Duszności

[Gość: anilora]

Mam straszne duszności, ale nie w klatce piersiowej tylko w gardle, czuje ze
mi tam wszystko spuchlo i nie wiem co sie dzieje, czuje ze mam jakos mniej
miejsca na powietrze i naprawde jestem tym przerazona czy to jakies uczulenie
czy co to moze byc, prosze mi pomoc.

[Gość: zenon]

A myślałaś o nerwicy? Ja mam to samo od kilku lat - diagnoza = nerwica
wegetatywna. Rozwiązanie problemu jest proste: życie bez stresów (ha, ha) a tak
serio są środki uspokajające, które trochę przytłumiają układ wegetatywny.
Czasem działa, podobnie jak ćwiczenia relaksacyjne. Czasem nie działa i wydaje
się, że zaraz umrzesz. W sumie można się przyzwyczaić.

[Gość: anilorak]

Kurcze faktycznie to moze byc nerwica, ale jeszcze nigdy nie mialam takiego
typu objawow, sciska mnie w gardle po prostu jakby mi ktos trzymal jakas obrecz
i oczywiscie mam psychoze ze sie zaraz udusze.

[alna]

Ten problem jest mi niestety znany bardzo dobrze. Spróbuj się nie bać. Naprawdę
budowa układu oddechowego wyklucza taką możliwość. Człowiek nie może się udusić
sam z siebie. Takie duszności pojawiają się często w przełomowych momentach
życia (u mnie na koniec liceum, koniec studiów i przed ślubem), a także np.
mogą być sygnałem, że masz problemy z wyrażaniem uczuć, „tłamsisz coś w sobie”
itd. Mi pomogło to, że zaakceptowałam je – przestałam z nimi walczyć,
powiedziałam sobie, ze to tylko iluzja mojego umysłu i jestem bezpieczna.
Czasem pojawiają się jeszcze w sytuacjach stresowych, ale staram się nimi nie
przejmować i robić to, co mam do zrobienia. Nie jest to łatwe, ale jest
możliwe : ). Pewnie, że to nic przyjemnego, ale stwierdziłam, że nie będę
podporządkowywać temu swojego życia. I jest zdecydowanie lepiej. Polecam
książkę „Oswoić lęk” i pozytywne myślenie. Powoli, ale można z tego wyjść. Może
Ci pomóc psychoterapeuta, ale przede wszystkim sama Ty. To normalny nerwowy
objaw, który spotyka wielu ludzi, także nie uważaj się za jakieś dziwadło. To
minie i na pewno będziesz wtedy silniejsza. Pozdrawiam cieplutko. Alna

[Gość: anilorak]

Serdecznie ci dziekuje za slowa pocieszenia, to dla mnie naprawde duzo, bo
niektorzy mogas myslec ze cos sobie wymyslilam. Faktycznie czuje dokladnie taka
kluche jak w momencie kiedy czuje ze mam sie rozplakac, dziwne to ale to jest
dokladnie to samo uczucie. Fakt musze zaczac jakos z tym wlaczyc, a najklepiej
jak piszesz zaakceptowac wszystko wokol i starac sie moze nabarac troszke
dystansu do tego co mnie otacza.

Dziekuje Ci jeszcze raz i rownie cieplo pozdrawiam