właściwie nie spotkał miłości swojego życia.
Spytałam go co czuł gdy braliśmy ślub, stwierdził, że wtedy myślał, że to to,
ale teraz chyba nie. I że żadne małżeństwo nie jest na zawsze.
Minął rok. Wiele się u nas zmieniło. Jesteśmy bardziej partnerami, dużo
rozmawiamy ze sobą. Ale juz go nie pytam co czuje do mnie. Nie wiem czemu
został. Wiem, że to była jego decyzja. Czy jestem szczęśliwa? Trudne to
szczęście, ale tworzymy rodzinę i chcę by tak było.

[Gość: Lilly-M]

Droga Kasiu, odejsc jest prosciej niz zostac.
Nie namawiam Cie do zostania za wszelka cene, ale przemyslenia jeszcze raz
calej sprawy.Z doswiadczenia wiem, ze w nastepnym zwiazku powtarzaja sie z
reguly schematy z poprzedniego.Jezeli naprawde chcesz byc z kims szczesliwa, to
zastanow sie dlaczego tak Ty i on reagujecie, i wyciagnij wnioski, i proboj.
Naprawde, wierz mi,( to moje wlasne doswiadczenie) duzo trudniej bedzie Ci ,
jezeli i w drugim zwiazku Ci nie wyjdze.Bedzesz sie obwiniac,byc moze bedziesz
chciala wrocic do meza i naprawic sytuacje, bo nagle zobaczysz, ze on jest tak
samo bezradny i uwiklany w pewne schematy zachowan jak Ty.
Wierz mi, nie znajdziesz nikogo,kto jest idealny.Trzeba tylko sie nauczyc
te "wady" i niedogodnosci rozwiazywac albo nie powiekszac.
Naturalnie, sa i zwiazki,ktorych uratowac sie nie da, ale wydaje mi sie ,ze u
Ciebie jest jeszcze ogromny ladunek emocjonalny zwiazany z mezem.Ja tez pare
lat temu zostawilam meza,bo miedzy nami bylo fatalnie, aby zyc z "cudownym"
mezczyzna, idealnie do mnie pasujacym itd...Final jest taki, ze w obecnej
chwili jestem z moim mezem szczesliwsza jak nigdy dotad, ale caly czas
podswiadomie mecza mnie jeszcze wyrzuty sumienia za moja decyzje.
Poniewaz wiem, ze kazda historia jest inna, moze Ty podejmiesz inne decyzje.
Chcialabym tylko, zebys wybrala dobrze i byla naprawde szczesliwa
pozdrowka

[Gość: Kasia]

kwieto napisał(a):

> A czy na starcie nie bylo tak, ze nie pasowaliscie do siebie za bardzo, ale w
> imie "zwyciezajacej wszystko milosci" postanowiliscie na sile uskuteczniac taki
>
> zwiazek? A potem sie okazalo, ze milosc byla tylko zauroczeniem?

Czy pasowalismy do siebie? Woesz i tu jest cały paradoks. rozumielismy sie
świetnie, mielismy wspólne marzenia, potrafilismy ze soba rozmawiać..dla naszych
znajomych bylismy idealna parą. Nawet potrafilismy sie kłócić..i potem godzić bez
obrazy. A teraz ta idealna para sie rostaje..

[kwieto]

no a co w takim razie nie zagralo? Na czym polega ta "rzeczywiwstosc, ktora Cie
przerosla"? (o ile dobrze cytuje pierwszy list)

[Gość: mariposa]

A teraz ta idealna para sie rostaje..

z tego co tak sobie czytam wnioskuje, ze to nie "idealna para sie rozstaje" tylko
niewierna zona rzuca meza spychajac go w otchlan rozpaczy.

moze sie myle, ale to takie smutne...

Chyba trafna diagnoza...

[Gość: maly.k]

...mila Mariposo.

[_kami]

Gość portalu: mariposa napisał(a):

> z tego co tak sobie czytam wnioskuje, ze to nie "idealna para sie rozstaje" tyl
> ko
> niewierna zona rzuca meza spychajac go w otchlan rozpaczy.
> moze sie myle, ale to takie smutne...

Moment, moment... Ale dlaczego ta żona jest niewierna? Niewierność (szeroko
rozumiana, bo przecież Kasia pisze, że "ten drugi" pojawił się dużo później) to
moim zdaniem już efekt czegoś, skutek, a nie przyczyna! Coś się musiało wydarzyć,
co doprowadziło - czy to do gwałtownego, czy powolnego rozpadu związku. Niestety,
nie każdy związek się udaje. Czasem dlatego, że ludzie nie mają motywacji do
walki, która przecież tak naprawdę polega na dbaniu o siebie, pokazywaniu uczuć,
dawaniu miłości i przełamywaniu "skrzeczącej codzienności", a czasem działa
jakaś "siła wyższa" - mijają się potrzeby, uczucie wygasa, ludzie mimo chęci i
walki się oddalają.
Niemniej jednak - masz rację Mariposa, niezależnie od przyczyn i okoliczności -
to smutne :-(

K.

[Gość: fragola]

Kasiu rozstanie bywa bolesne.Przeżyłam dwa.Pierwsze ostateczne(chłopak zginął
w wypadku) i drugie "bezbolesne",bo wynikające ze stopniowego oddalania się od
siebie . To rozstanie było efektem decyzji nas obojga.W kontekście tego co
napisałaś wydaje się to ważne.Zastanawia mnie jednak jak to jest,gdy jedna
strona "przestaje kochać".A może już na samym początku tylko jedna strona była
zaangażowana??? Ja (mam nadzieję) nie zraniłam żadnego mężczyzny,po prostu
ufam swemu sercu,intuicji i NIGDY nie udaję uczucia,a także nie bawię się
cudzymi uczuciami.Bywa jednak,że one wypalają się, gdy dwoje ludzi nie
pielęgnuje ich:( Dla mnie istotą bycia z mężczyzną jest budowanie silnej
więzi,a nie łamanie serc.
Kasiu rozstanie nie musi być porażką życiową,a jedynie początkiem nowego etapu
życia:))Pozdrawiam.

[misiaczek31]

Zgadzam sie z Masakerem - jesli tylko jedna strona walczy o milosc, to zawsze
(nie wiem dlaczego) traci szacunek tej drugiej. Tez przez to przeszlam :(
Potem ten chory uklad sprawia, ze milosc umiera i czlowiek zastanawia sie, czy
kiedykolwiek istniala. Wtedy powstaje problem , o ktorym wspomina Kwieto - moze
to nie byla milosc, a tylko zauroczenie... i juz sam nie wiesz.
Jesli przyznasz sie, ze poswieciles kawal zycia na ratowanie czegos, co nie
bylo prawdziwa miloscia, to bol jest jeszcze gorszy.
Jednak w tym momencie nie ma tak naprawde znaczenia czy to byla prawdziwa,
czy "niepelnowartosciowa" milosc.
Trzeba zakonczyc te nierowna walke i tyle.

Kiedys slyszalam, ze tam, gdzie jedna ze stron szuka dominacji nie mozna juz
mowic o prawdziwej milosci. Wydaje mi sie, ze tak jest w przypadku
tych "nierownych" zwiazkow, w ktorych jedno ratuje, a drugie robi co chce i
laskawie przyjmuje holdy tudziez przeprosiny w imie "milosci".

Potem gdy nagle slabsza strona sie zaczyna reflektowac i chce odejsc z powodu
braku sil do dalszej walki nastepuje sytuacja opisana przez Kasie.
Osoba przyzwyczajona, ze ma wszystko bez zadnego wysilku staje przed smutna
wizja samotnosci i nagle dochodzi do wniosku, ze "faktycznie jej zalezy, tylko
osiadla na laurach i nagle postanawia ratowac milosc i zmienic sie o 180 stopni
i w ogole wszystko... "
Niestety rowniez z doswiadczenia wiem, ze nawet jesli takiemu komus sie zaufa,
to on bedzie sie staral tylko przez jakis czas, bo nikt nie moze zbyt dlugo
wytrwac w takim nienaturalnym dla siebie stanie. Natura popapranca (lub
popapranczyni) zawsze zwyciezy.

Nie wiem czy u Kasi jest tak samo. Za malo wiem o jej mezu. Moze jest tak, a
moze troche inaczej... Czesto trudno jest spojrzec krytycznie na siebie.

Kasiu, jesli u Ciebie jest tak jak w opisanym przeze mnie przypadku, to nie
podejmuj decyzji kierowana litoscia do meza. On sobie poradzi.
Badz szczesliwa.
Pozdrawiam -misiaczek31-

Znowu sie czepiam

[kwieto]

misiaczek31 napisał(a):


> Kiedys slyszalam, ze tam, gdzie jedna ze stron szuka dominacji nie mozna juz
> mowic o prawdziwej milosci. Wydaje mi sie, ze tak jest w przypadku
> tych "nierownych" zwiazkow, w ktorych jedno ratuje, a drugie robi co chce i
> laskawie przyjmuje holdy tudziez przeprosiny w imie "milosci".

Tak, ale czy nie jest czasem tak, ze to ta "slabsza" strona wlasnie pragnie
dominacji? Bo oplatajac "silniejsza" osobe siatka swojej "milosci" jednoczesnie
przywiazuje (czesto nieswiadomie) ja do siebie i stara w jakis zawoalowany i
subtelny sposob ja od siebie uzaleznic. Jest to wtedy takie bardzo dyskretne i
subtelne wiezienie tej "silniejszej" osoby.

Mozna przeciez "zaglaskac kota na smierc" - osoba "silniejsza" broni sie przed
zaglaskaniem, starajac sie odsunac od "kochajacego" i "ratujacego" tyrana, meczac
go zlosliwosciami, oziebloscia - wszystko po to, aby stworzyc pewien dystans,
ktory "kochajaca", "ratujaca milosc" strona uporczywie przekracza. Jednoczesnie
nie ma sily aby ten zwiazek zerwac, bo juz jest opleciona pajeczynka "milosci na
sile"...

Taki uklad jest tez mozliwy.
Nie zawsze Ci czuli, kochajacy i ratujacy sa tacy wspaniali, jak im sie samym
wydaje. Czasem nie zdaja sobie sprawy jak wielkimi tyranami sa w
rzeczywistosci...

[misiaczek31]

Pewnie Kwieto, ze masz racje (jak zwykle he he he...)

Teoretycznie moze byc tak, jak napisales. Nie wspominalam o takiej
ewentualnosci, bo wlasciwie opisywalam SWOJ nieudany zwiazek, w ktorym bylo
tak, ze wszystko, co robilam wiazalo sie z ratowaniem malzenstwa i milosci.

Jestem osoba, ktora nie potrafi za bardzo radzic sobie ze stresem (moja metoda
walki z nim jest unikanie;) i sytuacjami konfliktowymi, dlatego panicznie balam
sie awantur i klotni, a niestety moj facet zachowywal sie tak jakby caly czas
sprawdzal moja wytrzymalosc.
Nie mialo to zwiazku z jakims "oplataniem" czy uzaleznianiem go ode mnie. W
ogole mi na tym nie zalezalo. Ja jestem tolerancyjna i wyrozumiala (nie chwalac
sie) i potrafie czekac 6 lat na wymiane peknietej szyby w oknie bez gledzenia i
robienia wyrzutow (jeden z przykladow nie najbardziej drastyczny) Nie jestem
zaborcza - jesli chce moze chodzic co sobote na disco, jak rowniez spotykac sie
na kawe z kolezankami z pracy. Generalnie mam zaufanie i nie czepiam sie.
Nie do przyjecia natomiast jest dla mnie popapranie polegajace na tym, ze ktos
ma do mnie bez przerwy pretensje i znienacka stawia mi jakies wyimaginowane
zarzuty dotyczace przykladowo mojej rozrzutnosci "dziecko nie musi chodzic na
angielski, bo my nigdy do niczego nie dojdziemy, a moj okazyjnie kupiony za
2.500,00 zegarek jest mi niezbedny, poniewaz od dawna o nim marzylem", czy
tez "moglabys ruszac sie szybciej sprzatajac, bo ja nie bede jadl kolacji o 24-
tej" (zdanie rzucone z kanapy, na ktorej lezal ogladajac telewizje od 4 godzin,
w trakcie ktorych ja zmywalam podlogi, mylam kibel, zmywalam naczynia itp...)

To, co opisuje jest po prostu klasycznym przykladem zwiazku z popaprancem i
zapewniam Cie, ze tacy istnieja i nie zawsze jest to wina drugiej slabszej
strony. Moj mezczyzna uwazal, ze wszystko jest OK, bo ja ciagle mu wybaczalam
kolejne niesprawiedliwe awantury, az w koncu na progu zalamania nerwowego dalam
sobie spokoj i nie pomoglo klekanie, placz itp. Zwiazek sie zakonczyl i smiem
twierdzic, ze on teraz bardzo zaluje swojego postepowania. Mimo wszystko jednak
nie wierze, ze potrafi zmienic usposobienie, bo po prostu taki jest.

Niemniej teoretycznie masz calkowita racje Kwieto. Sama sie wsciekam, gdy ktos
mi za bardzo nadskakuje lub w jakis sposob ogranicza moja wolnosc.

Pozdrawiam -M.

[misiaczek31]

Jeszcze cos przyszlo mi do glowy...
Moze moj facet w przeciwienstwie do mnie potrzebowala takiego skomplikowanego
zwiazku najezonego konfliktami i dlatego stwarzal je namietnie.
Niewykluczone.
Niestety ja szukam milosci latwej i przyjemnej - zwiazku, w ktorym czlowiek
czuje sie dobrze, bezpiecznie i cieszy sie zrozumieniem, z ktorego wynika
sielanka z bardzo mala albo zadna iloscia awantur.
Wole adrenaline wydzielajaca sie na przyklad przy uprawianiu seksu niz w ramach
awantury ;)))
Jeszcze raz pozdrawiam -M.

[kwieto]

Mi chodzilo tylko o pokazanie, ze czasem strona ktora czuje sie pokrzywdzona
sama prowokuje problem. W przypadku ktory opisalem, osoba "oplatajaca" jest
swiecie przekonana, ze poswieca sie w imie milosci, i ze tak wlasnie powinno
byc. Slowem - ona kocha idealnie a ten "zboj" tej milosci nie docenia.

Nie twierdze, ze to Twoj przypadek. Ale zachecam w sytuacjach w ktorych czujemy
sie krzywdzeni do zastanowienia sie, jak SAMI do tego dopuscilismy...

[misiaczek31]

Oczywiscie rozumiem, ze mowiles ogolnie i jak najbardziej dopuszczam
ewentualnosc takiej hipotetycznej sytuacji, o ktorej piszesz.

Moze nawet takie sytuacje wystepuja czesciej niz myslimy...

[alina1]

Poznaliśmy się w pracy, niby dużo czasu ze sobą, ale dziś wiem że za mało. Tak
bardzo chciałam mieć własny dom, tak bardzo go kochałam. Minęło 5 lat.
Jeteśmy zupełnie innymi ludźmi. Przeżyliśmy kryzys rok temu. Tak powolutku,
pomaleńku oddalaliśmy się od siebie. Praca na dwa etety, on pasjonat
komputerów, ja w żałobie po stracie dziecka. Każde jakby sobie stworzyło
własny, maleńki świat. Znalazłam list. Poznał kogoś. Ona czekała na niego, na
jego decyzję,kiedy będą razem. A co ja zrobiłam? Zaczęłam walczyć o to
małżeństwo. Trwało to kilka miesięcy. W międzyczasie dowiedziałam się, że ponoć
to tylko znajomość platoniczna i że w końcu zostali tylko znajomymi na telefon.
Ale powiedział mi też, że kocha mnie tak troszkę, że właściwie nie spotkał
miłości swojego życia.Spytałam go co czuł gdy braliśmy ślub, stwierdził, że
wtedy myślał, że to to, ale teraz chyba nie. I że żadne małżeństwo nie jest na
zawsze. Minął rok. Wiele się u nas zmieniło, a najbardziej chyba ja. Jesteśmy
bardziej partnerami, dużo rozmawiamy ze sobą. Ale juz go nie pytam co czuje do
mnie. Nie wiem czemu został. Wiem, że to była jego decyzja. Czy jestem
szczęśliwa? Trudne to szczęście, ale tworzymy rodzinę i chcę by tak było.