życie przestało mnie cieszyć...

[sandrynka29]

kilka miesięcy temu skończyłam 30-tkę. i niby nie było to dla mnie
jakimś traumatycznym przeżyciem, ale od tej pory ciągle w mojej
głowie pojawiają się myśli, ze zmarnowałam swoje życie. nie mogę nad
tym zapanować, chociaż w sumie nie jestem bardziej nieszczęśliwa niż
inni ludzie. mam śliczną, zdrową i mądrą córeczkę. no i tak. na tym
sie kończą moje osiągnięcia. od trzech lat nie pracuję (wychowywałam
dziecko), a teraz jak marzę o powrocie do pracy, to nikt mnie nie
chce... mimo mojego wykształcenia i wieloletniego doświadczenia
nawiasem mówiąc... mąż nie ma dla mnie szacunku, wychodzi kiedy
chce, gdzie chce, nawet nie raczy odbierać telefonów. nie mam żdnych
przyjaciół, bo kazdy narzeka na brak czasu. moje życie to tylko net,
książki, przyprowadzanie i odprowadzanie dziecka do przedszkola. nic
więcej. i wieczne czekanie na męża, bo nie ma się do kogo odezwać.
najgorsze jest to, że zaczęłam ludziom zazdrościć. wszystkiego.
pieniędzy, przyjaciół, udanych małżeństw, pracy, uśmiechu,
dotknięcia, absolutnie wszystkiego. i ciągłe myśli: coś ty zrobiła
ze swoim życiem, gdybyś wybrała innego człowieka, może twoje zycie
inaczej by się potoczyło? to straszne, mam 30 lat, a czuję się jak
człowiek u kresu życia, który czeka tylko na koniec...

[sandrynka29]

dodam tylko, że nie jestem typową, zaniedbaną, zrzędzącą kurą
domową, wręcz przeciwnie. jednak ta moja bezużyteczność, problemy
domowe i zachowanie męża wobec mnie prowadzi do poczucia totalnej
beznadziejności, marazmu i zerowej wartości mnie, jako człowieka.
czuję się jak ta dziewczyna z filmu Plac Zbawiciela. czy ja też tak
skończę?!

[solaris_38]

czas zatem na zmiany
pierwsza rzecz to zmienić siebie
przestać marnować czas czekając na męża a zacząć realizować i ambicje i sport i
hobby
dziecko także potrafi być wspaniałym przeogromnym oceanem doznań wiedzy do
zbadania uczuć do przeżycia - korzystaj teraz ci trudno bo się zdepresjowałaś
ale zdepresjowałas się sama
i to jest ważne i pozytywne
bo tak jak sama się wpędziłaś
tak sam możesz się wypędzić ze swego stanu
Jeśli już depresja jest zaawansowana to lepiej z pomocą psychologa czy
psychiatry (leczenie farmakologiczne)

w każdym razie życie to walka wiec walcz
narzekanie że przez NIEGO zycie zmarnowałaś kompletnie nic ci nei da jakakolwiek
byłaby to prawda


natomiast jak już na nogi staniesz
ciało sportem wzmocnisz
hobby wyszukasz jedno drugie trzecie to może być coś prostego
jak się wyprostujesz
mąż poczuje nie tylko zal i żądanie ale twoją niezależną od neigo radość - może
będzie skłonny iść na jakieś kompromisy (na duże nie licz ale coś się pewnie da
uzyskać)

a ty tez z nim być nie musisz
bo samotnych matek znam więcej niż mężatek
ale znowu

trzeba walczyć

najpierw wyjdź z depresji
niech to bedzie pierwszym krokiem tej walki

[sandrynka29]

ewłaśnie, tak mnie też się wydaje - wmawiam sobie że marnuję życie,
że wszystko sprzysięgło się przeciwko mnie. czasem tak staję i mówię
na głos temu komuś na górze: no dawaj, kopnij mnie mocniej, dowal
mi, czemu nie, co jeszcze wymyślisz?!
tylko jak się z tego otrząsnąć? jakim sposobem wyrzucić te myśli z
głowy i skończyć z tą huśtawką nastrojów?

[solaris_38]

huśtawka będzie
naucz się żyć na pokładzie tego STATKU
:)

[sandrynka29]

no tak, takie jest życie... ale co zrobić żeby wyrzucić z głowy te
negatywne myśli?! tę zazdrość o innych ludzi i to poczucie
zmarnowania życia? to jest najważniejsze, ale nie wiem, co mogę
zrobić...

[gapuchna]

Huśtawka jest całe życie. Ja sobie myślę, że ludzie dzielą się na depresyjnych i
pozbawionych takiego stanu odczuwania. Wiec jeśli ma się to coś paskudnego w
sobie, to tzreba jakoś nauczyć się z tym żyć. Dobrze mówi Solaris, jeśli samej
sobie nie umiesz pomóc, spróbuj poszukać pomocy na zewnątrz. Spróbuj :)

Sardyna - i pozytywny korzeń !!! :)

[solaris_38]

myśli się nie wyrzuci. To ich dom rodzinny. wygnane zamienią się w bestie.
Raczej wsłuchaj się w ich Głębszy sens a nie w szum którym zagłuszając ... co ?

zazdroszczenie to próba odrzucenia odpowiedzialności

każdy rozliczany jest z tego co dostał
kiedy zazdrościsz to tak jakbyś uważała że to ze coś nie idzie to dla tego że
niesprawiedliwie dostałaś mniej i nei jesteś więc odpowiedzialna za swoje szczęście

po prostu chyba zwątpiłaś ze potrafisz osiągnąć Swoje szczęście SAMA
że to co masz wystarcza

wystarcza

słuchaj tych swoich myśli i odczytaj ich POZYTYWNY przekaz

wszystkie one biorą się ze źródła życia
wszystkie mają pozytywny korzeń

trzeba się go doszukać a nie wylewać dziecka z kąpielą i pozbywać się myśli
które rodzą się z ważnych i dobrych informacji

[k-57]

solaris_38 napisała:

> wszystkie mają pozytywny korzeń
> xxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxx
zwlaszcza jak przez 30 min wyjesz jak wilk w gromniczna w
orgazmie.....korzen musi byc pozytywnie prosty

[solaris_38]

30 min? ???
słyszałam o ESO (ekstensiv seksual orgazm)
ale nigdy bym tyle nie ćwiczyła aby uzyskać takie efekty.
Leniwa jestem
Prostota korzenia nie pomoże :)
świat nie jest tak prosty oby twój ulubiony ogór gumowy mógł być panaceum
Trzymasz się twego jak relikwii
nie nudzi ci się ?

[sandrynka29]

zgadzam się z tobą absolutnie. owszem, często mimowolnie rodzi się w
mojej głowie myśl: dlaczego innym jest lepieji dlaczego to mnie
życie kopie. pozytywnym aspektem może być to, że zaraz za taką myślą
pojawia się następna: kobieto, czego ty jeszcze chcesz, ciesz się że
jesteś zdrowa, że twoje dziecko jest zdrowe i cudowne, popatrz na
innych... i wtedy pojawiają się wyrzuty sumienia i zabobonny lęk
przed ściągnięciem nad swoją głowę jescze ciemniejszych chmur...
chyba jakaś popaprana jestem naprawdę!

mówisz, że szczęście można osiągnąć samemu. że to zależy tylko od
nas. ja też tak zawsze myślałam, ale zycie tak mi dokopało że
przestałam wierzyć. w osiągnięcie szczęścia i harmonii. mówisz że te
myśli mają pozytywny pzekaz. ja tego nie widzę, nie umiem go
odczytać...

[solaris_38]

życie dokopuje wszystkim
najbardziej tym co wchodzą na ulicę na czerwonym świetle
ale nie tylko
na świecie jest głód choroby, kataklizmy , pzremoc, obozy, więzienia, margines,
pustynie, nadużywanie władzy, wojny, kryzysy, kalectwa

nie ulegaj złudzeniu że TOBIE życie dokopało
życie to proces kopiący
(miedzy innymi )
a my żyjemy w całkiem niezłych czasach, w całkiem niezłym kraju,
pewnie masz całkiem niezłe zdrowie, i dach and głową
powiem tylko
kto nie znajduje szuka nie tam gdzie trzeba
inna sprawa ze czasem jak zbawienia szukamy tego co nam zrobi źle
patrz post kobiety na forum która pisze że to była miłość jaką sie raz w życiu
spotyka
i facet tak jej dokopał
i tak to apogeum swych uczuć WYBRAŁA palanta który jej nei szanował i WŁAŚNIE a
może nawet TYLKO taki ją aż TAK kręcił !
życiowa miłość

kobieta woli podać sens życia
niż przyznać że żadna miłość to nie była
tylko jej pomyłka
jej głupota
jej ślepota

jak można się uczyć skoro wolimy mówić ze to życie nam dokopało
i nie chcemy widzieć że sami idziemy an zer, lep i w paszczę lwa ze słodkim
uczuciem że WRESZCIE jest tak jak trzeba ?

wolimy iluzje nić być szczęśliwym
bo utożsamiamy szczecie z jakimś szampanem i ciasteczkami
a tym się nie da żyć
i choć do głowy strzela
marny to POKARM i szczęście z niego... nadmuchane i guzik warte

Jednym słowem
poddaj wszystkei swoje wartosci
i zbuduj się na nowo
człowiek ma wielkie zdolności tworzenia samego siebie
i to jest piękna przygoda

jedz na wakacje na jakieś dobre warsztaty rozwojowe

spójrz na życie jak na wielkie ruch drogowy
poznaj jego reguły
i nei miej żalu do samochodów jak ci dokopią
bo one ... nie widzą co robią
'jak ludzie


a ty masz prawo uczyć się żyć
i być szczęśliwa jak tylko się uda
spokojnym szczęściem tego kto nei chce zbyt wile
i docenia namiętnie to co ma
równocześnie zawsze walcząc o postęp i lepiej

czasem mam tak ze idę ulicą
i cieszę się że MOGĘ ODDYCHAĆ
cieszę się i ejstem szczęśliwa ze świat wciąż pozwala mi odychać
ile razy zabrakło ci tlenu ?

nie lekceważ nieskończonych szczęść istnienia
szukając głupich iluzji

;)

i dobrej nocy życzę :)
pzodrawiam

[marryllkka]

> ewłaśnie, tak mnie też się wydaje - wmawiam sobie że marnuję
życie,
> że wszystko sprzysięgło się przeciwko mnie. czasem tak staję i
mówię na głos temu komuś na górze: no dawaj, kopnij mnie mocniej,
dowal
> mi, czemu nie, co jeszcze wymyślisz?!
z

Tylko bez takich histerii.

Historia stara jak świat, niemowlak, a poetm dłuuuuga luka w
życiorysie zawodowym.
Bardziej mnie interesuje, dlaczego się godzisz na to, żeby mąż Cię
tak zlewał.Wcześniej też to się zdarzało, że nie obdierał, nie
odpowiadał na wiadomosci?

jak zwykle...podpowiedz zalosna

[k-57]

solaris_38 napisała:

> czas zatem na zmiany
> pierwsza rzecz to
xxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxx
zaproponuj jej krzyczec w czasie orgazmu.....nawet 30 min...

czytajac ciebie dochodze downiosku ze mrowka bywa sprytniejsza

[solaris_38]

ale tu nie chodzi o spryt i udawanie Komando
chodzi o to żeby coś naparwdę czuć ;)

żeby miedzy nimi coś fajnego naprawdę BYŁO
tego nie zbudujesz na udawaniu

[mskaiq]

Tych mysli mozesz sie pozbyc ale jest to mozliwe tylko pod warunkiem
ze pozbedziesz sie przyczyny ktora powoduje ze czujesz ze zycie
przestalo Cie cieszyc.
Jedynym rozwiazaniem jest powrot do przyjaciol, znalezienie sobie
pracy, odzyskanie szacunku meza.
Serdeczne pozdrowienia.

[ka-ma-be]

nie dziwię się, że popadasz w depresję, skoro całe dnie siedzisz sama w domu a
mąż Cię nie szanuje i ignoruje.

nie wyobrażam sobie sytuacji, że mąż wychodzi kiedy chce i gdzie chce i nie
informuje żony dokąd i kiedy wróci oraz nie odbiera telefonu od niej.
nie gódź się na takie traktowanie.

mąż mojej koleżanki tak się zachowywał, aż w końcu miała tego dosyć i kazała mu
się wyprowadzić. jakiś rok potem poznała swojego drugiego męża i są szczęśliwi
razem do chwili obecnej.

[sandrynka29]

właśnie... jestesmy razem 7lat (magiczna siódemka kryzysowa?!), i
najpierw zdarzyło mu się zrobić jedno takie "wychodne" w roku, potem
dwa, a ostatnimi czasami nie ma miesiąca spokoju. podam przykład:
nie ma go od wczorajszego popołudnia, nie odpowiada na telefony, na
smsy, zero odzewu. mogło mu się coś stać, a ja nic o tym nie wiem.
kiedyś szalałam z niepokoju, wydzwaniałam po szpitalach,
komisariatach, jego kolegach. teraz - po prostu nie chce mi się
robić z siebie idiotki. bo on wraca, i scenariusz wygląda tak: albo
jest awantura (ja), albo płacze (ja), albo błagania (ja), wyrzuty
(ja), ciche dni (ja). on nic. albo przeprosi, wytłumaczy, albo
milczy, jeśli i ja milczę. po kilku dniach rozchodzi się po
kościach. i jest pełnia szczęścia. do następnego razu. on uważa, że
ja mam do niego ciągłe pretensje, zakazy, nakazy i kontrole. więc
woli iść na maxa skoro i tak i tak zrobię mu megaawanturę. tylko nie
potrafi jednego zrozumieć, że ja nie mam do niego zaufania i ciągle
się zastanawiam, czy dziś będzie, czy nie. rozmowy, prośby i groźby
kompletnie nic nie dają. najśmieszniejsza jest ta moja bezsilność:
no co ja mogę, skoro nic nie działa, a ja jestem niestety na jego
utrzymaniu, a mieszkanie należy do jego mamy?! czasem jestem tym tak
zmęczona, mam tak tego dosyć, że już sama nie wiem, czy pomiędzy
nami jest jeszcze uczucie, czy tylko obowiązek. no bo jak można
kochać, wiedzieć, że ktoś czegoś nie może znieść i to robić?! i jak
można kochać, i ciągle spodziewać się ciosu?!

no, ale to tylko jeden aspekt mojego samopoczucia. może to wszystko
moja wina, może to ja za dużo żądam od życia, może we mnie jest
jakiś błąd? sama nie wiem... ale widzę, że nie prowadzi to już do
energicznej zmiany okoliczności i siebie, prowadzi to do pogrążania
się tej beznadzieji i myśli, że jestem tutaj zbędna...

[poziomka_32]

zgadzam się z tym co pisze Solaris. Nie da się niczego zrobić jeśli nie zacznie
się od pracy nad sobą. Moja sytuacja była całkiem inna - dokopały mi bardziej
czynniki zewnętrzne - śmierć osoby bliskiej, pożar, itd. Wszystko na raz
zawaliło się. Potem też związek się rozpadł. Popadłam w wielką depresję (jeszcze
przed rozstaniem). I tak mnie ona zżerała powoli. Potem zdałam sobie sprawę że
mam 32 lata i że te lata przeleciały mi między palcami. I było jeszcze gorzej.
Potem otrzeźwiałam. Zobaczyłam że mam problemy i to spore. I od tego momentu
wszystko powoli zaczęło się zmieniać. Zapisałam się na różne zajęcia, staram się
wychodzić do ludzi itd. Ale też poszłam po pomoc psychologiczną. Nie jakieś
wielkie trapie, tylko zajęcia grupowe, które są "lżejsze", a i ludzi można poznać.
Innymi słowy - spójrz na siebie - uśmiechnij się - i szczerze przyznaj że
potrzebujesz zmian. I zacznij realizować to powoli, małymi kroczkami. Ale nie
sama bo to trudne. Jak masz kogoś bliskiego, komu ufasz i wierzysz w jego
mądrość to oprzyj się na niej, ale najlepiej sięgnij po fachową pomoc.
Jednocześnie szukaj zajęć które cię będą cieszyć - spacery, rower, basen,
szydełkowanie - cokolwiek!
Powodzenia

[sandrynka29]

dziękuję Ci za tę wypowiedź, dużo dała mi do myślenia:)
faktycznie zastanawiam się nad tym, aby poszukać pomocy psychologa.
jednak będzie to trudne jakby nie było... nie stać mnie na terapię
prywatną, a nie wiem, czy w moim, małym miescie gdzieś można znaleźć
pomoc.
najgorsze jest to, że zaczynają mi puszczać nerwy przy dziecku i to
jest niedopuszczalne, to dla mnie alarm, że jest naprawdę źle, nie
mogę przelewać swoich frustracji na 2,5 letnie dziecko! najpierw
krzyczę, hamuję się na maxa, żeby nie przekroczyć granicy, a potem
płaczę na osobności z wyrzutów sumienia i żalu nad samą sobą i nad
tym bezbronnym stworzeniem. i mam wstręt do siebie...

wariuję powoli, i nie mam nawet komu o tym opowiedzieć, z kim
porozmawiać, nie mam gdzie szukać pomocy i wsparcia... mam dość tego
życia, naprawdę, do głębi dość...

[poziomka_32]

w takim razie koniecznie idź do specjalisty. Na pewno kogoś w okolicy
znajdziesz. A co go kasy to... wiem że to brutalne ... ale coś musisz wymyśleć.
Dla swojego dobra i Twojego dziecka. Zastanów się też czy kasa nie służy Ci
troszkę jako wymówka. Wiem że ja długo szukałam wymówek - że nie stać mnie na
takie luksusy było długo na tapecie. Potem zdałam sobie sprawę że to priorytet.
Ale pamiętaj o tym żeby też się czymś miłym zająć (co nie musi nic kosztować).
Dasz radę ;)

[majkaonline]

Wszystko jeszcze może należeć do Ciebie. Nie trać wiary i zrób coś dla siebie, wyłącznie dla siebie. Wyjdź gdzieś sama, zajmij się czymś itp. Ja mam więcej lat i maleńką córeczkę, ale cieszę się życiem,czego i Tobie życzę!

[poziomka_32]

jak tam? Udało Ci się zrobić coś tylko dla siebie, choćby najmniejszego?
Mam nadzieję że tak

[sandrynka29]

poziomka_32 napisała:

> jak tam? Udało Ci się zrobić coś tylko dla siebie, choćby
najmniejszego?
> Mam nadzieję że tak

staram się cały czas trzymać w pionie, jednak to jest chwilami ponad
moje siły...marzę o tym, zeby mnie ktoś wysłuchał, a przede
wszystkim coś doradził, bo to wszystko po prostu mnie przerasta...

[k-57]

sandrynka29 napisała:

> kilka miesięcy temu skończyłam 30-tkę.
to straszne, mam 30 lat, a czuję się jak
> człowiek u kresu życia, który czeka tylko na koniec...

xxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxx
i? praktycznie co chcesz przkazac w tych dyrdymalach o czym piszesz
bzdziuchu pusty? muisz byc przepoteznie leniwa...tylko
ogor....gumowy ogor i klap z papucia w siedzisko

[sandrynka29]

bujaj się sfrustrowany impotencie, jak mniemam ze wszystkich twoich
wpisów na forum. dziękuję za propozycję, ogór lepiej dałby radę niż
taki śmieszny facecik jak ty, który szuka potwierdzenia swojego ja
obrzucając błotem innych ludzi.

[poziomka_32]

Wysłuchać może każdy do kogo masz zaufanie, albo fachowiec. A co do dawania rad
... z tym gorzej. Obawiam się że nie dostaniesz gotowej recepty. Wychodzenie z
takich stanów to proces poszukiwania przez samego siebie recepty... A poza
trzymaniem się pionu (wiem jak to trudne) spróbowałaś zrobić coś tylko dla
siebie? Poszłaś na spacer żeby pomyśleć o sobie, rozejrzałaś się ze ewentualnymi
możliwości fachowej opieki?
Trzymam kciuki ;)