znajomości = referencje

[vokulski]

Czy nie uważacie że tzw. "znajomości" jeśli chodzi o pracę to nic innego jak
po prostu referencje , czyli to że im więcej masz znajmomych i przyjaciół
oraz im więcej osób jest w stanie się za ciebie "podłożyć" ( tak niestety ale
osoba która defakto załatwia prace komuś jest odpowiedzialna" za kandydata ,
sa takie niepisane zasady że jeśli kandydat do pracy da ciała to tak naprawde
nie jemu sie dostanie tylko osobie polecajacej

Dla przykładu jeśli myslicie o kupnie czegoś poważniejszego np mieszkania
samochodu to co tak po prostu kupujecie w ciemno ? Czy może próbujecie się
zorientować , popytać znajmomych , czy nie najlepszą opinia jest np. opinia
uzytkowników danego auta , lub osoba ktora kupił mieszkanie od danego
dewelopera i mieszka na tym osiedlu , to są chyba najcenniejsze dane

Tak samo z pracownikiem lepiej jest jak osoba zna kogos może coś blizej
stwierdzic czy dana osoba się nadaje na to stanowisko czy nie , bo co tak
naprawde mozna dowiedziec się o człowieku z CV bądź z 1 godz. rozmowy
kwalifikacyjnej prawie nic , a co innego już osoba która zna danego kandydata

I moim zdaniem to im więcej mamy znajomych do których możemy zadzwonic lub
poprosic o pomoc im lepsze mamy z nimi kontakty tym większe mamy szanse na
znalezienie pracy

Nie wiem ale przecież jeśli prace dostaje się tylko po znajomości to znaczy
że ktoś ja dostaje to znaczy że ludzie pracujący w jakis firmach maja
przyjaciół o których wiedzą że np poszukuja pracy i wiedzą że można ich
polecic swojemu szefowi

Ok cały powyzszy tekst jest moja subiektywna opinią teraz czas na Was i Wasze
opinie !!!

[adam.67]

Okropnie długi ten Twój post, ale ponieważ sam niekiedy pisuję podobne, toteż
to nie uwaga krytyczna :) ale wyraz uznania dla kogoś, kto chce i umie coś
napisać.
Ale ad rem.

Osobiście też tak uważam. "Znajomości" to kapitał taki sam jak zdrowie i
informacja, i to ważniejszy od maszyn i innych form kapitału (jak powiadał
jeden z nieżyjących już profesorów AE w Krakowie).
Z tym "podłożeniem się" to nie do końca tak jest. To zależy, jakie są relacje w
firmie, kto jest z kim powiązany i jaką ma odpowiedzialność. Jak "dasz ciała"
to z reguły sam ponosisz konsekwencje, a jeśli ktoś nie umie zrozumieć prawa do
popełnienia błędu (tak! błędu, ale nie "błędów", czyli trzeba się uczyć na
błedach, najlepiej cudzych, choć i własne też mają znaczenie edukacyjne. Wtedy
jak się "da ciała" to bardziej boli. Bo to własne ciało :)))), to znaczy że
jest tępakiem, a takich jest niestety sporo i tacy ludzie nie nadają się na
szefów czy innych menedżerów.
W końcu ten, kto poleca osobę do pracy nie jest panem bogiem i nie jest w
stanie przewidzieć co się wykoci w głowie osoby poleconej, i nie należy
demonizować tego zagrożenia (jak ktoś chce odreagować niepowodzenie swojej
firmy, to zawsze znajdzie "jelenia" do odstrzału. To wszystko zależy od klasy
człowieka. Tak - klasy a niekoniecznie kasy, jak uważa duża część
polskich "biznesmenów".

Przykład z mieszkaniem czy też inną transakcją jest dość trafny. Dla człowieka
roszczącego sobie prawa do bycia homo sapiensem, niewiedza powoduje niepewność
i pewne stany lękowe (choć na różnym podłożu i o różnej skali). Dlatego każdy
rozsądny człowiek jak nie wie, to stawia pytania, i oczekuje odpowiedzi.
Ale z pracownikiem to już nie jest taka łatwa analogia - jak wspomniałem
wcześniej, są rzeczy, których nie da się przwidzieć. Tym niemniej, istotnie
jedna rozmowa + dane z cv to niemal żadna informacja o człowieku. Pamiętaj, że
osoba rekomendująca zna rekomendowanego z innego otoczenia, z innych realiów i
niekoniecznie to musi przekładać się na pracę tam, gdzie się go poleca.

> I moim zdaniem to im więcej mamy znajomych do których możemy zadzwonic lub
> poprosic o pomoc im lepsze mamy z nimi kontakty tym większe mamy szanse na
> znalezienie pracy
Jak najbardziej. Vide cytat z śp. profesora. Ten sam profesor jednak mawial
też, że znajomości są jak zwierzątko lub roślina - jak się opiekujesz
zwierzątkiem to ono się zrewanżuje, a jak nie podlewasz roślinki to więdnie.
Profesor miał wprawdzie na myśli pewien określony rodzaj "podlewania", no ale...

> Nie wiem ale przecież jeśli prace dostaje się tylko po znajomości to znaczy
> że ktoś ja dostaje to znaczy że ludzie pracujący w jakis firmach maja
> przyjaciół o których wiedzą że np poszukuja pracy i wiedzą że można ich
> polecic swojemu szefowi.
I właśnie tak to wygląda, choć różni "doradcy HR" i inni "specjaliści z bożej
łaski" twierdzą, że jest inaczej. Nawet jeśli nie ma osoby polecającej wprost,
to zawsze jest możliwy kontakt z poprzednim pracodawcą czy środowiskiem, w
którym obracał się człowiek starający się o pracę.

Są przypadki, w których kryterium kwalifikacyjnym są profesjonalizm,
doświadczenie zawodowe, kwalifikacje. Ale NIGDY te kryteria nie chadzają same
po rynku (pracy).

[Gość: Richelieu*]

adam.67 napisał:

> Okropnie długi ten Twój post, ale ponieważ sam niekiedy pisuję podobne,
toteż
> to nie uwaga krytyczna :) ale wyraz uznania dla kogoś, kto chce i umie coś
> napisać.
> Ale ad rem.
>
> Osobiście też tak uważam. "Znajomości" to kapitał taki sam jak zdrowie i
> informacja, i to ważniejszy od maszyn i innych form kapitału (jak powiadał
> jeden z nieżyjących już profesorów AE w Krakowie).
> Z tym "podłożeniem się" to nie do końca tak jest. To zależy, jakie są
relacje w
>
> firmie, kto jest z kim powiązany i jaką ma odpowiedzialność. Jak "dasz
ciała"
> to z reguły sam ponosisz konsekwencje, a jeśli ktoś nie umie zrozumieć prawa
do
>
> popełnienia błędu (tak! błędu, ale nie "błędów", czyli trzeba się uczyć na
> błedach, najlepiej cudzych, choć i własne też mają znaczenie edukacyjne.
Wtedy
> jak się "da ciała" to bardziej boli. Bo to własne ciało :)))), to znaczy że
> jest tępakiem, a takich jest niestety sporo i tacy ludzie nie nadają się na
> szefów czy innych menedżerów.
> W końcu ten, kto poleca osobę do pracy nie jest panem bogiem i nie jest w
> stanie przewidzieć co się wykoci w głowie osoby poleconej, i nie należy
> demonizować tego zagrożenia (jak ktoś chce odreagować niepowodzenie swojej
> firmy, to zawsze znajdzie "jelenia" do odstrzału. To wszystko zależy od
klasy
> człowieka. Tak - klasy a niekoniecznie kasy, jak uważa duża część
> polskich "biznesmenów".
>
> Przykład z mieszkaniem czy też inną transakcją jest dość trafny. Dla
człowieka
> roszczącego sobie prawa do bycia homo sapiensem, niewiedza powoduje
niepewność
> i pewne stany lękowe (choć na różnym podłożu i o różnej skali). Dlatego
każdy
> rozsądny człowiek jak nie wie, to stawia pytania, i oczekuje odpowiedzi.
> Ale z pracownikiem to już nie jest taka łatwa analogia - jak wspomniałem
> wcześniej, są rzeczy, których nie da się przwidzieć. Tym niemniej, istotnie
> jedna rozmowa + dane z cv to niemal żadna informacja o człowieku. Pamiętaj,
że
> osoba rekomendująca zna rekomendowanego z innego otoczenia, z innych realiów
i
> niekoniecznie to musi przekładać się na pracę tam, gdzie się go poleca.
>
> > I moim zdaniem to im więcej mamy znajomych do których możemy zadzwonic lub
>
> > poprosic o pomoc im lepsze mamy z nimi kontakty tym większe mamy szanse na
>
> > znalezienie pracy
> Jak najbardziej. Vide cytat z śp. profesora. Ten sam profesor jednak mawial
> też, że znajomości są jak zwierzątko lub roślina - jak się opiekujesz
> zwierzątkiem to ono się zrewanżuje, a jak nie podlewasz roślinki to więdnie.
> Profesor miał wprawdzie na myśli pewien określony rodzaj "podlewania", no
ale..
> .
>
> > Nie wiem ale przecież jeśli prace dostaje się tylko po znajomości to znacz
> y
> > że ktoś ja dostaje to znaczy że ludzie pracujący w jakis firmach maja
> > przyjaciół o których wiedzą że np poszukuja pracy i wiedzą że można ich
> > polecic swojemu szefowi.
> I właśnie tak to wygląda, choć różni "doradcy HR" i inni "specjaliści z
bożej
> łaski" twierdzą, że jest inaczej. Nawet jeśli nie ma osoby polecającej
wprost,
> to zawsze jest możliwy kontakt z poprzednim pracodawcą czy środowiskiem, w
> którym obracał się człowiek starający się o pracę.
>
> Są przypadki, w których kryterium kwalifikacyjnym są profesjonalizm,
> doświadczenie zawodowe, kwalifikacje. Ale NIGDY te kryteria nie chadzają
same
> po rynku (pracy).
>



I zamiast tworzyć wokół siebie siatkę zawodowych znajomości interesowałeś się
czym innym. Inni w noc na balety a Ty dwie kawy i kucie do rana. Jeden jeste
towarzyski i mu łatwo, drugi ma na tym polu trudności i uczy się pół życia aby
potem stwierdzić, że jego kolega ze studiów ten co to wdziękiem zdawał
egzaminy teraz jest przełożonym jego przełożonego. Bo nie dość, że ma ładny
uśmiech choć pustą głowę to jeszcze wie do kkogo go skierować.

A tak swoją drogą. Te wszystkie darmowe staże, praktyki, pisanie artykułów
gratis, robienie uprzejmości darmowym tłumaczeniem to wszystko rozwija
znajomości. Inny w tym czasie jeździ na wakacje.

[vokulski]

Wiesz ale próbujesz tutaj wykazać jakąś skrajność , że ludzie którzy całe
studia zakówali , to maja super wiedzę i w ogóle ale nie maja żadnych
znajomych , a Ci co balowali to są kompletni idioci ale za to maja kupę
znajomości , a to przecież nigdy tak nie jest ,

[Gość: Richelieu*]

vokulski napisał:

> Wiesz ale próbujesz tutaj wykazać jakąś skrajność , że ludzie którzy całe
> studia zakówali , to maja super wiedzę i w ogóle ale nie maja żadnych
> znajomych , a Ci co balowali to są kompletni idioci ale za to maja kupę
> znajomości , a to przecież nigdy tak nie jest ,
>


Na Zachodzie inteligencja emocjonalna jest stawiana na tymn samym poziomie co
inteligencja, ta standardowa mierzona w IQ. W Polsce nadal się nie docenia tej
pierwszej. I tak może być delikwent o IQ 150, ale tak nieprzyjemny w obejściu,
tak konfliktowy, krótko mówiąc oi niskim poziomie int. emocjonalnej, że
przyjaciół on nie będzie miał w ogóle. I teraz podczas poszukiwań pracownika
na stanowisko nie wyamgające kontaktów z ludźmi, zupełnie samodzielne nie
zatrudni się tego delikwenta choć jest on wybitnym specjalistą, bo nie ma kto
potwierdzić jego kwalifikacji. Fakt, że potrafi się zjednywać sobie ludzi,
cecha bardzo przydatna na polu towarzyskim, nie powinna wpływać na pracę jeśli
nie ma ona nic wspólnego ze zjednywaniem sobie ludzi. Osoba o dużym IQ i
wysokim poziomie inteligencji emocjonalnej to rzadkość i chętniej zatrudnia
się mniej wykształconego za to sympatycznego bo kolega potwierdził jego
sympatyczność. Wykształcenie potwierdzone jest dyplomami, a sympatyczność
poparciem. I wszystko gra choć dla wybranych.

[vokulski]

Gość portalu: Richelieu* napisał(a):

> vokulski napisał:
>
> > Wiesz ale próbujesz tutaj wykazać jakąś skrajność , że ludzie którzy całe
> > studia zakówali , to maja super wiedzę i w ogóle ale nie maja żadnych
> > znajomych , a Ci co balowali to są kompletni idioci ale za to maja kupę
> > znajomości , a to przecież nigdy tak nie jest ,
> >
>
>
> Na Zachodzie inteligencja emocjonalna jest stawiana na tymn samym poziomie co
> inteligencja, ta standardowa mierzona w IQ. W Polsce nadal się nie docenia
tej
> pierwszej. I tak może być delikwent o IQ 150, ale tak nieprzyjemny w
obejściu,
> tak konfliktowy, krótko mówiąc oi niskim poziomie int. emocjonalnej, że
> przyjaciół on nie będzie miał w ogóle. I teraz podczas poszukiwań pracownika
> na stanowisko nie wyamgające kontaktów z ludźmi, zupełnie samodzielne nie
> zatrudni się tego delikwenta choć jest on wybitnym specjalistą, bo nie ma kto
> potwierdzić jego kwalifikacji. Fakt, że potrafi się zjednywać sobie ludzi,
> cecha bardzo przydatna na polu towarzyskim, nie powinna wpływać na pracę
jeśli
> nie ma ona nic wspólnego ze zjednywaniem sobie ludzi. Osoba o dużym IQ i
> wysokim poziomie inteligencji emocjonalnej to rzadkość i chętniej zatrudnia
> się mniej wykształconego za to sympatycznego bo kolega potwierdził jego
> sympatyczność. Wykształcenie potwierdzone jest dyplomami, a sympatyczność
> poparciem. I wszystko gra choć dla wybranych.

Zgadzam się z Tobą , że faktycznie są takie stanowiska na które nie jest wcale
wymagane bycie towarzyskim itp. oraz inteligencja emocjonalna ma małe znaczenie
(co do tego mogę miec wątpliwości , ale nie o to tutaj chodzi) , tak tylko
widzisz orientujesz się na temat inteligencji emocjonalnej to ma ona w chwili
obecnej większe znaczenie w życiu niz IQ , (powołuje się tutaj na książkę chyba
Golmana nie jestem pewien , i z jego badań wynikało że na to co ludzie osiągali
w życiu Zdecydowanie większy wpływ miała właśnie I.E. niz IQ (oczywiście te
badania tez mogły być mocno tendencyjne ;-)

Reasumujac mozliwe że sa przypadki kiedy reguła korzystania ze znajomych
mogłaby się nie sprawdzić , co nie zmienia faktu że aktualnie na całym swiecie
właśnie taki model rekrutacji jest najczestszy (patrz USA) ,
Nie twierdzę że jest to najlepszy z mozliwych model rekrutacji , ale skoro się
przyjął to znaczy że jednak nie jest taki zły

[Gość: Paweł Z.]

To trochę prawda, a trochę nie.
W większości przypadków na danym stanowisku może pracować właściwie każdy.
Jeśli będzie miał gorsze kwalifikacje, będzie pracował gorzej, jeśli lepsze, to
lepiej - firma pewie nie zbankrutuje, jeśli dany pracownik będzie - powiedzmy -
o 20% mniej efektywny od innego.
Z drugiej zawsze jest szansa, że proces rekrutacji zakończy się kompletną
wtopą, więc czasem rzeczywiście lepiej jest przyjąć znajomego lub znajomego
znajomych - to jest tani sposób rekrutacji.
Ale z trzeciej strony znajomy znajomych może okazać się fajnym kolesiem z
knajpy, który jako pracownik nie zachowuje się jednak szczególnie
odpowiedzialnie.
A z czwartej strony 20% to może nie aż tak wiele, bo ktoś może wyrabiać
120% "normy", więc ten brak się zrównoważy - gorzej, jeśli wszyscy pracują na
80% normy.
W efekcie więc jestem właściwie całkowiecie pewien, że statystycznie rzecz
biorąc przyjmowanie znajomych nie tylko prowadzi do wykształcania się sitw,
które nie służą wcale wzrostowi jakości pracy, bo jeden kolega będzie krył
drugiego, ale jest wręcz szkodliwe dla gospodarki.
Na górze sitwy siedzi bowiem pokolenie słabo wykształconych 50-latków, ludzi,
którzy zdążyli już awansować na kierowników i dyrektorów. W interesie tych
ludzi wcale nie leży zatrudnianie młodych wykształconych ludzi, lecz kolegów,
którzy nie będą dla nich zagrożeniem, bo będą tak samo kiepsko wykształceni jak
oni sami. Mit ważności doświadczenia dla oceny jakości pracownika jest
generowany właśnie przez to pokolenie po to, by uzasadnić, dlaczego ich koledzy
po zawodówce są lepszymi pracownikami niż młodzi ludzie po studiach.

[vokulski]

Gość portalu: Paweł Z. napisał(a):

> To trochę prawda, a trochę nie.
> W większości przypadków na danym stanowisku może pracować właściwie każdy.
> Jeśli będzie miał gorsze kwalifikacje, będzie pracował gorzej, jeśli lepsze,
to
>
> lepiej - firma pewie nie zbankrutuje, jeśli dany pracownik będzie -
powiedzmy -
>
> o 20% mniej efektywny od innego.
> Z drugiej zawsze jest szansa, że proces rekrutacji zakończy się kompletną
> wtopą, więc czasem rzeczywiście lepiej jest przyjąć znajomego lub znajomego
> znajomych - to jest tani sposób rekrutacji.
> Ale z trzeciej strony znajomy znajomych może okazać się fajnym kolesiem z
> knajpy, który jako pracownik nie zachowuje się jednak szczególnie
> odpowiedzialnie.
> A z czwartej strony 20% to może nie aż tak wiele, bo ktoś może wyrabiać
> 120% "normy", więc ten brak się zrównoważy - gorzej, jeśli wszyscy pracują na
> 80% normy.
> W efekcie więc jestem właściwie całkowiecie pewien, że statystycznie rzecz
> biorąc przyjmowanie znajomych nie tylko prowadzi do wykształcania się sitw,
> które nie służą wcale wzrostowi jakości pracy, bo jeden kolega będzie krył
> drugiego, ale jest wręcz szkodliwe dla gospodarki.
> Na górze sitwy siedzi bowiem pokolenie słabo wykształconych 50-latków, ludzi,
> którzy zdążyli już awansować na kierowników i dyrektorów. W interesie tych
> ludzi wcale nie leży zatrudnianie młodych wykształconych ludzi, lecz kolegów,
> którzy nie będą dla nich zagrożeniem, bo będą tak samo kiepsko wykształceni
jak
>
> oni sami. Mit ważności doświadczenia dla oceny jakości pracownika jest
> generowany właśnie przez to pokolenie po to, by uzasadnić, dlaczego ich
koledzy
>
> po zawodówce są lepszymi pracownikami niż młodzi ludzie po studiach.

Ujmę to podobnie to troche prawda a troche nie jak to ktos kiedys pisał w
sposobach na manipulację "przecież 20 mln ludzi na świecie nie może się mylić "
i tutaj to też uzyje , akurat taka forma rekrutacji się przyjęła aktualnie
prawie na całym świecie ze względu na oszczędność czsu i kasy ( w momencie
kiedy jest dość znaczne bezrobocie taka forma rekrutacji ma sens i jeśli chodzi
o stanowiska w których nie sa wymagane olbrzymie umiejetności

Natomist jedno jest pewne że jak tylko stopa bezrobocia spadnie , ta forma
rekrutacji będzie miała coraz mniejsze znaczenie