....usłyszałem szelest wampira...aaaaa!!

[sagittarius954]

Godzina duchów. Nie wiem jak się z wami przywitać , na dzień dobry za wcześnie
, dobry wieczór też niedpowiednio bo do ranka blisko a mnie ogarneła nostalgia
za dobrym mrożącym krew w żyłach horrorem. Chciałem wam zaproponować opowieści
cmentarne. Czzego by dotyczyły? Strasznych opowieści pisanych przez was nocą a
zasłyszanych w okolicach gdzie mieszkacie .Jako, ze ja go rozpocząłem
pozwólcie że opowiem wam historię jaka niby wydażyła się na cmentarzu
bródnowskim i była opowiadana przez naszą babcię gdy niesforni chłopcy byli
za bardzo rozbrykani przed snem.
Słoneczna piękna niedziela. Na obrzeżach miasta w budynku jednorodzinnym
państwo młodzi szykują się do wesela i zaślubin w pobliskim kościele. Wreszcie
gdy wszystkie pary uczestniczące w weselu zebrały się , ruszono piechotą do
pobliskiego kościoła .Gwar , śmiech ogólna wesołość a za grupą podąża kobieta
ubrana na czarno podpierająca się czarną parasolką. Nie wiadomo skąd
nadciągnęła burza. Zagrzmiało , pierwsze duże krople deszczu rozproszyły
orszak weselny. Państwo młodzi podbiegają do wielkiego dębu stojącego przy
drodze, chronią się przed deszczem wraz z kobietą ubraną na czarno. Nagle
rozbłyska niebo. Błyskawica przeszywa niebo, uderza w przydrożne drzewo.
Dramat. Państwo młodzi nie zyją. Tylko osoba ubrana na czarno znikneła. Ten
sam dom dwa dni później. Zamiast do wesela gospodarze i goście szykują się do
pogrzebu. Lament...
Ojej ! za moimi plecami biała dama stoi i żecze- Kładź się spać , znowu jakieś
pierdoły piszesz- i jak duch leciutko na palcach powędrowala w stronę mojego
łóżka . Jutro o północy dokończę swoją opowieść.

[sagittarius954]

A co będę czekał kończę.
Dwie trumny ustawione obok siebie. Pan młody jakże zmieniony.Bez włosów opalony
z podkurczona ręką. Obok panna młoda , jej uroda dalej przebija sie przez osnute
śmiercią ciała. Wyprowadzenie zwłok , goście już nie weselni z posępnymi minami
kierują sie do tego samego kościoła gdzie miał odbyć się ślub.Msza, po ,
samochód ciężarowy wiezie dwie trumny na cmentarz. Pochówek. Grabiarze wkładają
do grobu najpierw pana młodego a później pannę młodą. Słychać łoskot piasku o
trumny . Grób przybrany wieńcami wydaje niesamowitą woń pełną słodyczy ale i
spokoju.
Wieczór. Przez mur cmentarny przeskakuje człowiek z łopatą , kieruję sie w
stronę świeżo usypanego grobu. Rozkopuje grób podwarza łopatą wieko... i nagle
panna młoda przerażona powstaje a pada złodziej zwłok. Ledwo żywa dziewczyna
dochodzi do bramy i tam mdleje . Rano znajduja ją ludzie . Tak kończy się moja
opowieść . Doranoc. W tle muzyka zresztą poważna.

[kesaira]

...oooo widzę, że jakis film opowiadasz...

[kryzar]

ale dlaczego w tle muzyka poważna. Mnie opowieść ubawiła.
Pozdrowienia

[sagittarius954]

Ale skąd tam , żaden film, miało być strachliwie a wyszło zabawnie . Naprawdę to
była opowieść którą słyszeliśmy od mojej babci- jak bum cyk cyk.Byłem małym
chłopcem i do dzisiaj ona( ta opowieść) siedzi we mnie .

[tesunia]

no dobra...jakos ,jak dla mnie za malo dreszczyku
bylo cos wiecej ??

[sagittarius954]

Dziś o północy znowu coś będzie...

[tesunia]

przypraw to extra mocniej,poczytam rankiem)

[maladanka]

www.wyslijto.pl/index.php?file_id=12453536822904311848
może się otworzy?

[misia007]

Przeżyłam własnie coś na kształt horroru, jeszcze w szoku jestem .Siedzimy sobie
z męzem w róznych pokojach a tu z dużego dziwne hałasy dolatują.Ponieważ mąż
pracował na swoje nieszczęście wpadłam tam pierwsza.Wszystkie trzy koty usiłuja
się jeden przez drugiego wepchnąć za sofę,Naiwnie pomyślałam, że mysz im tam
wpadła i usłużnie odsuwam,a tam ptaszysko czarne się trzepocze.Wydałam taki ryk,
że mąż w sekundę przyleciał, koty ze strachy zwiały.Był to kos , strasznie
zszokowany ale przez koty nieuszkodzony, więc wypuszczony na balkonie odleciał,
Jak te bestie go wtargały do mieszkania, pojęcia nie mam .Okna zamknięte, jedyne
wyjście to mała kocia klapka.Jeszcze nie mogę się uspokoić znalężć za własną
kanapą coś takiego.Myślę, ze można to podciągnąć pod szelest wampira.

[lucjona]

uuuuuuuuaaaaaaaaaaa,juz boje sie...
dobre..lbie poczytac w celu innosci,odmiennosci,,,
JESZCZE))

[del.wa.57]

Sagittariusie!!!!a co z tą /białą damą/co poszła do Twego łóżka?????gdzie jest
dalszy ciąg????czekam z niecierpliwością)))

[natla]

Delwusiu, nie właź pod łóżko )

[del.wa.57]

Oj!!! to już zapytac nie wolno??)

[dankarol]

a dzisiaj też będę jakieś duchowe historie?

[del.wa.57]

Będą Danusiu będą,Sagittarius obiecał))

[sagittarius954]

www.frankenstein.pl/dzialy/galeria/film/f8.jpg

[sagittarius954]

Urocza ale nie chcę się znią spotkać chociaż może to była ona?

[natla]

Aleś Ty niezdecydowany.....

[natla]

Jaka pięęęęęęękna Wampirzyca......Strzelcu, gdzie ją poderwałeś? Ale zaraz,
zaraz, to mała być biała dama......
I jeszcze jedno pytanie: Czy ty nam ją przedstawiasz, bo chcesz uzyskać naszą
zgodę na poślubienie tej ślicznoty? Nie ma sprawy, zrobimy referendum )

[sagittarius954]

Twoje myśli idą w odwrotną stronę ...Zasmiał się truposz w trumnie kacikiem ust,
coby mu piasek nie wsypał sie do ust...

[natla]

Coś mi tu pachnie Czarnym Humorem ))

[sagittarius954]

Czarny humor czarna koszula w czarną godzinę przyszła upióra ...

[sagittarius954]

Natlo ty w wywiadzie pracujesz? Dość ... do północy już blisko.

[natla]

Ostatnio jestem przeczulona )a o północy uważaj....

[kesaira]

Sagittariusie, babcine opowieści zawsze były nie z tej ziemi. Więcej w tych
opowieściach było mroczności lub złego fatum, albo po prostu marałów)

Swoją drogą ja swoim dzieciom układałam bajki o ufoludkach)) Też z morałem.

Fajne!
)

Taka sobie historia .....

[sagittarius954]

Ostatnie uderzenie zegara obwieściło nadejście północy.Duchy ,zjawy , maszkary i
upiory wypełzły, aby pożywić się ludzkim strachem.


Jest 29.10.1965rgodz.18.00. W najmniejszym pokoju państwa Wnuczkowskich, ich
najmłodszy syn ogląda telewizję. Jedenastolatek nie jest zadowolony. Raz, ze
jest sam w domu , drugi ,że w telewizji musi oglądać Echo i rozmowę z jakimś
dyrektorem pegeru, wykazującym ogrom pracy rolników.
- Nic ciekawego- myśli gdy nagle słyszy bliżej nie określony dźwięk . Przycisza
telewizor Neptun , ale lampy rozgrzane do granic możliwości w tv nie pozwalają
na skuteczne odebranie dźwięków z otoczenia. Wyłącza telewizor. Słyszy oddech,
równy, miarowy.Dalej nie może go zlokalizować, jakby dobiegał zewsząd. Wygląda
przez okno. Nikogo nie ma . Podwórko powoli zasypia pozbywając się różnoletniej
latorośli. Zasłania firanki okienne i wtedy oddech staje się przyspieszony.
Wypełnia cały pokój. Chłopiec zaczyna bać się. Wychodzi do przedpokoju, otwiera
drzwi wejściowe. Na klatce schodowej panuje cisza i spokój. Uspokojony wraca do
pokoju siada na tapczanie. Oddech staje się chrapliwy. Przerażony chłopiec kuli
się w kącie między tapczanem a oknem. Zatyka uszy. On jest , głos jest. Zaciska
powieki i wtedy przeszywa go lodowaty chłód. Jedna łza spływa mu po policzku,
wolniutko. W tym momencie w przedpokoju słyszy kroki. Nie są ciężkie, jakby
kobieta na wysokich obcasach zbliżała się do jego pokoju.Podłoga skrzypi. W
mózgu młodzieńca kotłują się urywane myśli przerażenia i przerażenie. Widzi
postać kobiety zbliżającą się do drzwi. Matowa szyba nie pozwala zobaczyć
detali.Kobieta wyciąga rękę i kładzie ją na klamce . Ugina ją . Zbyszek , bo tak
na imię ma nasz bohater, składa ręce jak do modlitwy . Jego ciało ogarnia jeden
nie kończący się dreszcz. Oddech cichnie. Do uszu młodzieńca dobiega szept
wyraźny- Jesteś mój - Wrócę po ciebie. Chłopak mdleje. Odzyskuje przytomność po
chwili , która dla niego była wiecznością. Wstaje i podąża do łazienki. Czuje
się bardzo słabo, widzi swoje odbicie w lustrze . Jego kruczo- czarne włosy
zmieniły barwę na kasztanowe. I lustro , pękniete lustro w poprzek.Siedzi bez
sił na podłodze łazienki . Około godziny 23.00 znajdują go rodzice . Wrócili z
pracy.Matka , bladość twarzy i ogólną słabość bierze za chorobę . Ojcie robi mu
burę za zbite lustro w łazience. W chwili gdy podnosi głos , połówka lustra
rozpryskuje się z łoskotem o lastryko łazienki. Ojciec patrzy się ze zdumieniem
na rozsypane kawałki szkła , które utworzyły napis WRÓCĘ.


Dobranoc dobre duszyczki. Spijcie spokojnie . Maszkara stoi pod waszym oknem i
pilnuje Was dla siebie....
A biała dama pobrzękując kosteczkami, znudzonym głosem zawodziła - A ten znów
swoje . Wlazuj do trumienki.

[natla]

Czy słyszałeś ten mój wrzask przy czytaniu ))))
łaaaaaaaaaaa

[dankarol]

hi,hi,hi dobre,)

[august2]

Opowiadanie mrozace krew.. w zylach.
Fajna fabula. Ma cos z Hitchocka..

Czy Zbyszek nie ogladal czasami programu Tele-Echo?
W opowiesci jest Echo.
A ta pania to moze byla sama Irena Dziedzic??

[maladanka]

Przechodził na skróty przez cmentarz robotnik idący z nocnej zmiany i wpadł do
świezo wykopanego grobu.Noc zimna,dygocze, nie umie sie wydostać.nadchodzi
ranek,inny robotnik idzie na skróty przez cemntarz na ranną zmianę, widzi
dygocącego człowieka na dnie grobu i mówi- :Zimno ci?To po co się rozkopałeś?

[tofika]

Maladanuska)))

[tofika]

Auguscie,
jak,tylko cos podszukam,tez tu pomroze WAMkrew w zylkach..
zupelnie zapomnialam o teeeeeeeellllechuuuuuuu,tak rzeczywiscie pamiec nic a
nic Cie nie zawodzi..
Irena Dziedzic-prowadzila Tele-Echo,
bywa w wyjatkowych sytuacjach; swiatecznej telewizjii -zapraszana
szkoda ze tak malutko..widujemy jĄ..

[tesunia]

nioooooo...historyjka taka sobie....,jak dla mnie zamalo dreszczowca)
duszki nawiedzaja malych chlopcow o polnocy a nie o 23:00)

* maladanuska
z tym "odkrytym w grobie" dobre)))))))))))))))))))))))

[natla]

Zły człowiek, powinien był go zakopać, żeby nie marzł biedak.

[regine]

Nie boję się takich "dreszczowych", opowieści, choć dużo ich znam, właśnie
dzięki babbci.
Nie wierzę w duchy i sny i twardo stąpam po ziemi, choć dziś miałam koszmarne
sny....((

[del.wa.57]

Alez,mnie dreszcz przeszedł!!!dobrze,ze nie mieszkam na parterze)

[del.wa.57]

JAK CZARNY HUMOR!!!-TO CZARNY!!OO!!
Przychodzi synek ze szkoły,
Mamusiu,mamusiu dostałem
dzisiaj piatkę!!
No..i co tak sie cieszysz???
i tak masz raka!!

[natla]

To tak jak z tą prośbą mamy do synka o przyniesienie 5 kg ziemniaków.
A w czym mam przynieść - pyta synek.
W bereciku kochanie, w bereciku.

[dankarol]

Kaziu nie huśtaj ojca, nie po to się powiesił.

[del.wa.57]

Potwór Frankensteina poszedł na spacer do lasu i tam zatruł się grzybami.
Doktor Frankenstein po wyjęciu mu starego żołądka i wszczepieniu nowego,
przestrzega go:
- Następnym razem jak pójdziesz do lasu, masz jeść tylko te grzyby, które
znasz!
- Ale ja znam tylko muchomory!

[del.wa.57]

Dwóch facetow,jeden kulawy,drugi garbaty,zrobili zaklad,ze o północy przejda
sie przez cmentarz.Kulawego obleciał strach,mówi do garbatego idz Ty pierwszy,
idzie garbaty,rozgląda się wokół,wystraszony okropnie..nagle wyskakuje kostucha
i pyta;;EE!TY!!co tam masz?? ano,garba mam,rzecze wystraszny człowieczek.
Dawaj tego garba!!Szczęśliwy wraca do kulawego,stary nic sie nie boj,patrz!!
miałem garba i nie mam!!.Ciebie tez uzdrowi.Rusza kulawy idzie,rozgląda
się...wyskakuje kostucha i w te slowa EE!!!Ty!!! masz garba?? nie nie mam,mówi
kulawy,Hę...no to masz!!!!

[sagittarius954]

Chociaż jesteście jacyś tacy niezdecydowani to jednak spróbuję pociągnąć temat
dalej.))

[natla]

Noo doooobraaaa ))

[sagittarius954]

Ale nie o północy siem bojem)

[sagittarius954]

Dowcipy cool!!!)

[kesaira]

Czy Ty jesteś z krwi i kości?
Snem jakimś, albo jakaś marą?
Że niepokoisz żywych - gości chmarą
co to nie mogą usiedzieć w wieczności.

[kesaira]

Zapomniałam sie usmiechnąć, Sagittariusie, i wyszło mrocznie
)

[sagittarius954]

Zegarze , mroczny twój ton... bęg...bęg....bęg...bęg...



Mineło siedem lat. Zbyszek zmienił się nie do poznania. Z rozbrykanego chłopca
ciekawego życia, śmiejącego sie z byle okazji i patrzącego się z
zainteresowaniem na koleżanki, stał się małomównym młodzieńcem.Nauka nie szła mu
szczególnie łatwo, każde zapamiętane twierdzenie wymagało trudu do którego po
pewnym czasie nie przykładał się. Powoli odpuszczał sobie znoje nauki.Obserwował
codzienne życie innych , ale bał się w nim uczestniczyć jakby przekroczenie
granicy realności miało zadecydować o jego istnieniu.
Tkwiło w nim jeszcze wspomnienie tamtego wieczoru. Chłód , który wtedy go
przeniknął stawał się realny, niemal namacalny gdy sam pod kołdrą podciągał nogi
pod brodę.Zasypiał z otwartymi oczami. bał się zaskoczenia przez zjawę , która
zmieniła jego życie. Zdarzyło się kilkakrotnie w tym okresie, gdy budził się
oblany potem z okrzykiem - Ona wróci.
Zawsze napotykał matczyne ciepło. Jej ramiona tuliły jego strach i wątpliwości
bytu , ale nie mogły odegnać wspomnień. Gorące pocałunki, którymi pokrywała
twarz chłopca , koiły go i pozwalały mu zasnąć spokojnie obok niej. Zdawało mu
się wtedy , że zasypiając w duszy znów odzywa się ten upiorny głos.





30.10. 1972r godz 10.00

Od kilku miesięcy młody Zbyszek pracował w jednej z warszawskich fabry tak gęsto
położonych obok siebie na ul Kasprzaka. Dziwnym zrzadzeniem losu trafił na
wydział gdzie pracowało 120 kobiet na trzy zmiany, uwijając się przy produkcji
suwmiarek. Milczący młodzian najpierw wzbudził zainteresowanie wśród kobiet.
Niezliczone żarty, na początku pracy dotyczące jego samego wywoływały rumieniec
na jego policzkach , spędzany z pochmurnej twarzy gdy był sam . Kobiety
onieśmielały go, chociaż głęboko w jego podświadomości odnawiało się
zainteresowanie nimi. Wracając po pracy do domu przez park Sowińskiego,
przyglądał się klombom z różami i myślał o dniu w którym jedną z nich podaruje
swojej dziewczynie . Róże tamtego lata były dorodne, wysokie z liściami mi tak
soczystej zieleni okalającymi gałązki z cierniami.
Pączki kwiatów przybierały kształt tak niewinny, by po rozwinięciu się ,wysyłać
słodką woń do spacerowiczów. Niejednokrotnie wyciągał ręce w kirunku kwiatów,
ale zawsze przed zerwaniem wstrzymywała go myśl , że zrobi krzywdę roślinie gdy
ta nie trafi w smukłe i delikatne dłonie kobiety. Czyż celem róż ,jest być
kochanym i tą miłość przekazywać dalej?
Na wydziale chemigrafii pracowało nieliczne grono mężczyzn a jednym z nich był
mistrz Pędołowski. Mały człowieczek z łukowato wygiętymi nogami nie odstępował
Zbyszka na krok . Zbyszek odczuwał tę opiekę szczególnie boleśnie . Żadnej z
dziewczyn nie mógł spojrzeć głęboko w oczy aby mogła poznać jego nieśmiałość.
Zbyszek do kierownika-zawołał mistrz , głos poniósł się przez halę powtarzany
jak echo przez kilkanaście damskich gardeł.Skierował się wstronę pokoju
kierownika. Przez szybę widział szefa rozmawiającego z dziewczyną , jego równolatką.
Gdy wszedł , spojrzał na filigranową postać kobiety szczelnie zakrywający szyję
golf i przylegający do jej ciała. Mini spódniczka do połowy uda nie zakrywała
tego na co mężczyźni spoglądają u kobiet najczęściej. Głowa dziewczyny, z
długimi włosami koloru kasztanowego, opadającymi na plecy a wśród nich można
było wyróżnić pasemka blond.Twarzm iała okrągłą z uwydatnionymi policzkami
zaznaczonymi mocnym makijażem, podkreślającym także jej oczy koloru brązowego.
Chłopak stał i nie mógł od niej oderwać spojrzenia . Gdy ich wzrok napotkał się
na oba oblicza wystąpił rumieniec .
Do końca zmiany nie pamiętał już co robił . Starał się przebywać w pobliżu Zosi
.Ilekroć stał obok niej i czuł zapach jej włosów w jego trzewiach
rozkwitało dziwne uczucie , którego doświadczyłpo raz pierwszy. Rozchodziło sie
ono po całym ciele napełniają je ciepłem i szczęściem . Wiedział , że ją pokocha
gorąco i tkliwie , mocno jak tylko mężczyzna może pokochać kobietę po raz pierwszy.
Gdy mu podała rękę na zakończenie zmiany , wymienili uprzejmości , pochylił się
nisko i pocałował jej dłoń, Dziewczyna roześmiała się głośno , bo nie w
zwyczaju młodzieżowym był taki gest,choć domyślała się przyczyny skłonu
chłopaka. Sama myślała o nim z sympatią ale daleko jej było do miłości . Dopiero
czekała na rozpalenie tego uczucia.
Droga przez park do domo wcale nie dłużyła się Zbyszkowi.Przyglądał się
ogrodnikom , którzy zakrywali krótko pościnane róże suchymi liściami . Nie
przypominały tych wspaniałych kwiatów ze środka lata. Po obiedzie zamknął się w
swoim pokoju zajęty rozmyślaniem o Zosi .
Tymczasem Zosia wychodziła z pracy bardziej zajęta myślami o zakupach niż
chłopakiem. W drodze do tramwaju wsponiała go tylko raz.
W momenie gdy to uczyniła i zatrzymała się na krawędzi krawężnika, w oczekiwaniu
na zmianę światła, poczuła mocne uderzenie w twarz nieznanej siły i pchnięcie w
plecy, które przesuneło ją o trzy kroki do przodu.
To wystarczyło by samochód ciężarowy 66 kierowany przez młodego
żołnierza,uderzył w nią z prędkością 50 km/godz.Jak szmaciana lalka wyleciała w
powietrze , niezbyt wysoko i niezbyt daleko ale wystarczjąco, żeby koła
samochodu ciężarowego dopadły ja i zgniotły.
Resztką świadomości , zobaczyła unoszącą się nad nią piękną twarz kobiety, którą
powoli wykrzywiał grymas wściekłości . Jej system nerwowy jeszcze nie zareagował
i nie czuła bólu.
On jest mój- usłyszała syczący głos.
Dusza powoli opuszczała szczątki dziewczyny i gdy uniosła się dostatecznie
wysoko, żeby zobaczyć truchło lężące na ziemi pod samochodem, nieznana siła
wciągneła ją w ciemność.

Niczego nie świadomy Zbigniew podekscytowany znajomością, czekał na następny
dzień . Ciemna noc zbliżała się do okien i nie wzbudzała w nim żadnych obaw.
Zasnął.
Śniła mu się Zosia stjąca smutno przed cmentarzem . Wystające z grobów dłonie
kiwały się zapraszając ją do siebie .
Obudził się w środku nocy z wielkim niepokojem w sobie .Przez myśl przelatywały
mu urywki z dnia który minął.Wróciło uczucie strachu, którego doznał w tym samym
pokoju siedem lat temu. Lodowaty chłód dopadł jego serce . Chciał się wyrwać i
wybiec z pokoju. Starał się naprężyć mięśnie grzbietu i nóg. Leżał bezwładny ,
zamiast okrzyku wydobył się z jego gardła cichy jęk .
Znów usłyszał ten oddech. Tym razem sufit rozstępował się i do pokoju wpływała
czarna cuchnąca chmura , wydobywał z niej się ten głos który mówił
- Na każdą, którą spojrzysz i obdarzysz uczuciem rzucę klątwę , zniszczę ,
zabiję - i zobaczył zjawę , Rzadkie włosy na czerepie , trupio blada sucha
twarz i szpony które kierowały się w jego stronę jego twarzy. Czarny płaszcz
którym była okryta odchylił się i zobaczył Zosię , tkwiącą między żebrami zjawy
skrępowaną drutem kolczastym z przeszpilonymi wargami igłami szewskimi. Z oczu
jej płyneły łzy .Gnijące mięśnie luźno zwisały obok żeber upiora.
Powoli głowa upiora zbliżała się do jego głowy.
-Jesteś mój -zacharczała i złożyła pocałunek na jego ciepłych wargach.
Poczuł zimne, piaszczyste, cuchnące usta z których wydobywały się wijące glisty.
Serce Zbyszka na moment staneło a później zatrzepotało jak wrobelek trafiony z
procy. Szarpał się mocno .
Stracił przytomność...

Biała dama spojrzała smutno na mnie i rzekła :
- chcesz się przestraszyć ?- i gestem pokazała kuchnię - tam w zlewie czekają
cię cudności. Nie znoszę kręcić się po domu gdzie zamiast mnie dzwonią talerze.


.

[sagittarius954]

B . przepraszam ale w związku z natłokiem zadań w pracy nie mogę nadążyć z
przygotowaniem następnego odcineczka opowiadania.Postaram się jutro wieczorem z
wystartowaniem następnej części.

[kesaira]

Ales mnie przestraszył !!
Przypomniały mi sie kolonie letnie, na których nocą dziewczyny opowiadały
podobne historie. Dobrze, że zapomniałam

[emma50]

Obiecała:"WRÓCĘ" - i co? zapomniała? w innym miejscu musiała postraszyć?
przespała godzine duchów?

[sagittarius954]

Emmo proszę spojrzy troszeczkę do góry do mojego poprzedniego wpisu.

[regine]

Bardzo zaintrygowała mnie ta opowieść o Zbyszku...i Zosi, ktra odeszła w
czarną, bezkresną dal....
Czekam z niecierpliwością na ciąg dalszy...
Tylko jedno mi się nie zgadza...Dlaczego umierająca Zosia, została wciągnięta w
czarną czeluść, odchodząc z tego świata....Niewinne, odchodzące osoby idą "w
stronę, pięknego, kojącego blasku"...
Więc chyba coś mrocznego nam szykujesz co wynika z dalszego zapisu....
Czekam na dalszą część, niecierpliwie )

[sagittarius954]

Regine dobre opowiadanie nie może wszystkiego wyłożyć od zaraz. zadam pytanie
czy mam ciągnąć dalej? Wybywam . Praca. Wrócę do Was wieczorem.

[regine]

Ciągnij, to opowiadanie, warto nawet po pracy ))
Czekam, niecierpliwie...Jakby co do Woli nam niedaleko, rzut beretem, znajdę
Cię i posłucham....Co dalej z Zosią - Zjawą i Zbyszkiem ????

[dankarol]

No, ta historia rozwija się coraz lepiej, czekam do wieczora z niecierpliwością.

[del.wa.57]

Sagittariusie!!!ale pięknie opowiadasz....czekam na dalszy ciąg))

[emma50]

Dotrzymała słowa i zjawiła się. To pewnie dzisiejszej nocy też zjawi się, więc
ja wyłączę komputer przed godziną duchów - na wszelki wypadek - bo może
bezpieczniej będzie poczytać jutro rano?

[kesaira]

...tylko, że... ja sie już boję...

Sagittariusie, chyba Cię nie spłoszyłam czterowierszem?
W ps dołączyłam usmiechy.

[dankarol]

Upiór
Kiedyś kneź Dreptak jeszcze w łożnicy
Leżał przed pójściem do łaźni,
Aż tu przychodzą doń wojownicy
Hej, wojownicy odważni.
Zdumiał się Dreptak, koszulę spuścił,
Co ją chciał ściągnąć przez głowę,
- A was – zapytał – kto tutaj wpuścił
Na te komnaty kneziowe?
Pod nimi zasię drżą aż kolana,
Cali ze strachu się pocą…
- Myśmy – rzekł jeden – przyszli do pana,
Bo w zamku straszy coś nocą.
Oj straszy, straszy to całkiem nieźle i
Chowa się w różne framugi,
Chodzi po zamku w jedwabnym gieźle.
A pysk ma o… taaaaki długi!
Uszy ma takie wielkie jak kapcie,
A Oczki całkiem maciupcie,
Więc, mości książe, wy to coś złapcie
Albo w ogóle coś zróbcie.
Tu kneź okazał męstwo i władzę
I rzekł: - Nie martwcie się, goście,
Już ja z tą zgagą sobie poradzę,
A teraz pa! Się wynoście!
A kiedy wyszli bijąc pokłony
Książę wyskoczył spod koca
I krzyknął, wpadłszy do izby żony
- Ty, gdzie się włóczysz po nocach?
Andrzej Waligórski

część 3 ...

[sagittarius954]

Tak spokojnie w każdej minucie ...




Następnego dnia pierwszy do pokoju Zbyszka wszedł jego brat. Otworzył drzwi i
powiedział - mamo - później głośniej - m a m o - wreszcie krzyknął nienaturalnym
głosem - MAMO- .
Matka zerwana ze snu wyskoczyła z łóżka i z błędnym wzrokiem biegła do pokoju
syna . Odepchneła Marka i zobaczyła ...
Zbyszek przewieszony przez rant wersalki z głową do dołu i rękoma bezwładnie
rozrzuconymi na boki leżał nieprzytomny. Górna część piżamy rozpięta a przez
piersi ciągneły się cztery rysy, kończąc się w dolnej części brzucha. Widok ten
matkę przeraził, osuneła się na kolana.
-Boże - wyrwało jej się z zaciśniętej krtani- co tu się stało?- zadała pytanie
na które nie było odpowiedzi .
Rękami objeła głowę syna i próbowała ją podtrzymać. Razem z
Markiem ułożyli nieprzytomnego Zbyszka na wersalce.
- Mamo trzeba lekarza- stwierdził Marek
- Dzwoń , na co czekasz, dzwoń!- odpowiedziała łamiącym się głosem Marta.
Brat wykręcał kilkakrotnie numer pogotowia zanim się z nim połączył.
- Tu stacja pogotowia ratunkowego oddziałna Woli słucham- odezwał się głos w
słuchawce.
- Proszę pani , moj brat jest nieprzytomny proszę przyjechać - Próbował
powiedzieć jak najszybciej .
- Proszę podać przyczynę utraty przytomności , wiek , adres zamieszkania, numer
telefonu z którego pan dzwoni-w odpowiedzi zabrzęczało w słuchawce.
Gdy powiedział wszystko i wyjaśnił, dowiedział się , że w przeciągu 15 minut
przyjedzie pogotowie . Wybiegł z mieszkania otworzył drzwi klatki zablokował
kawałkiem cegły i wrócił do mieszkania.
Pogotowie przyjechało po 45 minutach a raczej lekarz z kierowcą , ponieważ
karetki wykorzystywane były do poważniejszych przypadków w Warszawie.
Lekarz, gdy wysiadał z karetki robił to niespiesznie i spacerkiem poczłapał w
stronę klatki schodowej.
-Panie doktorze szybciej szybciej- wołała matka.

-proszę pani proszę nie panikować- stwierdził spokojnie - pacjent oddycha , stan
jest stabilny . W takim wieku się nie umiera.
Wyciągnął słuchawki i przykładał do piersi chorego.
- Dlaczego syn się podrapał- zapytał
Panie doktorze to nie on , on był nieprzytomny.- powiedziała matka.
-Proszę pani , widzę dokładnie za paznokciami dużą ilość naskórka , trudno go
nie zauważyć , kto miłby to uczynić duch- zapytał- i nie czekając na odpowiedź
dodał- czy syn jest człowiekiem zrównoważonym?
- panie doktorze nie cierpi na zaburzenia psychiczne.- odparła matka.
-proszę pani po odgłosie serca syna stwierdzam wadę wrodzoną serca , trzeba
przewieźć chorego do szpitala na badania które skonkretyzują diagnozę, więcej
powiedzieć nie mogę- .
Rozpoczeły się targi matki Zbyszka z lekarzem kto ma to uczynić . Lekarz upierał
się , że karetka przewozowa . Wreszcie ubłagała go i zgodził się zabrać syna do
szpitalą .

Zbyszek odzyskał przytomność w dwie godziny później . Leżał otoczony drucikami i
ssawkami poprzyklejanymi do jego piersi. W pierwszej chwili niczego nie pamiętał
i dziwił się , że leży na białej sali wśród kilku innych pacjentów.
Później przypominał sobie wydarzenia z poprzedniego wieczoru.Zaczął głośno
oddychać co zauważyła trzydziestokilkuletnia pielęgniarka, krótko obcięta
blondynka w białym fartuchu.
- Pani doktor , nasz uroczy pacjent wrócił- Uśmiechneła się w jego stronę.
Do zbyszka podeszła lekarz dr Gąsecka .
Panie Wnuczkowski, jestem lekarzem , słyszy mnie pan? - Spytała
Kiwnął ręką ,że tak a ona ciągneła - znalazł się pan u nas ponieważ stracił pan
przytomność z odczytanych danych zapisu EKG ma pan niedotlenienie serca, to w
młodym wieku się zdarza. Postaramy się doprowadzić pana szybko do stanu
używalności . Powinniśmy w przeciągu kilku dni poznać przyczynę pańskiej choroby.
Leżał na łóżku i czuł się bardzo słaby. Wydawało mu się , nie miał pewność , że
powietrze które wciąga do płuc zasysa przez jakiś filtr. Odwiedziła go matka , w
jej oczach zobaczył wielką troskę o siebie. Ujął jej dłoń.
- Mamo , tak mi przykro musiałaś się o mnie martwić-.
- Głuptasie a po co są matki-i przytuliła jego dłoń do swego policzka.
Widział przez szybę jak rozmawiała z dr. Gąsecką. Nie miały zadowolonych min.
Zażył proszki po których poczuł się lepiej i niewiadomo kiedy usnął. Spał długo
, całą dobę .Wieczorem od pielęgniarki dowiedział się , że byli rodzice a
ponieważ spał na prośbę lekarza nie czekali na przebudzenie. Zostawili mu jabłka
, które wolał wąchać niż jeść.
Nastpnego dnia został przeniesiony na salę ogólną. Leżał wśród kilku pacjentów ,
sam zaczął podnosić się złóżka i robić pierwsze kroki . Pielęgniarki i lekarze
zachęcali go do spacerów . Zdawkowe wymiany zdań i i rozmowy toczyły się o
wszystkim i o niczym. Temat chorób przebijał wszystkie inne i zdiwienie
współłóżkowców , że w tak młodym wieku można chorować na serce. Gdy towarzysze z
sali spali lub byli zajęci lekturą myślał o zjawie . Jednak Zosia była tematem
wiodącym . Tak bardzo chciał ja zobaczyć i nie potrafił sobie wytłumaczyc tego
widzenia jej w środku zjawy. Czy jeszcze może mnie coś więcej przestraszyć?
Czego się boję ?
W piątek 3 listopada odwiedził go mistrz Pędołowski. Z torbą owoców i życzeniami
od wszystkich pań i panów z wydziału , szybkiego powrotu do zdrowia.Rozmowa
toczyła się wokół wszystkich spraw jakie dotyczyły go w pracy , jednak Zbyszkowi
najbardziej zależało , żeby dowiedzieć się co słychać u Zosi. Mistrz starannie
omijał ten wątek . Wreszcie powiedział: - Zbyszku - spojrzał na niego - nie wiem
czy mogę ci to powiedzieć , ale Zosia Grabska miała wypadek samochodowy.
Zbyszek aż wstał.
-Panie mistrzu, co u niej , - zaglądał mu w oczy -co z nią , w jakim jest szpitalu?!
Pędołowski gdy wypowiadał te słowa spuścił wzrok na ziemię - Zbyszku ona nie żyje .
Zbyszek powoli siadał na swoim łóżku. oparł ręce na udach a następnie
rozczapierzył palce i tępym wzrokiem patrzył się w nie .
- Jak to-szeptał -jak to - powtarzał bezmyślnie .
Wizyta została przerwana . Lekarz dyżurujący i panie pielęgniarki zajeły się nim
bardzo troskliwie . Wykres EKG nie wykazywał odchylęń od normy , niewielka
zwyżka ciśnienia bez wpływu na jego zdrowie. Dostał proszki uspokajające . W
jego umyśle budziła się nowa myśl. Bardzo chciał spotkać upiora . Nie zależało
mu ju ż na swoim życiua zjawa powinna mu coś wytłumaczyć . Pod wieczór do
jednago z pacjentów przyszła żona . Przyniosła mu pęk róż . Rozsiewały swój
zapach . W oczach kobiety zobaczył wielką miłość do mężczyzny. Trzymała jego
dłonie w swoich , mówiła coś szeptem ale czule i co chwila opierała swoje czoło
na jego piersi .
Pomyślał ile trzeba znieść przeciwieństw losu aby stać się mężczyzną?
-Suko, chciałbym cię zobaczyć.
Spojrzał w okno . W górnej części zobaczył uśmiechniętą twarz zjawy.
- Już się ciebie nie biję - szepnął do niej .
Na zewnątrz rozszalała się burza...



Biała damo? Co z tobą ? Gdzie jesteś?

[regine]

Szkoda mi Zbyszka, nie ma Zosi, tylko męczy go ta złośliwa, wredna zjawa...(
A początek znajomości już, już wydawał mi się z życia wzięty. A tu masz Biała
Dama i do tego złośliwa, z pazurami....
Czego może chcieć od biedaka ???
Nawet szpital jej nie wystraszył )

[regine]

Czekam na dalszą część )

[del.wa.57]

Bardzo mi żal biednego Zbyszka,zeby sie tylko nie zalamał po smierci Zosi.
Trzymam kciuki i niecierpliwie czekam na dalszy ciąg)

[annal74]

Czytam z zapartym tchem , lubię takie opowieści , doskonale , że w odcinkach .
Poproszę o więcej.

[natla]

A ja wytrzymuje.....nie przeczytałam 2 i 3 cz. Poczekam, aż Strzelec wyjąka
ostatni odcinek i przeczytam całosć ))i....wtedy go dopiero pochwale

[emma50]

"Często w duszy mi dzwoni pieśń, wyłkana w żałobie,
O tych dwojgu ludzieńkach, co kochali się w sobie.

Lecz w ogrodzie szept pierwszy miłosnego wyznania
Stał się dla nich przymusem do nagłego rozstania.

Nie widzieli się długo z czyjejś woli i winy,
A czas ciągle upływał - bezpowrotny, jedyny.

A gdy zeszli się, dłonie wyciągając po kwiecie,
Zachorzeli tak bardzo, jak nikt dotąd na świecie!

Pod jaworem - dwa łóżka, pod jaworem - dwa cienie,
Pod jaworem ostatnie, beznadziejne spojrzenie.

I pomarli oboje bez pieszczoty, bez grzechu,
Bez łzy szczęścia na oczach, bez jednego uśmiechu.

Ust ich czerwień zagasła w zimnym śmierci fiolecie,
I pobledli tak bardzo, jak nikt dotąd na świecie!

Chcieli jeszcze się kochać poza własną mogiłą,
Ale miłość umarła, już miłości nie było.

I poklękli spóźnieni u niedoli swej proga,
By się modlić o wszystko, lecz nie było już Boga.

Więc sił resztą dotrwali aż do wiosny, do lata,
By powrócić na ziemię - lecz nie było już świata."

[natla]

Strzelcu miły, co to za opóźnienie? )

[sagittarius954]

Ależ nie chcę Was codziennie zanudzać ) postaram się dziś wysłać część 4 a
piątą w sobotę .

[natla]

To jeszcze napisz, ile masz tych części ))muszę sie nastawić ....

[del.wa.57]

Okropna ta zjawa!!!sama bym ja rozszapała!!upssss..może usłyszy??i nie daj
Panie przydzie do mnie w nocy??nie jeszcze poczekam sobie na ta zmorę...co On
biedny zrobi??)ale trzymasz nas w napięciu Sagittariusie!!!

[sagittarius954]

A 6782 odcinki? Może więcej? )))

[natla]

No to będzie wirtualne morderstwo
A mógłbyś od końca pisać? No wiesz.....możemy umrzeć z ciekawosci, a wtedy kto
na forum będzie.....

[sagittarius954]

Zgodnie z pani sugestją w sobotę niedzielę dwa następne odcinki i w poniedziałek
zakończenie

[del.wa.57]

Umrę z ciekawości!!!!Sagittariusie litośći!!)

[regine]

No i nie ma części przedostatniej, a północ tuż, tuż ....
Soboty końcówka, Strzelcu !!!

część4...

[sagittarius954]

Czy jeśli nie byłoby czasu to zjawy mogłyby istnieć?...


W szpitalu spędził jeszcze dwa tygodnie. Diagnoza , rozszerzenie aorty, mała
niedoczynność zastawki aortalnej, nadciśnienie tętnicze . Kardiolog , który
prowadził go zachodził w głowę co mogło być przyczyną choroby , badanie
aortografii nic nie wykazało i niewiele wnosiło do sprawy. W tym okresie myślał
już tylko o Zosi i jej pogrzebie. Rodzice bojąc się nawrotu choroby omijali
temat Zosi. Zbyszek wymusił na matce jej obecność w jego imieniu na pogrzebie i
że złoży wiązankę na jej grobie. Uprosił rodziców , że sam wyjdzie ze szpitala.
Cel miał jeden.


Rozmowa z upiorem.


Spotkać zjawę . Rozmawiać z nią . Jeśli trzeba oddać życie to proszę , czy można
cierpieć więcej za życia czy po śmierci? Kim lub czym jest zjawa? Co od niego
chce? Jak go chce wykorzystać? Pytania za pytaniem cisneły się na jego usta.
Gdzie szukać odpowiedzi? Przed spotkaniem ze zjawą nocą ma opory . Człowiek nie
jest stworzeniem nocnym . Pozostaje tylko dzień. Pojawiała się w różnych porach
popołudniowo nocnych .Czy uda ją się sprowadzić ? Zareagowała gdy powiedział do
niej - suko. I dlaczego nie wpadła do sali gdzie leżał i nie rozszarpała go? Co
było w niej takiego że nie zrobiła tego .Minął mały niski budynek ,
przyszpitalne prosektorium, gdzie ciągle do godzin popołudniowych wydawano zwłoki.
Jest pochmurno, zwykły jesienny dzień. Do przystanku autobusowego powtarza-
suko, suko , suko- mając w myślach postać upiora. Przechodzi koło kosza ze
smieciami, nagle wokół przystanku zrywa się wiatr i pojawia się wir powietrzny .
Unosi do góry śmieci i rzuca je na Zbyszka. Stanął oblepiony nimi. Grupa
młodzieży wychodząca ze szkoły , rechocze wesoło ubawiona widokiem Zbyszka.
Pokazują go palcami. Zbyszkowi wcale nie jest do śmiechu. Powoli uwalnia się z
resztek śmieci i słyszy wokół siebie jej oddech. Ten głos też nie jest przyjemny
w dzień. Rusza biegiem przed siebie , przebiega przejście dla pieszych na
żółtym świetle i wbiega na odcinek ulicy Kasprzaka od Płockiej do Bema . Jest
rzadko uczęszczany przez przechodniów . Mógł swobodnie rozmawiać ze zjawą nie
krępując się ludzi.
-Co zrobiłaś Zosi- zapytał.
Odpowiedział mu szyderczy smiech.
- CzyZ nie mówiłam ci , Ze nie mozesz obdarzyć uczuciem żadnej kobiety.
-Wiem że nie zyje, widziałem ją pod twoim płaszczem . Czemu ją więzisz?
-Tak stanie się z każdą u której pojawi się chociaż nić zainteresowania tobą .
-Więc potrzebujesz mnie?
-Niebywale jesteś domyślny .
- Ja już podjąłem decyzję , zabij mnie a ją wypuść.
Poczuł uderzenie w twarz.
-Nie ty będziesz decydował co mam z tobą zrobić.
Z rozciętej wargi posączyła się strużka krwi.
-Czujesz serce - spytała i jego serce zabiło mocniej i szybciej- człowiek to
takie słabe stworzenie. W jednej chwili zgasiłabym cię jak pochodnię.
Uderzył w błagalny ton z zabarwieniem szantażu.
-proszę cię o rozmowę z Zosią albo popełnię samobójstwo- zatrzymał się jak i
jego serce. Otworzył szeroko usta jakby większy łyk powietrza zmusił je do ruchu.
-Marny z ciebie negocjator-zarechotała zjawa.
Upadł na kolana. Serce znów ruszyło w powolnym rytmie.
-Będę twój- obiecał-tylko pozwól mi rozmawiać z nią.
Długo nie mógł usłyszeć głosu upiora i wreszcie ją zobaczył przed sobą o kilka
kroków . Odchylała płaszcz i pokazywała Zosię.
- Z nią nie , z jej duszą tak.
- Czekaj - sykneła , znikła.
Minął ostatni budynek PAN-u i drzewo, które wrastało w chodnik.Kropelki potu
wystąpiły na czoło. Na przeciwko niego od strony ulicy Bema szedł starszy pan na
spacer z psem. Ulicą normalnie przejeżdżały samochody. Gdy zrównali się ze sobą,
starszy człowiek zatrzymał się i spytał:
-Źle się czujesz młodzieńcze, niedobrze wyglądasz?
- dziękuję wszystko w porządku- odpowiedział.
Pies , który ominął go z podkulonym ogonem, wbiegając prawie na jezdnię, stanął
kilkanaście metrów dalej , wyraźnie się bał.

W domu przywitał Zbyszka brat. Pokój posprzątany sterylnie rzucał się w oczy .
- To mama- spytał Marka, rzucając wymowne spojrzenie na pokój.
- Tym razem nie , to ja.
-A tobie co odbiło?
-No wiesz, nie możesz się przemęczać.
- Dzięki stary, nie wygłupiaj się i nie traktuj mnie jak staruszka, czuję się
normalnie , odziedziczyłem tylko po rodzicach nadciśnienie tętnicze, daj
zapalić- poprosił Marka.
- Tobie nie wolno.
- Zostaw te gadki lekarzom, chodź usiądziemy sobie i pogadamy .
Usiedli na wersalce.
- Co tobie stało się w wargę?- spytał Marek.
- Przygryzłem ją - skłamał Zbyszek i pomyślał, jakie to proste.
Zaciąnął się papierosem, co dalej , jak żyć? Przymknął oczy.
- Jak z tobą gadać jak ty znów odleciałeś- machnął na Zbyszka Marek i wyszedł z
pokoju.
Zbyszek leżał na wersalce i cieszył się, że jest znów w domu. Zwolnienia
poszpitalnego dostał jeszcze dwa tygodnie i wcale nie chciało mu się wracać do
rozkrzyczanych kobiet i pracy. Czekała go jeszcze trudna rozmowa z matką.
Wiedział już , że będzie kłamał i nie powie prawdy jej ani nikomu. Zostanie sam
ze swoimi kłopotami. Kto mógłby uwierzyć w zjawy i upiory? Wezmą go za psychola
którego w końcu trzeba będzie zamknąć w szpitalu. Pruszków czy Ząbki?
- Dalsze moje życie to gra- uśmiechnął się do siebie- tylko sędziego brak...



-Biala damo , gdzie byłaś?
- Od czasu do czasu odwiedzam znajomych na cmentarzu , ale wyznam ci prawdę - u
ciebie jest najbardziej sucho.

[regine]

Do części czwartej ....
Szkoda mi Zbyszka, zjawa wyśsie z niego ostatnie tchnienie, za duszę Zosi...
Ciekawe, czy piąta część doprowadzi go do Zosi ???
Czy Zosia przyjdzie do niego, jako biała dama...???
Ze zdrowiem też nietęgo chłopak "przędzie" (
Ciekawi mnie bardzo zakończenie....

...część 5

[sagittarius954]

Ciężko mu się rozmawiało z matką. Domyślała się czegoś niezwykłego, co mogło
wydarzyć się w życiu syna . Brała pod uwagę nieszczęśliwą miłość i odtrącenie
Zbyszka przez inną kobietę. Jak każda matka, rozpościerała nad nim swoje
skrzydła , aby uchronić go przed czymś lub kimś co mogłoby skrzywdzić syna ,
wiedziała również , że opieka nad nim nie może trwać bez końca.
Śmierć młodej dziewczyny i prośba Zbyszka o uczestnictwo matki w jej pogrzebie,
jeszcze bardziej pogłębiły zaniepokojenie Marty. Zbyszek tłumaczył matce w jaki
sposób poznał dziewczynę i że oprócz sympatii nic nie łączyło go z Zosią Grabską.
Ponieważ była to pierwsza dziewczyna , którą poznał w pracy dosyć blisko, chciał
ten fakt specyjalnie zaakcentować, sam przecież nie mógł uczestniczyć w pogrzebie.
Prosił matkę o streszczenie pogrzebu Zosi i czy nie wydarzyło się nic
niezwykłego w czasie smutnej uroczystości. Marta zrobiła zdumioną minę , gdy
usłyszała o niezwykłych wydarzeniach , było to co najmniej niesmaczne, że jej
syn pragnie usłyszeć o czymś niezwykłym. Opowiedziała mu o pięcioletnim
braciszku , który nie rozumiał powagi sytuacji i podbiegał do znajomych pytając
się ,kiedy Zosia wróci od Bozi, o koleżankach, licznie przybyłych na ostatnie
pożegnanie , wieńcach i wiązankach pokrywających grób, panującym w rodzinie
zwyczaju chowania zmarłych w grobie niemurowanym . Wreszcie o tym niezwykłym
wydarzeniu , gdy trumna z Zosią nieumiejętnie wkładana do grobu przez grabarzy
została zaklinowana jakby broniła się przed miejscem ostatniego spoczynku.
Długo trwała cisza po opowieści matki.
Zbyszek wstał i pocałował matkę w policzek.
-Dziękuję ci mamo- powiedział
-Czy gdy ja umrę też bedziesz szukał atrakcji na moim pogrzebie?- Spytała.
Próbował zlekceważyć sytuację pytaniem.
- Czy nie ma lepszej zabawy od wesołego pogrzebu?- roześmiał się - skłamałem
matce- pomyślał. Nie był to moment szczególny do przypominania sobie kiedy matkę
oszukał, sumienie jednak odezwało się.
- Nie umieramy mamo- znów podszedł do niej - czy mogłabyś podać w której alei
leży Zosia . Matka podeszła do regału , wzieła torebkę , otworzyła ją i podała
mu karteczkę z zapisanym numerem .
Popatrzyła w jego oczy i zobaczyła smutek .
- Może źle go oceniłam- pomyślała.
Cokolwiek było w sercu syna tylko on miał do tej sprawy klucz.


Następnego ranka wstał jak wszyscy opuścili dom i udali się do pracy. Zjadł
śniadanie i myślał o ubraniu się . Założył garnitur bo kochał Zosię i koszulę w
kratkę którą bardzo lubił.Jeszcze , cieplejsza kurtka i ruszył do tramwaju 26 ,
krótszą drogę przez cm. Wolski- ominął. Tramwaj poruszał się leniwie, kołysząc
się na boki i raptownie hamując na przystankach. Wpuszczał do swojego wnętrza
szaro ubranych ludzi o szarych twarzach i ich sprawy poruszane w czasie jazdy.
Przy ulicy Targowej przesiadł się w tramwaj 34 i dojechał pod samą bramę
cmentarza Bródnowskiego. Szeroko rozwarta brama zapraszała na teren cmentarza
gości, jak i przyszłych gospodarzy. Jedni w skupieniu podążali w orszakach,
drudzy, słuchając tego skupienia, docierali na miejsca.
Miesiąc listopad jest jednym z tych miesięcy, kiedy ludzie odwiedzają groby
bliskich zapalając lampkę pamięci. Idąc środkiem alei rozglądał się na boki
patrząc na groby. Liczne lampki, spalone, szczerniałe od temperatury i okopcone
wystawały z wieńców i kwiatów położonych na grobach. Nieliczne liście,
pozostające na konarach drzew, dodawały uroku temu śpiącemu miejscu. Te , które
spadły , o barwie jasnobrązowej, żółtejm, czerwonej, gniły, zgromadzone w kopy,
na poboczach alejek.Zobaczył miejsce spoczynku Zosi z daleka. Wieńce, wiązanki
straciły świeżość ale wybijały się z pośród zabudowanych i zajętych pomników.
Prosty drewniany krzyż i przybita tabliczka do niego : Zofia Grabska lat19
zmarła śmiercią tragiczną. Z boku grobu stał krzew jałowca, który w pierwszych
latach wzrostu, został przyciśnięty czymś ciężkim i rósł krzywo. Czekał jednak
na Zosię bo jedną gałąź ,na wysokości dwóch metrów rozpościerał nad grobem i
ochraniał to miejsce przed słońcem i deszczem.

Podszedł do grobu , stał w milczeniu . Schylił się , wyciągnął z kieszeni
zapałki i zapalił dwie lampki , które zgasił wcześniej wiatr. Ukląkł i po raz
pierwszy w życiu modlił się żarliwie o życie dla duszy Zosi.
Ogromny głaz przytłaczający jego sumienie , kruszył się. Upadł twarzą na
wiązanki kwiatów .
- Zosiu , Zosieńko - szeptał- wybacz mi , proszę .
Objął ramionami grób dziewczyny jakby chciał zostać tu na zawsze .
Nagle usłyszał szelest i głos zjawy:
- Chcesz rozmawiać z nią .
- Tak - odpowiedział i zaczął zapadać się.
Jego świadomość przebiła się przez piasek pokrywający grób, wieko trumny, ciało
dziewczyny i weszła w ciemność...


Biała dama zakrywając usta kołdrą , zrobiła przerażone oczy i spytała:
- I co dalej?

[regine]

No, no...jednak pozwoliła Zbyszkowi na spotkanie z Zosią....
Niesamowite opowiadanie, niby realne ale z domieszką horroru.
Może się mylę ???Bo w horrory nie wierzę, chyba, że chodzi o sprawy namacalne.
Ale z zainteresowaniem poczekam na zakończenie.
Coś jak książka "Z księżycem ci do twarzy",
Straszna i jakże prawdziwa, opowieść o życiu i śmierci.
A dla miłości zresztą, nie istnieją żadne granice,
nawet te dotyczące życia i śmierci...

[sagittarius954]

Aż dziwne , że wy kobiety nie rozszyfrowałyście tego opowiadania . Czyżby
intuicja Was zawiodła?/ Żarówka mi się spaliła , 12v w lampce przy komputerze bo
bym dopisał ostatnie dwie częścia tak idę spać . Dobranocki wszystkim życzę.

[regine]

Zbyszku, trudno nie rozszyfrować, wiem o czym piszesz.
Ale powieść w odcinkach to prawie serial, których nie oglądam.
Ale powieści z życia wzięte, w odcinkach,
to już zupełnie co innego...)))))))))
Nie wykręcaj się lampką tylko, szybko pisz zakończenie,
Nie piszę czego, zakończenie. Większość z nas wie na 100% co opowiadasz...
Napiszę po ostatnim odcinku. Może być ???

...część 6...układ.

[sagittarius954]

Stracił pojęcie czasu i z przestrzenią miał kłopot. Jak określić coś co nie ma
wymiaru, jest tylko pustka i kolor czarny zmieniający swe odcienie aż po szarość.
Minął nicość albo ona go mineła , zbliżał się do słyszalnych dla jego ucha
szumów , jęków i głosów. Z gęstwiny mroku wyłaniał się obraz Zosi. Stanął przed
nią w milczeniu.
- Co mi przynosisz? - słyszał jej głos , lecz przeszpilone wargi nie poruszały
się - wolność czy więzienie?
- Wybacz mi - zdołał wydusić z siebie.
- Nie mam ci nic do wybaczenia - powiedziała - nie ty jesteś przyczyną mojego
nieszczęścia i nie powinieneś się martwić.
- Zosiu ofiarowałem swoje życie za twoją wolność, ale od woli zjawy zależy kogo
wypuścić mnie czy ciebie.
- Źle zrobiłeś - odpowiedziała i ciągneła dalej, mówiąc monotonnym głosem - ty
masz cieszyć się życiem , wracaj na ziemię.
- Jest mi ciężko , pokochałem cię i tego samego dnia utraciłem.
- Nie było widocznie przeznaczone dla mnie życie z tobą , nie przebywaj tutaj za
długo. Śmiertelni niech pozostają na powierzchni życia.
- Tak bardzo chciałbym być z tobą .
- Odejdź i nie wracaj ,zapomnij o mnie , skąd wiesz ,że patrząc na mnie nie
widzisz wizerunku jaki zjawa chciała przedstawić - zamilkła , jej podkrążone
oczy zamkneły się, domagając się końca rozmowy.
Nie protestował, wracał przez puste przestrzenie. Uczucie żalu nie odstępowało
go. Krzyknął:
- Zjawo , chcę z tobą rozmawiać i zawrzeć z tobą układ!
Trwał w pustce długą chwilę, bojąc się ,że zostanie tutaj sam bez bliskiego mu
wizerunku Zosi. Wyłoniła się z ciemności i staneła przed nim głowa zjawy,
błyskając czerwonymi ślepiami.
- Czego dotyczyć ma układ?- spytała.
- Wypuść Zosię a na zawsze będę twój.
- Co to za interes skoro i tak jesteś mój - błuskawicznie zmieniała położenie.
- Wiem , że żywisz się krzywdą ludzką, strachem , nieszczęściem , każda tragedia
i zło ludzkie to pokarm którym się delektujesz, upijasz się tą mieszanką jak
narkotykiem i czekasz na następną ofiarę.
- Haaaaaa- wycharczał czerep- nareszcie kojarzysz.
- Zrozumiałem i pragnę wolności dla Zosi, będę donosił ci kolejne ofiary i ich
nieszczęśca ale wypuść duszę Zosi.
Zaległa cisza. Czerep zniknął. Po chwili ukazał się i Zbyszek usłyszał?
- Zgadzam się, naznaczam cię znamieniem motyla , kładę go na twojej piersi na
pamiątkę naszego układu. Szpon wyłonił się z ciemności i dotknął niewidocznej
dla Zbyszka piersi.Przeszył go ogromny ból.Rozżarzone żelazo tkwiło w
kształcie owada obok serca.
- A Zosia?- chciał być pewien układu
- Pieczęć , znamię, to gwarantuje- wydeła pogardliwie wargi. Znikła.
Wracał do krainy życia. Jego świadomość znów rozgościła się w ciele.
- Panie tak nie można , tak nie można , pan jest młody - czyjeś ręce szarpały go
i próbowały podnieść z grobu- proszę się pomodlić, nie rozpaczać bo może pan
przyciągnąć duszę zmarłego do siebie- tłumaczyła starsza pani.
- Już dobrze , już dobrze - powtarzał, podniósł się i spojrzał za oddalającą się
starszą panią. Zawiał wiatr. Spośród liści, wiązanek i kwiatów, wydobywała się
biała mgła. Uniosła się w górę i ukształtowała w wizerunek Zosi.Uśmiechneła się
do niego i spoważniała jakby była świadkiem układu. Całe niebo pokrywały ciężkie
szaroniebieskie chmury i tylko w jednym miejscu przebijał się promień słońca. U
ponóża chmur cieniutki jak złota niteczka rozszerzjący się w kierunku
cmentarza.Rozświetlił na moment i ogrzał miejsce spoczynku, pozwolił jednej
duszy wejść do siebie . Zosia powędrowała w jego kierunku. Powała chmur zamkneła
się i znów było szaro ,zimno i smutno.Po raz pierwszy od wielu dni Zbyszek był
szczęśliwy. Uniósł do góry ręce i gdy promień zniknął, wolno je opuścił.Tracił
swoją pierwszą miłość, ale może zyskiwał obrońcę, tam wysoko.Wracał do domu
taksówką którą złapał na ulcy św. Wincentego i nie myślał o układzie ze zjawą.
Taksówka szybko dowiozła go do domu.Kierowca próbował rozpocząć rozmowę ale
Zbyszek zbył go milczeniem.
- Milczący ten pasażer, odludek jakiś- pomyślał kierowca i do końca drogi nie
zajmował się pasażerem.
Zbyszek zapłacił za kurs i dotarł do domu. Tylko raz pomyslał o zjawie gdy wziął
do ręki gazetę sportową i zobaczył kolumnę z wynikami meczów .
- Ciekawe czy tak jak tu w kolumnie gdy liczba strzelonych bramek równa się
straconym zasada ta nie rozpościera się ina ludzi . Dobrych ludzi jest tyle samo
co złych? Po której stronie ja wyląduję?
Koniecznie chciał zaskoczyć rodzinę czymś pozytywnym i wymyślił , że ugotuje
zupę pomidorową. Tylko z makaronem miał kłopot i musiał przekładać go do dwóch
garków.





Biała dama odwróciła się do mnie plecami - dalej to ja znam tą historię same nudy.

[tofika]

Zbyszku,,,
"dalej bedzie nudna"?
bedzie z zycia wziete... ,nie pozostawiaj tak w niewiedzy nas,,
wiadomo tym !, co to motylek 1 moze uczynic,,nigdy juz \nas nie opuszcza ..on
trw,trwa,trwa.... i bedzie trwal..........klikaj dalej,,
zmyslaj,kombinuj ,nie opuszczaj swojej wyobrazni.., swej wyobrazni na
prawdziwym zdarzeniu opartej ())..pisz.........

Zakończenie....?

[sagittarius954]

Czerwiec 1980.


.... ,południowy wiatr , ciepły, delikatny, zrywał płatki róż i przenosił na ich
nagie ciała. Klomby róż stojące obok stały milcząco z zawstydzeniem oglądając
scenę miłości. Pierwsze kropelki rosy osadzały się na źdżbłach traw i na
delikatnej skórze Białej damy. Zbyszek spijał krople potęgując w nich
pożądanie.Całował pasemka warg zatrzymując się na kącikach ust.Wargi i ręce
zmysłowe narzędzia miłości prowadziły namiętną grę do szczytu rozkoszy, by w
ułamku sekundy rozładować nagromadzone emocje. Spiew pierwszych ptaków ogłaszał
wszem o doznanych przez nich zjednoczeniu.Chwilo trwaj... Dwie dusze a jedno
ciało.Zbyszek unosił głowę do góry wpatrując się w twarz kochanki.
- Chciałbym tak zostać na zawsze- Szepnął jej
Odpowiedział mu radosny śmiech.
- Chciałbyś się stać pierwszym eksperymentem klombowym w parku - odpowiedziała.
Wiedział, napewno wiedział ,że tylko z tą kobietą pójdzie dalej przez życie ,
cokolwiek stanie się w przyszłości.
- Już cię nie wypuszczę z rąk, moja Biała damo- Za sobą zostawił lęki i upiory
przeszłości.




Post Scriptum.

Pisane niewprawną ręką amatora i ortograficznego dyletanta twór ten dedykuję
jedynej osobie, której miłości wciąż doświadczam, Mojej Żonie - Białej Damie.

Oświadczam, że wszystkie zaistniałe i opisane sytuacje są fikcją, ale życie bez
marzeń to stracony czas.

Sagittarius954 Warsszawa



A Biała dama wciąż swoje...

[tofika]

Zbyszku,
o tak,tak,
tylko klikaj dalej nastepne czesci...odcinki...)
nic, to,ze gdzies tam... wkradnie dyletant
niech wkrada oby bylo dalej....wymarzone ,wymyslone,to tak przciez ciekawe,
ZABIERAJ juz !!!!!!!!!!,do nastepnych wydarzen....
czekamy.....

[dankarol]

Dzięki, świetnie się to czytało. Pozdrowienia dla Białej Damy.

[kesaira]

Fajnie sie czytało, zwłaszcza tę część.)

PS. Mam pytanie do polonistów.
Czy jeśli zwrot "mojej żonie" jest napisany jako "Mojej Żonie" to znaczy, że
osoba już nie żyje?
Kiedyś chyba tak było...?

[del.wa.57]

Dzieki Sagittariusie,trzymałes nas w napieciu,swietnie sie to czytało.Masz cos
jeszcze w zanadrzu?? serdeczne pozdrowienia dla''białej damy'')))

[natla]

Myśle Kesairo, ze to tez okazanie dużego szacunku.....tak mysle.....

[kesaira]

Natlo, naszła mnie taka frywolna myśl...
Jesli mąż okazuje "duzy szacunek" żonie, to ten tego...bara-bara... nie
uskuteczniają?

A poważnie: Nieee...Już północ sie zbliża, więc powaznie nie będzie)

[natla]

Hmmmm, no chyba. ze to pomnikowa pięknosć ))

[kesaira]

No, chyba, że - pomnik!

Część 15...

[sagittarius954]

. Zbyszek wracał od Krystyny z rozdartym sercem. Mijał puste ulice , nieliczne
samochody poruszały się leniwie rozbryzgując kałuże zgromadzone wśród zagłębień
nierównej jezdni. Całe strugi wody wylatywały z pod kół i z łoskotem uderzały o
chodnik. Echo uderzeń i chlapnięć , roznosiło się i gdzieś w oddali odbijało się
od ścian budynków , milkło jakby nie chciało zbudzić wewnątrz śpiących ludzi.
Spojrzał wysoko na budynki , nieliczne okna świeciły nocą dając znak , że
pomieszczenie jeszcze nie usnęło. Trwało w świadomości czekając na ranek. Nad
dachami przesuwały się chmury , jednak coraz więcej gwiazd błyszczało na ciemnym
niebie . Tarcza księżyca wyłaniała się zza chmury , była matowa i nie dodawała
uroku miastu zalewanego swoim własnym światłem z latarni i rzadko
rozmieszczonych neonów. Czuł pustkę w sercu i żal do samego siebie . Kolejna
dziewczyna i jej uczucie , które podarował upiorowi. Doprowadzenie do nieszczęść
Bogu winnych dziewcząt i rzucenie ich uczuć upiorowi sprawiało mu coraz większy
kłopot , sprawiało że zaczynał nie lubić siebie, jeszcze nie nienawidził, ale
kto wie w którym momencie to nastąpi. Wiedział że robi źle .Groźba jaką usłyszał
od upiora i przysięga złożona na grobie Zosi stanowiła że trwał w rozkochiwaniu
kobiet i rzucaniu ich.
- Nie pozwolę ci umrzeć, będziesz trwał, aż ostatni potomek pamiętający ciebie
odejdzie . Będziesz bardzo stary, zaznasz opuszczenia i zapomnienia . Dołożę
ci jeszcze kilka chorób abyś posmakował bólu gdy najprostsza czynność przyjdzie
ci z trudem. Jeśli chcesz umrzeć musisz wykonać to co przyrzekłeś .-
Bronił się przed miłością i pokochaniem kobiet , wchodził w tą grę gdzie tylko
jedna strona wiedziała jaki będzie wynik. Dziewczyny ufały mu i jego urodzie ,
pokazywały to co w nich najlepsze, wierność, czułość, oddanie mając nadzieję że
on to wszystko przyjmie i odda poprzez swoją miłość . W momencie gdy niczego się
nie spodziewały, porzucał je jak przedmioty, wywołując w nich fale nienawiści i
zwątpienie nie tylko w mężczyznę ,ale też w człowieka . Niejednokrotnie nie
dowierzały , że człowiek może tak postąpić . Dochodząc do ulicy Sokołowskiej
usłyszał za sobą warkot samochodu osobowego. Nie oglądał się. Przekraczał pasy
dla pieszych zamyślony i troszeczkę zniechęcony oczekującą go drogą do domu.
Samochód zjeżdżając do krawężnika wjechał w zagłębienie z brudną wodą . Snop
całkiem dorodnej strugi spod kół otoczył Zbyszka i spadł z chlaśnięciem . Jego
lewa strona ciała była całkowicie mokra , koszula , spodnie nawet skarpetki ,
wszystko nieprzyjemnie mokre i na pewno przybrudzone.
- K***a- zaklął Zbyszek pod nosem i od razu pomyślał o tych strumyczkach
ściekających po włosach i spadających na plecy i piersi. Wstrząsnął rękoma
pozbywając się resztek wody z ramion. Szedł w kierunku samochodu, ten zaś
zatrzymał się kilkanaście metrów dalej , wjeżdżając bocznymi kołami na
krawężnik. Z otwartych tylnich drzwi dobiegały odgłosy kłótni. Młody mężczyzna
wystawiał nogę zaś kierowca taksówki przechylony z przedniego siedzenia do tyłu
, wczepiał się w jego koszulę .
- Zapłać mi , umawialiśmy się – mówił podniesionym głosem kierowca.
- Ale nie mam, myślałem że mam , ale nie , pomyliłem się- odpowiadał mu
mężczyzna- pan poczeka, żona zostanie w środku a ja szybko pobiegnę po brakująca
sumę do domu.
- Nie łapie się taksówki jak się nie ma pieniędzy- odpowiadał taksówkarz – nie
ma miedzi niech w domu siedzi- kierowca przeszedł na formę bezosobową chcąc
bardziej dokuczyć mężczyźnie.
Zbyszek pochylił nisko głowę prawie wsadzając ją do wnętrza wozu.
- Panie kierowco ! Wie pan w co wjechał?- spytał
- Niby w co – odpowiedział zaczepnie
- Może mam usiąść na przednim siedzeniu żeby mógł pan dokładnie obejrzeć –
odparł Zbyszek kładąc rękę na klamce przednich drzwi- jak się nie umie jeździć
to proszę na wioskę i tam swobodnie ochlapywać krowy . Winien jest mi pan za
upranie ubrania, płaci pan czy wzywamy milicję?-
- Co jest , zmówiliście się – ripostował kierowca- żądaj pan od niego , jest mi
winien za kurs , zdenerwował mnie , to jego wina .
- Jaka moja nie kazałem ci wjeżdżać w kałużę – mężczyzna z taksówki też
przeszedł na ty gdy usłyszał jak kierowca odzywa się do niego. Zbyszek patrzył z
ironicznym uśmiechem na kłótnię w taksówce . W jej głębi zobaczył twarz młodej
dziewczyny . W jej oczach odnajdował smutek i zażenowanie z zaistniałej
sytuacji. Przerwał ich kłótnię pytaniem.
- Ile jest panu winien pasażer?-
- Dwadzieścia pięć złotych-
- Proszę – wyciągnął ze zmoczonej kieszeni drobne monety, przeliczył i położył
na drapieżnie wysuniętej dłoni taksówkarza- czy państwo są wolni- zwrócił się do
kierowcy.
- No teraz tak a co pan filantrop?-
- Ja nie , ale wierzę w pana , to jak zwraca mi pan za upranie ubrania?-
- Coś pan nigdy-
- Nigdy nie mów nigdy, czy będzie pan mógł posiedzieć w taksówce do momentu
przybycia milicji? – spytał mężczyznę z samochodu.
- Tak chętnie – mężczyzna cofnął nogę do środka samochodu , rozparł się wygodnie
i skrzyżował ręce na piersiach.
- Panie , panie , gdzie pan teraz znajdzie o tej porze milicjanta- wycofywał się
kierowca – a ile pan chce za to pranie ?-
- Nie będę zdziercą piętnaście złotych-
Kierowca odliczył sumę pieniędzy i prawie cisnął nimi w Zbyszka .
- Wynocha z samochodu- krzyknął
- Interes z panem to sama przyjemność – zaczął Zbyszek, pasażerowie opuścili już
pojazd a ten ruszył z piskiem opon.
- Dziękuję bardzo , ale jestem nadal twoim dłużnikiem – młody mężczyzna
wyciągnął rękę do Zbyszka – pozwól, że ci przedstawię moją żonę Bożenę Tarbus a
ja jestem Maciej.
Zbyszek zrobił krok do przodu a młoda kobieta przez chwilę trzymała wyciągniętą
rękę w powietrzu.
- Miło mi – powiedziała na jej twarzy nie było widać uśmiechu- jesteśmy
wdzięczni z wyratowanie nas z kłopotliwej sytuacji.-
W momencie gdy wypowiadała pierwsze słowa Zbyszek ujął jej dłoń i przedstawił
się . Zmieszał się troszkę bo wyglądało to troszkę na chęć przerwania jej słów.
- Przepraszam- dodał gdy skończyła- przedstawienie się nie jest moją silną
dłonią- kierowca wkurzył mnie robiąc mi prysznic ale doszedłszy do taksówki
zorientowałem się w sytuacji i uznałem , że kwota nie może popsuć wam wieczoru,
reszty wieczoru.-
- Dziękujemy, dziękujemy- wpadł w słowo Zbyszka Maciej- pozwolisz , ja pobiegnę
szybko do domu po pieniądze .-
- Zostawisz mi w zastaw swoją żonę ? – Uśmiechał się Zbyszek.
Maciek roześmiał się , jego trel był charakterystyczny, niemal świdrujący
przestrzeń między mówiącymi.
- Przepraszam , pozwól zapraszamy cię na kawę do siebie – dodał Maciek- prawda
Bożenko?-
Zanim zdążyła odpowiedzieć Zbyszek podniósł ręce do góry jakby przed nimi się
bronił i oznajmił :
-Dziękuję wybaczcie że odmówię jestem i zmęczony i zmoknięty a moje jedyne
marzenie, to żeby szybko wrócić do domu, suma pieniędzy jest tak mała że możemy
o niej zapomnieć.-
- Ależ to niemożliwe żebyśmy się tak rozstali- w dalszym ciągu mąż Bożeny nie
dawał za wygraną – jeśli czujesz się zmęczony to może przyjmiesz zaproszenie na
najbliższa sobotę , zgoda ?- spytał kierując pytanie do Zbyszka i Bożeny.
Zapadła chwila ciszy w której Zbyszek czuł się coraz więcej zaklopotany.
Wreszcie obojętna twarz żony Macieja odparła :
- Tak , zapraszamy-
Maciek ze Zbyszkiem wymienili między sobą numery telefonów , podali sobie ręce,
grzecznościowo się uśmiechnęli i rozeszli.
Młode małżeństwo cofnęło się do ulicy Sokołowskiej i zniknęło za rogiem budynku
.Zbyszek wolno ruszył ulicą Wolską ale gdy tylko para skręciła w ulicę ,
zawrócił i szybkim krokiem podszedł pod mur budynku by nie być zauważonym, lekko
wychylił głowę . Wodził wzrokiem za odchodzącą parą , oświetloną blaskiem
pobliskich latarń. Ona wsunęła ręce w załamanie jego ramienia prawej ręki, szli
rozmawiając, do uszu Zbyszka nie dobiegł żaden fragment rozmowy. Patrzył się na

[sagittarius954]

patrzył się na Bożenę . Krystyna stawała się mgła . Postać Bożeny można było
łatwo rozróżnić po jasnej sukience do kolan .
- te dwie zgrabne nózki, niezła naprawdę niezła - szepnął do siebie
W myślach zaświtała mu szatańska myśl.
Podoba ci się - rzucił swoje słowa w mrok.
Odpowiedziała mu cisza. Ruszył do domu.