Kto z was zmienił pracę...i żałuje?

[Gość: Pechowiec]

Pracowałem kilka lat w jednej firmie, zarobki nie wielkie, brak mozliwości
rozwoju, z drugiej strony zaś pewna i bezpieczna, miałem tam wyrobiona
pozycję. Diabeł mnie podkusił aby zmienioć pracę na ,,lepszą". co prawda
zarobki nie były znacznie lepsze, ale miałem możliwośc rozwoju w renomowanej
zachodniej korporacji. Zastanawiałem sie czy porzucac bezpieczne gniazko, ale
powiadja - kto nie ryzykuje ten nie zyskuje. Opuścilem stare śmiecie z
przekonaniem , ze szczęście się usmiechnęło i...to był mój największy bład!
Pracuje w okropnej atmosferze, pod presja, że jesli nie osiągnę wyniku to
wylece, tragiczne stosunki międzyludzkie. Codziennie wychodze z pracy z bólem
brzucha w nerwach. W między czasie szukam innej pracy, niestety na razie bez
skutku. Nie potrzebnie ryzykowałem, nie potrzebnie opuscilem bezpieczną
posadę. To był błąd i chyba nie do naprawienia. Czy ktoś z Was też pożałował
zmiany pracy ?

[Gość: Nulla]

Też tak mam. Zmieniłam prackę z małej firmy, skuszona większa pensją (jak się
okazało niewielką), możliwością rozwoju i samodzielnym stanowiskiem w
firmie "P". I tyle było dobrego. Po 3 miesiącach próbnych dostałam umowę na
czas określony z tym, że ... w zupełnie innej firmie, którą mam dopiero
rozkręcić :-O Okazało się, że jeden z szefów "P" dla kaprysu swej małżonki,
która chciała mieć własny biznes, założył jej firmę a kilku pracownikom z "P"
złożył propozycje "nie do odrzucenia" rozkręcana "C". Po 3 miesiącach próbnych
musiałam wziąć co było :( Teraz pracuję w jakiejś starej kamienicy, gdzie nie
mam nawet telefonu ani faxu - jeśli moja praca wymaga kontaktowana się ze
światem muszę robić to na własny koszt z własnej komórki. Nie wspomnę o braku
serwisu sprzątającego :( I też szukam innej pracy ...

[Gość: Annica]

Witaj w klubie.
Mam zbliżoną do Ciebie sytuację.
Zmieniłam pracę i też żałuję tego ogromnie. Przez pierwsze 1,5 miesiąca byłam
całkowicie załamana.

Teraz juz jest troche lepiej - przywykłam, poznałam nowych ludzi, poczułam, ze
nie jestem już tu taka sama, nauczyłam się nowych zasad.
Ale zadowolona w dalszym ciągu nie jestem.

Co robić? Ja uznałam, że najlepiej trochę przeczekać.
W pierwszej chwili chciałam od razu szukać innej roboty, chodzic na jakieś
rozmowy kwalifikacyjne, wysyłać aplikacje itp.
ale znajomi mi na szczęście przetłumaczyli, że polegnę na pytaniach "Dlaczego
Pani chce zmieniać pracę? Przecież Pani dopiero ją zmieniła?
Jaką mamy gwarancję, że Pani się będzie podobało u nas?".

Jestem tu już 5 miesięcy i tak jak juz pisałam jest ciut lepiej.
Zamierzam odczekać jeszcze jakieś 4-5 i dopiero wtedy zacząć się rozglądać.

Moim zdaniem grunt to nie działac pod wpływem emocji - tylko spróbować się
dostosować (nawet chwilowo) do wrogiego otoczenia.
Poza tym pomyśl, że nawet jeśli ta praca to najwiekszy niewypał to masz szansę
się czegos tu nauczyć, podpatrzyć, jak inni pracują.
Trzeba wierzyć, że następnym razem będzie lepiej. Ja w to wierzę:)

[Gość: gość]

zawsze możesz powiedzieć, ze okazało się, że dostałaś inne warunki niż się
umawialiscie, i już, a że ju pozostawilas poprzednią prace, zeby nie zostac bez
srodków do zycia...pracujesz chiwlowo tu..

[Gość: Gocha]

jestem w bardzo podobnej sytuacji. Siedziałam bezpiecznie przez kilka lat w
jednej firmie. z przyczyn obiektywnych zmieniłam prace na lepszą. niestety nie
spodobałam się nowemu pracodawcy. Nie przedłużył ze mną umowy po okresie
próbnym i dzisiaj jestem bezrobotna.

[Gość: ja też]

>niestety nie spodobałam się nowemu pracodawcy. Nie przedłużył ze mną umowy po
okresie
> próbnym i dzisiaj jestem bezrobotna.

Ech... to samo przerobilem. Uciekłem z deszczu pod rynnę, stara praca była na
etapie "restrukturyzacji" a nowa miała byc taka cudowna... Okazało się to
totalnym niewypałem (spędziłem ponad rok na bezrobociu).
Ale mimo wszystko nie żałuję, dziś jestem trochę mądrzejszy.
I lepiej żałować, że się nie udało, niż że się nie spróbowało!

:(( Wiem coś o tym...

[Gość: Załamana]

Ja zmieniłam pracę, bo szef mnie wk.urwiał... Japiszon i w ogóle chamski TYP.

Teraz od ponad pół roku mam nową pracę i... szef mnie też wk.urwia - presja na
wyniki itd.

Kiedy się budzę rano, to mam uczucie, że znowu stracony dzień przede mną. Po
kawie i śniadaniu zamiast iść i się ubrać... kładę się z powrotem do łóżka -
nastawiam budzik na "za pół godziny" i zamykam oczy...

POMOCY!!!!!!!!

Pracy szukam w dalszym ciągu, ale nie wychodzi mi to za bardzo.
Zaczynam tracić nadzieję, że znajdę coś fajnego :((

Pozdrawiam wszystkich poszukujących swojego miejsca w tej parszywej rzeczywistości

[Gość: horhe]

A mnie sie udało. Też sytucja pod koniec mojej starej pracy była do bani :
wyniki, kasa, i dlaczego tak mało ( nieważne ile godzin pracowałem) .Pewnego
dnia powiedziałem dziekuję odchodzę. Posiedziałem na wolnym trzy miechy
AKTYWNIE szukając pracy i ją mam .Dobra, niestresujacą z godziwą zapłatą ( jak
na polskie realia). Pozdrawiam wszystkich szukających pracy i życzę sukcesu
oraz wytrwałości.

[Gość: pol]

Fajna praca co to znaczy??? Slowo fajna zle sie kojazy i jakos nie moge sobie
wyobrazic jak mozna go uzyc w stosunku do pracy. To slowo dobre dla dziecka a
nie osoby doroslej, dlatego pozdrawiam MALA DZIEWCZYNKE!!!

[Gość: heidi]

to moze zaproponuj jakąś alternatywę dla slowa "fajna"? Bo mi to slowo nie
kojarzy sie źle, też mogę powiedzieć że mam fajną pracę.

[Gość: pol]

Swiete slowa - tak sie cosik zmienia nawet na gorsze ale czlowiek sie
przynajmniej nie nudzi!!!
Mnie przekonal pewien staruszek do jednego i trzeba mu dac wiary:
Do pracy nie chodzimy tak naprawde po pieniadze, ale po to aby sie spotykac z
zyciem,ludzmi takimi samymi jak my.To nasz krzyz i wcale nie najgorszy.
Majac wybor oboz koncentracyjny lub prace w demokracji co bys wybral?
To my mamy problem ze soba a nie inni z nami. Najwiekszym naszym wrogiem nie
jest twoj wspolpracownik czy szef, lecz ty sam.To ty sie ponizasz i dajesz sie
krzywdzic, lub uwazasz cos za krzywde.
Gdyby nam niczego nie brakowalo wcale nie chcielibysmy zyc, rozmawiac, spotykac
sie.Zamknelibysmy sie w sobie i tyle. Ile w nas jest alienacji to tylko my sami
wiemy.
Mnie zycie nie rozpieszczalo i wiem ze im ciezej tym lepiej,przynajmniej
pozniej.

[Gość: Sławek]

Już rok siedzę na bezrobociu. Po takiej zamianie. Przeżarłem kredyt. Spadłem na
dno. Mam wykształcenie......byłem kierownikiem. Zachciało mi się czegoś
lepszego. I żałuję ......nawet nie wiesz jak.

[Gość: popieram]

mam to samo, depresja totalna i niechec do wszystkiego, codziennego porannego
wstawania, ludzi itp, itd...

[Gość: pol]

Dlugo sie bedziesz nad soba uzalal.
Widze ze to ze nie masz pracy to chyba jakas tragedia.
Dowiedz sie ze dotyka to wielu z nas.
Chcesz byc w depresji to badz, chcesz sie zabijac - to sie zabijaj.
Tylko czy to pomoze Ci znalesc ta deske ratunku przed rzeczywistoscia, czyli
upragniona prace.
Dla mnie praca to nie Bog - i zaden dobrobyt.
Nie pekaj ten okres jest po cos w twoim zyciu, wszystko ma sens!!!

[Gość: izanna]

Pięć lat pracowałam w pewnej firmie z pełnym oddaniem i poświęceniem. I cóż...
Nie przedłużono mi umowy. Następną pracę znalazłam nadspodziewanie szybko,
bo w dwa tygodnie,ale... z dużo gorszą pensją (zamiast 1700- 1000zł ), dojazd
trzy razy dłuższy,zakres obowiązków o 1/3 mniejszy. Dlatego szukam pracy cały
czas, już cztery miesiące, ale tym razem marnie mi idzie. Do tego wszystkiego
okazało się,że atmosfera w obecnym miejsu jest o niebo lepsza niż w mojej
pierwszej pracy-nowy zespół dotarł się, nie ma mobbingu i mam czas na prywatne
życie. I teraz jestem w kropce: szukać pracy dalej, czy nie szukać? Na
dodatek "wpadłam" na to forum :-) i lęk przed tym na co mogę trafić rośnie.

[Gość: miau]

a ja nigdy nie bede żałować. To było coś okropnego, łącznie z awaturą, kiedy
chciałam wyjść do toalety. Zrezygnowałam z pracy, nie więdząc co dalej. Teraz
mam pracę, którą kocham i która sprawia mi satysfakcję. Nigdy nie należy
żałować takich kroków. Zawsze jest lepiej. Pozdrawiam wszystkich
niezdecydowanych

[Gość: pol]

W pelni popieram u mnie tez tak bylo. Strach zawsze jest ale jak sobie
uzmyslowisz ze najgorsza rzecza jaka moze cie spotkac to tylko smierc - decyzja
wydaje sie szalenie prosta.
Bez ryzyka nie ma zycia - wiem ze to takie lekkie,blache stwierdzenie i wydaje
sie ze nie ma nic z rzeczywistoscia wspolnego ale niestety prawdziwe.
Decyzje nie podjete sa decyzjami!!!

[Gość: ssacrac]

Ja nie zmieniłem pracy ale byłem blisko, dogadałem się z przyszłym pracodawcą
że bedę pracował popołudniami na okresie próbnym, robiłem w ten sposób 1,5
etatu w dwóch firmach. W tym czasie zrobiłem wywiad środowiskowy jak jest w
nowej firmie, okazało się że mam dużo lepiej w pierwszej pracy. Sam
zrezygnowałem.
Może akutat takie rozwiązanie jest dobre podczas zmiany pracy.
Pozdrawiam

[Gość: Alis]

Ja mialam podobną propozycję. Wtedy wydało mi się bez sensu pracować na 1,5
etatu poza tym byłam zdecydowana, że pracę chcę zmienić. Teraz żałuję. Bo
prawdopodobnie po takiej próbie zdecydowałabym, że zostaję w starej pracy. W
ktorej była przede wszystkim świetna atmosfera. W nowej pracy pod tym względem
jest fatalnie. Ale dużo się tu uczę. Zamierzam więc wytrzymać rok a potem
uciekać bogatsza o nową wiedzę.

Pozdrawiam

[Gość: kasia5223]

Ja też chciałam wyzwolić sie z nicnierobienia i opusciłam jak kamikadze
firme.Mało tego po 1,5 roku wypłacali wysokie odprawy(!!!). Ale teraz jestem o
wiele bogatsza, wiele zrozumiałam, poznałam wielu nowych ludzi, wiele wiele
nowych doświadczeń. Byłam rok bez pracy, jestem dobrze wykształcona. Tamte
czasy to było sanatorium a teraz szef palant jak wielu, stuknięta sekretarka
ale chrzanie ich, uwierzyłam w siebie, jestem silna i przestałam sie bać. Wtedy
bałam sie 15 lat(bo małe dziecko itd ble ble) i wiele przez to straciłam.
Walczymy, do przodu i mimo wszystkiego nie dajmy się!Uwierzcie ta odwaga i
ryzyko daje siłe i nadzieje!

[Gość: pol]

Dobre ale ilu pracodawcow sie na to zgodzi i ile czasu potrzebujesz aby
objektywnie okreslic roznice pomiedzy swoimi pracami.
To proste w teorii ale w praktyce nie zawsze wychodzi.
Ja pracuje w swojej firmie i gdybym przez 1 miesiac pracowal w niej to pewnie z
niej bym zrezygnowal.Dalekie dojazdy, dziwne srodowisko. Ale pracuje juz 1rok i
stale ta praca moze mnie czyms zadziwic. Naprawde pierwsze wrazenie nie byloby
obiektywne. To jest sposob tylko dobry dla skrajnych przypadkow, latwych do
wychwycenia. A zycie nie jest ani dobre ani zle - to mieszanka wszystkiego!!!

[Gość: marcin.k]

ja właśnie mam nadzieję w podobny sposób sprawdzić się u nowego pracodawcy.
Obecnie jestem kierownikiem kilkunastoosobowego zespołu (administracja
publiczna)- zarabiam średnio około 2300 zł netto + samochód i telefon, ale
dostałem się na aplikację adwokacką i chętnie przeniósłbym sie do jakiejś
kancelarii prawnej. Nie wiem jednak czy zarobie więcej. No i tu jest to dosyć
pewna praca.

do marcina

[kruszynkax]

a moze zalatwilbys mi prace w tej administracji?
ja mam paiery w porzadku, 2 uniwerki skonczone, moze daloby sie mnie gdzies
wcisnac?

Kiedys byłam salową, teraz jestem nauczycielką

[nameja]

To było dawno, po zajściu w ciążę w liceum, kontynuowałam naukę ale już
pracowałam i to ciężko, fizycznie. Po urlopie (na którym cały czas się uczyłam)
wróciłam jeszcze do szpitala ale po wakacjach już miałam pracę w szkole.
Cieszyłam się, oczywiście, inny prestiż, inna praca, zarobki wtedy były
podobne, mała różnica. Po jakims czasie (choć lubiłam nową pracę i dotąd lubię)
zaczęłam doceniać tzw. spokojną głowę. Tam, choć dyżury były po 12 godzin, po
pracy NIC MNIE NIE OBCHODZIŁO! Mogłam skupić się na czasie wolnym, niczego nie
musiałam przygotowywać na potem, pisać, sprawdzać..Tęskniłam do posprzątania
korytarza i kontaktu z pacjentami. Nie mogłam zostac pielęgniarką, bo szkoła
pielęgniarska pracowała zbyt długo w stosunku do godz.pracy żłobka i nie
mogłabym odbierać małego. Na każde zajęcia w nowej pracy musiałam być dobrze
przygotowana i umiec sobie radzić z uczniami w trudnej dzielnicy miasta. Teraz,
po 17 latach oczywiście nie zamieniłabym się, bo zarobki diametralnie się
różnią (tylko w przypadku nauczycieli z dużym awansem) ale fajnie było wyjść z
pracy i zapomnieć:)

[Gość: zgredu]

Heh, pytanie. W ciągu 5 lat pracuję w 3. firmie. W pierwszej pracy - zaraz po
studiach - były dobre zarobki i bardzo zła atmosfera. Może dlatego, że była
straszna dysproporcja pomiędzy Paniami i facetami i nacisk na "realizację planów
biznesowych", nierealnych zresztą. Pomimo tego podobało mi się, bo robiłem to co
lubiłem i umiałem. Niestety po upływie roku w ramach "restrukturyzacji"
zlikwidowano mi etat, a ja dostałem propozycję nie do odrzucenia - albo zmienię
stanowisko, albo wypad. Nie chciałem być akwizytorem, więc podziękowałem. Co
prawda od początku wiedziałem, że mój etat jest przeznaczony do likwidacji,
ale... chyba sie łudziłem, że "jakoś to będzie".
Potem byłem bezrobotnym.
Potem "załapałem się" do kolejnej roboty za żenująco małe pieniądze - płaca
minimalna, budżetówka niestety. Praca była odpowiedzialna, warunki techniczne
fatalne (muzeum techniki nie ma takich eksponatów), ale za to atmosfera między
ludźmi wspaniała.
Niestety stwierdziłem, że za płacę minimalną żyć się nie da i postanowiłem pracę
zmienić. Teraz pracuję - o przepraszam, pracuję to za dużo powiedziane - jestem
zatrudniony w firmie, gdzie czuję się jak piąte koło u wozu, co wynika z
totalnej niemocy szefostwa we wprowadzaniu zamierzeń w życie. Zarobki mam trochę
wyższe niż poprzednio, choć i tak nędzne - w stosunku do mojej pierwszej pracy
to zaledwie jakieś 2/3. Miało być super, a wyszło jak zwykle.
W każdej z poprzednich firm pracowałem ok. 1,5 roku. W obecnej właśnie minęło
półtora roku, a ja... znów szukam pracy ;)
Po prostu czuję, że marnuję tu swój czas. Robota jest dla małpy, nie pociąga
mnie w ogóle, szefostwo to stare niereformowalne zgredy, wszelkich nowinek czy w
ogóle zmian boją się jak ognia, a te nieustające wojenki i napuszczanie ludzi na
siebie wpędzają mnie w przygnębienie.
Nie chcę rozmieniać się na drobne, coraz poważniej myślę o wyjeździe na Wyspy.

[Gość: Waldzio]

Witam tak mialem dobra prace ale jak kazdy gdy cos osiagnie chce miec wiecej,
ja wyzej juz nie moglem pojsc kasa byla nawet ok do pracy jakies 1 km,
wyrobiona pozycja szef a raczej 2ch w miare "normalni" mialem od nich prawie
wszystko, potrzebowalem kase na mieszkanie -dali tzn pozyczyli na samochod tez.
Pytacie dlaczego zmienilem - brak szacunku do pracownikow nie tylko do mnie
praca od 5 rano do.. tzn miala byc do 15 a byla czasem do 22 to troszke duzo
jak na 1800 zl na reke a kwicie 1200 zl brutto. Lubilem ta prace ludzi ale po
jakims czasie zostalem prawie sam starzy pracownicy odeszli tzn ci co mieli
troszke w glowie i znali jezyk wyjechali ale myslalem ze jak przejme ich
obowiazki to cos sie poprawi przynajmniej finansowo no niestety NIE ale szef
tak nowy samochod ale kasy nie ma owszem ma firme wiec go stac ale jak ktos
kupuje autko za 270,000 zl i mowi ze nie ma kasy to szlag czlowieka trafia.
Poszedlem na urlop potem L4 i mam nowa prace hmm a nowa praca to: dzial
logistyki w duze spolce z udzialem gminy praca spokojna 7-15 totalny luz ale
nie ma rozy bez kolcow odleglosc zamaist tych 2 km jest 50 km kasa to co na
papierze to na reke wszystkie dotatki itp owszem balem sie nowosci ale warto
zaryzykowac - wiem jedno kasa i ukl z szefem to nie wszystko jak brakuje
szacunku pozdrawiam

[Gość: niezbyt.młoda]

Miałam sporo prac. Jedne w wyuczonym zawodzie, inne wynikajace z sytuacji
domowej (małe dzieci). Szefowie RÓZNI. Tak bym to napisała w wielkim skrócie.
Posada nauczycielki (też była) z trudnymi dziećmi bardzo mi sie podobała. Gdyby
nie szefowa (dyra okrutna, zeby tylko dla nas. Ona była okrutna dla dzieci!!!)
byłoby pięknie do dziś.
Teraz mam pracę przez wielu nie chcianą, nie tolerowaną i nie lubianą (może z
niewiedzy) a ja ją lubię z wielu względów. Jest to MLM. Ma MLM pewien poważny
mankament "na progu" ale potem już z górki. Ten mankament to sporo pracy przy
(na początku) minimalnych zarobkach. Potem jednak SIĘ zmienia. Tu właśnie
dostanę (wypracuje sobie. Dostać to można w łeb w ciemnej uliczce) porządną
emeryturę. Wypracowana przez lata PRAWDZIWA emerytura...hmmm, jakby to
powiedzieć. Jeśli przez lata b. dobrze płacili ale zasadnicza była mała. Reszta
to niezaliczane do emerytury premie... Gdy mąż na rok miał przerwę w pracy
(zabrakło zleceń) - "jechaliśmy" tylko na moich.
Jeszcze jedno: TU mam komfort pracy z ludźmi, których lubię - ze wzajemnością.
A to się liczy. BARDZO.
Kończę już, bo widzę, ze sie zaczynam rozkręcać. To "niebezpieczne" ;-)).
Pozdrawiam
A.

[Gość: simon]

Ja pracowaŁem w wielkiej korporacji jednak pracodawca zdecydowaŁ o
przenieiseniu spóŁki do innego miasta i miaŁem wybór albo przeprowadzka albo
rezygnacja z pracy. WybraŁem to drugie ze względu na dom i rodzinę. Bez
większego trudu znalazŁem nową pracę u tzw. "polskiego biznesmena" lidera na
rynku w swoim sektorze, zdobywcy wielu prestiżowych nagród między innymi "Lew
wśród pracodawców". Jak się okazaŁo potęga jego wynikaŁa z wyzysku ludzi
ponieważ pracowali po kilkanaście godzin dzienne oczywiście bez dodatkowego
wynagrodzenia. Ja chcąc wprowadzić nowego procedury - takie jakie znaŁem z
poprzedniej firmy - zostaŁem potraktowany jako wróg publiczny nr 1. Po
miesiacu "prezes" zmieniŁ koncpecję rozwoju mojego dziaŁu i zwolniŁ mnie. Teraz
pracuję w firmie z zagranicznym kapitaŁem i jestem bardzo zadowolony z tego że
nie muszę pracować dla "polskiego szefa". Zaintersowanym chętnie podam nazwę
firmy aby ich ostrzec przed podjęciem tam pracy.

Podaj :)

[ponury_drwiacy_szyderca]

Chętnie się dowiemy :)

[Gość: majka]

A ja pracuję w hipermarkecie na kasie i jestem bardzo zadowolona bo to bardzo
kreatywna praca.

[Gość: Basia]

Oj, Majka, to sie posmialismy

[Gość: Aga]

Pracowałam w wielkim banku w wielkim oddziale w wielkim mieście, miałam wielkie
plany sprzedażowe i wielce ambitnego szefa, pracującego na swoje wielkie
penscj, z równie wielkimi możliwościami mobbingu, które był tolerowane również
na szczeblu regionalnym. Miałam małą pensję z mozliwością wielkich premii
uzaleznionych od wyników. jeśli nawet udało się "zapiąć" kwartał, następny plan
był min. o 50% większy, a premia za kwartał była przyznawana w drugim miesiacu
następnego kwartału, kiedy poprzedni był już historią. Każdy dzień
rozpoczynałam bulem brzucha i myślami czy szefowa będzie miała dobry nastrój bo
tylko od tego zależało czy w pracy da się przeżyć. pracowałam po 10 godzin w
karcie wykazujac 8 - trochę dla świętego spokoju. Materiały biurowe kupowałam z
własnej pencji, tak zresztą jak wizytówki bo oddział moszczędzał koszty - ich
niski poziom wpływał zbawieniie na roczną premię szefa.Dzięki dobrym wynikom
zostałam menadżerem - i rozpoczeło się piekło do potęgi N. czyli praca od 8 do
20, z sobotami, z telefonami do domu nawet o 22 -ozywiście bez zmiany pencji
podstawowej bo o tym decydował inny szef szefów niż ten o samym stanowisku. Po
pół roku odpuściłam - przeszlam do firmy państwowej gdzie pracuję 8 godzin,
wszyscy sa sympatyczni, nie ma planów więc nie ma presji wynikowej. Jestem w
domu o narmalnej godzinie, mogę odebrac dziecko z przedszkola - a moja pensja
taka jak w banku, wprawdzie bez mżonek o wielkiej premii, która i tak nie
rekompensuje spokoju i atmosfery. Moja rada wyciągnięta z tej lekcji - nie dać
się poniżać i odebrać sobie najlepszych lat życia za kilka stówek kwartalnie
wypracowyanych w męce i stresie być moze prowadzącycm do choroby.

[Gość: pol]

Tak jest - zdrowie ponad wszystko.
to nasze zycie jest troche dziwaczne: najpierw pol zycia gonimy za pieniedzmy
nie patrzac na zdrowie a potem pol goniadz za zdrowiem nie patrzac na pieniadze.
Moze by to mozna jakos zrownowazyc.
Wrzody na zoladku to duzy problem. Nerwy czy warto tego uzywac, co tak naprawde
nie istnieje!

[miecia3]

ja chcę wiedzieć :)

[Gość: efj]

Zmiana pracy z firmy państwowej na prywatną to poprostu głupota.W firmie
prywatnej(np. 1-osobowej) bo nie mogłeś znaleźć innej pracy, musisz być alfą
i omegą ,musisz znać wszystkie przepisy i ustawy i nie wolno Ci się
pomylić.Urzędników jest rzesza, ministerstwa pękają w szwach, cudowna
odpowiedzialność zbiorowa.
Problem polega na tym jak się dostać na państwową cieplutką dożywotnią
posadkę bez koneksji.

[Gość: e06]

A ja zrezygnowałam z pracy w szkole. Dobre liceum, bezstresowa praca, byłam w
grupie tzw trzymającej władze. A mogłam tam pracować do emerytury. A wszystko
przez to,ze miałam uczucie ,ze tkwie w jakims skansenie a tam na zewnatrz życie
kwitnie. No i zobaczyłam....

[Gość: szklo]

Przejrzalas jednym slowem czyli dojrzalas i o to chodzilo.
Zuch dziewczyna - przynajmniej odwaznie poszlas droga duchowego wzrostu.
Musze Cie pocieszyc do szkoly nie jest tak trudno sie dostac.Moze jeszcze raz
sprobujesz?

[Gość: znawca tematu]

ja sie dostalem na cieplutka posadke w urzedzie za calkiem niezle pieniadze
2000 netto. ale co z tego jak tone w papierach podliczam cyferki a i szefostwu
zmieniaja sie koncepcje o 180 stopni do 2 razy w tygodniu. Wierzcie mi nie
jestem zachwycony i szukam czegos innego - czy jestem wariatem>?

[Gość: pol]

Nie jestes wariatem, tyle ze w wiekszosci firm tak jest. Chyba trzeba potrafic
to akceptowac i sie tym nie przejmowac. Podobno najwiekszy problem jest z
pracownikami tymi bardziej wrazliwymi. Ty jestes taka osoba ale nie wariatem.
Nie pekaj, wielu to przetrzymalo i tobie sie uda!!!

[Gość: pol]

Tak to cieplo to nawet uszami wychodzi. To dobre dla kobiety w ciazy.
Pewnie ze taka praca jest dobra, ma wiele zalet.Ale skad wiesz ze inne nie maja
zalet rownie dobrych. To czy praca jest dobra czy zla to tylko od ludzi zalezy.
I tym samym od nas!!!

[Gość: fantomas]

ja zmienilem prace ze wzgledow zarobkowych i tego nie zaluje bo mialem 600, a
mam 1200, firma duza ciagle sie rozwija, ale nie zawsze czuje sie tu dobrze.
ZERO atmosfery, cisza i grobowe miny, kazdy robi swoje, w poprzedniej pracy
wszyscy znali sie na wylot bylo troche plotkowania o tym co kto wczoraj robil,
a tu nic tajkiego szie nie dzieje, tzn wiecej rozmawiam z ludzmi z innych
dzialow niz ze swojego
Jednak kasa to nie wszystko,ale bez niej bardzo zle, sa dni ze zaluje a sa ze
nie i tak w tym rozdarciu poki co pracuje i na razie nie rozgladam sie za
niczym innym

[Gość: Piotrek]

Ja przez rok pracowałem w prywatnej prężnej firmie, gdzie dostawałem przyzwoite
pieniądze, ale atmosfera była tragiczna-codzienne kłótnie o pieniądze i
wytykanie błędów(nie zawsze zawinionych), dupek nieprzeciętny, tępo ogromne -
nie wytrzymałem i przeniosłem się na państwowe - za większe pieniądze, mniej
godzin pracy. Problem: nic tu nie robię! Czasem cały dzień przesiedzę i nic nie
zrobię. Tragedia. Więc szukam czegoś nowego. Mam nadzieję, że jak znajde to nie
będe żałować. Pozdrawiam

[Gość: pol]

ja mam tak samo.Wiele razy mysle ze marnuje czas wiec probuje go nie marnowac.
Mam w robocie lutownice czesci do montarzu elektroniki i naprawiam co leci w
tej mojej robocie oczywiscie za ekstra pieniadze. Mam internet, komputer wiec
ksiazke napisalem, teraz ja prubuje opchnac.Dla mnie ta praca to wyzwanie aby
sie nie nudzic.Naprawde sie rozwijam i to ja decyduje w ktorym kierunku. Teraz
ucze sie do egzaminu CAE aby miec swistek jakby moje zdolnosci jezykowe mialy
sie kiedy przydac w zyciu.Taka robota jest super!!!

[Gość: tomek]

próbuję..., oddaj lepiej książkę do korekty :)

[panisiusia]

Niepotrzebnie też boisz się pisania łącznego "nie" z częściami mowy innymi niż
czasownik :)

[irys38]

Pracowałam na stabilnej państwowej posadzie w przeuroczej atmosferze. Dostałam
propozycje ambitnej i rozwojowej pracy za ponad dwukrotnie wyższą pensję, ale
tylko na umowę zlecenie. Bardziej niż kasa (ale to oczywiście też) skusił mnie
rozwój, szkolenia i ambitne zadania. Złożyłam wypowiedzenie, a po miesiącu tej
nowej pracy okazało się, że rozwiazują mój dział, mogę zostac, ale za śmieszne
grosze. Podkuliłam ogonek i poprosiłam o ponowne przyjęcie w starej. Wróciłam i
zaczęłam się rozwijać na nowo w starej firmie. Straszne było to zamieszanie,
ale teraz mam lepiej. Żałuje tylko, że nie wzięłam urlopu czy czegos takiego,
bo staciłam ciągłośc pracy itp.

[Gość: kiddox]

A ja wyjechalam za granice. W Polsce wyscig szczurow, 10 miejsc dla
praktykantow a 1000 chetnych. Zarabiam sporo wiecej niz moi znajomi w Polsce, a
poza tym atmosfera w pracy jest bardzio luzacka. Nie wiem czy chcialabym w
Polsce pracowac po tych waszych wszystkich przeczytanych komentarzach.

[Gość: :-)]

> Zarabiam sporo wiecej niz moi znajomi w Polsce

Liczy sie sila nabywcza. Jesli po uwzglednieniu tego wychodzi, ze wiecej, to gratuluje! :-)

[Gość: pol]

Podziwiam i gratuluje szczescia!!!

to zmień jeszcze raz

[Gość: kane]

mała szansa na powtórkę posta.

[Gość: niezbyt.młoda]

nie zostawiajcie swoich prac. Dają Wam pieniądze. Jest za co żyć. A może "na
boczku" popróbować mojego sposobu? Jeśli przez jakiś czas zostawicie
sobie "stare pieniądze i starą pracę" to cały "zabieg" zmiany może się odbyć
bez stresu finansowego.
Pozdrawiam, Całkiem pogodna ;-)
niezbyt.młoda

[Gość: pol]

Ale czy aby tylko o pieniadze chodzi.Moze my chcemy poczuc zmiane pracy, moze
jest to wazne aby poczuc wage swoich decyzji. Torche trudu ma sens az tak sie
ciagle zabezpieczac. Jasne ze warto obmyslec plan awaryjny, bo w zyciu naogol
jest tak ze rzeczywistosc jest inna niz sie spodziwalismy (to nazywa sie
procesem dojrzewania - samo juz zauwazanie tego).

Żenujące piski...

[Gość: MADAFAKA]

Ból jest duży
To dopiero początek podróży
Słabo, silna ręka
Na zawsze, żelazo nie klęka!!!

CHŁOPIE CO CHLIPIESZ! WEŹ SIĘ W RĘCE I WALCZ. ŁO JEZU TAKIE SCIOTOWAŁE PISKI...

[Gość: pol]

Kurde ale Ty masz problem.A moze warto sie zastanowic co zycie chce Ci przez to
powiedziec. Chlopie bezpieczny kat i ty nazywasz sie dzikim mezczyzna. Juz
placzesz ze Ci zle. Na tyle cie stac - wielka porazka, nieszczescie - bo praca
nie jest taka jaka sobie wymysliles. Wiesz zycie nie jest takie jak powinno byc
i chwala mu za to, byłaby nudna. Nie pekaj bo az niemilo widziec kobiete w
meskim przebraniu.Pzd!!!

[Gość: kacperek]

Ja po liceum i maturze zacząłem pracować w dużej i znanej polskiej firmie
transportowej na "P", zaczynałem w magazynie, targając paczki i parkocząc
widlakiem, w międzyczasie studia zaoczne z logityki, po trzech latach ktoś mnie
zauważył i przeniesiono mnie do biura, zajmowałem się przesyłkami drobnicowymi
przez jakies 1,5 roku, wyrabiając sobie taką markę, że po tym 1,5 roku dyrektor
oddziału i kolega ze spedycji krajowej całopojazdowej chciał tylko mnie z
całego oddziału do pracy, we dwóch rozkreciliśmy krajówkę w oddziale, byliśmy
jedynym działem w placówce który przynosił zyski i to powazne /ok. 35-40 tys
pln miesiecznie zysku/, ale ponieważ w firmie planowała polityka rodzinna i
protekcja /a my nie mieliśmy w kierownictwie nikogo z rodziny/ więc nie
mogliśmy się doprosic głupiej podwyżki o 200-300 pln, wiec jak sie trafiła
okazja przeszliśmy do innej firmy, w warszawie /o drugie tyle przedłużył się
mój dojazd do biura/, ale kase dostałem lepszą, zabrałem z poprzedniej firmy
klientów, przewoźników i w nowej pracy rozkręciłem dział. Atmosfera była
świetna, ludzie super, i praca tez mi sie podobała, ale przez działanie osób
trzecich /kochanka prezesa/ z dnia na dzień, mimo ze z niczego doszliśmy do 20
tys pln zarobku miesięcznego zostaliśmy zwolnieni. Teraz ponoc ludzie którzy
przyszli na nasze miejsce /znajomi tej kochanki prezesa/ położyli wszystko na
łopatki. Nowej pracy szukałem hmm. 3 dni. I do tej pory niczego nei żałuję,
teraz mam super pracę, w małej prywatnej firmie, jest nasz 3 łacznie z szefem,
zarobki super proporcjonalne do efektów, atmosfera rodzinna, po 3 miesiacach
już umowa na stałe i jest super !!!!!!
Osobiście odradzam wielkie polskie koncerny, bo tam zawsze jest wyścig
szczurów, obiecywanie, zero koleżeństwa i relacji między pracownikami.
POzdrawiam i życzę szcześcia w znalezieniu tej wymarzonej posady

[Gość: mu]

Jestem w szoku ja to wszystko czytam. Ja czułam sie podobnie jak zmieniłam juz
po raz kolejny pracę. Po studiach pracowałam 3 lata w firmie prywatnej, gdzie
nawet na końcu dostałam stanowisko dyrektora i juz wtedy koszmar rozkręcił się
na maxa, nie wiem jak ja tam wytrzymałam 3 lata. Zwolniłam się w wielkiej
awanturze i wszyscy znajomi nie mogli uwierzyć,że to zrobiłam. Zaraz potem
zaczęłam pracę w prywatnej małej firmie gdzie atmosfera była fantastyczna i
nigy w zyciu nie było mi tak miło, ale umowa na pół etatu, reszta to prowizja i
ciężko było... finansowo dac radę, bo róznie to bywało, a praca od rana do
wieczora, ale branża okazała sie trafiona. Nie szukałam jednak innej pracy...
Pewnego dnia znajomy mi zaproponował prace w dużej firmie rozwojowej, gdzie
teraz mam umowe na stałe, normalną (do wytrzymania) pensje jak na polskie
warunki, pracuja sami młodzi ludzie, szef zapewnia dodatkowe atrakcje dla swoich
pracowników jak imprezy, sport itd. A ja mam wrażenie,że powoli znikam, w ogóle
nie interesuje mnie to co robię, ludzie...hmm niby młodzi, niby fajni ale cos
jest nie tak. I czekam może coś się zmieni, bo jest coraz lepiej, ale wolno mija
czas a jak wspomne małą firemkę, w której pracowałam to się zastanawiam
dlaczego??? dla kasy????

[marynia30]

A ja właśnie stoję przed wyborem. Zostać na ciepłej posadzie państwowej, czy
zmienić pracę na ciekawszą. I jestem zdecydowana zostawić to co mam, choć
współpracownicy patrzą na mnie jakby mi druga głowa wyrosła. Niewiele roboty za
przyzwoite pieniądze, ale zero szans rozwoju, brak szacunku dla pracowników i
układy, które mnie zniechęcają. Czuję, że marnuję tu czas i swoje zdrowie, bo
niestety nie potrafię przejść do porządku dzienniego nad koneksjami i brakiem
szacunku do ludzi i ich pracy.

[Gość: ania]

Ja jestem w takiej samej sytuacji co marynia - ciepła podsadka w urzędzie, zero
szans na rozwój i awans, klienci i szefostwo za grosz szacunku do nas nie mają i
na dodatek pensja marna.
W zeszłym roku zrobiłam studia podyplomowe na kierunku z którym chcę związać
moją przyszłość zawodową i teraz jestem w trakcie rozmów o nową pracę. Miotam
się z podjęciem decyzji bo jest małe dziecko, odciążenia kredytowe i co będzie
jak nie wyjdzie. Całą rodzinę mam przeciwko sobie, bo uważają że zbyt dużo
ryzykuję. A ja marzę tylko o tym by rzucić wypowiedzenie na biurko szefa.

[marynia30]

No faktycznie podobna sytuacja. Ja jeszcze nie mam dzieci i to też jest zdaniem
niektórych osób powód do pozostania w firmie. Świadczenia, opieka socjalna,
etc. Ale ja nie wiem jak ułoży się moje życie...

[Gość: ania]

Ja nie wyobrażam sobie sytuacji w której jeszcze przez najbliższych kilka lat
chodzę do pracy z niechęcią. W urzędzie pracuję ponad 3 lata i czuje że teraz
nadszedł okres na zmiany. Zdaję sobie sprawę z ryzyka jakiego się podejmę ale
nie przekonam się nigdy czy to dobra decyzja czy nie jak nie spróbuję.

[Gość: sławek]

zasady pracy w wielkich molochach-inaczej mówiąc kultura organizacyjna wielkich
firm

Umieść 5 szympansów w jednym pokoju. Zawieś banana przy suficie i ustaw drabinę
pozwalającą się do niego dostać. Upewnij się, ze nie ma innego sposobu na
schwytanie banana Zainstaluj system, który będzie miał za zadanie wylać
lodowata wodę w całym pomieszczeniu (oczywiście przez sufit) jak tylko któryś z
szympansów zacznie wchodzić po drabinie.
Szympansy szybko się nauczą, że nie należy wdrapywać się na drabinę.
Po jakimś czasie wyłącz "system polewania lodowatą wodą". Teraz wymień jednego
szympansa na nowego. Ten ostatni wejdzie po drabinie i nie wiedząc czemu
dostanie wp.... od innych. Zastąp jeszcze jednego ze starych szympansów nowym.
Ten tez dostanie wp....., i to szympans nr 6 (ten, który był przed nim
wprowadzony) będzie bił najmocniej.
Kontynuuj wymianę starych szympansów na nowych, aż będą sami nowi.
Zauważysz, ze żaden z nich nie będzie się starał wchodzić na drabinę, a jeżeli
trafi się jeden, który o tym choćby pomyśli, to na pewno dostanie wp.... od
pozostałych.

Najgorsze jest to, ze żaden z nich nie wie, dlaczego.
Tak tez rodzi się funkcjonowanie i kultura firmy.
Teraz wiesz, jaki jest proces, dlaczego przyśpiesza się wymianę"dinozaurów"
na "młodych", dlaczego nie dostaniesz banana, i dlaczego twój współpracownik
staje się twoim najgorszym wrogiem.

[sem.mes]

Od roku rozglądam niezbyt intensywnie się za nową praca. Było już z siedem
rozmów ze ścisłym kierownictwem największych w polsce organizacji w moim
biznesie. No i się nie zdecydowałem. Właściwie to zaczęło mi się podobać,
spotykam się z ludźmi którzy na konferencjach nigdy by tak otwarcie nie
odpowiadali na pytania o swoje firmy, czyje się dowartościowany, że jakby co to
nie powinno być tragicznie, poznaje rynek tendencje a między czasie negocjuje w
mojej firmie. Jedno co nadal skłania mnie do szlajania się po Polsce w tym celu
to, to że za 5-8 lat będzie za późno wsiąść do pośpiesznego i zostanę gdzieś w
wygodnym wagonie na bocznicy.

[Gość: Stary]

Mój dawny kolega z pracy mówił: Prace trzeba zmieniać co 3-4 lata bo po tym
okresie zaczynasz gnuśnieć i cofać się w rozwoju. Po latach pracy stwierdziłem,
że miał w 100% rację. Właśnie myśle o kolejnej zmianie.

[Gość: Mycha]

wiesz, w dzisiejszych czasach, kiedy masz nienajgorszą pracę lepiej jej si ę
trzymać pazurami, bo możesz obudzić się z ręką w nocniku. Poza tym pracodawcy
nie patrzą łaskawym okiem na ,,bogate" w ilośc miejsc zatrudnienia cv.