Nowy Rok - nowe życie :)

[erzsi]

Trudno mówić o jakiejś decyzji, po prostu konieczność, nie było innego
wyjścia.
Wracam w swoje rodzinne strony, pod skrzydłda mamusi i tatusia , z tym, że
z 2 własnych dzieci .
Mam już od 10 stycznia nową pracę, córka w piątek była pierwszy raz w nowym
przesdzkolu, wszyscy na mnie czekają. Wróciłam tylko po to, żeby wykończyć tu
wszystkie sprawy - rozwiązać umowę o pracę, spakować się i zorganizować
transport, złożyć pozew i ... uciekać jak najszybciej, tam, gdzie jestem
prawie szczęśliwa.
Trzymajcie kciuki za dobry humor poświąteczny szefa i siłę dla mnie - dzieci
zostały już u rodziców i ciężko mi tu samej bez nich, nawet przez te kilka
dni.
Wszystkiego dobrego w Nowym Roku

[marek_gazeta]

Trzymaj się i wszytskiego dobrego! Odszukaj szczęście w rodzinnych stronach.

[julka1800]

Wszystkiego dobrego i duzo sily zyczę dla Ciebie, dla dzieci by odnalazły sie w
nowym srodowisku
)

[ak70]

Trzymam kciuki... będzie dobrze. Podziwiam, że miałaś tyle siły i
determinacji... a ja mam wciąż nadzieję, że ktoś decyzje podejmie za mnie lub
wydarzy się cos takiego co rozwiąże sytuację... wiem, wiem... zaraz powiecie,
że sie zestarzeję i życie upłynie mi na czekaniu. Pewnie macie rację. Ale pozew
leży gotowy w szufladzie....

[kru_cha]

Ku pociesze ak70...
Nie Ty jedna sie zestarzejesz...
Pozdrawiam, miłego dnia

[erzsi]

Brzózko, ja naprawdę tylko tak niegroźnie wyglądam , ale naprawdę jestem
silna babka i nie dam się już bardziej mu skrzywdzić.
Wiecie, może to głupie, ale patrząc na mojego jeszcze męża wierzę święcie, że
Bóg /dla wierzących/, czy los /dla niewierzących/ zesłał mi cały ten dramat po
to, żeby ochrnić mnie przed czymś jeszcze gorszym... Boli to wszystko jak
cholera, ale wiem, że tak będzie dla mnie lepiej. Tam gdzie jadę mamy spokój,
poczucie bezpieczeństwa/i psychiczne i materialne/ i wspracie całej rodziny.
A mąż ...
Nie, to nie jest zły człowiek, tylko bardzo nieodpowiedzialny. Niech zostaje ze
swoim życiem, wiecznymi długami, komornikiem i czekającym go procesem o
eksmisję.
Nie wierzę w jego alimenty i kontakty z dziećmi. Nie wierzę, że kiedykolwiek
coś zrozumie.
Może się rozczaruję miło .

A ja nie wierzę z Boga wrednego i złośliwego...

[tricolour]

... który znęca się nad ludzmi, by ich przed czymś ochronić. Bo przed czym
jeszcze gorszym chronił ów Bóg więźniów Auschwitz?

Wierzę natomist swięcie, że człowiek zbuduje sobie piramidę "pomysłów" by jakos
swoje zachowania (a szczególnie zaniedbania) usprawiedliwić. Albo przerzucić
odpowiedzialność za siebie na kogoś innego.

[bursztynowe]

Wierz w siebie i w to że wszystko się uda.
Prędzej czy później.
Lepiej lub gorzej.
Uda się!

zapytam z ciekawości

[akacjax]

Czy zanim wstąpiłaś w związek z owym m. nie miałas ani jednego intuicyjnego tknięcia-że coś nie do końca jest ok?

Ja przyznaję, że poczułam coś takiego przez ułamek sekundy i:
-zbagatelizowałam przez racjonalne wytłumaczenie mojej nadwrażliwości...a trzeba było wiać...

[kru_cha]

Czytam i jestem pełna podziwu dla odważnej kobiety, takiej która stac na
wywrócenie życia do góry nogami.Nowy Rok czas zacząc
Życze powodzenia i ciepło pozdrawiam.

[erzsi]

hm, bardzo dobre pytanie...
W sumie to miałam takie maleńskie wątpliwości. Byłam ich w pełni świadoma i
zdecydowałam się.
Przez 11 lat związku upewniałam się, że nie były pozbawione podstaw, ale
radzimy sobie z nimi.
Scenariusz jaki się po tych 11 latach zrealizował /zamężna kochanka,
natychmiastowy zwrot w tył bez sygnałów, że jest źle, żadnego poczucia winy/
nie śnił mi się w najczarniejszych koszmarach. Moje obawy dotyczyły czegoś
zupełnie innego. Walczyłam z ich przejawami i wydawało mi się, że skutecznie.
Teraz ta walka o jego odpowiedzialność obróciła się przeciwko mnie, czy raczej
przeciwko naszemu małżeństwu.
Tak więc mówiąc najkrócej - obawy z mojego punktu widzenia były bardzo
pośrednio związane z przyczynami rozpadu naszego małżeństwa. I mówiąc szczerze
do dziś trudno mi uwierzyć, że mąż odszedł ode mnie w taki sposób w jaki to
zrobił. Nie dało się przewidzieć .

[akacjax]

Nie chodzi, o to, czy miałaś przeczucia, wizje itp-bo to nie w tym rzecz by być jasnowidzem. Jednak nasze wewnętrzne "ja" jest od nas mądrzejsze i za to go tłumimy, kłócimy się z nim, "radzimy sobie" z przeciwnościami itp.
Moje intuicyjne "nie" wcale nie dotyczyło w ostateczności powodu rozstania-ono było wręcz niejsne, brzmiało fanaberią..a jednak było.

Może powinnysmy częściej uciekać sprzed ołtarza, nie zważając na rodzinę, gości weselnych, na nikogo-dbając tylko o siebie?

Ciekawe, czy panowie mieli też podobne niepewności-ale czy się przyznają do zrobienia czegoś wbrew sobie?

[erzsi]

moje wątpliwości nie były ciężaru gatunkowego 'ucieczki sprzed ołtarza ' .
Po prostu byłam świadoma wad męża i tyle. Uważałam, że da się z nimi żyć. No i
dało, ale tylko z mojego punktu widzenia .

[0lana]

Wszystkiego najlepszego na nowej drodze życia...,teraz bedzie juz tylko lepiej...

[libra22]

Powodzenia Erzsi
trzymam kciuki i dobrego nowego zycia

Ostani dzień

[erzsi]

Siedzę sobie w biurze i po raz ostani patrzę na oświetlony Pałac Kultury.
Jeszcze tylko przeżyć pożegnanie w pracy, jeszcze raz pojechać starą trasą do
miejsca, które było moim domem przez ostatnie 11 lat, dopilnować, żeby
wszystkie graty, pudła i wory zostały zapakowane w ciężarówkę, usiąść w
kabinie, 140 km i .... już. Po wszystkim. Etap zamknięty.
W sumie to ostani czas nie był zły. Wczoraj droczyliśmy się jeszcze z mężem o
ostatnie drobiazgi ze wspólnego skromnego majatku: ukochany przez nas oboje
czajnik porcelitowy do parzenia herbaty /został u męża/, piękny ręcznie
malowany serwis kawowy z chińskiej porcelany, który dostalismy jako ślubny
prezent od mojej koleżanki Chinki /zabieram ze sobą/. Poza kwestiami zdjęć /no
kiedyś kurde nie było cyfrówek/ poszło to gładko i bez większych spięć. Za to
ukłony dla męża .
Czuję ulgę, że prawie mam to za sobą. Czuję smutek, że tak to wszystko się
potoczyło. Mam ogromny żal do męża, ale wiem, że jesteśmy w stanie się
normalnie porozumiewać i rozmawiać, jeśli tylko mąż będzie wywiązywał się z
danych obietnic /w co niestety wątpię/.
To chyba nie było złe rozstanie. Jaki będzie sam proces czas pokaże, ale
rokowania są równie pomyślne.
Muszę na jakiś czas się pożegnać, pewnie chwilę to potrwa zanim podłączę
Interne. Na pewno wrócę .
Marku, Brzózko - dziś wieczorem zdejmuję z palca obrączkę. Teraz naprawdę
przestaję czuć się żoną - to jest ten moment .

[ak70]

Erzsi... zazdroszczę Ci. Takiego szybkiego, w miare kulturalnego - choć nie
bezbolesnego - rozstania.
Przede mna niestety wszystko... a znając zaciętość i bezwzględność mojego m.
nie będzie tak lekko. Chyba, że "honor" i "duma" nie pozwolą, aby "zniżył się"
do kłótni ze mną o drobiazgi... na to liczę... że choć raz jego cholerna,
wielkopańska duma okaże sie moim sprzymierzeńcem...
Życzę powodzenia w Nowym Roku i nowym życiu... jestes silna dasz radę!!

[sbelatka]

Jakies 100 lat temu zapamietal mi sie - wbrew woli wlasciwie - fragment
jakiegos wiersza

"a ostatnie godziny sa jak most nad przepaścią
a tyle zerwanych przęseł..."

gdy czytalam twoj list pojawil mi sie w glowqie.

zreszta teraz ciągle mi sie pojawia.
bo i ja zaczynam nowe życie.

Bo moj mąż juz zdjął obrączke.
a i na mojej dloni juz jej nie ma.
choc jeszcze razem mieszkamy i nie mamy rozwodu.

smutne to wszystko.

Erzsi - nowe miejsca podobno łatwiej pozwalaja sie uporac ze starymi problemami.
czego Ci życze serdecznie.

[marek_gazeta]

Ja zdjąłem obrączkę na tydzień przed rozwodem, żona grubo wcześniej.

Erzsi - powodzenia! Pisz do nas.

[akacjax]

A ja prawie nigdy nie nosiłam obrączki(ze względu na rodzaj pracy). M. zdjął obraczkę w 2003 roku(po 17 latach małżeństwa).

Ale tez uznaję poczatek nowego życia od rozstania "mieszkaniowego", czyli od wiosny ubieglego roku.

[erzsi]

wysłałam Nibynóżko .

[erzsi]

Jestem już na miesjcu i od wczoraj mam moc w kabelkach .
Wiecie co? Jest naprawdę dobrze - wróciłam do domu.
Tylko młoda tęskni do taty, a tata ... miał zadzwonić wieczorem i nie zadzwonił.
Zadzwoniłabym i opier... od góry do dołu, ale nie wiem czy to ma sens - pewnie i
tak jest z siebie dumny, że zapłacił na czas alimenty. Nie da się go przecież
zmusić do kochania własnych dzieci a i nie chcę wyłącznie go krytykować.
Powoli widać koniec wielkiej rewolucji - przemeblowania, kartonów i wielkich
worów. Życie zaczyna biec normalnym torem.
Mam spokój i poczucie bezpieczeństwa. Nie tęsknię. Czeka mnie jeszcze tylko
stres nowej pracy i mam spokój - aż do rozprawy .
Tak czy tak wróciłam do Was i teraz kombinuję jak tu być na spotkanku
warszawskim .

powodzenia....

[makaveli31]

Witaj była Sasiadko....
szkoda ze tak szybko sie wynioslas....ech...mimo wszystko zycze wszystkiego
naj.....w nowym lepszym zyciu, trzymaj sie cieplutko i staraj sie cos wymyslec
apropos spotkanaka w Wawie....miloby bylo Cie zobaczyc i pogadac nieco,
papapapa