Czy to depresja?

[Gość: trekina]

Ostatnio czuję się wciąż przygnębiona. Na nic nie mam siły. Chętnie
bym zastygła w bezruchu. Nie chce mi się nic robić. Zmuszam się do
wszystkiego. Nie zależy mi na na niczym. Na moim wyglądzie
zwłaszcza. Możę to przemęczenia? Marzę o odpoczynku...
Ale to nierealne! Mam dzieci - w tym ponadroczne i nie ma mnie kto
wyręczyć. Rano wstaję po 5 i biegnę do pracy. Padam już.
A najgorsze jest to, że nie widzę sensu ani pracy, ani zmagania się
z tą głupią rzeczywistoscią. Mimio, że robię wszystko, co w mojej
mocy, to nie mogę zapewnić dzieciom tego, co niezbędne. To
beznadziejne! Więc po co to ciągnąć? Jaki sens ma dalsza praca i
poświęcenie?
Już nie wyrabiam!

[Gość: Sonia]

Ja uważam,że przede wszystkim jesteś przemęczona i to do takiego stopnia,że
brakuje ci motywacji do dalszego działania.Powinnaś postarać się zmienić swój
dotychczasowy styl zycia, poprosic kogoś z rodziny o pomoc, nie wstydzić się
tego,że nie dajesz już rady.Tak reaguje każdy człowiek, na którego barki spadło
za wiele obowiązków.Zapewne popadłaś też w rutynę, codziennie robisz to samo a
efektów nie widać, wiadomo jak jest przy dzieciach.Taka postawa prowadzi do
zaburzeń nerwicowych, zaburzeń nastroju, czyli depresji.PowinnaS też z kimś
pogadać, najlepiej jakbyś wybrała się do psychologa i wyrzuciła z siebie
wszystko co ci leży na wątrobie.Wtedy jest łatwiej, a obcy człowiek, widząc to z
boku, podpowie ci co dalej robić.

[lilith76]

Przemęczenie, przedłużająca się bura, chłodna zima. Najsilniejszego by powaliło.

Mam dzieci - w tym ponadroczne i nie ma mnie kto
> wyręczyć.

Jeśli nie jesteś samotną matką, to nie ma opcji, że nie ma kto wyręczyć. Dzieci mają ojca, on swoje obowiązki wobec nich, a ty prawo do choć jednego weekendu tylko dla siebie, z dala od reszty.

[lulu28]

sama zastanawiałam się czy nie rozpoczać takiego wątku. doskonale
cię rozumiem bo czuję się identycznie. Teoretycznie powinnam być
zadowolona z życia: mam dobrego mężą (podobno), super córeczkę (2
latka), dobrą pracę, sytuacja finansowa ok, ponoć jestem atrakcyjna,
a ja od jakiegoś czasu nie mogę się z tego cieszyć. chodzę ciągle
poddenerwowana, czepiam się męża o wszystko, a najgorsze że jest mi
w tym stanie dobrze. Być może to przez problemy hormonalne (nie
dostał miesiączki drugi m-c, leczę się oczywiście ale diagnozę będę
miała w przyszłym tygodniu). Wkurza mnie że mój mąż zamiast mnie
pocieszyć to ma ciągle pretensje, że jestem nie w humorze. A ja
chciałabym zeby on tylko mnie przytulił i powiedział że będzie ok.
Wie o tym ale nie robi tak tylko uważa że problem tkwi we mnie.
Więc ja oddalam się od niego, sexu zero tak jakbym chciała go ukarać
za brak zrozumienia. Nie wiem co się ze mną dzieje, ale wiem, ze nie
mam wsparcia od nikogo, nawet nie mam z kim pogadać, wszyscy tylko
oczekują, ze będę silna, stanowcza, zdecydowana, koleżanki zawsze
dzwonią tylko interesownie oczekując że to ja będę wsparciem a ja
poprostu juz mam dość. Nie ma kto mnie wesprzeć, a osoba z ktorą
żyję pod jednym dachem i na której wsparciu mi najbardziej zależy
olewa to.

[Gość: Sonia]

Mam takiego samego męża jak Twój i byłam w podobnej sytuacji jak Ty.Skończyło
się na tym,że poszłam z moimi problemami do psychiatry, bo byłam tak
wykończona.Wszyscy wokół oczywiście uważali,że ja nie mam powodów aby się
denerwować, na cokolwiek skarżyć, bo przecież mam fajnego męża (nie pije,nie
pali, zarabia !), zdrowe dziecko, nie muszę pracować...itd.Więc czego ja jestem
taka niezadwolona? No cóż, nie będę wszystkim tłumaczyć się ze swoich emocji.
Poszłam więc do obcej osoby po pomoc, wygadałam się i lekarz stwierdził
zaburzenia lękowe, czyli popularnie mówiąc nerwicę.Na poprawę nastroju dostałam
nowoczesne leki antydepresyjne, które nie uzalezniają i brałam je kilka
miesięcy, czulam się super,moje życie zmieniło się diametralnie, byłam
optymistycznie nastawiona na wszystko, jednym słowem było super, ja
zadowolona,mąż zadowolony, sielanka.Chodziłam tez do psychologa na pogadanki,
miałam komu sie wyżalić i nie czułam żadnych oporów, aby mówić o swoich sprawach
obcemu człowiekowi.

do soni

[lulu28]

a czy nadal zażywasz te leki, bo zastanawiam się czy po zaprzestaniu
wraca się do formy z przed kuracji. JA ciagle sie łudzę, że poradzę
sobie z tym sama bez farmakologi potrzebna mi osoba, która mnie
przytuli po czym da "kopa" ( no chyba, ze się mylę) A myslisz że
psycholog jest za słaby? a jak wygladają rozmowy z taka osobą. A
jeżeli możesz to napisz jakie leki przeyjmowałaś?

[Gość: Sonia]

Leków nie zażywam od ponad dwóch lat i jest ok.Czasem miewam gorsze dni, ale
wcale sie tym nie przejmuję, bo wiem ,że to minie.Najważniejsze to nie nakręcać
się .
Rozmowa z psychologiem to są takie zwierzenia, przy czym psycholog dość sprytnie
kieruje rozmową i stara się dowiedzieć od ciebie tego wszystkiego co ci leży na
sercu.Nie daje gotowych recept jak masz postępować, tylko podpowiada jakie mogą
być rozwiązania twojego problemu.Mnie przychodziło bardzo łatwo rozmawiać z
psychologiem, bo jestem otwarta i czułam w nim bratnią duszę, która chce mi
pomóc, a na co zupełnie nie mogłam liczyć ze strony męża.
Lek, który brałam to Seroxat.

[Gość: ;pp]

Jesli do tego dochodza zaburzenia snu (ciagla sennosc, lub
bezsennosc) i wzmozony lub nazbyt pochamowany apetyt, to moga to byc
objawy depresji.
Radze WYBRAC SIE DO LEKARZA(!!). Poza tym, jeszcze DZIS idz do
apteki i kup deprim, nawet jesli to nie jest depresja, to i tak
pomoze przejsc ciezkie dni, tabletki nie sa drogie, ziolowe i
naprawde skuteczne, po 2-3 tygodniach zobaczysz roznice i nie
zalamuj rak tylko WALCZ z tym, bo da sie to pokonac, a ty masz
cudowne DZIECI, ktore chca miec USMIECHNIETA i pelna ENERGII mame!!

No juz! Do apteki marsz!!
A jutro z samego rana telefon do lekarza i umowic sie na wizyte!!!
No!! Nie ma cie ----> APTEKA !!!!!!!!!!!