Dziwna dziewczyna

[sanveanne88]

Dziwna byłam niemal zawsze.Nieśmiała, marzycielska,żyjąca w swoim
świecie.W szkole uchodziłam za wariatkę,mówiono o mnie same fałszywe
plotki i traktowano niepoważnie,z ignorancją.Szkoła szybko stała się
dla mnie więzieniem dla moich poglądów, bo każdy mój odzew był jakby
pretekstem,żeby się pośmiać i zazczuć.Szybko bowiem zauważono moją
nieśmiałość i wrażliwość,które choć z wiekiem obrosły pozornie w
cynizm i zgorzkniałośc, to jednak na dnie pozostały.Gafy oczywiście
w moim życiu były i są na porządku dziennym, bo nic nie ujdzie
uwadze złośliwców.Nic dziwnego,że czuję się głupsza, drugiej
kategorii wśród tych młodych, pięknych,zdolnych...
Teraz mam 20 lat i jestem studentką.Nie brak mi wiedzy i pasji,dużo
piszę, rysuję i czytam, staram się rozwijać na różnych polach,ale z
drugiej strony niewiele zmieniło się w moim życiu.Mam specyficzną
urodę,głos,światopogląd,nie jestem imprezowiczką,mam za sobą sporo
przejść i te cierpienie pozwoliło mi szybciej wydorośleć.Niestety,z
tego co widzę,to i na studiach jestem traktowana tak jak w szkole,
dogaduje się w zasadzie tylko z osobami o podobnej naturze, bo takie
normalne środowisko patrzy na mnie z boku.Poza tym trudno mi się
otworzyć i być od razu na luzie,trochę przeszłam i nie ufam już
światu.Cały swój czas poświecam niemal twórczości i zgłębianiu
wiedzy,czasem też znajomym z tej samej bajki,bo tylko takich nie
odstrasza moja dziwność.Ale i tak mi przykro, zwłaszcza jeśli chodzi
o moje studia.Jestem ambitna, mam plany, ale obawiam się,że poczucie
dziwności nie pozwoli mi na życie takie,jakie pragnę.

[sanveanne88]

Jeśli mam być szczera, to współczesność jest tylko dla normalnych
ludzi o przyszłościowym podejściu,wszelki zapał i namiętność jest
tłumiony...Nie chcę umierać,ale przyznaję,że też nie widzę
przejaśnień na lepsze dni.

[ca-ti]

Ludzie nie lubią inności, lubią przeciętność. Bo jest bezpieczna,
przewidywalna, bo ją znają. Inność powoduje lęk, a lęk agresję.
Ludzie nie lubią się przemęczać, a inność "bijąca po oczach" wymaga
wysiłku - trzeba zmienić punkt widzenia, pomyśleć, zareagować
inaczej niż zwykle... A po co?... Łatwiej jest nie zauważać, omijać,
albo reagować zgodnie ze sterotypem, z przyzwyczajeniem.
Tak było zawsze, jest i najprawdopodobniej będzie. Tak, bywają
wyjątki, ale co z tego? Przytłaczająca większość ludzi będzie
reagować na Ciebie tak jak dotychczas.
Jeśli naprawdę Ci to przeszkadza, pomyśl na jaki kompromis sama z
sobą możesz pójść. Co mogłabyś zmienić w sobie, tak żeby zyskać coś
na czym Ci zależy. Jeśli uznasz, że aprobata otoczenia nie jest
warta takiego poświecenia, zaakceptuj to co jest (jako koszt
wierności sobie) i rób swoje.

[sanveanne88]

Wiesz, czasem myślę,że są pewne plusy bycia "dziwną", bo gdybym żyła
tak jak większość,byc może nigdy nie odkryłabym w sobie żadnej żyłki
pasji, nie miałabym ciekawych doświadczeń i możliwości poznania
świata.A tak się składa, że pod tym względem nie mogę narzekać, bo i
mam możliwosć pracy jako dziennikarz muzyczny(na szczęście udało mi
się dostać awans do pewnej redakcji),chodzę na warsztaty literackie,
dużo podróżuję,chodzę na imprezy kulturalne.Mam też szczeście mieć
grono ciekawych znajomych,a nie tylko gwiazdek ze szkolnej elity...
Jednak na studiach, w szkole zawsze było mi trudno znalezc bliskich
ludzi,czułam się trochę jak Euchrid Euchrow z ksiazki Nicka Cave'a,
bo nie pasowałam do otoczenia.Tam zanika moja radość i pasja,którą
jestem obdarzona, staję się milcząca i smutna.Może bym tak o tym nie
myślała negatywnie, gdyby nie fakt,że musze tych ludzi widywać w
każdym tygodniu, często niemal ciągle i wtedy to poczucie inności
wzrasta...

[ca-ti]

Czyli jednak masz sporo korzyści z tego, że jesteś jaka jesteś.
Pielęgnuj to. Może zamiast się zmieniać, popracowałabyś nad
poczuciem własnej wartości?...
Powiem teraz coś z pozycji osoby sporo od Ciebie starszej - jesteś
bardzo młoda, a w tym wieku jeszcze bardzo liczy się identyfikacja z
otoczeniem. Póżniej oczywiście też, ale mniej. Dochodzą do głosu
jeszcze inne wartości, poza tym krąg osób, z którymi spotykamy się
na co dzień znacznie się zmniejsza. A te osoby dobieramy sobie
staranniej, co do innych zaś przyjmujemy postawę neutralną.
Mówię oczywiście o dojrzałych osobowościach, nie wszyscy mimo upływu
lat nimi są...

[shangri.la]

Zastanawiające jest , jak wielu młodych (!) ludzi pisze w tym miejscu o swojej
rzekomej odmienności, traktując własny indywidualizm jako balast, problem, powód
do zmartwień.
W cytowanej już swego czasu przez mnie książce Toeplitza jest ustęp poświęcony
współczesnej chęci unifikacji,konieczności identyfikacji z grupą, firmą, logo itp
Siermiężne czasy komunizmu sprzyjały indywidualistom, wyrastającym ponad
przeciętność i ubarwiającym szarzyznę dnia codziennego swoją unikalnością.
Dziś , wręcz przeciwnie....każdy młody człowiek biegnie ochoczo do jakiejś
szufladki, lecz na całe szczęście , wkrótce spostrzega , że w szufladce jest
ciasno, ciemno i często smrodliwie.
Bądźcie sobą , drodzy mieszkańcy Szuflandii....czas wejść w King Size:)

[fuksjowa_fuksja]

Sanveanne, a czy myslalas kiedys, ze to moze wlasnie Ty zyjesz
prawdziwym zyciem, masz odwage zyc po swojemu wedlug wlasnych
pomyslow i potrzeb? Ja bardzo podziwiam takie osoby. Trzymam za
Ciebie kciuki, abys pozostala soba i znalazla tez swoje miejsce na
tym swiecie.

[cvalda12]

doskonale Cię rozumiem. ten opis dokładnie pasuje też do mnie:)
czasem bardzo chcę być przeciętniakiem, a nie widzieć we wszystkim
drugiego dna. u mnie to muza i książki. wiem co znaczy czuć na sobie
wzrok tych ludzi, który mówi, że jesteś dziwakiem. a umiesz
zagadywać ludzi? gadać o pierdołach? ja nie. też żyję w swoim
świecie i to na tyle, że nie pamiętam czasem czy coś wydarzyło się
na prawdę czy sobie to stworzyłam w głowie:)

[cara.mordsith]

Musiałam przeczytac to co napisałaś kilka razy i za każdym razem sprawdzałam, czy aby mojego nicku nad tym nie ma.

Głowa do góry. My dziwadła mamy to do siebie, że wsadzono nas do złej epoki i do nie tego towarzystwa co trzeba, ale to nie powód, żeby się załamywać (i ja to piszę...). Ale porzucając patetyczny ton... znam to i tez się nieraz boję - efekt tego, że latami było się wyśmiewanym, wytykanym i bezlitośnie krytykowanym. Ale staram się nie słyszeć echa tego szyderczego śmiechu kiedy podejmuję jaką decyzję. Nie chcę pozwolić, by zdominował on moje życie i decydował o mnie. NIe mam zamizaru rezygnować z marzeń, chociaż odważenie się realizowania ich jest... trudne.

[rina.bambina]

czasem jak czytam tego typu wypowiedzi, odnosze wrazenie, iz samych
dziwnych ludzi jest zdecydowanie mniej, niz tych- przekonanych o
swojej 'dziwnosci' ;)




cara.mordsith napisała:

> Musiałam przeczytac to co napisałaś kilka razy i za każdym razem
sprawdzałam, c
> zy aby mojego nicku nad tym nie ma.
>
> Głowa do góry. My dziwadła mamy to do siebie

[cara.mordsith]

Każdy jest dziwny tylko u niektórych widać to bardziej niż u całej reszty a innym się wmawia, że są bardziej dziwni niz pozostali. Oczywiście sa jednostki, które bardzo chcą być dziwniejsze niż cała reszta. Mnie zawsze powtarzano, jakim to ja dziwolągiem jestem, ale jeżeli prawie cała szkoła słucha hip-hopu i techno a tylko kilka osób metalu, z czego wśród tych słuchających tylko dwie, trzy osoby ubiorą glany i czarne gacie, to nie ma rady, będą uznane za dziwadła bo są w mniejszości. Jeżeli większośc osób chodzi na mecze, na dyskoteki i lubi się urznąc, a ktoś woli posiedzieć w domu albo isć odwiedzić przyjkaciół, poczytać ksiązkę czy obejrzec dobry film w telewizji - nie ma rady, będzie uznany za dziwadło, bo jest w mniejszości. Ale jeżeli odbędzie sie koncert metalowy i pojawi się tam na przykład panienka w rózowej mini, błyszczącym topie i białych kozaczkach albo hip-hopowiec, to taka osoba zostanie potraktowana jak dziwoląg bo będzie w mniejszości. Ja tak traktuję "dziwność". Co innego indywidualizm. NIe wiem, czy jestem indywidualistką, ale mam nadzieję, że tak. Indywidualizm to nieprzeciętną, bycie niepospolitym. A mozna byc bardzo pospolitym nawet będąc jedynym metalem w szkole czy jedynym hip hopowcem który przyplatał się na koncert metalowy.

[cara.mordsith]

Dodam, że najczęściej od "dziwności" w latach szkolnych wcale nie decydowało to, czego się słuchało i tak dalej, ale w jaki sposób samemu się odnosiło do ludzi. JA czułam sie troche "nie u siebie" w szkole chociaz generalnie nie miałam problemu żeby załapać kontakt z ludźmi, lubiłam trzymać się na uboczu i obserwować, wogóle stroniłam od ludzi, no to jak mnie mieli traktować? Normalnie?

[blue_as_can_be]

kurczę, no. jak Cię czytam, to widzę: a)kompleks wyższości b)
powierzchownpość c) pretensjonalność d) błędy otrograficzne e) błędy
językowe

jakoś nie umiem wzruszyć się Twoją historią. niemniej - powodzenia,
kiedy już dorośniesz...

[anaisanais]

ja nie wiem jakie jest to zycie ktorego pragniesz,ale uwazam ze nie jest dobrze
zamykac sie tylko w swoim swiecie i swiecie sobie podobnych. to oczywiscie
piekne ze masz swoja osobowosc, wrazliwosc, odrebnosc, pielegnuj to. ale w zyciu
wazne sa tez inne rzeczy - umiejetnosci komunikacji, pewnosc siebie, umiejetnosc
nawiazania kontaktu, otwartosc. nie wiem a jakim stopniu masz te cechy, ale
jesli masz jakies zapedy artystyczne (jak rozumiem z opisu) i dajmy na to
bedziesz chiala pracowac jako wolny strzelec czy na wlasna reke, to raczej
bedziesz musiala porzucic te skorupke. wazne jest operatywnosc, jak sie
prezentujesz i jak prezentujesz swoje idee i to co robisz, jakie zrobisz
wrazenie , jak komunikujesz. osobom niesmialym jest trudno "wyjsc z szeregu" i
pokazac cos swiatu a w twoim przypadku byc moze dochodzi tez lek przed krytyka i
wysmianiem. poczucie wartosci i pewnosc siebie jest wazna w zyciu, a ty jesli
umiesz sie komunikowac z tymi tylko ktorzy mysla tak samo, to chyba nie jest na
dluzsza mete dobrze.
uwazam ze dobrze byloby pocwiczyc komunikacje z ludzmi myslacymi inaczej,
otwieranie sie, a nuz ktos ci przesle jakas wartosciowa informacje zwrotna np.
na temat twoich prac czy cos w tym stylu

[solaris_38]

piszesz że nei jesteś lubiana lecz ja czuję że TY nie lubisz ludzi
piszesz że nie jesteś imprezowiczką i czuję pogardę dla imprezowiczów
czujesz się głupsza ale ja czuję że jest odwrotnie czujesz się lepsza

jak ludzie mogliby Cię polubić kiedy ich .. nienawidzisz??

Uważasz ze wydorośleć znaczy zgorzknieć ?

Nic dziwnego ze trudno Ci się otworzyć

Po otwarciu - popłynie krew ropa i żółć i pogarda i złość


Na pewno miałaś powody by ... zachorować na nienawiść
Nic nie dzieje się bez przyczyny
Ale czy musisz w niej trwać to już inna sprawa


wierzę ze możesz się wyleczyć i może stać Ci się lżej
piękniej i bliżej ludzi

Potrzebujemy się nawzajem

Twoja dziwność jest złożonym kwiatem który może sobie znaleźć miejsce do
kwitnięcia w tym ogrodzie

[falcon777]

A jakiego życia pragniesz ?