Dręczenie w pracy

[Gość: Ktosia]

Mobbing zdaża się obecnuie praktycznie w każdym zakładzie
pracy.Jestem zatudniona w sektorze administracji publicznej i
moja udręka i nękania w pracy rozpoczęły się w momencie mojej
odmowy na propozycję mojego szefa bym się z nim przespała. Od
tej pory, a trwa to już dobre 3 lata jestem bardzo mocno
poniżana, udowadnia mnie się , że się do nicego nie nadaję,
przenosi się mnie na stanowiska, które nie leżą w zakresie moich
kompetencji, nie mają nic wspólnego z moim wykształceniem.
Myślę, że jest to celowe działanie , kóre ma mnie zmusiż do
wypowiedzenie przeze mnie umowy, pozbawia się mnie premii. Cała
ta sytuacja bardzo mocno odbiła się na moim zdrowiu. Od prawie 3
lat jestem na środkach uspokajających, zachwiana jest moja
psychika, a także sytuacja ta odbija się niekorzystnie na moim
zdrowiu fizyczny - przeszłam już dwie operacje.Związki zawodowe,
które winny trzymać stronę pracownika wolą się nie wtrącać, by
nie zachwiać swojej pozycji w oczach szefaDochodzę do wniosku,
że chyba lepiej będzie odejść samej z zakładu niż wylądować w
szpitalu psychiatrycznym.

[Gość: milka]

Uciekaj póki jeszcze do końca zdrowia nie straciłaś...to TYLKO PRACA, a wierz
mi prędzej czy później znajdziesz inną....

[justyna.sz]

Ja sie tylko cały czas zastanawiam w związku z mobbingiem jak on
się ma do popularnych w firmach polskich i zagranicznych badań
satysfakcji personelu/klimatu. Działy personalne i firmy
doradcze produkują się w wymyslaniu ankiet i analizie wyników.
Szukają problemów aby je likwidować. Problemy to przewaznie zła
komunikacja w firmie lub po prostu konflikty, ale permanentne
mobbingowanie nigdy nie jest zidentyfikowane w tych badaniach.
Zagraniczne centrale firm porównują wyniki badań w róznych
krajach i te bardziej świadome znacenia profesjonalnej polityki
personalnej przykładają dużą wagę do badań satysfakcji. Więc jak
to jest w końcu? Respondenci nie piszą w ankietach prawdy o tym
ze są molestowani czy badacze lekceważa wyniki? A może pytania
są złe? A może Polak nie odróżnia konfliktu od mobbingu?

[Gość: orrin]

Są dwie możliwości: polskie kwestionariusze nie zawierają pytań o mobbing (to
jest wielce prawdopodobne) albo sa takie pytania, lecz ludzie boją się
cokolwiek na temat mobbingu pisać.

[Gość: sławomir baczewski]

obecnie doświadczam twego w pracy. Pracuję w KUL-u w Lublinie. W
tym roku - chociaż mam umowę, "zapomniano" przydzielić mi
godziny ćwiczeniowe, jestem też odsunięty także o wszelkich prac
zakładu, do którego należę, chociaż najszybciej ze wszystkich
jego pracowników - i nie najgorzej- napisałem doktorat. bogu
dzięki, pracuję też w innym miesjcu, więc mam wytchnienie od
naprawdę wyniszczająceja tmosfery, jaką tworzą działania
mobbingowe w miejscu pracy. jak widać, nie sozczędzają one także
srodowiska akademickiego w jego najbardziej katolickim wydaniu
Sławomir Baczewski
[e-mail]

[Gość: asia]

Mimo wszystko Was podziwiam za odwagę(chodzi mi o ujawnienie
danych personalnych). Ja w swojej firmie od prawie 3 lat jestm
poddawana szykanom, straszeniu, przeciążeniu pracą, znieważaniu,
pomówieniom itd... Pracuję tam jeszcze tylko dlatego, że nie mam
na kogo liczyć jeśli chodzi o wsparcie finansowe. A niestety
sama muszę opłacić dach nad głową jedzenie i studia. Niestety
despotyczna szefowa wie o tym i prawdopodobnie to jest jedną z
głównych przyczyn takiego traktowania. (Ona z tego wszystkiego
odnosi kożyści gdyż ukazuje się od strony efektownej szefowej.)
Istotne jest również to, że właściciele firmy godzą się na to
wszystko, bo mają człowieka od czarnej roboty, a sami przy tym
mają czyste ręce i są "tacy fajni". Może kiedyś i ja zdobędę się
na odwagę....

Jesteś w doskonałym momencie.

[Gość: zibi]

Jeżeli doszłaś do wniosku, że chcesz to wszystko rzucić, jeżeli jesteś o tym
przekonana, to powstań. Postaw się idiocie. Głośno i dobitnie możesz teraz
powiedzieć, co o nim myślisz i jak daleko jest mu do Ciebie. Możesz mu
powiedzieć, żeby już się nie starał, nigdy nie będzie dla Ciebie atrakcyjny.
Możesz głośno pytać się o rzeczowość jego pomysłów. Możesz żądać od niego (tak,
tak ŻĄDAĆ) przyzwoitego zachowania i żeby taki cham ładnie się do ciebie
odzywał. Nie bój się tych określeń. I powtarzaj mu to coraz częściej. I olewaj
go (ich). Na pewno odzyskasz spokój. W najgorszym wypadku Cię zwolnią. Ale
jeżeli nie, dadzą Ci spokój. Gwarantuję.
Ja kiedyś posunąłem się jeszcze dalej i zażądałem od szefa, żeby nie zawracał
mi głowy duperelami, żeby skupił się na strategii firmy (bo chyliła się ku
upadkowi). A jak wreszcie wymyśli coś rozsądnego, to żeby mnie grzecznie
poprosił, bo nie zamierzam robić nic więcej niż mam w umowie, ale jestem
otwarty na wszelkie propozycje. A jak nie potrafi sobie poradzić z
zarządzaniem, to niech odejdzie. Będzie miał lepiej. Na dzień dobry witałem go
słowami "I co ? Wymyślił już pan coś rozsądnego ?" Spokojnie mu to często
powtarzałem i facet zrobił się nerwowy. W końcu znalazłem lepszą pracę. Potem
dowiedziałem się, że i inni zaczęli go lekceważyć, a firma padła.

[Gość: Kamila]

Rewelacja!!! Podziwiam twoje podejscie, ja na taką odwagę odważyłam się dopiero
w momencie, kiedy miałam już zaklepaną pracę w innej firmie. Wyszło to nawet
dośc zabawnie bo moja szefowa do końca nie wiedziała że odchodzę, Dyrektor
pionformował ja o tym na tydzień przed i niezbyt trafnie to sformuował, a ona
doszła do wniosku że zostanę zwolniona. Przyszła do biura z taką satysfakcją na
twarzy, że aż mi się zrobiło jej żal gdy jej uświadomiłam, że odchodzę na
własną prośbę. Pózniej ze słodkim uśmiechem na twarzy powiedziałam jej wszystko
co o niej myślę, tj. to że jest psychicznie chora, obłudna, dwulicowa i na
dodatek ma manię przesladowczą, że ciągle ktoś kwestionuje jej autorytet. Teraz
nawet jej współczuję, bo ona chyba faktycznie ma jakieś kompleksy i jest
niedojrzała emocjonalnie. Ja mam dosyć twardy charakter i nigdy mnie jej uwagi
zbyt mocno nie bolały, potrafiłam puszczac je mimo uszu, ale kilka osób z mojej
firmy z ulgą przyjęło fakt gdy zostały zwolnione (z powodu restrukturyzacji).

Uważam że nie wolno dać się tak poniżać, zaręczam wam że od razu poczujecie się
lepiej. Ja żałuję że czekałam tak długo ale mam tylko 23 lata i cały czas się
uczę co w życiu jest najważniejsze. Jest to między innymi poczucie własnej
wartości...