Co to dla Was znaczy ?

[korrka]

"W wieku 40-tu albo 50-tu lat zaczęłam nowe życie"
Co to dla Was oznacza ? Nowe, czy w ogóle jest to możliwe ? A może to tylko
oszukiwanie siebie i łudzenie się nadzieją ?

[tesunia]

korrka napisała:

> "W wieku 40-tu albo 50-tu lat zaczęłam nowe życie"
> Co to dla Was oznacza ? Nowe, czy w ogóle jest to możliwe ? A może to tylko
> oszukiwanie siebie i łudzenie się nadzieją ?

witaj koreka....jestes tu nowa??

wiesz to mozna roznie wyrazic,
wiek 50 lat,dopiero wtedy zaczynamy myslec jakby inaczej,
uprzednie troski z wychowywaniem dziec sie juz zakonczyly,
staly sie one samodzielne i masz wiecej czasu dla samej siebie,
wiel obowiazkow juz odpadlo,
a nawet zycie seksualne jest inne,
niektore kobiety juz sa w okresie "przekwitania"
i nie musza myslec o wpadkach,sa na luzie
zaczynaja dopiero jakby kwitnac po raz drugi.
moga zaczac realizowac swoje ciche plany
i wiem,ze to wychodzi im swietbie.

[korrka]

Witam.
To prawda, że życie jest inne, co nie oznacza gorsze.

Zmiany są, ale przecież one nie dokonują się raptownie.
Ten cały proces odbywa się stopniowo, na codzień niezauważalnie. Trudne jest to
do uchwycenia.
Dopiero z perspektywy lat wydaje nam się, że ten czas zbyt szybko upłynął.
Wciąż nie wiem, co to dla Was oznacza ?
Stwierdzenie: "zaczęłam nowe życie" jest dla mnie pojęciem kojarzącym się z
czymś radykalnym, nagłym.

[mada50]

to zależy co masz na myśli,czy nowy związek czy inny "przełom w bulwie"np
emerytura,zostanie babcią,wyjazd za granicę,bo ja wiem co jeszcze?

[natla]

Witaj Korrka. Chyba pierwszy raz?
Po prostu gruba kreska. Odizolowanie się od czegoś przykrego, wyrzucenie
pewnych rzeczy z pamięci, emerytura i wiele różnych rzeczy. )

[ona44]

Witaj!
Byłam żoną i matką
a może odwrotnie matką i żoną
a teraz jestem przedeszystkim sobą
pozdrawiam

[natla]

I to jest to.

[pia.ed]

W Szwecji na emeryture czeka sie do ukonczenia 65-roku zycia, wiec wiele osob
zaczyna nowe zycie dopiero wtedy!

Rozmawialam niedawna z moja 40-letnia znajoma, ktora planuje swoje nowe zycie
we Wloszech, bo ten kraj kocha i czesto go odwiedza.
Plany te zacznie realizowac, kiedy dzieci sie usamodzielnia, co w jej wypadku
oznacza jeszcze jakies 10 lat...

Zeby tylko nie bylo tak jak z moja inna znajoma, ktora tez planowala
"nowe zycie" kiedy dzieci skoncza 18 lat, bo wtedy nie bedzie miala zadnych
obowiazkow wobec nich.
Teraz rozpoczecie nowego zycia jest przelozone na skonczenie przez corke
studiow, choc corka juz rok temu wyprowadzila sie z domu...

[korrka]

Przejście na emeryturę rzeczywiście zmienia radykalnie nasze życie.
Codzienne ranne wstawanie i towarzyszący temu pośpiech i stresy zawodowe, a tu
nagle czas się zatroszczyć o to, jak najlepiej sobie zagospodarować czas.
Jeśli ktoś wcześniej nie miał jakiś swoich zainteresowań jego próby znalezienia
się w nowej rzeczywistości mogą być rozpaczliwe. Nie zdajemy sobie sprawy, że
nagle nie staniemy się na przykład bardziej aktywni, jeśli wcześniej nie
prowadziliśmy sportowego stylu życia.
Nowe życie ? jakie ? Co mielibyśmy w nim zmienić ?
Więcej czytać książek, a może podróżować ? Może bujne życie towarzyskie
zamienić na pielesze domowe albo odwrotnie ? Czy jesteśmy w stanie podjąć
wyzwanie nowego życia, czyli zrealizować to, co sobie wcześniej, podczas
naszego życia zawodowego snuliśmy ? Zrezygnować z wieloletnich przyzwyczajeń ?
A może "nowe" życie to są tylko takie mrzonki ?

[natla]

Korreczko, co z Ciebie za pesymistka. Napisz coś o sobie. )

[korrka]

natla napisała:
> Korreczko, co z Ciebie za pesymistka.

Pesymistka ? Oj, nie Nurtują mnie pewne tematy, czasami jestem zbytnio
dociekliwa i nie lubię planować perspektywicznie.
Fakt, nie zawsze tak idzie mi życie, jakbym chciała
Pozdrawiam serdecznie.

[kla-ra]

Nie tak dawno przekroczylam prog 50-tki.Czy cos sie drastycznie zmienili?
Nie.I dziekuje za to Bogu.
Wszystko przychodzi stopniowo.
Moze czesciej chodze do kosmetyczki,czesciej do fryzjera,przed wyjsciem wiecej
czasu spedzam przed lustrem,siegam po kosmetyki 45+.
Nie rezygnuje z niczego co robilam,moze robie wiele rzeczy wolniej,ale za to
dokladniej.
Ciagle sie ucze nowych rzeczy i szlak mnie trafia kiedy slysze,ze 50-latki maja
klopoty z znalezieniem pracy stalej lub czasowej.
To nie my sie zmieniamy,to spoleczenstwo chcialoby widziec w nas babcie,lub
stare baby i nie doceniaja tego ile w nas zycia i tej bardzo pozytywnej energii.
A my nie chcemy sie starzec na emeryturach,ktore moze daja nam duzo czasu,ale
tez ogranicza w pewien sposob.
Moim zdaniem okreslenie stanu po 50-tce jako nowego zycia to czysta mrzonka.
Bo i ile osob w tym wieku przechodzi na emerytury?
Reszta kobiet pracowac bedzie do 60-tki,i co czy wtedy zacznie sie nowe zycie?
Jakie nowe?
Kosmetyki beda 55+ itd....

[august2]

Przeczytalem te wasze posty i doszedlem
do nastepujacego wniosku.

Jestescie bardzo szczesliwe.

Wszystkie z was poswiecacie wiecej czasu dla siebie.
Piszecie ze obowiazki rodzinne sie bardzo zmniejszyly.
Natla nawet pisze o tej "grubej kresce".

Ja niestety moge tylko marzyc o czyms co wy juz macie.

[korrka]

Podobnie myślę jak Kla-ra. Jeśli nie będziemy się realizować na bieżaco, to
jest duże ryzyko, że snucie obietnic może okazać się tylko mrzonką.
Zmiany nagłe, "nowe" życie, kojarzy mi się jakimś kataklizmem, czymś co
radykalnie może zostać przerwane, lub zmienione. Czy nie zagraża to jakiemuś
wstrząsowi ?

[korrka]

Witam Auguście. Chyba naturalną rzeczą jest, że w tym wieku mamy mniejsze
obowiązki rodzinne.

[natla]

Z tego co wiem i się domyślam, masz zycie Auguście ustabilizowane na długi
czas. I myslę, że tylko to najgorsze może je zmienic. Piszę o tym spokojnie, bo
ma troszeczke podobna do Twojej sytuację życiową. Rodzaj uwiązania, które
chwale sobie nad życie i nie chcę zmian i nowego życia. Emerytura da pewna
odskocznię do nowego życia, byle jak najdłużej powiazanego ze starym.

[august2]

Korrka napisala:
Chyba naturalną rzeczą jest, że w tym wieku mamy mniejsze
obowiązki rodzinne.

Spotykam sie z tym czesto ze ludzie sadza innych
wedlug swych kryteriow.

Otoz moje obowiazki rodzinne wcale nie zmalaly
wprost przeciwnie jest coraz gorzej..
Ciagla choroba zony i nieuleczalna choroba syna
spowodowalo to ze nie widze wcale mej przyszlosci
tak jak wy...dlatego pisze ze ci co pisza na tym
forum sa pod tym wzgledem szczesliwi..

[kla-ra]

August,
Oczywiscie,kazdy pisze o sobie,ale tez kazdy z nas dzwiga jakis "krzyz".
Dziekuj Bogu,ze jestes zdrowy i mozesz byc opoka Rodziny.I to jest Twoje
najwieksze szczescie,ktorego moze nie doceniasz,ale kiedy sie gleboko nad tym
zastanowisz,to przyznasz mi racje.
Moj swiat tez kiedys sie walil i myslalam,ze gorzej byc nie moze,ale okazalo
sie ze moze.Bylam w trzecim miesiacu leczenia,wiedzialam,ze musze zrezygnowac z
pracy,a tu Ojciec rak jelita,Mamcia naczyniowka,pozniej zawal,pozniej zawal
Ojca.Spakowalam rzeczy przenioslam sie do Rodzicow.Na lodowce wisialy kartki
leki Mamci,leki Ojca,leki moje.Zylam jak w kieracie.Wstawalam o 5-tej
rano,kladlam sie o 22-giej.Kiedy nadeszla wiosna,zaczelan obserwowac
odradzajaca sie przyrode,dawno tego nie zauwazalam.I to bylo moje odrodzenie.
Wtedy juz wiedzialam,ze jestem wielka szczesciara,bo rodzice sa dalej przy
mnie,to nic ze chorzy,ale sa,ze moge sie nimi jeszcze cieszyc,ze moge z nimi
rozmawiac.Ty wiesz,ze ja z ciezkiej choroby wyszlam bez "szwanku",i jestem
dzisiaj najszczesliwsza osoba na tym swiecie i ciesze sie kazdym danym mi
drobiazgiem.I nie patrze na to czego nie mam,bo czy musze miec wszystko??

Do augusta

[pia.ed]

A czy nie masz mozliwosci wziac kogos, kto moglby Ci pomoc w praktycznych
rzeczach?
U Was za grosze mozna dostac Meksykanke do sprzatania i gotowania posilkow.
Mozna priorytowac pewne rzeczy: zaoszczedzic na jednym, aby miec na cos
drugiego.
Rozumiem, ze Tobie chodzi bardziej o strone psychiczna, ale odciazenie w
codziennych obowiazkach tez poprawia samopoczucie.

[natla]

Tak, Klara, każdy ma swój krzyż. Jeden mniejszy drugi większy. Życie Augusta
jest trudne, jest niestety na smyczy, ale jak zauważyłaś, powinien się cieszyć,
że jest w stanie najbliższym pomóc. Jednak przychodzą momenty. Na szczęscie też
odchodzą.

[korrka]

W tym przypadku nie chodzi o moje kryteria.

Wnioski same się narzucają z naszego cyklu biologicznego życia
Dorabianie raczej mamy już za sobą, dzieci są już dawno usamodzielnione a my
wciąż jesteśmy w pełni sił.

W konfrontacji z niesprzyjającym losem zdarza się, że cały
ten harmonogram bierze w łeb. Coś, co było proste i przewidywalne
ulega zniszczeniu. W tej sytuacji istotnym jest umiejętność spojrzenia
na "problem", czyli wykazania jakiegoś rozsądku między rzeczywistym problemem a
fobią.
Wydaje mi się, że Kla-ra to najlepiej ujęła.

[august2]

Wcale nie myslcie ze moja intencja bylo wzbudzac litosc.
Moge powiedziec ze jestem juz troche “Zahartowany w Boju”.
Tylko nieliczni wiedza o tych mych problemach, gdyz nie chce
zeby patrzyli na mnie inaczej. Niektorzy sie “afiszuje"
swymi tragediami, ja nie naleze do takich.
Zdaje sobie tez sprawe ze kazdy przezywa takie tragedie zyciowe inaczej.

Co mnie zmusilo zeby napisac te pare zdan? To ze Korrka napisala
z takim zdecydowaniem o tych mniejszych obowiazkach domowych..

Zdaje sobie sprawe ze moje problemy nie sa zgodne ze statystyka
ale czasami trzeba patrzec na wszystko z perspektywy.

Dlatego tez podoba mi sie pisanie Klary, ktora nie tak znowu
entuzjastycznie odnosi sie do tych “emerytur”
Zawsze sa dwie strony medalu.
Duzo ludzi chce pracowac, gdyz czuja sie wtedy psychicznie lepiej
oraz maja przy tym troche wiecej pieniedzy na swoje potrzeby
lub tez na pomoc innym.

Pieniadze nie sa az takie wazne wtedy, kiedy sie je
ma. Kiedy ich braknie I trzeba wybierac pomiedzy
jedzeniem a lekarstwem tez moze byc to duzym problemem.

Klaro, poniewaz “siedzisz” w finansach. Mam pytanie:
Czy takie emerytury ida zgodnie z inflacja?
Poniewaz przecietny okres zycia jest teraz dosyc dlugi,
Czy ta emerytura starczy na nastepne 20-30 lat?
(liczac ze zaczyna sie od 50 paru)
Czy tez co niektorzy beda musieli liczyc na “pomoc”
rodziny i krewnych…

[natla]

A co Ty Suguście na takie wyjście: ciepła emeryturka i pół etatu w miłym
środowisku/ Dla mnie w tej chwili byłby to ideał. I mogło tak być, gdzyby nie
źli ludzie. ( Teraz musze wybierać: albo praca do 60-tki w nieprzyjaznym
środowisku, ale praca, albo emerytura z wieloma możliwościami. I co? Myślisz,
że to łatwy wybór?

[august2]

Z tego co mi przedstawilas
to dla ciebie

ciepla emeryturka i praca na pol etatu.

Pisalas wczesniej w watku Emerytura
ze dodatkowo wplacasz na fundusz emerytalny,
czyli robisz dobre kroki zeby sie zabezpieczyc.

Czy liczylas kiedys ile musisz miec dochodu
zeby komfortowo zyc przez nastepne 20-30 lat?
To moze byc miara ile musisz miec na koncie..

[natla]

August, nie liczyłam. Ja po prostu nigdy nie liczę pieniędzy. Mój do nich
stosunek jest, niestety, lekceważący. Myślę, że to na skutek tego, iż nigdy nie
byłam biedna. Nigdy też nie byłam bogata, wcale mi się nie przelewało, ale
pieniądze na normalne, w miarę godne życie były. Daj Boże tak do końca. Jedynie
zbierałam na jakieś większe przyjemności, wyjazdy za granicę itp. Lubię mieć na
koncie większą kwotę np. 10000 zł, ale już dawno mi się to nie zdarzyło. Przed
świętami po raz pierwszy w życiu miałam debet, (-10zł). Mam tzw. lekką rękę do
wydawania i rozdawania potrzebującym. Ale zdaję sobie z tego sprawę i "nie
przeginam". Jestem moim zdaniem zabezpieczona finansowo na starosć i nie myślę
o tym. Teraz przez najbliższe miesiące nie będe szaleć, tak aby moje konto
miało znowu porządną rezerwę.

[malwina52]

Zycie jest jedno,
mozna tylko inaczej z niego brac.
Mamy wiecej czasu i zaczynamy nareszcie myslec
bardziej egoistycznie.
Dla jednych to dobrze dla drugich dramat.
Nic jednak na sile nie da sie zmienic.

[takanietaka]

Ja często zaczynałam "nowe zycie"Tak sie składało,ale tez dlatego ze chyba
lubiłam troche zaryzykowac ,i zrobic cos innego niz przedtem ...i z kims innym!
Mnie sie to podobało ,zycie było ciekawe,(nie ukrywam ze czasem trudne!)i jakoś
w sumie miałam szczescie.Najbardziej mnie dołuje myśl, ze przejscie na
emeryture to ta "ostatnia " wielka zyciowa zmiana.Zmiana ,że nie bedzie juz
zmian?Mam nadzieje ze jednak cos ciekawego jeszcze sie stanie ,ale mam juz
wiecej rozsądku ,a mniej energii...wiec może nie będe próbowała?Ale chciałabym!!

[kla-ra]

Auguscie,
Zadajesz brzydkie pytania,ale po starej znajomosci Ci odpowiem.
Tak,emerytury i renty od 1 listopada 1991 podlegaja rewaloryzacji/Ustawa z dnia
17.10.91 o rewaloryzacji emerytur i rent/.
Wysokosc rewaloryzacji uzalezniona jest od wskaznika inflacji i tak np.
inflacja=0%,rewaloryzacja = 0%.
Nie jest to korzystne dla zainteresowanych,ktorzy i slusznie domagaja sie
zaleznosci rewaloryzacji od wzrostu gospodarczego.
Jesli jednak pozostanie ten obecny nalicznik to pensje pracownicze owszem beda
wzrastac,a emerytury stana w miejscu,a sam emeryt liczac tylko na swiadczenie z
ZUS-u zostanie wybitnie uboga jednostka.
Tak wiec moze zamiast byc biernym obserwatorem warto juz dzisiaj pomyslec o tym
co dla nas dobre i podeprzec juz walczacych emerytow,bo pozniej bedzie zapozno.
I nie liczyc tylko na Zus bo z tego papu nie bedzie.
Chyba,ze ktos mysli,ze Unia wesprze biednych emerytow,jest to zawsze nadzieja.
Takie jest moje zdanie.

[kla-ra]

I jeszcze jedna sprawa,moze ktos bedzie mial ochote sobie poczytac.
Ubezpieczenia zdrowotne,to nowum na rynku polskim.
www.finanse.bizz.pl
a i o funduszach tak na skroty.

[poloninka]

Nie jestem jeszcze emerytką, trochę lat mi brakuje. Ale juz dzisiaj boję się,
co będzie się działo z polskim zusem, gdy ja będdę odchodzić na emeryturę. Nie
stac mnie na opłacanie dodatkowego ubezpieczenia, więc zdana będę na zus.
Jestem z lat wyżu demograficznego, będzie więc wtedy więcej emerytów, niż tych
którzy będą wpłacać do Zusu! Nie wróży to nic dobrego, skoro dzisiaj kasa zus
jest pusta. Będę więc musiała wciąż dorabiać a juz dzisiaj jestem zmęczona..

[krista57]

Przejscie na emeryture to jest "nowe zycie "...mając cieza zmianową/czyli
rowniez nocna/prace bardzo chciałam byc wreszcie osoba w o l n ą.
Tak,wolna,ktora nic nie musi.W myslach przygotowywałam sie do tej
wolności,ktora dla mnie oznaczała robienie tego co mi przynosi
radośc:spanie,czytanie prasy i ksiązek,robienie przetworów,haftowanie/mam
zamiar/,malowanie/niezrealizowa nie marzenie z młodosci/,długie spacery...no i
podrózowanie/kraj i zagranica/.No moze nie w tej kolejnosci.Nie musze mieć
wszystko/chodzi o rzeczy materialne/nawet samochód oddałam dziecku !Nie nalezy
bac sie emerytury,chociaz praca dawała mi wiele satysfakcji jestem wewnętrznie
spokojna i pogodzona.Moje plany -luty/tydzien w Kolobrzegu,marzec/ wizyta u
rodziny na południu Polski i przy okazji mój ukochany Kraków i
Czestochowa,potem ciułanie/oszczedzanie i wyjazd do Grecji....czy mam żle ?

[malwina52]

i napewno wszystko Ci sie uda,
masz tyle pozytywnego myslenia
i optymizmu ze az milo Cie poczytac,
ja tez chyba sie urodzilam z genetycznym
optymizmem i we wszystkim widze
najpierw dobre potem zle,
powodzenia

[natla]

Właśnie to Krista chyba jest najważniejsze: WOLNOŚĆ.

[natla]

Takaowaka, Ty musisz być niesamowitym "wybikoknem:. )) Super. Ja też lubiłam
całe życie zmiany, nawet przestawianie mebli w mieszkaniu. )))

[august2]

Czyli zle pisalem na poczatku?
Macie bardzo dobrze...

[august2]

Dobre rady dla wszystkich niezaleznie
od miejsca zamieszkania..
Kopiuje z wczesniejszego postu Kla-ry

Tak,emerytury i renty od 1 listopada 1991 podlegaja rewaloryzacji/Ustawa z dnia
17.10.91 o rewaloryzacji emerytur i rent/.
Wysokosc rewaloryzacji uzalezniona jest od wskaznika inflacji i tak np.
inflacja=0%,rewaloryzacja = 0%.
Nie jest to korzystne dla zainteresowanych,ktorzy i slusznie domagaja sie
zaleznosci rewaloryzacji od wzrostu gospodarczego.
Jesli jednak pozostanie ten obecny nalicznik to pensje pracownicze owszem beda
wzrastac,a emerytury stana w miejscu,a sam emeryt liczac tylko na swiadczenie z
ZUS-u zostanie wybitnie uboga jednostka.
Tak wiec moze zamiast byc biernym obserwatorem warto juz dzisiaj pomyslec o tym
co dla nas dobre i podeprzec juz walczacych emerytow,bo pozniej bedzie zapozno.
I nie liczyc tylko na Zus bo z tego papu nie bedzie.
Chyba,ze ktos mysli,ze Unia wesprze biednych emerytow,jest to zawsze nadzieja.
Takie jest moje zdanie.

[maryna04]

bardzo nie podoba mi sie uwaga pia.ed do Augusta : "Z tego co wiem u Was mozna
wynajac za grosze Meksykanke do posprzatania i ugotowania". Wyzyskiwac to
mozemy my, ale nie nas? Nie wiem jak jest na zachodnim wybrzezu Ameryki, ale
na wschodnim nikt nie placi grosze Meksykance za posprzatanie i ugotowanie.
Skad te wiadomosci? Od Polaczkow, ktorzy tak postepuja, bo uwazaja sie za
lepszych od Meksykanow?

[chminka]

mysle ze pia. miala na mysli fakt ze meksykanki zanizaja stawki proponujac
swoja prace za 20-30 $ mniej niz np. polki...

[august2]

Tak... troche niefortunnie to pia.ed napisala...

Wlasciwie to kazda osoba bez edukacji i jezyka, ktora
pracuje dla kogos
zarabia malo nie wazne czy pochodzenia meksykanskiego,
polskiego..

Z drugiej strony wszyscy nielegalni emigranci pracuja za
znacznie nizsze stawki

[natla]

To co zawsze podkreślam: nasze tutaj wypowiedzi moga być odczytane nie tak jak
zamierzamy. Ale też zawsze możemy je sprostować. Nie wierzę, aby Pia była
rasistką, osobą wykorzystującą słabszych. Naprawdę, czy też w przekonaniach.
A z drugiej strony, to jej prawo. Możemy akceptować lub nie i to nasze prawo.

[natla]

Kopiuję wypowiedź Takiejowakiej Nitki3 z innego wątku, która jest odpowiedzią
bardzo prostą i bardzo ładną:
"Ja mam szesćdziesiąt i tez nie narzekam!!Wciąz jeszcze zycie wydaje mi sie
warte kontynuacji!!! Miło jest byc coraz bardziej pewnym ze większośc
problemów i zdarzeń ,które sprawiały nam tyle przykrosci ,niepokoju,bólu
niewarta była funta kłaków i łez naszych!Dobrze przejśc od rzeczy wielkich
do rzeczy małych i zobaczyc ze one sobie spokojnie na nas czekały abysmy je
docenili!!A jest ich mnóstwo ,mnóstwo przyjemności!No i ten internet!!
Załapaliśmy się-to fantastyczne!!!No to korzystajmy!!Serdeczności dla
młodszych i starszych"

[kla-ra]

Natla,
to co napisala nitka jest dobre i byc moze po 60-tce tez tak powiem.Ale dzisiaj
jeszcze mam duzo do zrobienia,to jeszcze nie ten czas.
Jezeli myslisz o blachostkach,o rzeczach malych,to jaki sen ma Twoje zycie?

[natla]

Klaruś, to świetnie odpowiada na pytanie założycielki wątku. Tam jest chyba
jakiś przedział czasowy, Ja nie myślę o nas w tej chwili, a uważam, że te
błahoski na które teraz nie mamy czasu beda dla nas super przyjemnością kiedyś.

[takanietaka]

miła kla-ro,"małe" nie znaczy błache!!.Gdy mowiłam o Wielkich i Małych to
raczej przeciwstawiałam sobie dramaty młodosci (i dojrzałosci) -Wielkie
Miłosci,Wielkie Rozczarowania,Kocha -nie
kocha,Małzeństwa,Rozwody,Ambicj e,Pozycje,KOmpleksy, Żądze,Pomyłki,Ijuzje,Mody
(wszystko z duzej litery!)...a te "małe" (w cudzysłowie!) to
sztuka,przyjaźń,przyroda,harmon ia wewnętrzna,cisza,wiedza co warto a co nie
warto,uśmiech ...no i pewnie te pelargonie na balkonie...dlaczego nie??!!

[kla-ra]

Takanietaka,
Juz Cie pokochalam za te pelargonie na balkonie.
Wlasnie przenioslam moje krakowiaki w kolorze mocnej czerwieni na parapet
kuchenny aby sie odradzaly.
Pelargonie-ile one potrzebuja czulosci i milosci aby cieszyly moje oczy od maja
do poznej jesieni.To nie mala sprawa,ale wielkie poswiecenie,ale przyjemne.

[natla]

No to Klaruś mnie tez kochasz. Mam pelargonie łososiowe i bordowe, które już
2 zimę kwitną. Tzn tak: prawie 2 lata temu je zakupiłam i okazało się, że są
przepiękne, dorodne, kwitną jak szalone. Tuż przed mrozami rok temu wzięłam je
na parapet (2 długie skrzynki balkonowe) i kwitły całą zime, wiosne, lato.
Cudowne, wdzięczne i odporne na moją niesystematyczność w opiece. I ta właśnie
spowodowała,ż zapomniałam je zdjąć z balkonu w czasie tych kilku dni
przymrosków w listopadzie. Oczywiście uschły (nawet wtedy były ślczne). Przed
świętami wzięłam je do domu, poobcinałam do ziemi i ......teraz mają już 20 cm
slicznych dorodnych liści. Lada chwila zaczną kwitnąć (mam nadzieję). )

[natla]

Trochę życiowej filozofii?