A wiecie o czym jeszcze myślę i co mnie dręczy?

[kara114]

Mianowicie to, że wszystkim naszym znajomym małżeństwa się udały. Znam tylko
jedną rozwiedzioną parę. To jest zazdrość z mojej strony, jestem tego
świadoma, ale w jakiś sposób, to mnie męczy. Tylko nam się rozpadło
małżeństwo, a uchodziliśmy za fajną parę, co więcej, ja sama nas za taką
uważałam. Ślepa byłam, nic nie zauważyłam. A teraz jeszcze zazdroszczę innym.
Może wynika to z lęku przed samotną przyszłością. Nie wiem.

[ladyhawke12]

Nie wiesz jak jest w tych małżeństwach, tak jak inni, łącznie z toba nie wiedzieli jak jest w twoim. Czasami małżeństwa są utrzymywane z róznych powodów, przyzwyczajenie, bo wypada, itd.. Nie zazdrośc, i nie ma sie czego bać, poradzisz sobie to jest pewno choć dla Ciebie teraz nie jest to takie oczywiste. Mozna być szczęśliwym, nie mając męża, każdy dzień jest przecież cudowną niespodzianką dana nam przez los, to od nas zależy jak ja wykorzystamy.

[kara114]

Ano wiem, że nie wiem, jak jest w innych małżeństwach. Ludzie często stwarzają
pozory. Mój mąż też w pewnym momencie zaczął stwarzać pozory. Mówił, że kocha
itd., a naprawdę już nie kochał. Oszukiwał mnie po prostu. Oby to lepsze, nowe
życie nadeszło jak najszybciej.

[sbelatka]

Spokojnie, moja droga...

za pare lat częśc z tych małżeństw już nie będzie taka fajna, a komus tam sie
ropadnie...

i to bez względu na to czy będziesz im zazdrościc czy nie...

ja mam podobnie.
Jak bywam teraz u naszych przyjaciól, z którymi rok i miesiąc temu tworzylismy
zestaw 2 bardzo udanych związków ( oczywiście NA OKO - jak juz TERAZ wiem) to
mnie sie smutek rzuca na duszę...

Że ta cholerna statystyka trafiła we mnie....

Smutna nam, ze nasze ideały sięgnęły bruku, ot...
I boimy sie samotności, ot...
I cos tam jeszcze w duszach nam gra...

Ale będzie lepiej..
Bo niby dlaczego ma nie byc..

Miłego dnia

[kara114]

Miłego dnia również życzę, choć tu u mnie, w Gdańsku, pogoda jest dramatyczna,
zupełnie niezimowa, plucha przeokrutna, szaro, brzydko i nijako.

[ladyhawke12]

no to słoneczko przesyłam, i ciepełko tak prosto z serca. W Krakowie też brzydko, ale nic to ja sie uśmiecham.

[kara114]

Bardzo dziękuję za słoneczko i też staram się uśmiechać. Mimo wszystko.

[ladyhawke12]

Warto się uśmiechać, to daje takie w środku ciepełko, łatwiej wtedy radzisz sobie ze stresem i problemami.

[kara114]

Staram się jak mogę. Z natury jestem optymistką, więc myślę, ze ta cecha mi
pomoże uporać się z tym wszystkim. Póki co zapełniam sobie czas, chodzę na
ściankę, biegam, dziś idę do kina na Pachnidło. Już się nie mogę doczekać.
Książka jest świetna. Spotykam się ze znajomymi. Dopiero jak jestem sama
zaczyna się myślenie. Co mogłam zrobić? Co poszło nie tak?

[libra22]

Kara - takie myślenie to tez pewnien etap. Daj sobie czas na to wszystko, co
się w Tobie dzieje. Ja tez sobie zadawałam pytanie co było moją winą w
rozpadzie małżeństwa, a że nie umiałam sama dojrzeć tego, poszłam do
psychoterapeuty. I tam się dowiedziałam. Pomogło mi to częściowo zrozumieć
byłego, nie znienawidzić go i uporać się z bólem - nie całkiem, nie od razu,
ale pomogło.

pachnidło

[ladyhawke12]

Byłam na filmie, jest swietny, polecam, wyszłam zachwycona, dawno nie oglądałam tak świetnego filmu.

Ja polecam jeszcze

[kara114]

Prestiż w reżyserii Nolana z moim ulubionym aktorem Christianem Bayle oraz
niemicki film Życie na podsłuchu.

[374.4w]

ja wyszłam z tego filmu z miesznymi uczuciami. Nie podobał mi się podtytuł o
seryjnym zabójcy, sprawdziłam i okazało się, że ma go oryginał ( w
przeciwieństwie do polskiego)

[emde74]

a ja wolę książkę: duuuużo lepsza. ale film też dobry. M.

[erzsi]

W sumie też tak mam, zwłaszcza, jak do tego dojdzie świadomość z jaką łatwością
i lekkomyślnością mąż zrezygnował z małżeństwa /które moim zdaniem było
naprawdę dobre/ i rodziny /która dla mnie była super/. Do tak ważnych spraw nie
podchodzi się jak do pinkiku, a moim zdaniem mąż tak właśnie do tego podszedł,
jak zresztą do wszystkiego.
Ale okazuje się, że te inne małżeństwa, jak się wejdzie głębiej w temat,chociaż
trwają, często przechodzą przez bardzo trudne etapy, kryzysy. Czasem trwają
naprawdę z powodów zupełnie innych niż miłość. Czasem ktoś powie,
że 'zazdrości' mi, że zdecydowałam się wystąpić o rozwód i wygląda na to, że
się rozwiodę , bo on/ona chciał/a/by, ale nie ma siły. A ja myślę, że ten
rozwód to przecież nie była tak naprawdę moja decyzja.
Ale jednak małżństwa te trwają i nadal mają szansę. Mnie szlag trafia, bo wiem,
że nasze też miałoby sznasę, gdyby mąż tylko chciał.

erzsi

[sbelatka]

... własnie...

jest tylko jeden mały problem

"gdyby mój mąż chciał..."

mam dokładnie tak samo.

i dlatego możliwe, ze jest nam trudniej odejść, zatrzasnąc drzwi za tym co
bylo...

bo bylo DOBRZE.

ech...

zastyanawiam sie jak sobie z tym poradzic.
Bo nie wchodzi w gre "odczuwanie ulgi"
"poczucie, ze stałam sie wolna"
"nadzieja, że będzie lepiej niż bylo..."' bo to chyba musiałabym wyladowac w
jakims kurcze raju...

zostaje mi CHYBA myslenie, ze skoro raz mi sie udalo spędzic wiele lat bedąc
szczęśliwa u boku faceta - to moge trafić taka wygrana jeszcze raz...

co na to rachunek prawdopodobieństwa..

ale

[libra22]

Dziewczyny: piszecie o Waszym poczuciu szczęścia, a oni widać nie byli
szczęśliwi tak samo.

[z_mazur]

> bo bylo DOBRZE.

Nie było dobrze. Nie mogło być dobrze, bo by się nie skończyło. Gdyby było
dobrze to mieliby ochotę walczyć tak samo jak wy o związek.
Nawet jeśli te porzucone osoby tego nie czują, że jest źle to nie znaczy, że
jest dobrze.
Też przechodziłem taki okres, że przecież było dobrze, więc dlaczego...
Teraz z perspektywy wielu miesięcy, wiem że nie było dobrze, tylko ja tego nie
widziałem, nie chciałem widzieć. Tkwienie w nieświadomości jest wygodne.
I teraz zaczynam odczuwać ulgę i mam nadzieję, że będzie lepiej. Że albo będę
sam i będę się z tym dobrze czuł, albo osoba z którą się ewentualnie zwiążę,
będzie w stanie powiedzieć mi: "coś jest nie tak, kiepsko się w tym wszystkim
czuję, może dałoby się coś z tym zrobić??".
Czyli jednak może być lepiej i wcale nie trzeba do tego lądować w raju.

> zostaje mi CHYBA myslenie, ze skoro raz mi sie udalo spędzic wiele lat bedąc
> szczęśliwa u boku faceta - to moge trafić taka wygrana jeszcze raz...

Pomyśl sobie, że jest szansa na bycie szczęśliwym u boku osoby, która też jest
szczęśliwa, a nie tylko udaje to.

o to to

[libra22]

Podpisuje się pod tym, co napisał Chłopak. Co nie znaczy, że ja nie mam żalu,
bo mnie też się wydaje, że gdybyśmy oboje chcieli to mogłoby jeszcze coś z tego
wyjść (tzn z małżeństwa), ale wiem, że nie było dobrze i że on nie był
szczęśliwy. Ja w sumie też nie, tylko udawałam przed sobą, że jest normalnie i
fajnie.

[brzoza75]

Libra kolejny raz wybierzemy również bardziej świadomie , tak myślę.

[brzoza75]

zostaje mi CHYBA myslenie, ze skoro raz mi sie udalo spędzic wiele lat bedąc
szczęśliwa u boku faceta - to moge trafić taka wygrana jeszcze raz...

dokładnie też tak myślę
a jeśli chodzi o uczucia to proszę statystyki mi nie mieszać
głowa do góry dziewczyny, kino, spacer, rozmowa nawet z dobrym kumplem
potrafi podnieść na duchu

[erzsi]

ależ ja wcale nie jestem załamana, choć faktycznie ostatnio kiepsko reaguję na
tęsknotę młodej za tatą. po prostu przyjęłam fakty do wiadomości, zaczęłam
właściwie nowe życie, złożyłam pozew, dzieje się u mnie dużo i jest mi dobrze.
nie zmienia to jednak faktu, że boli mnie jak łatwo przyszło mu odwrócić się od
nas. łatwiej, niż przyjść i powiedzieć 'jest mi źle'.
i tego, choć bardzo się staram, nie mogę zrozumieć.
że z jego punktu widzenia nasze małżeństwo nie było dobre - to oczywiste.

[z_mazur]

Wpadasz znowu w pułapkę myślenia co by było lepsze dla Twojego męża.
Widocznie dla niego było już tak źle, że nawet rozmowa na ten temat nie miała
sensu. Dlatego łatwiej było mu odejść niż rozmawiać.
Człowiek to w gruncie rzeczy istota dość samolubna. ))

[kara114]

Też jestem zdania, ze moje małżeństwo było do odratowania. Tylko do tego
potrzeba chęci z dwóch stron. Mój mąż wolał wybrać inny wariant, czyli po
prostu zapakować graty i wynieść się z domu oraz złożyć pozew o rozwód. Wybrał
po prostu opcję łatwiejszą, bo ratowanie związku wymaga jednak ogromnego wysiłu
i zaangażowania. Cały czas uważam, że mąż uciekł od problemu, który się w
naszym małżeństwie pojawił (problem z płodnością). A ponieważ do tego
wszystkiego jeszcze się zakochał. W takiej sytuacji ja jestem bez szans i nasze
małżeństwo również.

[ikkebra]

mój Boże, Kara....jakbym czytała o sobie....gdy lekarz powiedział, że nie
zostaje nic poza in vitro, mąż znalazł pocieszenie u boku innej..
też jestem bez szans.
nie jestem sama widzę..

Jeszcze dodam

[kara114]

że o ewentualnym kryzysie, w którym nie mógł odnaleźć się mój mąż, mogę mówić,
że rozpoczął się mniej więcej 4 do 5 miesiecy temu. Wcześniej na pewno obydwoje
byliśmy szczęśliwi.

[brzoza75]

Erzsi, sama wiesz że przecież gdybyś go nie nakryła toby się nie wygadał tak?

[erzsi]

brzózko, no pytasz o rzeczy oczywiste .
znasz kogoś, kto sam przyzanał się do zdrady ?

[brzoza75]

znasz kogoś, kto sam przyzanał się do zdrady ?

znam Mała znam, poniewaz na nasze forum to tylko jeden z kanałów dystybucji
takich historii, sa inne w realu

[erzsi]

naprawdę są ?
Jeśli tak, to tylko wyjątki potwierdzające regułę .

[rogaczmiejski]

znam jedna osobę

[phokara]

>zdradzi?em z˙one˛ i po 2 dniach jej o tym powiedzia?em (sumienie nie dawa?o mi spokoju)jak
>sie˛ okaza?o by?a to najwie˛ksza g?upota jaka zrobi?em w z˙yciu.

No tak.
W takich sytuacjach z niepokojem wlasnego sumienia lepiej radzic sobie samemu.

[rogaczmiejski]

w zasadzie byliśmy "udanym małżeństwem" i mimo ogromnego poczucia winy i krzywdy
jaką jej sprawiłem nie mogłem zrozumieć dlaczego nie dała mi szansy (nawet o tym
nie rozmawialismy) stwierdziła ze mam sie wynosić i już. zrobiłem to licząc że
jej przejdzie nie przeszło następnego dnia w sądzie leżał pozew rozwodowy

[erzsi]

no strasznie mi się podoba ta twoja była żona . Z jajami babka .
Mówiąc serio, to zgadzam się z Pho - po jaką cholerę jej mówiłeś? Sam nie dałeś
rady sobie z tym poradzić? Chciałeś, żeby żona za Ciebie zdecydowała?
Próbowałeś dzialać i tłumaczyć cokolwiek jak trochę ochłonęła?

[phokara]

> Mówia˛c serio, to zgadzam sie˛ z Pho - po jaka˛ cholere˛ jej mówi?es´? Sam nie da?es´
> rady sobie z tym poradzic´?

Moj Ex na ten przyklad jak sie WYDALO to z miejsca odczul ogromna ulge. Bo zalozyl, ze teraz
mu pomoge posprzatac ten balagan, ktorego narobil i nie bardzo potrafil sie z niego sam
wyplatac. Sam powiedzial, ze to go przeroslo ale RAZEM z tego wyjdziemy. Nigdy nie zapomne
pierwszej (instynktownej) reakcji, jak palnelam - a spadaj gamoniu, twoje orgazmy, twoj pasztet.
Smialam sie z tego potem. Ale cos w tym jest... nie dosc, ze zero przyjemnosci (nawet jesli
chwilowej) to jeszcze tyle trzeba placic.
Jak jest sie takim 'maczo' i strongmanem w obcym lozku, to trzeba dzwigac ten ciezar samemu.

[phokara]

W pewien sposob kategoryczne dzialanie Twojej ex budzi u mnie szacunek choc osobiscie nie
uwazam zeby zdrada byla wystarczajacym powodem do rozwodu. Ale taka postawa podoba mi
sie bardziej, niz jeczace wieszanie sie na fececie i wylewanie swojego zalu przez kolejne 50 lat.

[brzoza75]

dokładnie taką żonę z zasadami miałeś.

[erzsi]

najzabawniejsze jest to, że póki zdrada nie zdażyła się w moim małżeństwie to
też myślałam, że jakby co, to spadówa. Potem okazało się, że nie taka zaraz
spadówka, a w każdym razie nie od razu.
I chociaż powiedziałam dość w momencie, kiedy mogłam jeszcze z podniesionym
czołem spojrzeć w lustro i nigdy nie prosiłam męża, żeby wrócił, dał szanasę
itd, to dziś rozwodzę się nie daltego, że mnie zdradził, ale dlatego, że jak już
się stało, to mąż zrobił natychmiastowy w tył zwrot. bez namysłu, prób
ratowania, obwiniając mnie winą za wszystko.

[erzsi]

Eh, no w tym rzecz że tak źle to na pewno nie było, ot, zwykłe zabieganie za
tysiącem codziennych spraw i rożnice w priorytetach /ale znowu - moim zdaniem
do pogodzenia/.
Wiesz, nie wyobrażam sobie /patologie pomijając, a tej, uwierz lub nie, w tym
przypadku nie było/, że można nie podjąć ŻANDEJ rozmowy i po prostu odejść w
inne, bardzo zresztą złudne, ramiona. Nie rozumieć, że wyrządza się komuś
krzywdę, no dzieciom przynajmniej.
To znaczy teraz już sobie wyobrażam , ale nie potrafię tego zwyczajnie pojąć.

[z_mazur]

erzsi napisała:

> Eh, no w tym rzecz że tak źle to na pewno nie było, ot, zwykłe zabieganie za
> tysiącem codziennych spraw i rożnice w priorytetach /ale znowu - moim zdaniem
> do pogodzenia/.

No widzisz "Twoim zdaniem".
Ja doskonale rozumiem o czym piszesz, też jakiś czas temu myślałem w ten sposób.
Za jakiś czas zobaczysz tą sprawę pod innym kątem i to będzie kolejny etap
zdrowienia i godzenia się z rozpadem małżeństwa.


> Wiesz, nie wyobrażam sobie /patologie pomijając, a tej, uwierz lub nie, w tym
> przypadku nie było/, że można nie podjąć ŻANDEJ rozmowy i po prostu odejść w
> inne, bardzo zresztą złudne, ramiona. Nie rozumieć, że wyrządza się komuś
> krzywdę, no dzieciom przynajmniej.
> To znaczy teraz już sobie wyobrażam , ale nie potrafię tego zwyczajnie
pojąć.

Zauważ, że w głowie Twojego męża sytuacja wyglądała już widocznie w ten sposób,
że dla niego rozmowa nie miała sensu. Nie wiem dokładnie dlaczego, bo nie znam
Twojego męża. On zrobił to co jego zdaniem powinien zrobić. Tu teraz może paść
dziesiątki wyjaśnień, ale dla niego to było widocznie lepsze wyjście niż próby
ratowania związku. Kluczowym jest tutaj - "dla niego", być może inna osoba by
jeszcze rozmawiała, poszła na terapię, on akurat podjął taką decyzję.

[erzsi]

Wyjaśnienie dlaczego tak odszedł jest banalne i jest jedno - po prostu nowa
miłość. Wiara, że ona też kocha /no nie kochała/. Nie miałam szans walczyć z
tym, co czuł wtedy do innej mój mąż. Prawdopodobnie nie uchroniłoby nas to
przed poważnym kryzysem, ale gdyby nie zaangażował się gdzie indziej, może
byłby w stanie myśleć racjonalniej. Może byłby naprawdę zainteresowany
ratowaniem naszego małżeństwa /bo raz niby był, po tym jak zamieniłam z
kochanką i jej mężem parę naprawdę kulturalnych słów /. Tyle, że ja już wtedy
nie byłam, a już na pewno nie dlatego, żeby chronić kochankę przed rozpadem jej
małżeństwa.

[z_mazur]

erzsi napisała:

> Nie miałam szans walczyć z
> tym, co czuł wtedy do innej mój mąż.

Za jakiś czas zaczniesz znajdować odpowiedzi na to, dlaczego w tym momencie nie
miałaś szans. Bo przecież kiedyś byś je miała...

[erzsi]

Obawiam się, że nigdy nie znajdę, po prostu zbyt duże różnice w hierarchi
wartości, oczekiwaniach, sposobie myślenia...
Raczej staram się pogodzić z ta umysłową niemocą niż marnowac energię na
szukanie odpowiedzi dlaczego nie miałam.

[brzoza75]

ciesze się, że tak myślisz i trzymam mocno kciuki za to co czeka Cie dalej.

[z_mazur]

erzsi napisała:

> Obawiam się, że nigdy nie znajdę, po prostu zbyt duże różnice w hierarchi
> wartości, oczekiwaniach, sposobie myślenia...
> Raczej staram się pogodzić z ta umysłową niemocą niż marnowac energię na
> szukanie odpowiedzi dlaczego nie miałam.

W procesie dochodzenia do równowagi po rozstaniu znalezienie w sobie odpowiedzi
na pytanie "dlaczego?" jest bardzo ważne.
Pierwsza cześć Tego co napisałaś, stanowi w pewnym stopniu odpowiedź. )

[anja_pl]

bym sie cieszyła, że małżeństwa moich znajomych są szczęśliwe, że im się udało,
że ciągle się kochaja, że są razem,
bo dla mnie to znaczy,że można zbudować coś trwałego przez dwoje obcych sobie
ludzi, że można razem przezwyciężać kryzysy, jesli one się pojawią, że wzajemny
szacunek i zaufanie nie umiera z czasem,
że moje dzieci mają wzór, iz istnieją normalne rodziny

[libra22]

Anju - racja
Tylko czasem jest się w takim stanie "czemu akurat ja?", a wtedy pomaga soie
tak pomarudzić, że inni też mają niefajnie.

Brzózko Mam nadzieję, że tak wybierzemy. Choć obecnie jak mi się jakiś
mężczyzna podoba to sobie myślę, że na pewno coś z nim jest nie tak, skoro mi
się podoba Na szczęście dla siebie nie jestem na etapie szukania partnera na
całe życie.

[brzoza75]

Libra to niemal tak jak z romantycznym Romanem sms do Pho z plazy , cos z tym
facetem jest nie tak tylko co?

[libra22]

No właśnie Brzozko

[bursztynowe]

Dręczy Cię, że innym sie udaje?

Boszzz...

Bo mnie akurat dręczy to, że mało komu sie udaje...

Nie powinno Cię dręczyć nic...

[tricolour]

... co nie jest związane z Tobą.

[bursztynowe]

...tak po prawdzie, to dreczy mnie tylko troszeczku. Ale jednak.

Inaczej mowiac, wpływa to na moj poziom nadziei (okolozwiazkowej), ze sie da i
uda.

PS. Co do ud, nie mam takich watpliwosci. Znacznie jakos latwiej.

[rogaczmiejski]

mnie to nie dręczy. bo wokół mnie same rozwiedzione pary ( pomyślałem nawet że
to jakaś plaga) większości się nie powiodło- chociaż z pewnością każda z tych
rozpadających się par mogłaby o sobie powiedzieć "byliśmy fajną parą"
w większości przypadków zewnetrzni obserwatorzy twierdzą zgodnie , że było to
takie zgodne małżeństwo. rozpad i totalna destrukcja następuje w zaciszu
domowym, a widać tylko efekt końcowy--rozwód. Nie zadręczaj się- zobaczysz za
rok, dwa ile z tych par będzie jeszcze razem- tylko jakie to pocieszenie?

[jagoda4444]

Wczoraj na terapii psycholog zapytała mnie co czuję w takiej sytuacji: wyglądam
przez okno a tam idzie rodzina, dzieci trzymające się za rączkę wraz z
rodzicami. Jak to co czuję - zazdrość cholera, że im to wszystko wychodzi a
mnie nie. No właśnie a co dzieje się za zamkniętymi drzwiami tego nie wiem. Mam
tylko nadzieję, ża nadal się uśmiechają.