Pierwsza próba..

[sylwiaka1]

Mam 25 lat i pale od 8. Zaczełam w liceum. Najpierw, przez ok. 3 lata było to
bardziej podpalanie niz palenie- paczka na tydzień, chowana w jakims
bezpiecznym miejscu zeby mama nie znalazła;)Od poczatku studiów pale juz
"normalnie". Pół paczki dziennie, czasem wiecej.Nigdy jeszcze nie próbowałam
rzucic...Boże, dziewczyny, wstyd to pisac , ale ja sobie nie wyobrazam życia
bez fajek..Pale jak jestem smutna, zdenerwowana, wesoła, pale przy piwku,
kawie, po obiedzie..Nie potrafie sobie wyobrazić spotkań z kolezanką- ona
wpada do mnie jest piwko, kawka, papierosek i siedzimy, gadamy do rana.A
wyjscia do knajp?Nie wyobrazam sobie picia piwka, drinka bez zapalenia..Boze,
a jakies stresujace sytuacje, rozmowy? Wtedy myśle tylko o tym zeby zapalic..,
i ten papieros mi pomaga. Zreszta po co ja mam wiecej pisac, pewnie i tak
wiekszośc z Was swietnie mnie romumie. Jestem totalnie uzależniona

[orcik12]

Nie wiem jak dziewczyny, ale ja -chłopak-sobie wyobrazam. Jeśli nie możesz wypić
piwa nie paląc, nie pij. Jeśli Twoja kolezanka przeszkadza Cie przy rzuczniu
palenia, nie spotykaj sięz nią, jeśli stres powoduje, że palisz,unikaj go... Ja
tak zrobiłem i nie palę od 6 tygodni. Powodzenia.

[patrole_patrole]

Piszesz o psychicznym uzależnieniu od fajek. Postępuję tak, że uświadamiam
sobie mechanizm napadów głodu nikotynowego, u mnie najczęściej stres.
Następnie, gdy przewiduję, że dana sytuacja wywoła silne zapotrzebowanie na
dymka, daję temu odpór poprzez racjonalizowanie. Rozrywam pierścień
uzależnienia, myśląc o np. jak się będę czuła, gdy sięgnę po fajkę, czy ona
pomoże mi w rozwiązaniu problemu, itd. Skutkuje. Nie palę prawie 2 miesiące.