jestemmala
01.10.05, 22:46
i zupelnie sobie z tym nie radze.czytalam troche co Wy o sobie piszecie,ale
nawet tu jestem do tylu.nikt mnie nie diagnozowal bo nawet tego sie
boje.panicznie boje sie tego ze ludzie mnie odrzuca i chyba nawet sama to
prowokuje.nie wiem dlaczego pisze to tak wszem i wobec..moze jak zwykle
szukam wspolczucia bo nigdy nie wierze w siebie na tyle by pomyslec ze ktos
moze mnie tak po prostu polubic.ustawicznie pale za soba mosty.poznaje ludzi
i staram sie,staram sie pokazac z jakiejs dobrej strony ale w glebi czuje ze
sie nie uda.i uciekam ,nie odbieram telefonow.udaje wlasna smierc by sie nie
musiec tlumaczyc.juz pare srodowisk w ktore trafialam uwaza ze plywam w
wisle.a wczoraj jak glupia najadlam sie tabletek.usilowalam zlozyc dokumenty
na studia.przerazily mnie prozaiczne czynnosci takie jak rozmowa z
nieprzyjemna kobieta w sekretariacie.milam jakis atak placzu i
szalu.najblizsza mi osoba stwierdzila ze juz nie daje rady.nie wie jak do
mnie mowic.nie wie co robic.i ze jestem zla i nienormalna.i wiem ze jestem.i
juz mam tego dosyc.tego ze wciaz uciekam.i nic nie potrafie osiagnac bo boje
sie prozaicznosci.a przeciez wiem ze nie jestem glupia.ze nie musze robic
tego co robie.tylko tak strasznie sie boje.i tak strasznie jestem
sztuczna.zawsze sztuczna.
