Odrobinka Transwalu

[graga21]

Adminka nie wypowiedziala sie, wiec zakladam nowy watek, a ona niech wkleja
go do "Naszej ksiazki", ktora moim zdaniem jest swietna - nareszcie
wydrukowalam ja.
*****

Nasz przewodnik ma ciężką stopę, wskaźnik szybkościomierza nie spada poniżej
150 km/godz. Mkniemy szosą gładką niczym blat stołu, terenami bezludnymi tak,
że w razie wypadku - tfu, tfu! - szybciej zapewne wykrwawilibyśmy się,
aniżeli doczekali pomocy. Mijają już dwie godziny, a jeszcze nie spotkaliśmy
obcego pojazdu ani nie ujrzeliśmy żadnego zabudowania. Na zewnątrz
temperatura ciągle rośnie, lecz samochód wyposażony w automatyczną
klimatyzację pomaga trzymać w ryzach atakującą nas senność. I co ciekawe,
urządzenie to w pełni doceniamy dopiero przy próbie opuszczenia szyby, bo nie
dość, że huk wdzierającego się powietrza jest ogłuszający, to jeszcze bucha
żarem jak z otwartego pieca. Wprawdzie za oknami jest zaledwie 28°C, to
jednak w środku samochodu pozbawionego klimatyzacji byłoby dużo goręcej!
Chwilami dosięgają nas fale zmęczenia graniczącego z zanikami świadomości,
ale - ponieważ nie chcę niczego stracić z tego odcinka podróży - staram się
rejestrować mijany pejzaż. Przede wszystkim chcę odnaleźć w nim swoje
wyobrażenia o południowo-wschodnim Transwalu.
Zawsze wydawało mi się, że ta część prowincji jest nieźle zaludniona i
wyglądem przypomina tereny przemysłowe Europy. A to dlatego, że tutejsze
pokłady geologiczne zawierają niemal całą tablicę Mendelejewa, która mocno
przyciąga człowieka pożądliwego, i zawsze będzie przyciągać tak długo, aż
ostatnia bryłka cennego kruszcu zostanie wydarta wnętrznościom skał.
Pejzaż jest jednak bynajmniej nie przemysłowy: dookoła, jak okiem sięgnąć
bezkresne równiny bez hałd, wież wiertniczych, fabrycznych kominów, ani tym
podobnych akcesoriów, a na dobitkę wszystko ujarzmione nowoczesną
agrotechniką (choć nie dostrzegam zabudowań chłopskich czy farmerskich, albo
burskich, jak tu nazwano rolników). Nie ma też żadnych innych obiektów, które
przyciągałyby wzrok, dlatego oko w swym niezmordowanym szperaniu biegnie aż
po horyzont, za którym po lewej stronie w wapiennych brekcjach kryje się
historia człowieczego rodu, natomiast po stronie prawej rozciąga się zielona
kraina Natalu i Zululandu, gdzie podobno są jeszcze słonie i białe nosorożce,
gdzie żyją potomkowie Zulusa Shaka. Nam jednak nie po drodze, więc wbijam
wzrok w horyzont przed nami. Dotychczasową monotonię mącą nareszcie
wzniesienia porosłe trawą i z rzadka aloesami o grubych łodygach okrytych
resztkami suchych dolnych liści. Pomiędzy nimi majaczą sylwetki samotnych
strusi zajętych skubaniem trawy, bądź obojętnym przyglądaniem się pędzącemu
samochodowi.
Na przestrzeni ostatnich dwóch wieków obfitujących w krwawe bitwy i wojny,
fauna została silnie przetrzebiona, a nieliczne wolnożyjące egzemplarze
zostały wywiezione w krainy górskie oraz na tereny nadgraniczne, głównie do
Parku Narodowego Krugera. Jednak strusie należą do zwierząt, które można
spotkać na wolności w całej Afryce. Funkcjonują też wielkie fermy hodowlane,
których właściciele jeszcze 50 lat temu stawali się prawdziwymi krezusami
przy pierwszej sprzedaży strusich piór. Dzisiaj popyt na ten luksusowy towar
jest znikomy i kupujący zainteresowani są głównie strusim mięsem oraz
wielkimi jajami sprzedawanymi w sklepach spożywczych, natomiast w sklepach z
souvenirami oferowane są wydmuszki. Grubość ich skorupy zadziwia i
jednocześnie wzbudza podziw dla chytrości dzikiego smakosza potrafiącego
dobrać się do pożywnego żółtka, bowiem dla człowieka pozbawionego
odpowiednich narzędzi również bywa wyzwaniem nie lada!
______________________________________________________________________________

Dzisiaj strusie nie są u nas żadnym ewenementem, ale jakie piękne przedmioty
z nich robi 1951b, popatrzcie do forum ‘Rękodzieło i ozdoby’
forum.gazeta.pl/forum/72,2.html?f=1111&w=38103792

[del.wa.57]

Wspaniała wycieczka i rzeczywisty opis Twój Grażynko zadziałał,poczułam się tak
jakbym tam była razem z Tobą.
Dziękuję i czekam na dalszy opis przygóg i wędrówek
A stronka jest rzeczywiście warta obejrzenia,juz to kiedyś oglądałam i nie
mogłam wyjśc z podziwu,to prawdziwy kunszt.

Jestes...

[graga21]

...niezastapiona: tam w FS i tu w 50-latkach. Zawsze bardzo cenilam sobie Twoje
zdanie.

[dankarol]

O jak sie cieszę, że jest następna część, nie mogłam sie doczekać.
Te cuda ze strusich jaj oglądałam przed świętami i postanowiłam swoje pisanki
pochować na dno koszyczka.

[malwina52]

odbylam ciekawa podroz przed snem
i bardzo dobrze ze to osobny watek
dzieki

[maladanka]

no, wyplułam kurz,łyknęłam kawy i czekam....

[natla]

Popatrz Graga, jak świetnie piszesz....ja też przepłukałam usta, bo i coś
zgfrzytało w zębach ))
Pisz, pisz, bo czyta sie świetnie. Zresztą kogo tu sie źle czyta....)

[krista57]

Jak ja nie znoszę upału
chociaz zwierzaki chętnie sobie oglądam.
Czekam na jeszcze i dziękuję.

[graga21]

A jednak coś dla Was znalazłam!
img148.imageshack.us/img148/6981/strusie15jk.jpg
img147.imageshack.us/img147/7849/strusie24wv.jpg
img147.imageshack.us/img147/4179/strusie35yf.jpg

c.d.
Nareszcie teren ulega silniejszemu pofałdowaniu, w niektórych wzniesieniach
nawet przebito tunele, by szosa mogła biec dalej, też pojawiają się samochody,
a daleko od szosy pojedyncze gospodarskie budynki pokryte falistą blachą.
To oznacza, że jesteśmy już na płaskowyżu i wjeżdżamy w Okręg Johannesburski.
Pilotujący nas golf zjeżdża do pierwszej napotkanej stacji benzynowej z
przyległą restauracyjką. Rozświergotana rodzina zajmuje dwa zsunięte stoliki i
zamawia lunch, który otrzymuje na ogromnych, owalnych półmiskach. My siadamy w
kąciku przy oknie i prosimy tylko o kawę. Sączymy ją powolutku.

Restauracyjka jest czyściutka, kolorowa i wyjątkowo przytulna. Nielicznych
gości obsługują Murzynki ubrane w kwieciste sukienki i krochmalone białe
fartuszki, a na głowach mają chustki przewiązane do tyłu, spod których wymykają
się pierścionki sztywnych włosów. Czarne, płaskie twarze z popielatym połyskiem
są bez wyrazu, a one same jakby nieobecne, choć nieobecność ta nie ma w sobie
nic z lekceważenia czy wyniosłej obojętności. To tylko jest perfekcyjne
wykonywanie obowiązków, które w moim świecie w sposób trudno uchwytny każą
dostrzegać kelnera, dzięki czemu wiadomo gdzie kelner, gdzie klient i na ile
mogą pozwolić sobie obie strony.
Tutaj jest tylko klient.
Barmanka, kasjerka oraz goście mają skórę białą i bynajmniej nie są bezgłośni,
jak owe kelnerki; widać taka natura białego, że lubi rzucać się zarówno w oczy
jak i w uszy…
Po wypiciu kawy postanawiamy wyjść na zewnątrz, rozruszać kości i przyjrzeć się
otoczeniu. Przy drzwiach siedzi w kuckach stary Murzyn okryty łachmanami
zwisającymi klasyczną nędzą. Kiedy podchodzimy, podrywa się i drzwi otwiera na
oścież, więc zaraz myślę, że oto technika niezawodna, stara jak Świat.
Niestety, nie możemy starego wesprzeć napiwkiem, bo nie dokonaliśmy
wystarczającej wymiany waluty.
Krótki, rzęsisty deszcz dokładnie obmył wszystko dokoła, zrobiło się nieco
przyjemniej. Zaglądam za drzwi z napisem Lavatory i przyznać muszę, że jestem
ogromnie zaskoczona standardem idealnie czystego pomieszczenia wyłożonego
kafelkami, zaopatrzonego w automaty dozujące płynne mydło, w elektryczne
suszarki i w ręczniki dezynfekowane promieniami UV. W kabinach wisi kolorowy
papier toaletowy, a na półeczce leżą podpaski higieniczne typu deo, w Polsce
wcale nieznane. Doprawdy, właściciel niczego nie przeoczył!

Rodzina Malinowskiego zajmuje już miejsca w swoim samochodzie, a szef gromadki
oblicza, że do Johannesburga dotrzemy koło godziny szesnastej, czyli do odjazdu
autobusu będzie jeszcze trochę luzu, dlatego zaprasza nas do swojego domu.
-Potem pomogę odstawić samochód i zawiozę na przystanek autobusowy – przyrzeka.

Johannesburg przytłacza betonem i szkłem wieżowców oraz ciężkich budynków
wypełnionych biurami. Właściwie nie ma tutaj mieszkań, a te nieliczne, które
są, zamieszkują głównie kolorowi obywatele. Chodniki puste, za to jezdniami z
dużą szybkością suną sznury samochodów, a całość sprawia wrażenie miasta scence
fiction. To oczywiście jest tylko moje subiektywne odczucie, na które składa
się popołudniowa godzina, zmęczenie oraz nagły przeskok z terenów pustych i
bezludnych do przemysłowego centrum wyrosłego dzięki bajońskim profitom
okolicznych kopalń.
Historia mówi, że kiedy w Witwatersrand znaleziono złoto (w 1886r.), żądza
szybkiego zdobycia fortuny najpierw przyciągała zwykłych awanturników
wyposażonych w kilofy, łopaty i wiadra, ale kiedy odkryto węgiel, żelazo,
miedź, uran, azbest, magnes, chrom, platynę, rozpoczęły się poważne
eksploatacje i Afryka Południowa stała się najbardziej uprzemysłowionym krajem
kontynentu. Do 1970 roku z eksportu uzyskiwała około 10,5 bilionów dolarów,
równocześnie wydając na import około 7,9 bilionów.( dane ściągnięte z
miejscowej encyklopedii)
Państwo płaci wysoką cenę za ten sukces, bowiem rewolucja przemysłowa
doprowadziła do ostrych zderzeń agresywnej cywilizacji człowieka białego
bezpardonowo panującym nad bogactwami tej ziemi, z pierwotną kulturą dziko
żyjących Afrykanów. Perspektywa szybkiego zdobycia ogromnej fortuny przyciągała
ludzi przedsiębiorczych, nierzadko bezwzględnych, tym samym spychając tubylców
na margines powstającej społeczności. Ale o tych sprawach Świat niewiele wie,
bowiem od roku 1948 w RPA funkcjonuje apartheid zazdrośnie strzegący praw
obywateli chlubiących się białą skórą.

Formalności związane z oddaniem samochodu zostają załatwione od ręki i do domu
idziemy pieszo wzdłuż ceglanych bliźniaków jakby żywcem przeniesionych z
robotniczych dzielnic Rybnika i Mysłowic. Tutaj jednak, w odróżnieniu od
Zagłębia Śląskiego, powietrze jest kryształowo przejrzyste, a chodniki otula
cień olbrzymich drzew palisandrowych, które o tej porze roku są gęsto pokryte
zwisłymi gronami liliowych kwiatów.
img147.imageshack.us/img147/9651/drzewopalisandrowe9sy.jpg
Do bramy garażowej i drzwi domu Malinowskiego prowadzi lekko pochyły
podjazd, natomiast na tyłach domu znajduje się mikroskopijny ogródek z krzewami
i krótko strzyżoną trawą o brzegach ostrych niczym żyletka. Wnętrze domu jest
jasne, przestronne, z drewnianymi schodami na antresolę. Gospodarze pozwalają
nam wziąć prysznic, a potem wszyscy rozsiadamy się w fotelach i sącząc owocowy
sok, zagłębiamy się w rozmowach o współczesnych problemach naszych krajów, w
których tak dużo dzieje się ostatnio.

[maladanka]

o kurcze! na wielbłądzie siedziałam, ale na strusiu jeszcze nie!
Brawo!

[del.wa.57]

Te młodziutkie strusie są urocze,ale z Ciebie odważna laska!!!pozwolił Ci struś
dosiąśc swego grzbietu,nie bałaś się??
Piękny to widok,czekam na dalszy ciąg wędrówki.

to nie ja...

[graga21]

...tylko moja mama w ub. roku.
A mama liczy sobie - bagatela! - 86 wiosenek!!!!!!!
))))

[del.wa.57]

Wielkie brawa dla Mamy!!!!Aż sie wierzyć nie chce,uściskaj Mame odemnie)))

dokończenie

[graga21]

dzięki, del.wa, nie omieszkam. Własnie odwiozłam ją do autobusu, bo coś dzisiaj
wolała spać u siebie w domu.
Wiedziałam, że spodoba się na tym strusiu!

No to kończę pobyt w Johannesburgu.
------------------------------------
Młodzi pochodzą z Krakowa. On ukończył Politechnikę, ona Studium
Nauczycielskie. Będąc jeszcze na studiach działali w „Solidarności”, co wraz z
ogłoszeniem stanu wyjątkowego 13 XII 1981r i nasileniem represji spowodowało,
że zasilili szeregi młodej emigracji lat osiemdziesiątych. O tym nie chcą
rozmawiać i wcale nie dziwię się, bo przecież nic o nas nie wiedzą, a trudno
przewidzieć, co nas wszystkich jeszcze czeka. Przyznają tylko, że o Afryce
zaczęli myśleć w wiedeńskim obozie dla uchodźców, a o samej decyzji przesądził
fakt, że w RPA absolwenci większości politechnik nie muszą nostryfikować swoich
dyplomów.
-W tamtych latach – opowiadają – Rząd Afryki Południowej kaperował fachowców,
których brakowało, dlatego chętnym opłacano przelot samolotem, na miejscu
przydzielano umeblowane mieszkania lub całe domy, jak na przykład ten, w którym
obecnie mieszkamy, by już następnego dnia przybysze mogli iść do pracy w swoich
wyuczonych zawodach. Organizowano też błyskawiczne kursy języka angielskiego,
równocześnie żądając opanowania afrikaans. Polacy wynoszą ze szkoły podstawy
angielskiego, dlatego na obczyźnie dają sobie radę, ale nie są zapalonymi
poliglotami i robią uniki przy afrikaans – śmieją się, a mama wyjaśnia, że w
RPA wszyscy Polacy cieszą się opinią doskonałych fachowców, dlatego władze
przymykają oczy na brak znajomości drugiego obowiązującego języka.
Młody Malinowski zatrudniony jest w firmie produkującej sprzęt rolniczy. Do
jego obowiązków należy kontrola sposobu użytkowania maszyn, więc codziennie
przejeżdża setki kilometrów i żartobliwie twierdzi, że gdyby poruszał się z
szybkością przepisową, niewiele by zarobił.
-Tutaj zresztą nikt nie jeździ wolno z tej prostej przyczyny, że wszędzie jest
naprawdę bardzo daleko - zapewnia.
-A co na to „chłopcy-radarowcy”?
-Przyłapana impreza kosztuje 400 randów, czyli dwie miesięczne gaże służącej.
Jak dotąd mam nosa i wiem, kiedy zdjąć nogę z gazu.
-Czy wiecie – jego matka zmienia temat – że w Johannesburgu stoi Pomnik
Katyński i co roku odbywają się obchody Powstania Warszawskiego?
Nie wiemy, bo i skąd?
No, to dowiadujemy się, że w 1948 roku powstało Zjednoczenie Osadników Polskich
przemianowane w latach pięćdziesiątych na Rodzinę Polską, a obecnie funkcjonuje
jako Polonia Afryki Południowej zrzeszająca około 12 tysięcy Polaków. (Dane
dotyczą głównie Johannesburga oraz Pretorii, a przy tym tych, którzy są
zrzeszeni w ‘Polonii’. Jej Prezesem jest Edward de Virion i jeszcze, że żadna
inna grupa narodowościowa w RPA nie szczyci się tak wysokim procentem ludzi z
dyplomami wyższych uczelni.
-Trzeba też wiedzieć – z dumą mówi mama – że posiadamy tutaj swoich
uniwersyteckich wykładowców, mamy też rekinów finansowych oraz polityków
pełniących rolę doradców w Rządzie, a nazwiska takie, jak: Adamski,
Miłoszewski, Zawistowski znane są biznesmenom na całym świecie.
Dziwne, myślę sobie, a Bolesław Prus powiedział: „Nasz Polak może być
wszystkim, czym tylko zechce: muzykiem, poetą, malarzem; może tańczyć całą noc,
a rano zdobyć Samosierrę, ale kupcem ani przemysłowcem nie będzie nigdy. Rzadko
fatyguje się milczeniem, tylko grozi wiedzą fachową i nie lubi pracować”.
Jest jeszcze jeden gorący temat, a mianowicie sytuacja polityczna. Jak dotąd,
do Polski docierały bardzo skąpe i wcale nie optymistyczne informacje, co
stawiało wielki znak zapytania nad naszymi planami wyjazdowymi. Od 1982 roku
bardzo uważnie śledziłam wydarzenia rozgrywające się w tym kraju, wiadomości
zawsze były bardzo skąpe, zwykle z zagranicznych źródeł, głównie z BBC mówiącej
otwarcie o demonstracjach, aresztowaniach i zabitych, o pogrzebach
przekształcających się w wiece i o coraz trudniejszym życiu w RPA. Siostra
jednak twierdziła, że jest OK, a jeżeli są jakieś rozruchy, to dotyczą
wyłącznie niesnasek międzyplemiennych.
-Jak jest naprawdę? - pytamy teraz.
-Tak, jak mówi siostra – zgadzają się gospodarze. – Awantury wszczynają dwa
najsilniejsze szczepy: Zulu i Xhosa, które od lat walczą z sobą. Burdy odbywają
się wyłącznie w Soweto lub innych murzyńskich dzielnicach i z białymi nie mają
nic wspólnego. Niedawno telewizja pokazała, jak czarni złapali jednego ze
swoich, zarzucili mu na ramiona oponę samochodową i podpalili. Tłum tańczył i
śpiewał w tym swoim szalonym rytmie, jak sto lat temu, jak jeszcze dzisiaj w
głębokiej głuszy.
(moja uwaga: W Kapsztadzie na wydmach Crossroads, gdzie znajduje się dzielnica
czarnych, w roku 1985 wybuchło powstanie i policja zrównała z ziemią tamtejsze
domy. Wtedy narodził się taniec zwany „toi-toi” i od tego czasu coraz częściej
pojawiały się „płonące naszyjniki”, jak nazywano opony zarzucane na
kolaborantów. Spalone ciała pozostawiano na śmietniskach.)
-Co na to policja?
-A co może zrobić? Czarnych bezpieczniej jest nie dotykać, gdyż świat zaraz
grzmi o bestialskim ich traktowaniu. Krąży nawet powiedzenie, że jeżeli musisz
uderzyć czarnego, to lepiej od razu go zabij, bo i tak żaden sąd cię nie obroni!
Rozmowę przerywa młoda gospodyni apelująca o zaprzestanie dyskusji na
tematy „nieciekawe”.
– Cieszmy się! – zachęca - Dzisiaj nasze święto: mama i rodacy prosto z Polski!
Synowa reprezentuje urodę Polek o włosach koloru dojrzałego źdźbła pszenicy i
cerze określanej jako „krew z mlekiem”. I choć jest filigranowa, emanuje siłą
wewnętrzną i wielką pogodą ducha. Nie potrafi długo usiedzieć w jednym miejscu,
ciągle krząta się, co chwilę też przysiada to obok męża, to obok teściowej.
Przyznaje, że zamierza podjąć pracę zawodową, lecz najpierw musi nauczyć się
obsługi komputera.
-Chłopcy są już w wieku szkolnym i nie absorbują jak kiedyś – mówi. –
Codziennie przychodzi murzynka, która sprząta, szoruje, pierze, prasuje i nie
zostawia dla mnie nic do zrobienia. Oczywiście, to wszystko mogłabym robić
sama, jednak każda rodzina białych musi zatrudniać czarną pomoc domową. To taki
niepisany obowiązek, z którego nie można się wykręcić, inaczej nie jest się
akceptowanym towarzysko. Murzynki, które pracują u białych, nie tylko zasilają
budżet swojej rodziny, ale równocześnie podnoszą swój status społeczny. Tak
więc pomyślałam sobie, że skoro muszę mieć tę swoją czarną Kaśkę, to z
pożytkiem dla mojej rodziny będzie podnieść własne kwalifikacje. Zapisałam się
na roczny kurs kreślarski i kurs komputerowy. W tym czasie trzeba będzie jednak
przypilnować tych dwóch budrysów – wskazuje na synów – a czarnej ich nie
powierzę, gdyż murzynki bardzo rozpieszczają dzieci. Do wychowywania większych
wcale nie nadają się. I właśnie dlatego poprosiliśmy mamę o pomoc i mamy
nadzieję, ze przynajmniej przez rok zostanie z nami.
- Przypilnuję z wielką radością – zapewnia seniorka, czule przygarniając obu
chłopców do siebie. – Myślę, że będziemy bardzo, bardzo szczęśliwi, prawda,
kochane perełki?
-Taaak, babciu! – zgodnym chórem wołają rodzinne skarby.
Nasza krótka gościna dobiega końca, czas żegnać się. Jeszcze tylko ostatnia
fotka i już ruszamy w drogę.

Na przystanek przyjeżdżają pierwsze samochody. Największymi, jak również
produkowanymi przez najznakomitsze firmy skali światowej przyjeżdżają
bynajmniej nie biali. Dla zabawy zgaduję, kto wysiądzie z nowo zajeżdżającego
auta i w przypadku mercedesów nie pudłuję ani razu - zawsze wypełnione są
Hindusami.
Dziesięć minut przed osiemnastą parkuje piętrowy autobus z napisem
GREYHOUND, czyli ‘chart’.
Na pożegnanie słyszymy anegdotę krążącą wśród tutejszej

[wiktoria53]

No, znalazłam wreszcie trochę czasu, aby przeczytać dwie ostatnie Twoje
opowieści z Afryki.Zdjęcia oglądałam kilka razy szczególnie panią na strusiu,
bo byłam na 100% pewna, że to Ty na nim siedzisz, jako młoda
trzydziestokilkuletnia osóbka.Zbiłaś mnie z tropu Grago, nie do wiary, ze 85
letnia kobieta odważyła się siąść na tego olbrzyma.......

[maladanka]

ale uczta, nie znałam nikogo,kto był w stronach opisywanych przez Ciebie.Chyba
przegapiłam porządną okazję - koleżanka wodowa ma w RPA kuzyna,zapraszał ją
tam, a ona nie chciała sama lecieć i chciała mnie zabrać - tylko podróż sobie
opłacić miałam, a ja stchórzyłam !
Ale na pewno na strusiu Twoja mama?Uwielbiam szalone panie! Mamie się kłaniam

Oj, błąd...

[graga21]

...Danusiu, wielki błąd! Takie okazje chwyta się w lot. Ale może jeszcze uda Ci
się? Ja Ci tego życzę z całego serca, bo dla takiej turystki i fotoreporterki
jak Ty, to prawdziwa gratka....
A moja mama zawsze była nietuzinkową osobą, podobno od dziecka. Gdyby nie
astma, która przyplątała się na stare lata - z papierochów, słyszycie palacze?
z papierochów! – to i na nartach jeździłaby jeszcze. Każdego narciarza w
podeszłym wieku przeraża tylko myśl, co będzie, gdy się przewróci?! Kto pomoże
wstać?! A z tym mama nie ma żadnego problemu, nawet przez płot jeszcze
przejdzie. Tylko ta astma, która ją ‘dusi’ i bardzo złości, gdyż nie pozwala na
normalne, szybkie poruszanie. Kiedyś, gdy razem szperałyśmy po sklepach, ja
miałam 1 zaliczony, a ona 4 z przymierzaniem.
Zapytacie, jakim cudem tak świetnie trzyma się? Ja podejrzewam, że geny genami,
ale najważniejsze to odżywianie się i ruch. A ona jak nasza regine –
najchętniej bez mięsa i tylko ciut, akuratnie tyle, by nie umrzeć z głodu. U
niej w lodówce nie ma zapasów, raczej zawsze jest pusta. A do tego dłuuugie,
piesze wędrówki. Codzienne. Podpatrzyłam także, że rano, zanim otworzy oczy,
zalicza pierwsze ćwiczenia: rozciąganie, napinanie mięśni, nożyce. Nic
forsownego, a jakże skuteczne! No i 10 godzin snu; do łóżka idzie ok. 22-23-
ciej.

[del.wa.57]

Dziękuję Grażynko za kawałek Twego życia,wspaniale sie czytało i przeżyłaś z
rodziną napewno niezapomniane chwile.
Pozdrawiam.