Do z.odzysku (głównie)

[e07]

Ostatnio nie bywałam na forum zbyt często. Szczerze mówiąc prawie
wcale. Zainteresowałeś mnie wczoraj na tyle, że prześledziłam Twoje
posty z ostatnich kilku miesięcy. Być może pomogę Ci znaleźć
odpowiedzi na niektóre pytania, na które szukałeś odpowiedzi na
forum.
1. Mój mąż mnie zostawił z dziećmi (dwie córki). Wyjechał ze
wspólnych wczasów do domu trzy dni przed nami, mówiąc nam, że nie
dostał urlopu. Jak wróciłyśmy do domu on już był wyprowadzony.
Czekał tylko na nas, żeby powiedzieć dziewczynkom, że się wyprowadza
na jakiś czas. Na moją prośbę, żeby porozmawiać ze mną na ten temat
powiedział, że nie widzi takiej potrzeby i po 10 minutach wyszedł.
byłam kompletnie zdruzgotana. Natychmiast przyjechali do mnie
przyjaciele, żeby pomóc mi się pozbierać, wypakować z samochodu,
rozpakować (narty, zimowe ciuchy itd.) dopilnować, żeby dzieci
poszły spać, a ja, żebym poszła spać pijana. Jeszcze tego samego
wieczora podjęłam decyzję, że to już naprawdę koniec naszego
małżeństwa. Następnego dnia wieczorem powiedziałam też dzieciom, że
tata już nie wróci, bo ja się na to nie zgodzę. Kłóciły się ze mną,
że "przecież tata powiedział, że tylko na kilka miesięcy". Było mi z
tym ciężko. Dla mnie istotne było również to, że mój mąż wniósł uż
dwa lata temu pozew o rozwód, odbyła się nawet pierwsza rozprawa,
podczas której wyraziłam zgodę na rozwód bez orzekania o winie,
który on potem wycofał, za moją zgodą. Chciał już też w przeszłości
(3-4 lata temu) się wyprowadzać, o czym wówczas zdążył już
poinformować córki. Na rozmowę ze mną zechciał sie umówić dopiero za
tydzień i 1 dzień i rozmowa obraniczyła się do przekazania mi
skrupulatnie wypisanej listy rachunków, jakie miałam opłacać. I
znowu, dla mnie istotna uwaga - to był luty, od października nie
miałam pracy. Po drugim, czy trzecim takim spotkaniu,z których każde
było dla mnie ogromnie wyczerpujące psychicznie, po rozmowach z
przyjaciółmi, zdecydowałam sie nie podejmować żadnych więcej rozmów
z moim mężem, tylko wziąć się za siebie i dzieci. Nie umiem żyć na
hustawce, dla dzieci to też nie jest dobre.
2. Ja zupełnie nie ufałam juz mężowi. Tak jak Twoja eks wprowadziłam
embargo informacyjne. Tyle,ze ja, w przeciwieństwie do Twojej eks
zabroniłam moim dzieciom wyłącznie informowania taty na mój temat. W
szczególności, czy znalazłam już pracę, gdzie i za ile będę
pracować - bo takie pytania zadawał mój eks, co ja uważałam za
kompletnie bezzasadne. Zaczęłam także spotykać się z ludźmi z forum,
wychodzić wieczorami. Nie chciałam, żeby mój eks miał możliwość
wykorzystania tego w sądzie. Mój prawnik stanowczo zalecił mi takie
postepowanie. Stąd embargo. Mój eks rozmawił ze mną na ten temat,
wyjaśniłam mu moje stanowisko telefonicznie i stanowczo sprzeciwiłam
się cofnięcia zakazu danego dzieciom. Zaproponowałam mu rozwizanie,
które w efekcie nie bedzie wywoływać konfliktów lojalnościowych u
dzieci, polegajace na nie zadawaniu im przez tatę pytań na mój
temat. Natomiast moje dzieci na swój temat mogły mówić wszystko, w
szczególności o planie lekcji. Po uzyskaniu rozwodu pozwoliłam im
już mówić o wzystkim, jeśli eksa to interesuje. Tu nie rozumiem
Twojej eks.

[ha-pa]

e07
dzięki za tą opowieść. Wiesz ja jestem w podobnej sytuacji jeśli
chodzi o rozstanie z mężem - nie uzyskałam konkretnej odpowiedzi na
pytanie dlaczego - też byłam zaskoczona, podobnie nagle znalazłam
się w ciężkiej sytuacji zawodowej bo dla Nas rzuciłam pracę dwa tyg.
wcześniej, oj... było ciężko. My jednak nie mamy dzieci. Jestem po
piątkowej pierwszej i ostatniej sprawie rozwodowej, też zgodziłam
się na bez orzekanie o winie. Wydaje mi się że nikogo nie ma, ale...
Najgorsze jest to, że nie potrafię wymazać go z serca i chyba wciąż
łudzę się nadzieją, że może jeszcze będziemy razem - tyle, że po
Twojej opowieści czuję, że nie powinnam, bo to tylko może skończyć
się podobnie i boję się kolejnego psychicznego dołka z którego
ciężko wyjść, boje się kolejnego zawodu i tego bólu, no i dochodzi
kwestia zaufania... Tyle że muszę to sobie wciąż przypominać by nie
zgłupieć...

[aron95]

Ciężko jest zabronić dzieciom mówić o drugim rodzicu , choc i tak najwięcej chcą
mówić o tym którego na codzień nie mają .

[mary171]

Niestety, najgorzej jest mi gdy syn (6lat) modli sie wieczorem aby tata zmienił
pracę i mieszkał z nami - tak naparwdę pomieszkuje, ale pracuje w innym
mieście. Mówi, że mnie kocha, ale na tym sie kończy. Chcę wnieść o separację.
Tylko synkowi musimy jakos to wyjaśnić. No i musze sama się z tym uporać, bo to
za długo trwa.

[e07]

"Musimy" zamiast "muszę". Już w tym punkcie Twoja historia jest
inna. Lepiej wróży dzieciom, mimo wszystko. Mój eks nie znosił
liczby mnogiej w małżeństwie.

Odpowiedź ... (przepraszam, że długa)

[z.odzysku]

e07 (masz fajny nick... kojarzy mi się z serialem, który lubię ;-
)),

Poczułem się wywołany do odpowiedzi, dlatego odpowiem. Postaram się
jak najlepiej, choć już wiem, że będzie to niezwykle trudne,
ponieważ Twój post obudził niestety moją traumę. Spróbuję zatem
odpowiedzieć Ci przywołując jedynie fakty z mojego życia, a emocje
pozostawić obok. Zadziwiająco podobne są bowiem nasze historie.

Na początku bardzo Ci dziękuję, że zechciałaś mi pomóc w znalezieniu
odpowiedzi na niektóre moje pytania stawiane na forum. Co prawda
dość późno po publikacji tych pytań i szkoda, że nie w wątkach
tematycznych, niemniej każdy głos w dyskusji jest dla mnie ważny, bo
pozwala mi nabrać dystansu do własnych przekonań. Dziękuję jeszcze
raz.

Przepraszam również na wstępie, że odpowiedź moja będzie długa.
Wynika to z postanowienia, że będzie to mój pierwszy i zarazem
ostatni post w tym wątku. Nie chcę odgrzewać emocji, swoich
zwłaszcza.


A przechodząc do konkretów:


> Mój mąż mnie zostawił z dziećmi (dwie córki).

Naprawdę mi przykro, że Twój mąż zostawił Ciebie i dzieci.
U mnie jednak była troszkę inna sytuacja, bo ja zostawiłem swoją ex,
ale nie moje córki. To drobna, jednak bardzo istotna różnica. Mój
kontakt z córkami (trochę o tym wczesniej pisałem - ułamek życia
jedynie), codzienne telefony, coweekendowe całodzienne spotkania
(nierzadko również w tygodniu), wspólne cudowne wakacje (nie
pierwsze zresztą, gdyż moja ex od kilku lat odmawiała wspólnych
letnich wyjazdów), etc. dowodzą, że kontakt z córkami mam znakomity.
Zwykle brakuje nam dnia, aby zrealizować wszystkie pomysły na
spędzenie czasu danego mi do spędzenia z nimi. Oprócz regularnego
płacenia alimentów mojej ex, kupuję też córkom bardzo wiele rzeczy
potrzebnych do życia (ubrania, buty, bieliznę, żywność, słodycze,
książki, zabawki, przybory, etc.) oraz dbam o sferę kulturalną ich
rozwoju (kino, koncerty, imprezy plenerowe, ostatnio wciągam je też
w muzykowanie) oraz ogólnorozwojową (np. basen). We wszystkich tych
aspektach życia z córkami biorę udział z największą przyjemnością,
zreszą ta przyjemność jest entuzjastycznie odwzajemniana, np. kiedy
je odwożę po spotkaniu, zdarza się, że młodsza śpiewa na cały
autobus, albo chichra się bez opamiętania ku uciesze mojej i
otaczających pasażerów.


> ... Wyjechał ze
> wspólnych wczasów do domu trzy dni przed nami, mówiąc nam, że nie
> dostał urlopu. Jak wróciłyśmy do domu on już był wyprowadzony.
> Czekał tylko na nas, żeby powiedzieć dziewczynkom, że się
> wyprowadza na jakiś czas. Na moją prośbę, żeby porozmawiać ze mną
> na ten temat powiedział, że nie widzi takiej potrzeby i po 10
> minutach wyszedł.

Mam bardzo podobne przeżycia.
Wyprowadziłem się ze starego mieszkania bardzo gwałtownie. Taki
sposób postępowania wypracowałem przez 2 miesiące cotygodniowych
spotkań z psychoterapeutą. Tym samym terapeutą, który zdążył poznać
mnie i moją ex na terapii małżeńskiej, z której ex rezygnowała 2
razy, by za trzecim zrezygnować definitywnie. Miałem bardzo wiele
wątpliwości co do takiego sposobu wyprowadzenia się ze wspólnego
mieszkania. Wątpliwości te spowodowane były przede wszystkim moją
obawą o reakcję córek i ewentualność odrzucenia mnie, jako ich ojca.
Wątpliwości moje spowodowane były dodatkowo ucieczką do kłamstwa,
jako sposobu na realizację wyprowadzki. Do dziś mam z tego powodu
wyrzuty sumienia. Za to kłamstwo (i wiele innych spraw, gdzie czułem
się winny) przeprosiłem jednak moją ex na miesiąc przed rozwodem (na
szczęście dała się namówić na spotkanie, choć nie było łatwo). Brak
jakiejkolwiek reakcji ex dał mi kolejny argument (choć mniej ważny)
na potwierdzenie słuszności decyzji o rozwodzie i wcześniejszym
wyprowadzeniu. Swoją decyzję o wyprowadzeniu przekonsultowałem
jeszcze wcześniej z 2 przyjaciólmi i zaprzyjaźnionym księdzem
(zaskoczyły mnie jego rady, bo do tej pory uważałem kościół za
bardzo konserwatywny).
Reakcja córek na wiadomość o wyprowadzeniu (kiedy przyjechały z
zimowych wczasów) przeszła jednak najśmielsze moje oczekiwania.
Bardzo bałem się ich reakcji. Czekałem na ich powrót w mieszkaniu.
Po wejściu poprosiłem je do pokoju i wyjasniłem dlaczego się
wyprowadziłem. Młodsza córka powiedziała: "Oo, tatusiu, to masz
teraz drugie mieszkanie? Co w nim masz? Kiedy mogę do Ciebie
przyjść?...". Starsza córka była nieco przestraszona sytuacją, ale
szybko się z nią oswoiła. Nadzwyczaj szybko. Następnego dnia po
wyprowadzeniu się przyszedłem do córek i spędziłem z nimi pół dnia.
Sporo czasu zajęło mi tłumaczenie, że ich nie opuszczam i że zawsze
będę ich ojcem. Uspokoiły się. Zaufały. Zrozumiały. Teraz już to
wiem. Już z doświadczenia ostatniego pół roku. I też jestem
spokojny. Terapeuta, na sesji już po wyprowadzce i po wysłuchaniu
opowieści o przebiegu wyprowadzki i reakcji córek,
podsumował: "Córki panu zaufały. Gratuluję. Musi Pan być fajnym
tatą". Od tego momentu zacząłem odzyskiwać wiarę w siebie. Od dnia
wyprowadzki codziennie dzwonię do córek i zabieram je co weekend.
Gwałtowne wyprowadzenie się z mieszkania okazało się jednak (już z
perspektywy czasu) najlepszym rozwiązaniem, bo był to efekt
krótkiego szoku, a nie bólu rozciągniętego w długim czasie.
Wyprowadzanie się tygodniami (a może i miesiącami) spowodowałoby
pogorszenie i tak już ciężkiej atmosfery, a na tym ucierpiałyby
jeszcze bardziej moje córki. Znając bowiem swoją ex (w sumie juz
ponad 20 lat) przeczuwałem, że byłaby jatka o każdą najdrobniejszą
rzecz. Terapeuta doradził mi takie "gwałtowne" rozwiązanie i za to
jestem mu bardzo wdzięczny. Tym bardziej, kiedy zobaczyłem jak córki
to przyjęły.

> byłam kompletnie zdruzgotana. Natychmiast przyjechali do mnie
> przyjaciele, żeby pomóc mi się pozbierać, wypakować z samochodu,
> rozpakować (narty, zimowe ciuchy itd.) dopilnować, żeby dzieci
> poszły spać, a ja, żebym poszła spać pijana.

Podejrzewam, że moja ex, podobnie jak Ty, była rozbita sytuacją.
Trochę mnie to jednak dziwi, bo przecież atmosfera między mną a ex
była nie do zniesienia już na wiele miesięcy przed wyprowadzeniem
się. Problemy narastały przemieniając się w absurdy graniczące z
paranoją. Od wielu miesięcy nie mogłem się nawet z ex skomunikować,
nie mówiąc już o dogadaniu się w czymkolwiek. Moje próby spokojnego
porozmawiania, znalezienia rozwiązań, próby odpowiedzi na pytanie:
co dalej z nami? były albo przez ex ignorowane, albo kończyły się
listą pretensji do mnie za ostatnie 10 lat, a nierzadko wyzwiskami
pod moim adresem. Zaniechałem więc tych prób.
Tak więc moje wyprowadzenie się było nieuniknone. Kiedy już to
zrobiłem okazało się, że na szczęście zostali jeszcze przyjaciele,
którzy mogli pomóc mojej ex w tej bardzo trudnej dla niej chwili.
Podziękowałem im później serdecznie za zaopiekowanie się nią. Do
dziś utrzymuję z nimi bliskie kontakty. Spotykamy się, mamy wspólne
sprawy.


> Jeszcze tego samego
> wieczora podjęłam decyzję, że to już naprawdę koniec naszego
> małżeństwa. Następnego dnia wieczorem powiedziałam też dzieciom,
> że tata już nie wróci, bo ja się na to nie zgodzę. Kłóciły się ze
> mną, że "przecież tata powiedział, że tylko na kilka miesięcy".
> Było mi z tym ciężko.

Nie wiem kiedy moja ex podjęła decyzję o końcu małżeństwa. Być może
równie szybko co Ty. Nigdy mi tego nie powiedziała.
Przypominam sobie natomiast, że wyprowadzając się powiedziałem m.in.
córkom: "Nie wiem na jak długo się wyprowadzam: pół roku, rok, a
może na zawsze. Kocham was, ale nie chcę was oszukiwać. Zobaczę, jak
rozwiną się stosunki z waszą mamą". Pewne symptomy decyzji ex o
końcu małżeństwa zaobserwowałem, kiedy 2 miesiące po mojej
wyprowadzce ex złożyła pozew do sądu rodzinnego o horrendalne
alimenty na dzieci. Na domiar złego pozew ów, kie

[z.odzysku]

Na domiar złego pozew ów, kiedy już przyszedł na mój stary adres
(nie wiem jak zdołała odebrać pismo z sądu), ex przekazała mi
poprzez starszą córkę (sic!!). Długo musiałem potem córce tłumaczyć
co to jest, po co, itd.


> Dla mnie istotne było również to, że mój mąż wniósł uż
> dwa lata temu pozew o rozwód, odbyła się nawet pierwsza rozprawa,
> podczas której wyraziłam zgodę na rozwód bez orzekania o winie,
> który on potem wycofał, za moją zgodą. Chciał już też w
> przeszłości (3-4 lata temu) się wyprowadzać, o czym wówczas zdążył
> już poinformować córki.

Miałem bardzo podobnie.
Kilka lat wcześniej, kiedy już w małżeństwie działo się bardzo źle,
podjęliśmy wspólnie z ex decyzję o rozwodzie. Zdecydowaliśmy, że to
ja złożę pozew. Jednakże w 2 miesiące później zdałem sobie sprawę,
że być może nie wszystko jeszcze zrobiłem dla ratowania związku.
Zaproponowałem terapię małżeńską. Ex się zgodziła i nawet przy
córkach obiecała, że postara się o poprawę jakości naszego życia.
Niestety wytrzymała tylko kilka sesji. Tak więc terapię
kontynuowałem indywidualnie.
Podobnie jak Twój mąż, kilka lat temu chciałem się wyprowadzić. Ex
krzyczała wtedy, że chce rozwodu i żebym jak najszybciej wyniósł sie
z mieszkania. Porozmawiałem wówczas z córkami jakby to było, gdybym
z nimi nie mieszkał. Były wtedy znacznie młodsze i przestraszyły się
tego co mówiłem. Dlatego zaniechałem wyprowadzania. Uspokoiły się.


> Na rozmowę ze mną zechciał sie umówić dopiero za
> tydzień i 1 dzień i rozmowa obraniczyła się do przekazania mi
> skrupulatnie wypisanej listy rachunków, jakie miałam opłacać. I
> znowu, dla mnie istotna uwaga - to był luty, od października nie
> miałam pracy.

Podobnie jak Twój ex, ja również umówiłem się z moją ex na spotkanie
po jakimś czasie od wyprowadzenia się. Taki scenariusz wydarzeń
uprzednio skonsultowałem z terapeutą. Chodziło o danie sobie czasu
na to, aby opadły pierwsze emocje po gwałtownym rozstaniu się.
Pomimo, że próbowałem wytłumaczć, ex nie chciała nawet słuchać
dlaczego się wyprowadziłem. Dlatego nie próbowałem więcej. Przed
wyprowadzeniem się opłaciłem wszystkie rachunki, niektóre na kilka
miesięcy w przód.
Z brakiem pracy mojej ex, to ciekawa sprawa (znów podobieństwo
sytuacji). Podobnie jak Ty moja ex też nie miała pracy w chwili
mojego wyprowadzania. Kilka miesięcy wcześniej straciła dobrą pracę
(zarobki co prawda niskie, ale za to 5-6 godzin zaangażowania
tygodniowo). Już na kilka miesięcy przed utratą pracy przez ex,
widząc, co się święci, próbowałem z nią rozmawiać, aby się
zainteresowała poszukaniem nowej pracy, bo grozi jej rozwiązanie
umowy. Proponowałem też swoją pomoc w znalezieniu nowej pracy,
jednakże pomoc tą ex agresywnie odrzuciła ("To nie twoja sprawa!
Zajmij się swoją robotą!", etc.). Przestałem więc proponować ex
pomoc i z przykrością patrzyłem, kiedy ex straciła pracę, a z tym
większym zdziwieniem i przykrością obserwowałem, że wcale się nie
spieszy ze znalezieniem nowej.


> 2. Ja zupełnie nie ufałam juz mężowi. Tak jak Twoja eks
> wprowadziłam embargo informacyjne. Tyle,ze ja, w przeciwieństwie
> do Twojej eks zabroniłam moim dzieciom wyłącznie informowania taty
> na mój temat. W szczególności, czy znalazłam już pracę, gdzie i za
> ile będę pracować - bo takie pytania zadawał mój eks, co ja
> uważałam za kompletnie bezzasadne.

Tutaj historie nasze się różnią, bo ja zapytałem jedynie córki, czy
mama już znalazła pracę. Nie pytałem gdzie, nie pytałem za ile, nie
zadawałem innych pytań. Córki same zaczynały mówić o sprawach
domowych, jednakże bardzo szybko "gryzły się w język" i strofowały
wzajemnie, że przecież nie mogą mi nic mówić. Pisałem o tym więcej w
wątku "Embargo informacyjne".

> Zaczęłam także spotykać się z ludźmi z forum,
> wychodzić wieczorami.

Dobrze, że wyszłaś do ludzi. Ja zamknąłem się w sobie i popadłem w
pracę i w swoje pasje aby wypełnić sobie czas i nie zwariować
pomiędzy spotkaniami z córkami. Natrafiłem potem na to forum.
Zacząłem czytać. Zobaczyłem, że wiele problemów innych ludzi jest
bardzo podobnych do moich. Długo się bałem odezwać. Natomiast kiedy
to zrobiłem zacząłem zauważać, że schodzą ze mnie negatywne emocje i
odnajduję w siebie faceta sprzed 10 - 15 lat. Potem już jakoś
poleciało. Gwałtownie nawet, ale nie wiem czy to jeszcze wróci.


> Nie chciałam, żeby mój eks miał możliwość
> wykorzystania tego w sądzie. Mój prawnik stanowczo zalecił mi
> takie postepowanie. Stąd embargo. Mój eks rozmawił ze mną na ten
> temat, wyjaśniłam mu moje stanowisko telefonicznie i stanowczo
> sprzeciwiłam się cofnięcia zakazu danego dzieciom. Zaproponowałam
> mu rozwizanie, które w efekcie nie bedzie wywoływać konfliktów
> lojalnościowych u dzieci, polegajace na nie zadawaniu im przez
> tatę pytań na mój temat.

Rozumiem Twoją motywację.


Podsumowując:
Gdybym był na miejscu Twojego exa, cieszyłbym się, wyszłaś do ludzi,
zaczęłaś się bawić w sposób, jaki lubisz, że znalazłaś normalną,
nieźle płatną pracę i zaczynasz dostrzegać wartość w jej utrzymaniu.
Miałbym też głęboką nadzieję, że będziesz szczęśliwa przez resztę
swojego życia i, będąc w skórze Twojego ex'a, żałowałbym jedynie
tego, że nie potrafiłem Ci dać szczęścia, na które z całą pewnością
zasługujesz.

Pozdrawiam serdecznie

M

[ladyhawke12]

Sorki,ze przeczytałam, to wszystko dla tego,że nic juz nie rozumię. Chyba jakas dzis jestem, nie kumata.

[menab]

To tak jak jaWyszło mi, że tak jakby oni byli...nieee chyba coś
nie tak.Kurcze.Też się pogubiłam.

[aron95]

Sorki,ze przeczytałam, to wszystko dla tego,że nic juz nie rozumię. Chyba jakas>
dzis jestem

A ja nie rozumię za co przepraszasz

aron

[ladyhawke12]

z_odzysku wie, i e07 też.

[panda_zielona]

ladyhawke12 napisała:

> Sorki,ze przeczytałam, to wszystko dla tego,że nic juz nie
rozumię. Chyba jakas
> dzis jestem, nie kumata.

Zamieszczone na otwartym forum,więc przeczytać każdy może.
Kumata jesteś,bo ja odniosłam podobne wrażenie,ale takie rzeczy to
chyba tylko w erze. :0

[ladyhawke12]

haha .......

[e07]

... i w telenowelach.

[e07]

Twoja odpowiedź pozwoliła mi przekonać się, że pomyliłam się myśląc,
że nasze historie są podobne. Twoja eks, to prawdziwa harpia. Wobec
tego, pewnie wiele Ci nie pomogłam i moje przeżycia nie na wiele Ci
sie zdadzą.
Zastanowiło mnie natomiast, to, co Ty sam napisałeś o sobie. Piszesz
o gwałtownej wyptrowadzce. Gdzie ten, za przeproszeniem, gwałt? Dla
mnie to z zimną krwią odegrany, znacznie wcześniej zaplanowany
scenariusz. Jesteś chyba niezłym aktorem, gratuluję. Poza tym
piszesz, że wcześniejsze ruchy: wyprowadzka, rozwód, uzgadniałeś z
żoną i ona się na to godziła. Więc skąd podejrzenie o "jatkę" (BTW -
to już chyba byłaby sprawa dla prokuratury). Powiem tak: jeśli Twój
terapeuta mógł zaproponować takie rozwiązanie, to nie dziwię się
Twojej byłej żonie, że zrezygnowała z terapii u niego. No i ta praca
eks, a właściwie jej brak. "Z przykrością patrzyłeś", ale nie
pomyślałeś o tym, żeby odłożyć swoje plany wyprowadzkowe, albo
właśnie, z wyprzedzeniem ją o nich poinforować. Spodziewałabym się
tego nawet po współlokatorze. Niestety, nie kojarzy mi się to także
z troską o dzieci.
Dobrze, że teraz masz dobry kontakt z dziećmi.

PS.
Cieszę się, że podoba Ci sie mój nick - nawiązuje do dnia moich
urodzin.
PS2
Jesteś pewnie, mimo wszystko, przyzwoitym facetem. Mój eks, miał
kobietę, wiesz, dość kalsycznie, młodszy, bezdzietny model, a Ty w
którymś z wątków napisałeś, że "byłeś wierny do obrzydzenia".
Rozumiem to Twoje sformułowanie, bo ja byłam i też tego żałuję.