Psychoonkolożki

[sir.vimes]

www.gazetawyborcza.pl/1,76842,4363562.html
warto przeczytać

[dagmama]

Piękne:-)
Moja przyjaciółka pracuje w sklepie medycznym, między innymi dobiera
te worki od stomii. Jeździ na szkolenia poprzedzone pokazem
kostiumów kapielowych dla amazonek.
Czasami opowiada mi, jak sprzedaje pieluchy dla nastolatków na
poziomie noworodków (nie trzymają głowy), protezy piersi, jakie to
straszne.
No i śmierć to rzeczywiście tabu, ja jestem ateistką, a też ciężko o
tym mysleć i rozmawiać.

[sir.vimes]

Śmierć jest tabu; bardzo jestem zadowolona z nowej akcji gazety , może
"popchnie" temat.
Może nauczycielki pzestrzegające przed zabawą z dzieckiem chorego zawstydzą się,
może ktoś bojacy się umierającego dziadka zdecyduje sie zabrać go do domu..

Ale tabu sa też sprawy związane z chorobą - też to o czym piszesz, protezy ,
pieluchy...

tak sobie myslę -nawet okulary rodzice często przyjmują jak jakiś wyrok dla
dziecka. Od poczatku uczy się dzieci fetyszyzacji zdrowia, wstydu za chorobę - a
przeciez masa ludzi żyje z wadami, przewlwkłymi dolegliwościami. Najłatwiej się
odwrócić.

już kiedyś to pisałam... Znajomi niepełnosprawni (np. niewidomy)często narzekają
, że traktuje się ich jak ludzi niespełna rozumu. Albo - np. do człowieka na
wózku "profilaktycznie" ludzie mówią głośniej - tak jakby jedna niesprawność
MUSIAŁA łączyć się z inną...

Jeżeli nie umiemy zaakceptować choroby - tym barziej nie potrafimy zaakceptować
śmierci. I chyba stąd bierze się to traktowania chorych na raka jak
nieświadomych swojego umierania...

[dagmama]

Dla mnie symbolem tego tabu jest Halloween. Zamiast zadumy nad
ulotnością życia, drwiny ze śmierci.
Kiedyś umierało się w domu, w otoczeniu rodziny, teraz w bezdusznym
szpitalu.
Tamta pani pisała, że bez wiary nie dałaby rady robić tego, co robi.
Ja też jakoś sobie nie wyobrażam.

Mój brat ma córeczkę bez lewej ręki i kompletnie nie umiem go
wyczuć. Wymaga, żeby nie traktować tego jak kalectwo, ale normalnie
jak każde dziecko też nie mogę, bo mi zwraca uwagę. Nasz tata był
niewidomy pod koniec życia i nic sobie z tego nie robił. Starał się
żyć normalnie i świetnie sobie radził. Bardzo lubił odpowiadać na
propozycje: "Nie widzę przeszkód". Ale oczywiście za jego plecami
ludzie robili poważne miny i kręcili głowami.

[verdana]

moj teść nie ma ręki i do glowy mi nie przyszło, ze jest w
jakikolwiek sposób niepłnosprawny. Ani, ze nalezy go
jakos "traktować". Teść jak teść.
A akcja GW? Mam watpliwosci. Kolejny "jedyny dobry sposób" na
umieranie, wpędzający większość rodzin w sytuacje bez wyjścia (nie
kazdy moze zabrac do domu umierajacego, choćby ze wzgledu na siły
fizyczne. Nie kazdego chorego nalezy też informowac, ze choroba jest
smiertelna - nie ma jednego dobrego rozwiazania na każdy wypadek - a
GW uwaza, ze ona ma.

[sir.vimes]

Kolejny "jedyny dobry sposób" na
> umieranie, wpędzający większość rodzin w sytuacje bez wyjścia (nie
> kazdy moze zabrac do domu umierajacego, choćby ze wzgledu na siły
> fizyczne.

Oczywiście.

ale mozna dopilnować pewnych spraw np. opieki, poprosic życzliwą osobę z
personelu by dała znać nawet w nocy jeśli stan jest krytyczny. Dopilnować by nie
powstrzymywanao w straszny sposób nieuniknionej śmierci (w pierwszym artykule
akcji "umierać" był straszny tekst o "opiecie" udzielanej w ostatnich sekundach
życia, tego można i należy ludziom oszczędzić...)

[verdana]

Albo nie. Poprosimy, a nie dadza znać, bo smierć nastapila nagle,
albo ratowali, albo cokolwiek - i do stresu dojdzie jeszcze jeden -
ze to nasza wina, ze przez nas chory (chocby nieprzytomny)nie
miał "dobrej" śmierci. Albo - to tez mozliwe- brak zgody na
ratowanie kogoś, kogo jeszcze można ratowac , Bo po co przedłuzać?
Zastanawiam sie tez, jak się czuja starzy ludzie, widzacy na kazdym
kroku plakaty z napisem "Umieranie"?
Owszem, nalezy cos zrobic od strony medycznej , od strony szpitali -
zobowiązać do dawania oddzielnych sal, telefonowania do rodziny,
pozwolić na przebywanie rodziny przy umierajacym. To tak.
Ale akcja GW przerzuca wiekszość pracy i odpowiedzialnosci na
rodziny, rodziny i tak w bardzo zlym stanie psychicznym, ktore w
gruncie rzeczy okolwiek by nie zrobily - bedą zyly z wyrzutami
sumienia, ze to za mało.
To roche tak jak ze słuzna akcją "Rodzić po ludzku", po ktorej wiele
kobiet mimo, ze ma zdrowe dziecko zostało z poczuciem kleski. Bo nie
udalo się rodzić "naturalnie", albo nacieto im krocze, albo zrobiono
lewatywę, albo mąz nie mogł (nie chciał) wejść na salę. Nie wazne,
ze dziecko zdrowe - wazne, ze porod "nieudany".

[jagandra]

Albo - to tez mozliwe- brak zgody na
> ratowanie kogoś, kogo jeszcze można ratowac , Bo po co przedłuzać?

A czy każdy musi umrzeć reanimowany? Czy to jest spokojna śmierć? Czy każdy chory chce przedłużać życie? Pewnie przede wszystkim trzeba by pytać o zdanie samych chorych.

> Zastanawiam sie tez, jak się czuja starzy ludzie, widzacy na kazdym
> kroku plakaty z napisem "Umieranie"?

No i na tym polega problem, że starzy ludzie są różni. Niektórzy nie chcą słyszeć o śmierci, a inni mają wielką potrzebę, żeby o niej porozmawiać, a nie mają z kim.

> Ale akcja GW przerzuca wiekszość pracy i odpowiedzialnosci na
> rodziny, rodziny i tak w bardzo zlym stanie psychicznym, ktore w
> gruncie rzeczy okolwiek by nie zrobily - bedą zyly z wyrzutami
> sumienia, ze to za mało.

Bo za umieranie jest odpowiedzialna rodzina... Tak samo jak za wychowywanie dzieci. Można też twierdzić, że "przerzucanie" odpowiedzialności za dzieci na rodziców to wpędzanie ich w poczucie winy.

> To roche tak jak ze słuzna akcją "Rodzić po ludzku", po ktorej wiele
> kobiet mimo, ze ma zdrowe dziecko zostało z poczuciem kleski. Bo nie
> udalo się rodzić "naturalnie", albo nacieto im krocze, albo zrobiono
> lewatywę, albo mąz nie mogł (nie chciał) wejść na salę. Nie wazne,
> ze dziecko zdrowe - wazne, ze porod "nieudany".

Mimo to pozostaje faktem, że w Europie i Stanach wykonuje się za dużo cesarek, zbyt często nacina się krocze, że nie powinno się wykonywać lewatywy bez zgody rodzącej, że poród rodzinny nie powinien być odpłatny. To że rzeczywistość szpitalna wciąż nie nadąża za akcją, nie oznacza, że jest ona zła.
Zresztą jak czytam fora oczekujących, to widzę coś odwrotnego - bardzo dużo kobiet z ulgą myśli o cesarce (jakie szczęście - są wskazania!), większość uważa nacinanie i golenie na łyso za absolutną konieczność itp.

[triss_merigold6]

"Za umieranie odpowiedzialna jest rodzina" - jeszcze jeden kanał z
poczuciem winy w jaki można wpędzić ludzi, prawda?

Moja matka zmarła na OIOM-ie kilka dni po operacji, która miała być
diagnostyczna. Cóż, nie była. Po otwarciu jamy brzusznej okazało
się, że jest zaawansowany nowotwór trzustki, lekarze mogli zaszyć i
zalecić opiekę paliatywną albo jednak operować. Operowali, po
zabiegu kłopoty z wybudzeniem, krwotok i druga operacja i
niewydolność wszystkiego jak sypiące się domino. Nocować na OIOM-ie
nie można, koczowanie pod salą gówno nieprzytomnej pomoże, wzięcie
do domu osoby w śpiączce farmakologicznej i podłączonej do miliarda
rurek i monitorów jest nierealne. Byliśmy w dzień, po kilku dniach
rano był telefon, że mama zmarła nad ranem. Ówczesny szef całego
szpitala był przyjacielem rodziców ale sorry nocne czuwanie przy
bliskim na oddziale intensywnej terapii było wykluczne. I mam mieć z
tego powodu poczucie winy?! Noszeż... Mogę się tylko cieszyć, że mja
matka zmarła bez bólu i nieprzytomna, bo nowotwór był morfinooporny
co wykazała histopatologia - umierała by kilka miesięcy w duzo
gorszych cierpieniach.

Triss...

[jagandra]

w życiu nie przyszłoby mi do głowy obwiniać Cię o to, że nie było Cię przy matce na OIOM-ie. Komu by to w ogóle mogło przyjść do głowy?

Spróbuję w takim razie na osobistym przykładzie opisać, o co (między innymi) mi chodzi. Mój ojciec jest o ponad 20 lat starszy od mojej mamy. W tej chwili ma prawie 82 lata. Miewa fazy, gdy mówi, że nie chce już żyć, że czeka na śmierć itp. Mama to oczywiście ciężko znosi i odcina się, powtarza, że będzie jeszcze długo żył i żeby nie gadał głupot. I wcale nie obwiniam mamy, łatwo ją w końcu zrozumieć. Ale mogę też zrozumieć, że stary człowiek myśli o śmierci i może chcieć na ten temat porozmawiać. No a wcale umierający nie jest i niewykluczone, że faktycznie długie lata będzie żył. Ale gdy rodzina odcina się emocjonalnie (czy fizycznie - i nie chodzi mi o sytuacje, gdy chory musi być OIOM-ie!) od umierającego, to choć rodzinie należy się równie silne współczucie, to jednak takie umieranie musi być bardzo smutne i samotne :(

[andziulindzia]

verdana napisała:

> Nie kazdego chorego nalezy też informowac, ze choroba jest
> smiertelna - nie ma jednego dobrego rozwiazania na każdy wypadek

Mój dziadek zmarł na raka. Wg diagnozy mógł pozyć 2-3 lata. Rodzice
i babcia prosili żeby go nie informować ale przemądrzały lekarz
poinformował. Od tego momentu dziadek żył miesiąc. Po prostu sie
poddał. Nie ma jednego rozwiazania dla wszystkich. Ale co moim
zdaniem jest potrzebne to pomoc rodzinie jak poradzić sobie z
przewlekłą chorobą i umieraniem bliskiej osoby.