kiedy decyzja o rozwodzie?

[samaosia]

witam jako nowa. Od razu wyskoczę z pytaniem, mimo, że miałam ogromną nadzieję
nigdy na tym forum nie pisać (bez urazy )
Jestesmy małżenństwem od kilkunastu lat, mamy dwoje dzieci, dzieci są już
"odchowane" aczkolwiek w tzw trudnym wieku (nastoletnie). W naszym małżeństwie
od lat dzieje sie coś złego. Najpierw byliśmy ze sobą wręcz symbiotycznie
związani, teraz jestesmy dwojgiem obcych ludzi mieszkających pod jednym
dachem, mających wspólne problemy, finanse i co najwazniejsze - dzieci.
Kocham mojego męża, on też ponoć mnie kocha, ale nie potrafimy ze sobą już
rozmawiać. jest między nami ogromna bariera pełna żalu, pretensji i czegoś
jeszcze, czegoś, czego nie potrafimy nazwać.
Nie wiem, w którym momencie zaczęlismy oddalać sie od siebie, nie potrafię
tego okreslić. On ma do mnie pretensję o czepialstwo i awanturowanie sie (no
zdarza mi sie czasami) ja mam żal o beztroskę,nieodpowiedzialnosć i egocentryzm.
Nie potrafię ot tak opisać całej złożoności naszej historii, bardzo mi zależy
na jakieś dobrej, mądrej radzie ale nawet nie do końca wiem, czego oczekuję.
Czy to pora aby się rozstać? Czy mamy jeszcze szanse na wspolne życie? Czy coś
co sie rozsypało da sie jescze poskładać? Jeśli tak, to jak? Żadne z nas nie
chce tak na prawdę rozstania, gdyby tak było rozwiedlibyśmy sie już dawno
temu, podejrzewam, że gros par na naszym miejscu dawno by o sobie zapomniało.
my, mimo, że jest bardzo cieżko nadal jestesmy razem (to chyba zbyt duże słowo
na okreslenie naszych relacji) Ale czy to ma sens? Może nie warto?
Czy jest tu ktoś kto ma podobne doświadczenia?
Przepraszam za chaotyczną wypowiedz, ale jestem strasznie rozbita, nie mam już
od dawna na nic siły, jestem psychicznie wykończona, ale jakby znalazł sie
ktoś kto zechciałby pogdać, chętnie odpowiem na "pytania pomocnicze"
dzieki

[samaosia]

nikt?

[aron95]

To "zmęczenie materiału " chwilowe rozstanie by Wam zapewne dobrze zrobiło .
Dziewczyny z forum zajęte "cukiernikiem " jutro może któraś Ci odpowie

[samaosia]

jutro? cukiernikiem? Rozumiem chociaz nie bardzo

Możesz coś więcej o tym zmęczeniu materiału napisac? Jakie chwilowe rozstanie? A
co powiedzieć dzieciom? Najbardziej na świecie nie chciałabym, żeby takie
rozstanie się odbiło na ich psychice.
Chwilowe to jakie? Tydzień? Miesiąc? Rok? Boże.....

[aron95]

Ja z EX robiliśmy np. osobne wakacje . Dzieciak na tym korzystał i dobrze takie
chwilowe rozstania na nas wpływały .
A ile komu potrzeba czasu ? trudno powiedzieć . Zależy od charakterów .

Cukiernik - patrz wątek obok

[samaosia]

wątek obok zauważyłam, dziękuję.
Ale jesli to twoja ex, znaczy, że osobne wakacje nie pomogły. Własnie tego się
boję, jesli oddalamy sie od siebie coraz bardziej, to może być tak, że takie
przerwy mogą to jeszcze pogłębić.
Strasznie za nim tęsknię jak go nie ma w pobliżu, a jak tylko pojawia sie to
ogarnia mnie wściekłość na niego. Dlaczego tak sie dzieje?
Może to uzależnienie? Czy komuś z was pomogła terapia małżenska? Rozważam taką
ewentualność

[aron95]

Strasznie za nim tęsknię jak go nie ma w pobliżu, a jak tylko pojawia sie to
> ogarnia mnie wściekłość na niego. Dlaczego tak sie dzieje?

Z moja Ex byliśmy razem na wakacjach a po odeszła
Rozstanie zapewne by Wam pomogło . Z tego co piszesz to nie jest tak źle . Jeśli
się kochacie to zatęsknicie za sobą .
O terapi nie chce się wypowiadać , nie znam zagadnienia

[samaosia]

skąd wnosisz, ze nie jest zle? DOpytuję sie bo szukam spojrzenia z boku,
potwierdzenia bądz zaprzeczenia moich odczuć.
Dzięki za odpowiedzi

[aron95]

Bo nie jest Ci obojętny gdy go nie ma myśli Twoje są przy nim .
Sa pewne rzeczy które Cię w nim denerwują bo jak sie pojawia psioczysz
Nie są to reakcje ludzi sobie obojętnych i dlatego sądzę że nie jest tak źle .
On prawdopodobnie podchodzi do tego ponad . Nie rozumie o co Ci chodzi.
Szuka świetego spokoju

[a.niech.to]

samaosia napisała:

> się
> boję, jesli oddalamy sie od siebie coraz bardziej, to może być
tak, że takie
> przerwy mogą to jeszcze pogłębić.
Przynajmniej będziesz dokładnie wiedzieć, na czym stoisz. Dno sluży
także do tego, żeby się od niego odbić.
> Czy komuś z was pomogła terapia małżenska? Rozważam taką
> ewentualność
Próbuj, dopóki się kochacie, warto mieć nadzieję.

[a.niech.to]

aron95 napisał:

> Ja z EX robiliśmy np. osobne wakacje . Dzieciak na tym korzystał i
dobrze takie
> chwilowe rozstania na nas wpływały .
Można i tak.
Lepsze to niż wspólnie wyjechać po to, by poza domem się żreć.

[samaosia]

Ja tak bardzo potrzebuję z kimś porozmawiać

[nangaparbat3]

Dobry wieczór, Samaosiu, jestem
My rozstalismy sie w jakims podobnym momencie - mnóstwo zalow, pretensji,
nieumiejetność rozmawiania, kazdy, najbardziej błahy temat prowokował spiecie.
ktos tu kiedys pisał o takiej mgle, w której samemuu juz sie nie wie kim sie
jest - jakos tak, tak własnie było.
Minely lata, nie żaluję, ze sie rozstalismy, choć moze zbyt łatwo, za szybko?
Nie wiem i nigdy sie nie dowiem.

[samaosia]

Ano własnie, ja nie wiem tak naprawdę skąd te żale i pretensje sie wzięły, po
prostu narosły przez lata. Najłatwiej by było, jakbyśmy oboje podjęli decyzję -
rozstajemy się. Na razie żadne z nas nie potrafi tej decyzji podjąć. Ja nie chcę
jej podejmować, nie wiem czy on tez nie chce czy kieruje sie dobrem dziecim,
opinią otoczenia, poczuciem obowiązku, strachem... nie wiem.
Nie wiem jak sobie radzić w obecnej sytuacji, kiedy rozmawiamy codziennie do
pozna a potem nastepnego dnia jest tak samo. ustalamy coś , ja się stosuję do
ustaleń a mam wrażenie, że on czeka ze swoimi zmianami aż ja sie zmienię
ostatecznie.
Trochę, a własciwie najbardziej mnie boli to, że on ma własne życie (a
przynajmniej stara sie mieć) w którym nie ma miejsca dla mnie.
wiem, ze w normalnym związku to jest naturalne, że kazdy ma swoich znajomych,
ale w takiej sytuacji uważam, ze nie jest fair kiedy ja nie istnieję (mimo, że
twierdzi inaczej) a istnieje cała masa jego własnych rzeczy, spraw

[samaosia]

taki przykład, może ja histeryzuję, może nie mam racji.
rozmawialismy, a własciwie rozmawiamy od paru dni, ustalamy, ze będziemy sie
starać coś zmienić miedzy nami, kazde mówi czego oczekuje od drugiej osoby. mnie
zależało, żeby zaczął mnie zauważać, traktowac jak żonę, przynajmniej próbowac.
ja staram sie cos zrobic, on wiedząc, ze bardzo mnie boli ta jego nagła
"niezaleznosc" nic z tym nie robi. tak jak wychodził na spotkania ze znajomymi w
dwa weekendy z rzedu tak po tej całej rozmowie poinformował mnie, ze jego
wyjazdowe spotkanie ze znajomymi jest nadal aktualne i on sie wybiera. czyli
trzeci samotny weekend, no dobra, nie całe weekendy ale tu chodzi o zasade, że
woli kogos innego ode mnie.
czy ja sie czepiam, czy on po prostu połozył "laskę" juz na nasz związek i po
prostu mówi jedno robi drugie? Jednoczesnie wiedząc jak bardzo do żywego
dotykają mnie takie wyjazdy (zdradza czy nie? pewnie nie, ale ..., może pozna
kogos kto sie okaze lepszy, nie chce spedzac czasu ze mną..itd)

[nangaparbat3]

Takie weekendowe wyjazdy rzeczywiscie nieładnie wygladają, zwłaszcza jesli nie
wiesz z kim , dokąd. A może wiesz?
Własciwie to masz trzy wyjścia:
- nie robic nic i zobaczyc, co bedzie
- wszcząć śledztwo - sprawdzic komórke, pocztę, co sie da
- stworzyc sobie wlasne zycie - tez gdzieś wyjechać, zając się czymś - i
zobaczyć, co będzie
Pierwsze rozwiazanie jest okropnie dołujace, drugie zostawia co najmniej
niesmak i chyba nie daje szansy na pozostanie razem (ale kto wie? odkryc, ze ma
kochanke, i pobic ja parasolką w miejscu publicznym - nasza znajoma tak zrobiła
i uratowała małżenstwo, moja przyjaciołka pobiła dziewczynę, która jej odbiła
narzeczonego, i wrocił do niej, pobrali sie, więc kto wie?). Sama bym wybrała
trzecie - poza wszystkim to w razie rozstania masz sie czego uchwycić, żeby nie
zatonać.

[samaosia]

Sprawdzanie odpada - z jakichś powodów (prywatność?) bardzo dba o to, żebym nie
miała dostepu do komórki, komputera itp
Ma jakies swoje kolezanki, ale mówi, ze mnie nie zdradza, jakby to miał zrobić,
to najpierw bysmy sie rozstali. Tak mówi a ja nie mam innego wyjścia tylko mu
wierzyć.

[z_mazur]

Nie chcę być czarnowidzem, ale jeśli zmiana podejścia
do "prywatności" nastąpiła dosyć gwałtownie i w ostatnim okresie, to
ja bym to uznał za sygnał ostrzegawczy.

Nerwowe reakcje na dotknięcie telefonu lub skorzystanie z komputera,
to dla mnie jeden z pierwszych sygnałów na to, że partner(ka)
ma "coś" do ukrycia.

[a.niech.to]

nangaparbat3 napisała:

> - stworzyc sobie wlasne zycie - tez gdzieś wyjechać, zając się
czymś - i
> zobaczyć, co będzie
...
> w razie rozstania masz sie czego uchwycić, żeby nie
> zatonać.
Rozsądnie jak zawsze.

[a.niech.to]

samaosia napisała:

> on wiedząc, ze bardzo mnie boli ta jego nagła
> "niezaleznosc" nic z tym nie robi. tak jak wychodził na spotkania
ze znajomymi
> w
> dwa weekendy z rzedu tak po tej całej rozmowie poinformował mnie,
ze jego
> wyjazdowe spotkanie ze znajomymi jest nadal aktualne i on sie
wybiera. czyli
> trzeci samotny weekend, no dobra, nie całe weekendy ale tu chodzi
o zasade, że
> woli kogos innego ode mnie.
Może zrezygnuj z zasad, czasami się je błędnie interpretuje, czasami
są za sztywne. Prócz tego mąż nie mąż nie może być całym Twoim
światem ani Ty jego, to byłoby niedobre dla związku i dla każdego z
Was z osobna. Nie znajdujesz niczego, co by Cię przekonało, że choć
jest z innymi bliskimi ludźmi, Ty jesteś pierwsza?
> (zdradza czy nie? pewnie nie, ale ..., może pozna
> kogos kto sie okaze lepszy, nie chce spedzac czasu ze mną..itd)
Jesteś zazdrośnicą? Brzydko.

[aron95]

Prócz tego mąż nie mąż nie może być całym Twoim
> światem ani Ty jego, to byłoby niedobre dla związku i dla każdego z
> Was z osobna.
Nie znajdujesz niczego, co by Cię przekonało, że choć
> jest z innymi bliskimi ludźmi, Ty jesteś pierwsza?

a.niech.to piekne słowa aby je zapamietać powinny być pisane osobno

[a.niech.to]

Dwa posty o tym samym? Nie bardzo Cię pewnie zrozumiałam.

[aron95]

a.niech.to napisała:

> Dwa posty o tym samym? Nie bardzo Cię pewnie zrozumiałam.

Zdanie pisane pojedynczo łatwiej się zapamiętuje . Dobre zdanie wyrażające super
myśl pisane wsród innych ble ble się poprostu gubi .

[a.niech.to]

samaosia napisała:

> Ano własnie, ja nie wiem tak naprawdę skąd te żale i pretensje sie
wzięły, po
> prostu narosły przez lata.
Nie *słuchaliście* siebie latami.
> Najłatwiej by było, jakbyśmy oboje podjęli decyzję -
> rozstajemy się. Na razie żadne z nas nie potrafi tej decyzji
podjąć. Ja nie chc
> ę
> jej podejmować, nie wiem czy on tez nie chce czy kieruje sie
dobrem dziecim,
> opinią otoczenia, poczuciem obowiązku, strachem... nie wiem.
Rozmawiajcie, pytaj, może Ci odpowie. Jesteście na zakręcie,
powinien.
> Trochę, a własciwie najbardziej mnie boli to, że on ma własne
życie (a
> przynajmniej stara sie mieć) w którym nie ma miejsca dla mnie.
> wiem, ze w normalnym związku to jest naturalne, że kazdy ma swoich
znajomych,
> ale w takiej sytuacji uważam, ze nie jest fair kiedy ja nie
istnieję (mimo, że
> twierdzi inaczej) a istnieje cała masa jego własnych rzeczy, spraw
Albo on daje za malo, albo Ty chcesz za dużo. Nie da się tego
ustalić: komu? kiedy? ile?
W tym miejscu wątku dochodzą do wniosku, że zawaliliście z całą
pewnością komunikację. Nie informujecie siebie wzajemnie o swoich
potrzebach i możliwościach zaspokajania, alternatywne rozwiązania na
pewno istnieją, nie wolno milczeć. Jeśli ma być dobrze, najwyższy
czas ich poszukać.

[a.niech.to]

Zawsze będę Was podziwiać, że rozstaliscie się w przyjaźni i
wzajemnym szacunku. Było i się skończyło. Pozostało piękne.

[maslo-09]

Nigdy nie jest dobry moment. Jeśli już widzisz, ze wszystko zgasło,
nie ma współnych marzeń, to trzeba trochę siebie zresetować. Naa
pewno chwilowe odejście od siebie pozwoli wam ocenić na ile
jesteście dla siebie ważni i potrzebni.

[samaosia]

Wspólne marzenia są. Jest jedno. Takie nasze wspólne, bardzo. Ale co z tego jak
codziennosć nas wykańcza.
Nie ma między nami bliskości. Nawet mijając sie nie dotykamy się.

[a.niech.to]

Nie wiem dokładnie jak, lecz jest się o co bić.

[a.niech.to]

Łoooo matko!!! A może stwórzcie wspólną świąteczno/weekendową
rzeczywistość? Może dałoby się jego i Twój krąg znajomych/przyjaciół
zlepić w całość?

[nemezis_nike]

moze jakies wakacje od dzieci i codzinnosci. Chociaz wspolny weekend?

[a.niech.to]

nemezis_nike napisała:

> Chociaz wspolny weekend?
Jasne, mieliby wreszcie czas pogadać o tym, czego dotąd nie omówili.

[kasper254]

Po prostu walcz. Weż jednak przymiarkę na pomoc forumową. Od takich
problemów, jak Twoje, czy innych, wyrażanych tutaj czasami w
skrajnych formach pomocy o ratunek, forumowicze często uciekają.
Sama widzisz - pojawił się "cukiernik" i cała para poszła w gwizdek.
Onegdaj był ktoś taki jaki jak phokara, dla której wyznawane zasady
były probierzem miary człowieka, relacji między jednostkami i
bezlitosnej oceny, szyderstwa itd. Cienie takich postaw są tutaj
częste. Nie mają nic wspólnego z wiedzą a raczej np. z okultyzmem.
Myślałem, że takie forum to pomoc, to płaszczyzna wymiany myśli i
doświadczeń, jak unikać tragedii rozwodowej, traumy z tym związanej,
jak ratować małżeństwo i rodzinę, gdy jeszcze jest co ratować.
Czasami myślę, że ono pcha do rozwodu, bo daje
miraże "wolności", "samozadowolenia", "spełnienia się" itd. Są tutaj
różne postawy forumowiczów. Najgorsze są tzw."feministki", czyli te,
które nie umiały być pewnie matkami, a juz co najmniej żonami. Ich
przebiegłość nie równa się przebiegłości mężczyzn.Przy czym żona
dla mnie to partnerka, która umie stać przy swoim mężu na dobre i
złe, do granic, które nie zostały przekroczone ( inna miłość,
budowanie innego życia itd. Nie wiedzę tutaj miejsca np. na
alkoholizm, gdy nie prowadzi do niszczenia relacji rodzinnych).
Można to czytać odwrotnie.
Odemnie odeszła żona po dwudziestu paru latach. Powstałem,
odbudowałem dom, mam młodziutką żonę i czekamy na dziecko (pisałem o
tym, ale nie musiałaś czytać ). Dlaczego czytam forum? Interesuje
mnie, a także - inny człowiek, z poczuciem odrzucenia, na krawędzi
życia, przede wszystkim, dlaczego doszło do mojej osobistej klęski.
Rozwód to klęska. Całej rodziny. Po rozwodzie nic juz nie jest takie
samo, chociaż "feminizm" ma inne kolory.
Dlatego więc - po tym przydługim wstępie - walcz. Korzystaj z
wszystkich dostępnych środków. Najlepiej z udziałem psychologa i
wspólnej terapii. Próbuj z mężem rozmawiać, powtarzaj ile się da,
czego oczekujesz i egzekwuj pożdane zachowanie. Do znudzenia, do
wyczerpania, do bólu. Daj mu do przeczytania prace o rozwodzie, o
spustoszeniu, które czyni (są takie, zapomniane w cukiernianym
pudrze), wydrukuj niektóre słowa choćby z tego forum, które mówią o
pożarze całej rodziny. "Pozwól" mu wyjeżdżąć, niech szuka swojej
drogi nie zamykaj domu, niech wie, że czekasz, że jest dom, że jest
jego, wasza i twoja przystań. Nie rób nic na złość, czekaj, mądrze i
spokojnie. Mów, że go kochasz, każdego dnia. Jeśli on przechodzi
obojętnie, przytul się sama, weż jego rękę, odkryj obszary, w
których dzielisz jego zainteresowania itd. Sama mówisz, że się
kochanie. To w imię tej miłości rób wszystko, co możliwe. Nie
pytaj: "kiedy decyzja o rozwodzie", ale "jak odnależć wspólną
drogę". Mnie się nie udało, ale robiłem wszystko, co było możliwe.
Mimo mojej dumy, godności; pal licho z tym - tyle lat wspólnego
życia do czegoś zobowiązywało. A jak nie chcesz walczyć - dołącz
do "feministek" i szalej z cukiernikiem. Zobacz, ile ma już fanek -
pewnie siebie warci.

[z_mazur]

Kcprze wszystko ładnie pięknie, ale chyba zapomniałeś o jednej, ale
bardzo istotnej kwestii.

To jest forum tematyczne "Rozwód..i co dalej?" większość jego
uczestników to osoby starające się przetrwać rozwód lub poukładać
sobie życie po nim. Często osoby te mają za sobą lata zmagań
o "uratowanie" związku kosztem olbrzymiego wkładu energii i z
mizernym skutkiem, więc są bardzo sceptyczne jeśli chodzi o sens i
szansę takich starań. Ja też do nich należę.

Twój post byłby bardziej na miejscu na forum "jak uratować
małżeństwo", a tak w ogóle to z Twojego postu przebija straszne
poczucie żalu wobec kobiet. Skąd to określenie "feminizm"? Co ona ma
do rzeczy? Wiele uczestniczek tego forum, to kobiety które wyszły ze
związków przemocowych (nie chodzi tylko o przemoc fizyczną), w
których były pozbawione godności i poczucia własnej wartości. Jeśli
dla Ciebie walka o własną godność jest "feminizmem", to współczuję.

[kasper254]

Nie zapomniałem o niczym. To ty się mylisz - z całym szacunkiem dla
ciebie. Wiem, jakie to forum. Kto może najwięcej powiedzieć, jak
ratowac związek małżeński, jak nie kobiety, które przeszły ewolucję
jego konania? Kto wie najlepiej, jakich uzywać w tym celu środków?
Przecież sam mówisz o energii, którą w ten proces ratowania włożyły.
Jeśli więc pojawia się taki post, to powinien mieć on taka
oprawę, jaka towarzyszła cukiernikowi lub większą. Ta kobieta
przyszła po pomoc do "specjalistów" od ratowania upadających
związków małżeńskich.
Nie mam żalu do kobiet w ogóle - do byłej partnerki - tak. Ale
to nie ma nic do rzeczy.
Wiem, czym jest "feminizm" i feminizm; mogę ci to przedstawić w
różnych uwarunkowaniach kulturowych, prawnych itd., ale to też nie
ma nic do rzeczy.
Jedno jest najważniejsze - pomóżcie tej kobiecie, jak umiecie,
gdyż to jest właściwe forum. Mizerny skutek dla jednych może być
kamieniem milowym dla innych.

[z_mazur]

Ok, może zbyt ostro napisałem, nie miałem zamiaru Cię urazić.
Zresztą zgadzam się z Tobą w kwestii tego, że o związek warto
powalczyć. Jest jednak jeden podstawowy warunek, na tej walce
powinno zależeć obojgu małżonków. Gdy tylko jedno czyni starania
prowadzi to własnie do długotrwałej walki zakończonej najczęściej
porażką i poczuciem zmarnowanego czasu i energii. Takie poczucie ma
wiele osób obecnych na tym forum.

[aron95]

z_mazur kasper ma rację pisząc o feminizmie
Piszą tu inteligentne kobiety a ta połączona z feminizmem nie pomaga
w związku . A czasem wręcz uniemożliwia

[z_mazur]

Może to i błąd, ale dla mnie inteligencja (o czym pisałem w wątku
dotyczącym oczekiwań wobec kobiet) to rzecz u mojej partnerki
niezbędna.

A w tej dyskusji raczej chodzi o emancypację, a nie feminizm.
Kobiety stają się po prostu niezależne i oczekują od mężczyzny
czegoś więcej niż pełnej spiżarni.

[a.niech.to]

z_mazur napisał:

> Może to i błąd, ale dla mnie inteligencja (o czym pisałem w wątku
> dotyczącym oczekiwań wobec kobiet) to rzecz u mojej partnerki
> niezbędna.
Inteligencja do umiejętność plastycznego działania, rozumienia, a co
za tym idzie - kompromisu.

[samaosia]

A mój mąż uważał własnie, że ja od niego oczekuję tylko pełnej spiżarni.
I jak tu z tego wybrnąć? Czego oczekiwać od partnera, żeby wreszcie był
usatysfakcjonowany? Pewnie niczego, byłby najszczęśliwszy, ale jak długo....

[a.niech.to]

Spędziliście ze sobą tyle czasu, że chyba nietrudno określić, co kto
ma do zaoferowania, a czego oczekuje od partnera. Przyznam, trochę
nie rozumiem problemu, może gdybyś go inaczej ujęła, byłoby mi
łatwiej.

[samaosia]

Wiem, mętnie mówię, chaotycznie. Dlatego pisałam na początku, że pytania
pomocnicze by mi pomogły.
Nie potrafię całej sytuacji ogarnąć a co dopiero jasno i precyzyjnie ją opisać.

A problem jest jasny: oddaliliśmy sie od siebie o lata świetlne. Tylko tyle i aż
tyle. I pytanie jak to odkręcić, czy da się odkręcić i co zrobić, żeby sie nie
powtórzyło. No i najważniejsze - jak to zrobić. Zgłupiałam.

[maslo-09]

u mnie mur między nami narastał latami, on realizował swoje cele,
dałam mu swobodę, jeździł na swoje spotkanka. Zapewniał ze nie
zdradaza, bo nie potrafiłby. Stało się inaczej i od rpoku łapie
równowagę, między innymi na tym fotum. Ja walczyłam o związek nie
siłą a zrozumieniem jego potrzeb (22 lata małżeństwa) i pewnego
wieczoru poinformował , ze on chce nowego życia, że nigdy by sobie
nie darował, że nie dał sobie drugiej sznsy, on wie że nasze
małżeństwo nie jest azłe, ale on tak nie chce,...... Jestem od roku
zrównana z ziemią, bo rozstanie przeprowadził niszczą wszystko co
moglo byc wspomnieniem dobrego. Dużo pisać
Jeśli masz wątpliwości, widzisz, ze się oddala, to jest kwestią
czasu kiedy on złapie wiatr ale we własny żagiel.
Postaraj sie porozmawiać o oczekiwaniach, powiedz o co Tobie chodzi
i czy on jest w stanie to zaakceptować. Działaj w samoobronie, bo
inaczej przegrasz. A to bardzo boli. Twoje starania są tylko Twoimi,
moze on ich nawet nie dostrzega. Trzymaj się. Bądź silna, jesteś na
początku.

[samaosia]

A jeśli oboje walczą, tylko każde na swój sposób, nieakceptowalny przez drugą
stronę? to co wtedy? pat?
wygląda na to, że taka sytuacja jest własnie u mnie.

[z_mazur]

To mi przypomina bardziej walkę nie o związek, tylko o to kto kogo.

[a.niech.to]

Jedynewyjście - pełne rozbrojenie. W związku nigdy nie
wygranej/przegranej strony, jedno i drugie dotyczy zawsze pary.

[farrukh2]

Kazde uczucie predzej, czy pozniej zostaje wystawione na
probe.Rozczarowanie, zal,brak poczucia bezpieczenstwa...Ale u Ciebie
nie zdarzylo sie jeszcze nic zlego!Warto sprobowac, jest tyle
sposobow na odgrzanie wspanialych uczuc.Poszukaj takich porad, nie
rozwodowych.
Jestem w drugim zwiazku od kilku lat.Upewnilam sie, ze dobrze
zrobilam odchodzac od eksmeza, ale ja naprawde mialam powody.
Widze czasem gesty, zachowania ,ktore powtarza moj obecny partner,
ale na szczescie mowie o drobiazgach.Mysle, ze kazdy z nas ma
podobne oczekiwania, marzenia jesli chodzi o milosc i
partnerstwo.Ale jak niewiele z nas wie, ze milosc naprawde wymaga
ciaglej pracy,pielegnowania,podsycania.Szukaj takich rad, jak to
robic.NIe warto burzyc takiego zwiazku,mysle, ze sie pogubiliscie,
sa dzieci.Sprobuj, warto!

[a.niech.to]

Cały czas podkreślam, że podstawa, aby ratować związek to zaufanie,
zwane inaczej wiarą, poparte nakładem pracy z obu stron, czasem
gorzkich wyrzeczeń. Myślę, że jeśli Samosia i jej mąż się przyłożą,
będzie dobrze.
Życzę im siły.

[a.niech.to]

Przekręciłam nick, przepraszam. Jestem zmęczona. Ostatnio tak mi
idzie, że nie wiem, czy się poprawię.

[samaosia]

dziękuję wszystkim za odpowiedzi i podpowiedzi. Wczoraj byłam w kiepskim stanie
i stąd pewnie moje histeryczne nawoływania. Wybaczcie.
Po przeczytaniu wszystkiego, co napisaliście powyżej muszę przyznać (mimo, że
całe moje "ja" sie temu sprzeciwia), że muszę mieć własne życie. Tak jak on to
sobie uświadomił w pewnym momencie (i przerwał symbiozę) tak ja muszę do tego
dojrzeć. Bo w tej chwili czuję się porzucona, oszukana, rozżalona... a on ma do
mnie o to żal. Wściekam się bo się boję.
Wiem, ze to jeden z powodów naszego oddalenia, ale co zrobić, żeby "wilk był
syty i owca cała" czyli żebym i ja była szczęsliwa w takim związku i on? Tego
nie wiem.Ja potrzebuję mężczyzny i jego opiekuńczego ramienia, on mi tego nie
zapewnia (a zapewniał)
Sama już nie wiem. Jedno wiem, postaram sie na siłę zająć sobą i swoimi
sprawami, nie bede strzelać fochów w związku z wyjściami i wyjazdami, zobaczymy
moze będę potrafiła to zrobić. Jak? nie wiem. Muszę zmienić cały swój sposób
myslenia.
Jeszcze raz dziekuję, nie spodziewałam sie, że poczytanie odpowiedzi na forum da
taki szybki efekt (byc moze chwilowy, ale jednak) terapeutyczny.
Chętnie poczytam jeszcze. Czy jest tu ktoś komu udało sie jednak uratować
małżenstwo?

Do wszystkich

[a.niech.to]

samaosia napisała:

> Wczoraj byłam w kiepskim stanie
> i stąd pewnie moje histeryczne nawoływania.
Przy okazji warto podkreślić, do jakich zachowań w związkach
prowadzi codzienny stres i długotrwałe zmęczenie. Gubimy to, co
najważniejsze, pozostaje rozczarowanie, znużenie i już jesteśmy o
krok od złożenia pozwu. Pragniemy odejść po spokój, czyli po
mniejsze zło jak nam się wydaje. W ilu przypadkach brak sił stał się
kresem małżeństwa? Sądzę, że to częsty finał.

[aron95]

Brak sił i brak chęci zrozumienia partnera
Małżeństwo to w końcu sztuka kompromisów .

[a.niech.to]

aron95 napisał:

> Brak sił i brak chęci zrozumienia partnera
Czsem umiejętności. Niektórzy korzystają z fachowej pomocy, mediacji
przyjaciół. Daje się tym sposobem wyeliminować błędy w komunikacji.
> Małżeństwo to w końcu sztuka kompromisów .
Wyobrażam sobie, idąc za Twoimi słowami, jakiś rachityczny twór,
ktory powali byle awantura. Małżeństwo to przede wszystkim miłość,
dopiero za nią kompromis, by móc jej dać żyć i kwitnąć.

[samaosia]

to prawda.
ale skąd wziąć te siły?

[a.niech.to]

Nie ma innego wyjścia jak zrzutka. On musi dołożyć coś od siebie,
jeżeli mu zależy tak samo jak Tobie na przszłości małżeństwa.
Podobno przegrywa zawsze ten, kto bardziej kocha. Miłość nie jest
walką, nie wiem, czy macie tego świadomość.

[samaosia]

samaosia napisała:


Jedno wiem, postaram sie na siłę zająć sobą i swoimi
> sprawami, nie bede strzelać fochów w związku z wyjściami i wyjazdami, zobaczymy
> moze będę potrafiła to zrobić. Jak? nie wiem. Muszę zmienić cały swój sposób
> myslenia.


HA HA HA. Nie będę strzelać fochów. DObre sobie. Sama z siebie się teraz śmieję.
Własnie jestesmy po kolejnym wieczorze wymówek i pretensji. No ja nie mogę
zdzierżyć tego jego wyjazdu. nie mogę i już!
Właśnie tego konkretnego, teraz kiedy jest tak zle między nami on postanawia sie
rozerwać.

[samaosia]

No dobrze, a jak znaleźć to swoje własne życie, to swoje hobby, swoją
odskocznię. Jeśli na normalne zycie rodzinne czasu ani siły nie starcza, o
pieniądzach nie wspomnę. Mnie szkoda kasy na własne przyjemnosci jesli wiem, że
mam nie zapłacone rachunki albo dzieci potrzebują czegos nowego do ubrania na
przykład. Dla męża nigdy nie ma złego momentu, żeby sobie coś kupić albo wyjść.
Jesli tylko ma kase na benzynę i piwo to jedzie i sie nie martwi.
Może ja za odpowiedzialna jestem? Ale ktoś musi przeciez...

ja jako feministka - tfu, "feministka"

[nangaparbat3]

Wiesz, Samaosiu, wyglada to wszystko kiepsko.
Facet wyjeżdża tydzień w tydzień, na benzyne ma, na piwo ma, a Ty sie martwisz,
czy starczy na wszystko co konieczne na co dzień.
Nie jestem za przegladaniem mezowi komórki, z roznych wzgledow, ale niepokoiłoby
mnie, gdybym widziała, ze boi się, ze moglabym do niej zajrzeć.
Szczerze - to wyglada paskudnie.
Pytasz, skad siły brać jeszcze - i tu jako "feministka" wlasnie powiem:
Jeśli przekroczysz granicę ratowania małzeństwa za wszelką cenę,
zostaniesz z niczym - poza oczywiscie goryczą, poczuciem nizszości, rozpaczą,
nienawiścią. To sie jakos tak robi - widziałam nie raz. Jeśli wszystkie siły
oddasz na ratowanie małzeństwa - jeśli sie ono jednak i tak rozpadnie, nie
zostanie Ci sił na ratowanie siebie i dzieci - a takze i męża czy ex-meża - po
rozstaniu.
Ja sama zdecydowalam sie na rozstanie - pomysl był meża, postanowil odejść, ale
jak to on wolal, zebym to ja podjeła decyzję, więc przez 1,5 roku tkwił w domu
(lub wyjeżdżal, nie mowiąc dokad), a ja ratowalam małżeństwo - więc zdecydowałam
sie na rozstanie, kiedy z jednej strony on dopiekł mi wyjatkowo jakos bolesnie
(wlasnie wyjazd), z drugiej - uswiadomiłam sobie nagle, ze jest w nas obojgu
jeszcze duzo dobrych uczuć do siebie nawzajem, ze te uczucia zanikaja z dnia na
dzień, i ze jedyna szansą, by je zachować, jest rozstanie.
Nie wiem, dlaczego zadne z nas nie pomyślalo wtedy o terapii - sama nie moge
tego pojąć, w żaden sposob nie mogę. Sadzę też, ze terapia pewnie uratowalaby
nasz związek, to bardzo prawdopodobne. A jednak żadne z nas nie wyszlo z tym
pomysłem - widac tak mialo być.
My jestesmy teraz dosyc zaprzyjaźnieni, te dobre uczucia rzeczywiscie
przetrwały, dzieki nim nie robimy dziecku piekła z zycia

Pytasz, jak znaleźć to swoje zycie, swoje hobby - nie wiem. Sądzę jednak, ze
kazdy ma coś, co kiedys robił, czy zawsze marzyl, by robić, a jakos nie było
kiedy, nie było jak, albo zabrakło odwagi - pogrzeb w pamieci, we wlasnej duszy,
znajdziesz cos na pewno. I nie zawszystko musisz płacic, naprawdę. Jest na
swiecie mnóstwo cudownych, dajacych radość zatrudnień, ktore zadnych pieniedzy
nie wymagają. Wsluchaj się w siebie - na pewno cos znajdziesz.

[samaosia]

No nie, niejasno sie wyraziłam, poprzednie dwie soboty spędził stacjonarnie -
wyszedł ze znajomymi (których ja nie znam) do knajpy. W ten weekend wyjeżdża.
Dlaczego ja nie potrafię zmusić sie do optymizmu, dlaczego nie potrafię
stwierdzić "dobrze, że jedziesz, dwa dni odpoczniemy od siebie, ja zajmę sie
sobą, ty się rozerwiesz, zobaczymy co z tego wyniknie" taki pies ogrodnika ze
mnie. Czasami wiem, że powinnam tak sie zachować a czasami wszystko we mnie
protestuje.

Hobby, własne życie, świetny plan, ale po pierwsze nie ma takiej rzeczy, którą
moznaby robić bez nakładów finansowych (chyba, że sprzątać, ale tego nie
traktuję jeszcze jak hobby) a po drugie i wazniejsze nie mam na to czasu a co za
tym idzie - siły.

Nie chcę się z nim rozstawać, najabrdziej się boję, że moją "walką o" sprowokuję
go do odejścia. A z drugiej strony czasami sie zastanawiam czy nie jest tak, że
on dawno by już odszedł ale sie boi zrobić ten pierwszy krok i na wszystkie
sposoby próbuje sprowokować mnie do tego.

Muszę coś z tym zrobić, z sobą, z nami. W przeciwnym razie ta sytuacja wykonczy
i nas i nasze dzieci.

Wiem też, widzę to po swoich reakcjach, że jakby przyszło co do czego to nie
potrafiłabym rozstać się z klasą, dlaczego tak jest? Dlaczego już teraz widzę,
czuję, że gdyby tylko zechciał odejsć to poniżałabym jego i siebie na zmianę,
próbowałabym go zniszczyć. Tak tera czuję, czy tak byłoby, mam nadzieję, ze
jednak nie bedzie mi dane się przekonac.

Seks zawsze mielismy do bani, własciwie nie tyle sam seks co jego częstotliwość,
teraz nie ma go wcale (w koncu przeciez nawet sie nie dotykamy)

Ja z atrakcyjnej kobiety robię się powoli zmęczonym, zapuszczonym babonem (boże,
godzina szczerości, jutro nie będę mogła spojrzeć w lustro)
Tak bardzo bym chciala mieć siłę zająć się sobą, znowu stać sie atrakcyjną (choć
młodsza juz nie bede) seksowną kobietą, która uwodzi go każdym ruchem i gestem.
Ale chcę tego, tylko po to, żeby móc go odtrącać. Zeby mu pokazać jak to jest
(mimo, że on mi czesto powtarza, że dobrze wie, jak to jest żebrać o uczucie)

Mam wrażenie, że mówimy w róznych językach, obok siebie, nie rozumiemy się.

Jak zmusić sie do życia? Jak zmobilizować się do pracy nad sobą, jesli wszystko
wokół mi mówi, że nie ma sensu ruszać sie z fotela.

A tak krótkoterminowo, co zrobić, żeby nie wyjechał?
Albo inaczej, tu odezwie się moja mniej podła natura, (i widać to cholerne
rozdwojenie) co zrobić, zeby nie zepsuć mu tego wyjazdu a siebie nie wykonczyc
nerwowym czekaniem?

No moja droga!

[nangaparbat3]

>>>>Tak bardzo bym chciala mieć siłę zająć się sobą, znowu stać sie atrakcyjną (choć
młodsza juz nie bede) seksowną kobietą, która uwodzi go każdym ruchem i gestem.
Ale chcę tego, tylko po to, żeby móc go odtrącać. Zeby mu pokazać jak to jest
(mimo, że on mi czesto powtarza, że dobrze wie, jak to jest żebrać o uczucie)


To Ty sie zastanawiasz, co masz robić?
Pognac do psychologa, powtórzyc mu dokładnie to, co tu napisałaś, i zająć sie sobą.
Nie wiem, czy to pomoze Waszemu malzeństwu, ale Tobie na pewno.

[a.niech.to]

Mas rację, w tle jakaś czarna głębia?

[akacjax]

No zgadzam się z z_mazurem to forum nie do końca rokuje szczęśliwe rozwiązania.
Jednak możemy z perspektywy własnych przejść coś wrzucić dla rozjaśnienia.
Mało piszesz szczegółów, ale mam wrażenie, że jesteś kobietą domową, zapewniasz opiekę nad mężęm, dziećmi itd.
Skupiona w tym małym świecie chcesz, by Twoim oknem na szerszy świat był mąż. A to błąd.
Sama musisz wyglądnąć na świat, ale nie ta drogą. No i znowu zaintrygować męża. A na pewno zyskasz dla siebie coś-z zaczerpnięcia świeżego powietrza.
Czy jest taka możliwość, ze ubierzesz się "wyjściowo" i pojedziesz z koleżanką do kina, a może po prostu sama wyjdziesz z domu może do rodziny, sąsiadki-choćby..a to mąż zostanie z dziećmi?

Wydaje mi się też, że tarcisz mnóstwo energii na czekanie i zatrzymywanie męża, a lepiej w tym czasie zając się sobą, poczytac, posłuchać muzyki, obejrzeć film.

[samaosia]

Kobietą domową już nie jestem. Kiedyś byłam, teraz gdy dzieci są duże z
powodzeniem prowadzę własną firmę.
Wychodzę z domu a mąż chętnie zostaje z dziećmi (zresztą z nimi nie trzeba już
zostawać), zdarza mi sie to, choć niezbyt często.
Masz rację tracę niepotrzebnie energię, ale to jest silniejsze ode mnie. Mam
pełną swiadomość (intelekt mówi jedno) sytuacji ale robię coś zupełnie
odwrotnego (emocje biorą górę)
I tak w kółko. Wieczorem obiecuję sobie, że odpuszczę a rano gdy sobie
przypominam (jak dziś), że wychodzi dostaję szału.
Tylko, żeby sie zaraz nie okazało, że wszystko to moja wina

[akacjax]

Otóż to. Nie szukaj winnego, to nie ważne.(wg mnie-teraz)
Nie dziwię się, ze dostajesz szału, bo on wychodzi-a wszystko dlatego, że on jest niespójny-bo albo chce leczyć związek, albo nie.

I tego pytania nie można zadać tuż przed jego wyjściem-bo w emocjach nic się nie załatwia.
On wychodzi-bądź szybsza-wyjdź przed nim, to pozwoli nie patrzeć Ci na jego wyjście.
I nie tłumacz się obowiązkami domowymi. Wyjdź dzieci z głodu nie padna, potem coś ew. szybko zrobisz.
Już samo takie działanie poprawi Twoje widzenie siebie.

[a.niech.to]

Akacja napisała:

> Już samo takie działanie poprawi Twoje widzenie siebie.
To brzmi rozsądnie, zyska poczucie, że zrobiła wszystko, co
potrafiła, a to oznacza spokój tak bardzo jej potrzebny, może
najbardziej? Stabilność uczuć to dobry punkt wyjścia.

[a.niech.to]

samaosia napisała:

> Masz rację tracę niepotrzebnie energię, ale to jest silniejsze ode
mnie. Mam
> pełną swiadomość (intelekt mówi jedno) sytuacji ale robię coś
zupełnie
> odwrotnego (emocje biorą górę)
> I tak w kółko. Wieczorem obiecuję sobie, że odpuszczę a rano gdy
sobie
> przypominam (jak dziś), że wychodzi dostaję szału.
Jesteś trudnym człowiekiem, z sobą nieskomunikowanym, tak mi się
bynajmniej wydaje. Musisz się zdecydować, kto rządzi: emocje czy
rozum. A potem już jak po sznurku.
> Tylko, żeby sie zaraz nie okazało, że wszystko to moja wina
Ktoś Ci to kiedyś wmówił? Nie ty wymyśliłaś świat, nie musisz go
więc ratować, wystarczy go trochę poprawić, zaczynając od tego, co
najbliższe.

[a.niech.to]

A gdybyś tak zaczęła nie od pytań, ale od odpowiedzi. Ustal, co już
wiesz na pewno, żebyś nie omyliła ani jego, ani siebie, a
najważniejsze - dzieci. Z tak sporządzonym inwentarzem, łatwiej Ci
będzie powiedzieć, co dalej?

Duży błąd

[marek_gazeta]

> Mnie szkoda kasy na własne przyjemnosci jesli wiem, że
> mam nie zapłacone rachunki albo dzieci potrzebują czegos nowego do
> ubrania na przykład. Dla męża nigdy nie ma złego momentu, żeby
> sobie coś kupić albo wyjść.

Duży błąd, ja sobie wszystkiego żałowałem - bo żona, dzieci itp. W rezultacie miałem zawsze atrakcyjnie ubraną żonę, ja sam chodziłem w byle czym (a pewnie kobieta w pracy oglądała odpicowanych i sympatycznych kolegów), a przy wyprowadzce nie było czego zbierać. Musi być zachowana równowaga - nie mówię o liczeniu każdej złotówki - ale jakaś równowaga musi być. On ma kasę na siłownię, Ty idź na fitness. On kupił sobie skórzaną kurtkę za patyka, Ty zaszalej i zgarnij ekstra kieckę. Albo wydaj na swoje hobby.

odszedł

[samaosia]

powiedziałam mu dzis, że moze nie wracac.
i odszedł.
Spierdzieliłam sprawę, prawda?
Co teraz?
Życie mi sie skończyło własnie

[nangaparbat3]

Życie masz przed sobą.
Niczego nie spierdzieliłaś - nie wyszło Wam, jak i wiekszości (wszystkim?) nam
tutaj. To sie zdarza.
Nie wiń sie o nic.
Nie siedź sama - czy masz przyjaciołkę, ktora by przyszla, zeby z Tobą teraz być?
Acha, nie daj skusic, by źle o nim mowic dzieciom, nie warto.
Trzymaj się, pisz tu do nas.

[samaosia]

nie, nie mam zycia przed sobą.
nie mam nikogo.
to bezposrednio moja wina, muszę coś zrobić, żeby to odwrócić


tylko co? jechac do niego i błagac, żeby wrócił? przepraszac?

a moze wypiąc się na niego i tak jakpiszesz machnąć reką?
co ja mam zrobić

[nangaparbat3]

Masz dzieci, i to jest wielkie zobowiazanie.
Jeśli czujesz, ze powinnaś go przeprosic, ze masz za co go przeprosić - zrób to.
Ale moze lepiej napisać niż do niego jechac.
Jesli chcesz go przepraszać tylko po to, zeby wrocił - nie rob tego. To by była
manipulacja.
Jeśli Wasze małzeństwo ma jeszcze jakieś szanse, on wróci. Jeśli nie wróci -
trzeba uznac fakty.
Jestes dzielną osoba, masz firmę, poradzisz sobie - będziesz wreszcie wiedziała,
na czym stoisz, zaczniesz panować nad swoim zyciem. Zobaczysz, ile energii
traciłas na zastanawianie się i niepokoje - gdzie on jest, co robi, dlaczego sie
nie odzywa, czemu patrzy nie tak, jakbys chciała.
Jeśli macie jeszcze byc razem, to bedziecie.
Jeśli nie bedziecie - to nie ma sie o co rozbijać.
Teraz odetchnij, spróbuj sie wyciszyć, zastanowic, jak sobie ułozysz zycie bez
niego.
Jeśli on zechce wrocic - dobrze.
Jeśli nie zechce - zaczniesz nowe, wolne zycie.

[crazyrabbit]

Nie jechać , nie błagać. Dać sobie i jemu czas na przemyślenie.
Dzisiaj możesz się upić i ryczeć , ale nie zniżaj się do proszenia
go o powrót.

Czytałam Twoje posty , ale nie bardzo mogłam ogarnąć całą sytuację.
Teraz widzę - facet robił , co chciał , wyjeżdżał nie wiadomo z kim
i gdzie , pieniądze na paliwo i picie zawsze się znajdowały... A Ty?
Gdzie Ty byłaś w tym wszystkim?

Jak dla mnie , to on Cię po prostu olewał. Nie można tak żyć razem ,
ale osobno.

Rozstanie dobrze Wam zrobi. Jest szansa , że zatęsknicie za sobą ,
zaczniecie rozmawiać (bo trzeba będzie i tak ustalic sprawy związane
chociażby z dziećmi) , może zdecydujecie się na terapię małżeńską?

Na razie nie rób nic.

[aron95]

samaosia napisała:

> nie, nie mam zycia przed sobą.
> nie mam nikogo.
> to bezposrednio moja wina, muszę coś zrobić, żeby to odwrócić
>
>
> tylko co? jechac do niego i błagac, żeby wrócił? przepraszac?
>
> a moze wypiąc się na niego i tak jakpiszesz machnąć reką?
> co ja mam zrobić

Nic nie robić . Walnij sobie drinka nawet dwa

[samaosia]

Skąd w was tyle spokoju?
Skąd to pogodzenie?
Dlaczego czuję sie tak jakby własnie mi sie swiat skonczył


przeciez sie skończył

[aron95]

samaosia napisała:

> Skąd w was tyle spokoju?
> Skąd to pogodzenie?
> Dlaczego czuję sie tak jakby własnie mi sie swiat skonczył

Bo już wiemy jak to jest , mamy to za sobą . Bo to tylko pewien etap życia ,
przejściowy .
Świat istnieje i ma sie dobrze


>
>
> przeciez sie skończył

[nangaparbat3]

My juz przez to przeszlismy - i wiemy, ze swiat się nie konczy, nawet wiemy, ze
sie zaczyna.
Z czasem i Ty to zobaczysz.
Teraz musisz wypłakać, wycierpieć swoje - i dobrze.
potem zaczniesz dostrzegac inne strony.
Pewnie schudniesz i wyładniejesz.
Trzymaj sie, dobranoc - n.

[crazyrabbit]

samaosia napisała:

> Skąd w was tyle spokoju?
> Skąd to pogodzenie?

Bo my jesteśmy po... Przerabialiśmy to wszystko na własnej skórze ,
czasem po kilka razy.

> Dlaczego czuję sie tak jakby własnie mi sie swiat skonczył
>
>
> przeciez sie skończył

Nie skończył. Wyjrzyj przez okno - jest tam ciagle , co?
Tak jak pisała Nanga , musisz swoje wypłakać , wykrzyczeć ,
przeboleć.
I akurat dzisiaj polecałabym Ci jakiś alkohol w większych ilościach.
Jak wstaniesz rano z kacem-mordercą , zauważysz że teń cholerny
świat sie nie skończył , wręcz przeciwnie - że jest upierdliwie
głośny i jaskrawy

[akacjax]

Bardzo Ci współczuję.
Myślę, że było okoliczności znacznie więcej niż nam napisałaś i sytuacja bardziej napięta niz z twoich posów wynikało.

Skąd nasz spokój- przyzwyczajeni do takich sytuacji, bądź z autopsji, bądź z opowieści na forum-mamy już dystans.
Ty możesz zaufać nam i uwierzyć, że czas ukoi Twój ból.
Możesz podsycać rozpacz, nawet poza granicę, tego normalnego bólu i żalu..i wpaść w depresję.

Na takim etapie życia jak jesteś jest tylko tu i teraz i jakaś obciążająca przeszłość. Nie myśl o dalszej przyszłości -bo to projekcja skrzywiona dzisiejszym bólem.

Radzę poddać się upływowi czasu, przejść ten etap godzenia się z sytuacją. Może będzie Ci łatwiej pisząc z nami.

Powiem jeszcze-nie warto brać na siebie cała winę, nie warto rozpaczliwie padać do nóg z żebraniem powrotu.
Warto dać czas na zastanowienie i zostawić uchylone drzwi na rozmowę.

[a.niech.to]

akacjax napisała:

> Możesz podsycać rozpacz, nawet poza granicę, tego normalnego bólu
i żalu..i wpa
> ść w depresję.
Tylo po co?

[a.niech.to]

Myśmy już to przerobili, co Ty dopiero zaczynasz.
Nie spadł nawet liść...

[cathy_bum]

samaosia napisała:

> Skąd w was tyle spokoju?
> Skąd to pogodzenie?
> Dlaczego czuję sie tak jakby własnie mi sie swiat skonczył
>
>
> przeciez sie skończył

Chyba każdy z nas kiedy zawitał na forum był bardziej lub mniej
potrzaskany. Łatwo sprawdzić po starych postach...
Kiedy tu zawitałam byłam już po najgorszym etapie rozpaczy, ale
świat jawił mi się w bardzo ciemnych kolorach. Teraz jest zupełnie
inaczej. Rzeczywiście pogodziłam się z tym, co było. Dziwne, ale
czasem w ogóle o tym zapominam. I banalnie podsumuję: czas jednak
leczy rany. Mnie czas pomógł właśnie. I wspaniali ludzie, których tu
poznałam.
Musisz się wypłakać, przecierpieć. Tego nikt za Ciebie nie przeżyje:-
( Ale świat istnieje nadal i napewno ma Ci jeszcze wiele do
zaoferowania. Trudno Ci uwierzyć, wiem. Ale ja też nie wierzyłam...

[kasper254]

Dobrze zrobiłaś, mówiąc, żeby poszedł. Określiłaś nieprzekraczalną
granicę między wami, między tobą, nim i rodziną. Jest wszystko
dobrze. Tak dalej trzymaj - konsekwentnie i twardo. Ale bądż przy
tym dobra, ciepła i serdeczna. W taki piękny spsób tworzysz dalej
ognisko domowe, widoczne choćby z najdalszych krańców świata. Jeśli
nie ustąpisz, nie cofniesz się, jeśli będziesz mądra i silna i jeśli
on będzie silny i mądry - wróci. Z rozstaniem dwojga ludzi kończy
się na pewno pewna historia - masz rację, że coś się skończyło.
Myślę, że dla was dwojga ten koniec- paradoksalnie - to początek
czegoś nowego, trwalszego. Po rozwodzie - tym bardziej - już nic
nie jest takie, jak było. Nie słuchaj za bardzo nawiedzonych
wojujących, którzy widzą tylko swoje "szczęście", "nową drogę" itd.
Nasze indywidualne szczęście dzielimy także z dziećmi i innymi
członkami rodziny. Poza nimi nie ma świata. Jest - ale ułomny,
sprowadzony do form, do umizgów, do tandety.
Po prostu wytrwaj w tym kryzysie - jak znam życie , wszystko się
skończy dla was dobrze. Wierzę, że twój mąż nie jest pętakiem.

[z_mazur]

Kasprze, jakoś irytuje mnie Twoje negatywne nastawienie do innych
osób z tego forum.

> Nie słuchaj za bardzo nawiedzonych
> wojujących, którzy widzą tylko swoje "szczęście", "nową drogę"
itd.

Skąd Ci się biorą takie hasła? Czy tu ktokolwiek napisał coś na
temat tego, że to już koniec?

A co złego jest w swoim szczęściu? Dla każdego to jest coś innego,
dla jednych będzie to walka o całą rodzinę i jej utrzymanie za
wszelką cenę, dla kogoś innego niekoniecznie. Nie nam oceniać te
drogi do szczęścia.

Rodzina, dzieci? Wcześniej czy później stają się dorosłe i
samodzielne. Mało tego, często wystawiają rodzicom rachunek. Bardzo
często zaskakujący, typu: "Mamo jak mogłaś się na to godzić?".

Chya znasz inne życie niż ja, bo ja jakoś nie jestem tak
optymistyczny w ocenie tej sytuacji, że to tylko kryzys i trzeba
wytrwać.

Z irytowany z_mazur

[aron95]

Kasper zapewne jest na początku tej drogi z stąd takie jego wypowiedzi
I co w tym złego że radzi walczyć do samego końca ?
Ja sam wielokrotnie zwracałemn uwagę że dziewczyny robią komitet powitalny i
cieszą sie z każdej nowej kandydatki na rozwódkę . Już się do tego
przyzwyczaiłem ale na początku bardzo mi się to rzucało .

[z_mazur]

No właśnie, z innych postów Kaspra wynika, że on jest już w związku
z inną kobietą, w którym jest szczęśliwy, stąd trochę mnie dziwi to
jego podejście do tych kwestii.

A Twoje reakcje z początku pamiętam.

Jak zawsze podkreślam, to forum o rozwodzie i ewentualnie o tym co
po nim, a nie o ratowaniu związków. Jeśli komuś zależy na ratowaniu
związku i dyskusji na ten temat, to jest taka stronka i forum,
wystarczy wrzucić w wyszukiwarkę hasło "Sychar".

[samaosia]

dzięki, ale na wspólnoty i rekolekcje nie mam siły. sama mysl o tym wzbudza we
mnie dreszcze.
to nie dla mnie, tu moddlitwa nic nie pomoże, tu trzeba racjonalnie działac.

ale jak>? tego nie wiem.

dziwne, mam wrażenie, że jemu sprawia satysfakcję cała ta sytuacja, czuje sie
taki podniesiony tym, że sie odważył. tak to odbieram.
dzis analizuję wszystko i wcale nie jest tak pieknie jakby mężowi sie chciało
wydawac, obecna sytuacja jest wynikiem naszego wspolnego działania a nie tylko
mojego. czyli reasumując - nie jestem wszystkiemu winna.

Ale strasznie mi źle. Widzieliśmy się rano, rozmawialiśmy w ciągu dnia przez
telefon (łączą nas też relacje zawodowe) i on był strasznie sztywny, ale jakoś
tak nienaturalnie.

[z_mazur]

> Kasper zapewne jest na początku tej drogi z stąd takie jego
wypowiedzi
> I co w tym złego że radzi walczyć do samego końca ?

Bo walka o związek nie ma sensu. Sens ma praca nad związkiem.
Ale trudno pracować nad czymś, co przestało istnieć.

[kasper254]

Gdy w ciągu ponad dwóch lat walki o mój dwudziestoparoletni związek
odkryłem to forum, pierwsze, co mnie boleśnie dotknęło to fakt, że
tutaj jeden drugiemu nie chce pomóc, lecz wręcz podżega do rozwodu.
Szermowanie hasłami: "masz prawo do szczęścia", "twoje życie jest
jedyne" itd. miało wręcz wymiar karykaturalny. Jakby inni się
cieszyli, że oto komuś następnemu potknęła się noga. Phokara,
inteligentna przecież dziewczyna, była przykładem takie
triumfującego "gołębia" klęski.Ileż tutaj osób podobnego pokroju na
tym forum.
Rozwód to rozpacz wielu ludzi wokół,a jeśli przynosi zysk, to w
znikomej wielkości przypadków. Rozwód rozrywa rodzinę i pozostawia
piętno na całym życiu także czasami następnych pokoleń. Nieważne, o
co dzieci spytają; mają niezbywalne prawo do pełnej rodfziny, jeśli
nie jest patologiczną. Pewne rzeczy trzeba nazwać po imieniu: dobro
jest dobrem, a zło złem. Rozwód jest złem. I tak było zawsze,
niezależnie od tego, kto, kiedy i dlaczego wprowadził instytucję
małżeństwa.Rozwód tłumaczą tylko sytuacje ekstremalne. I tutaj nie
ma nic do rzeczy potrzeba poszukiwania szczęścia przez jedną ze
stron. To nie mieści się w kategorii ekstremalnych przypadków.
Mylisz się, z_mazur, że nie nam o ceniać cokolwiek czy kogokolwiek.
Przez porównania budujemy właściwe proporcje, zagospodarowujemy czas
i przestrzeń. Dzięki tej cesze staramy się komuś pomóc lub cieszymy
się z czyjejś klęski.
My nie tworzymy moralności, a tylko funkcjonujemy w tych
wzorcach, jakie są dane od wieków. Masz rację,że znam inne życie:
poznałem slamsy, bru i nędzę, ale także mglisty urok nauki, w tym -
filozofii, sztuki. Wierzę w miłość, szczęście, mądrość. Moją obecną
żoną jest dziewczyna, która mogłaby być moją córką. Pisałem już -
oczekujemy dziecka. Podniosłem się po dwóch latach cierpienia. Co
więc robię na forum - analizuję, jak być dobrym, jak nie krzywdzić i
nie być krzywdzonym, a także - pytam o symptomy klęski. Wtedy los
mnie powalił, teraz - nie boję się już niczego. Może dlatego
dostrzegam schizofrenię postaw na forum i jakąś cichą zgodę na
czyjeś cierpienie.
O związek trzeba walczyć, dopóki starczy sił, dopóki można, bo
to jest także walka o los bliskich.

















Pytasz, co złego jest w szczęściu? A więc dodaj: szczęściu kogo

Kasper

[nangaparbat3]

Strasznie mentorski jesteś.
Nie zgadzasz sie z pogladami wielu z nas - OK.
Rozumiem i akceptuję.
Ale nie rozumiem i nie akceptuje patrzenia z gory na innych - dyskusja, kłotnia
nawet - tak. Przyjmowanie postawy mędrca - no daj spokoj.

[crazyrabbit]

Nie zawsze rozwód jest złem.
Czasem lepiej się rozstać i żyć sobie samemu , niż pozwolić żeby
dzieci widziały przemoc , alkoholizm , słuchały wyzwisk i uczyły się
na przykład od ojca , że ich matka to szmata.

Myślisz że moje dziecko podziękowało mi za wyprowadzkę
z "rodzinnego" domu ot , tak sobie?

Nie zawsze warto ratowac za wszelką cenę , bo można mocno przepłacić.
Swoją godnością , depresją , nierzadko człowieczeństwem. I
zafundować dzieciom nienormalne dzieciństwo , w imię ratowania trupa.

Nie patrz na nas z góry. Mamy swoje przejścia i swoje racje , nie
jesteś od nas lepszy.

[samaosia]

dzięki Kasper.
Mam podobne odczucia, ale z drugiej strony boję się, że przegapię moment, w
którym walka o związek zamieni się w walkę dwóch obcych osób, albo gdy jedna z
nich nie będzie robiła nic dla związku a druga będzie sie z poczuciem
winy/żalu/klęski (niepotrzebne skreslić) przed nią czołgała.

[kasper254]

Nie przegapisz, samaosiu. Jeśli tak odbierasz to, co pisze ponad 50-
letni facet, który mimo wszystko wstał i mimo wszystko zbudował nowy
dom,to znaczy, że żyjesz. Jednak nie możesz się czołgać (nikt w
związku nie może tego czynić), chociaż ja to robiłem, ale nie
wstydzę się. Trwaj, przenieś symbol domu i dom, który teraz masz, na
pewno nie będziesz niczego żałowała. Zresztą - to twoja powinność
choćby wobec dzieci. Jeśli czegoś będziesz żałować to jednego -
zaniechania. Z zaniechania bierze się największe poczucie winy,
klęski, żalu. Wierzę głęboko, że przejdziesz ten kryzys. Wierzę że
to tylko kryzys i wierzę, że dobrze wybrałaś. Każdy ma prawo do
błędu.
Masz rację, crazy - rozwód nie zawsze jest złem, ale rozumiesz,
bo sama o tym piszesz -tylko wyjątki go usprawiedliwiają.
Nie masz racji, nanga, nie patrzę na nikogo z góry, ale z
ciepłem, z serdecznością. Mnie była żona zgotowała piekło przez
ostatnie ponad dwa lata. Wszystko jej wybaczyłem. Widzisz, jestem
ateistą, a patrzę na rozwód, jak patrzył Jan Paweł II. Ty natomiast,
posługując się w mottcie słowami księdza - posądzasz mnie o postawę,
której we mnie nie ma. A tak w ogóle - musisz być fajnym
człowiekiem - żyjesz, emocjonujesz się, czyli nie zaskorupiałaś się,
nie zobojętniały ci sprawy innych.

i nic. nie ma już nic

[samaosia]

Byłam, rozmawiałam, płakałam, błagałam. Nic. Tłumaczyłam, prosiłam, znowu
płakałam. Nic.
Kompletnie nie rozumiem, nie potrafię i chyba nie chcę zrozumieć tego ratowania
związku na odległośc.
Jak mamy coś robić dla nas, jeśli mamy mieszkać osobno?
Jak to strasznie boli, gdy on mówi, chcę zobaczyć czy będę za tobą tęsknił.
Ja za nim tęsknię. Każdego dnia gdy wyjeżdżał, zawsze.
Nie byłam bez winy, popełniałam błedy, karygodne i dla niektórych niewybaczalne.
Ale przecież każdy ma drugą szansę. On też przecież nie był wcieleniem anielskości.
Dzieci chyba robią dobrą minę do złej gry. Muszę dać radę i spokojnie z nimi o
tym rozmawiać, nie obwiniając nikogo za zaistniałą sytuację. On tak zrobił dzisiaj.
Jak straszliwie chciałabym cofnąć czas.
Jak strasznie chcę się zapaść w jakąś nicość. Chcę się obudzic, zeby przekonać
sie, że to zły sen. Ale to nie jest sen. to lata naszej wspólnej "pracy".
Nie rozumiem jego postępowania, ale nie ma w tej chwili innego wyjścia jak
czekać, pracować nad sobą i czekać.

Strasznie was zanudzam, ale nie mam nikogo z kim mogłabym porozmawiać. Własciwie
poza nim nie mam nikogo. Przecież nie będę z dziećmi rozmawiała o tym, nie będę
się przed nimi wypłakiwać. A ja tak bardzo muszę sie wypłakać. Ale nawet tego
nie potrafię.

[crazyrabbit]

Samaosiu , wyprowadzka nie oznacza jeszcze rozstania na zawsze.
Rozumiem Twoją rozpacz , ale pomyśl sobie , że to rozstanie jest Wam
potrzebne.
Jeżeli on zatęskni - dobrze , jeśli nie - to znaczy że nie warto
walczyć. Do miłosci nikogo nie zmusisz.

Kochana , daj sobie teraz czas. Poukładaj wszystko w głowie. Zrób
sobie spis rzeczy za które go kochasz , i tych za które nienawidzisz.
Płacz. Wyzywaj. Klnij.

Poczekaj , niech opadną trochę emocje. Potrzebujesz dystansu i on
też.
Dla pocieszenia , na forum niedawno jedna z dziewczyn pogodziła się
z mężem po kilkumiesięcznym rozstaniu. Niektórym sie udaje ))

Kasprze

[z_mazur]

Oczywiście, że niektórym się udaje.
Tylko oni rzadko trafiają na to forum.
Jak już pisałem chyba 3 razy w tym wątku - to nie jest forum "kryzys
małżeński... jak go rozwiązać?".
Osoby które są na tym forum w większości mają za sobą "walkę" o
związek zakończoną porażką z wszystkimi jej negatywnymi
konsekwencjami, czyli poczuciem klęski, wypalenia, i zmarnowanego
czasu. Czego wymagać od ludzi z takim doświadczeniem? Żeby innym,
którzy są na początku tej drogi podpowiadali kolejne pomysły na
trwanie w tym stanie? To by dopiero było chore i świadczyłoby o
jakiejś chorej satysfakcji.

Chyba błędnie oceniasz Kasprze intencje, które kierują ludźmi
piszącymi tutaj. Ty doszukujesz się w tym jakiejś chorej satysfakcji
i radości z tego, że kolejna osoba wstępuje na tą samą ścieżkę, na
której większość z nas tutaj na tym forum już jest, albo nawet już
ją przeszła. A ja tego tak nie postrzegam.

Ludzie tutaj zdają sobie sprawę jak ciężka i trudna to ścieżka i
starają się tym nowym pomóc uniknąć potknięć na samym jej początku.

A zdabanie o siebie, o własne potrzeby i szczęście jeszcze nikomu
nie zaszkodziło. Jeśłi Ty nie potrafisz zadbać o własne szczęście,
jak możesz oczekiwać od innych, że będą o nie dbali???

[julka1800]

Jak obuchem w twarz uderzyla mnie odpowiedz Nangi
"Zycie masz przed sobą itd" na wpis autorki "odszedl".
Moge sobie tylko wyobrazic jak ona sama sie czula. Z jej postu az
kipi przeciez wolanie o pomoc. A tu w odpowiedzi dostaje zimne
stwierdzenie w stylu: zycie masz przed soba, nie zalamuj sie, wyjdz
do ludzi (Nango naprawde nie che mi sie wierzyc ze to wlasnie Ty
napisalas)
Samaosiu, jesli Ci zalezy, masz silę, to próbuj Was ratowac. Wez
sobie do serca to co napisal Kacper:
"Tak dalej trzymaj - konsekwentnie i twardo. Ale bądż przy
tym dobra, ciepła i serdeczna. W taki piękny spsób tworzysz dalej
ognisko domowe, widoczne choćby z najdalszych krańców świata. Jeśli
nie ustąpisz, nie cofniesz się, jeśli będziesz mądra i silna i jeśli
on będzie silny i mądry - wróci".
Dokladnie tak, nie wszystko przegralas, nawet jesli on odszedl.

Podobnie jak Kacper mam czasem uczucie ze to forum to "klika"
przytakujacych jednym glosem osob (bez urazy sama do tej kliki
naleze poniekad) i na posty w stylu: odszedl maz/zona, co mam robic
pada tuzin podobnych odpowiedzi: ratuj siebie, wyjdz do ludzi. Czyli
zadnej porady w stulu "RATUJ Was" tylko "RATUJ siebie" jakby klamka
zapadla.
Nie jest to forum tak jak napisal Z_mazur forum ludzi
rozwiedzionych, lub takich u ktorych decyzja juz zapadla a pozostaly
kwestie "formalne". Zagladaja tu tez osoby, u ktorych malzenstwo
mocno zgrzyta z roznych powodow, ale chce je ratowac. Coz znikaja z
reguly szybko (choc nie zawsze) otrzymujac w odpowiedzi takie
porady.

[a.niech.to]

Julko, zdaje się, że nie ja jedna radziłam podjęcie naprawy przede
wszystkim przez szukanie najodpowiedniejszej formy kominikacji.
Często to Forum bywa oceniane jako głos nawołujących do rozwodów, a
tak przecież nie jest. Rozwód to ostateczność, gdy wszystko zostało
zrobione, aby ratować małżeństwo,a co leżało w mocy rozchodzącej się
pary. Każdy rozwód to klęska, jeśli spojrzeć z punktu widzenia
przeszłości, ale życie toczy się dalej. Nie da się iść do przodu z
głową zwróconą w do tyłu, grozi skręceniem karku, dalej paraliż lub
śmierć.

[julka1800]

Drugi akapit mojej wypowiedzi odnosil sie nie tyle do postu Samaosi,
ile mowil generalnie o odczuciu jakie to forum czasami we mnie
wzbudza.

[z_mazur]

Juko, ale tak się dzieje na każdym forum. Zagladają na nie różni
ludzie i ci którym jego tematyka i podejście do problemu pomaga Ci
zostają, inni odchodzą.

Wyobrażasz sobie miłośnika motoryzacji uparcie piszącego na forum
dla cyklistów i dziwiącego się, że inni forumowicze mają sceptyczne
podejście do jego fascynacji?

Jak już pisałem i będę się tego trzymał: walka o związek nie ma
sensu, ma sens praca nad związkiem i to pod warunkiem, że tą pracę
wykonują oboje małżonkowie.

Walka o związek dla tej osoby, która ją podejmuje to najczęściej w
efekcie wyczerpanie psychiczne, frustracja i poczucie klęski, tym
silniejsze im bardziej się starało "walczyć" o związek.

> "Zycie masz przed sobą itd" na wpis autorki "odszedl".
> Moge sobie tylko wyobrazic jak ona sama sie czula. Z jej postu az
> kipi przeciez wolanie o pomoc. A tu w odpowiedzi dostaje zimne
> stwierdzenie w stylu: zycie masz przed soba, nie zalamuj sie,
wyjdz
> do ludzi (Nango naprawde nie che mi sie wierzyc ze to wlasnie Ty
> napisalas)

A co można napisać na wpis odszedł?

Walcz? Błagaj go o powrót? Zapewnij go, że zrobisz wszystko dla
niego i dla utrzymania związku?

Jeśli on odszedł to nie ma juz "ICH" jest ona i on. Być może nie do
końca życia, ale w tym momencie tak.
I moim zdaniem nie ma w takiej sytuacji lepszej rady niż: "zatroszcz
się o siebie, nie myśl o was".

> Podobnie jak Kacper mam czasem uczucie ze to forum to "klika"
> przytakujacych jednym glosem osob (bez urazy sama do tej kliki
> naleze poniekad) i na posty w stylu: odszedl maz/zona, co mam
robic
> pada tuzin podobnych odpowiedzi: ratuj siebie, wyjdz do ludzi.
Czyli
> zadnej porady w stulu "RATUJ Was" tylko "RATUJ siebie" jakby
klamka
> zapadla.

Niezależnie od tego czy klamka nie zapadła, czy zapadła, nie ma
sposobu, którym możnaby skutecznie zawalczyć o rozpadający sie
związek poza właśnie skupieniem się na sobie, odkryciem siebie i
tego czego się naprawdę chce.

Rozwód to nie panaceum na wszelkie bolączki, ale..

[betuana]

No właśnie. Jeśli nie ma już związku, jeśli jedna ze stron
definitywnie wypowiedziała kontrakt, to wszelkie starania drugiej
strony, włącznie ze stawaniem na głowie mają raczej niewiele sensu.
Pamiętam czas, kiedy sama usiłowałam ratować coś czego już nie było -
w rozmowie z panem specjalistą od rekolakcji małżeńskich usłyszałam,
że teraz JA mam się postarać swtorzyć ciepłą, domową atmosferę i
czekać aż wtedy jeszcze małżonek oprzytomnieje. Przy okazji
usłyszałam jeszcze, że w zasadzie to walnie przyczyniłam się do
rozpadu związku bo praca, bo brak dzieci, takie zrzucenie
odpowiedzialności na kobietę, bo przecież to kobieta ma być
strażniczką domowego ogniska, itp. - oczywiście "bardzo" mnie to
podbudowało w sytuacji kiedy moej poczucie wartości wynosiło mniej
niż zero.
W szaleńczym widzie ratowania robiłam co mogłam, żeby zatrzymać ex w
domu, żeby było mu miło i przyjmnie, zgodnie z zaleceniami. Aż w
końcu powiedziałam sobie DOŚĆ!! Dlaczego to tylko ja miałabym sie
starać, w końcu związek zakłada WSPÓŁistnienie i WSPÓŁdziałanie
dwóch osób. Odpuściłam sobie staranie o związek, którego już nie
było, w zamian za to powoli zaczęłam starać się o siebie. Nie było i
nie jest łatwo, ale wiem jedno: warto ratowac związek jeśli ten
związek jest, może pokaleczony, może nie najszczęśliwszy, ale jest.
Gdy jedna z osób z tego związku się wypisuje należy właśnie
zatroszczyć sie o siebie, bo jeśli sami się o siebie nie
zatroszczymy to nikt tego za nas nie zrobi...

[samaosia]

.....on się jeszcze definitywnie nie wypisał.....
chyba....

[julka1800]

z_mazur napisał:

> A co można napisać na wpis odszedł?
>
> Walcz? Błagaj go o powrót? Zapewnij go, że zrobisz wszystko dla
> niego i dla utrzymania związku? Jeśli on odszedł to nie ma
juz "ICH" jest ona i on. Być może nie do końca życia, ale w tym
momencie tak. I moim zdaniem nie ma w takiej sytuacji lepszej rady
niż: "zatroszcz się o siebie, nie myśl o was".

Nie nie i jeszcze raz nie. Jak to nie ma ICH. Sa. To ze ktos
odchodzi nie oznacza konca zwiazku. To moze byc proba, desperacka,
ratowania zwiazku, nie pomyslales o tym?
Zgadzam sie trzeba pomyslec o sobie ale nie na zasadzie teraz jestem
tylko ja sam-sama, nie ma nas, i bede sie o siebie troszczyc, ale na
zasadzie powinnam-powinienem sie zatroszczyc o siebie wtedy byc moze
uda sie odbudowac zwiazek (o ile oczwiscie druga strona tez bedzie
chciala)
>
> > Podobnie jak Kacper mam czasem uczucie ze to forum to "klika"
> > przytakujacych jednym glosem osob (bez urazy sama do tej kliki
> > naleze poniekad) i na posty w stylu: odszedl maz/zona, co mam
> robic
> > pada tuzin podobnych odpowiedzi: ratuj siebie, wyjdz do ludzi.
> Czyli
> > zadnej porady w stulu "RATUJ Was" tylko "RATUJ siebie" jakby
> klamka
> > zapadla.
>
> Niezależnie od tego czy klamka nie zapadła, czy zapadła, nie ma
> sposobu, którym możnaby skutecznie zawalczyć o rozpadający sie
> związek poza właśnie skupieniem się na sobie, odkryciem siebie i
> tego czego się naprawdę chce.
>

Julka

[nangaparbat3]

julka1800 napisała:

> Jak obuchem w twarz uderzyla mnie odpowiedz Nangi
> "Zycie masz przed sobą itd" na wpis autorki "odszedl".
> Moge sobie tylko wyobrazic jak ona sama sie czula. Z jej postu az
> kipi przeciez wolanie o pomoc. A tu w odpowiedzi dostaje zimne
> stwierdzenie w stylu: zycie masz przed soba, nie zalamuj sie, wyjdz
> do ludzi (Nango naprawde nie che mi sie wierzyc ze to wlasnie Ty
> napisalas)

To była moja odpowiedź na "Moje zycie się skończyło właśnie" - najprostsza, jaka
mi wtedy przyszla do glowy, i zresztą też teraz nic innego bym nie napisała.

"Wyjdź do ludzi?"
Pisałam - jesli masz przyjaciolke, dobrze, by teraz z Tobą była - to wręcz
przeciwieństwo "wyjscia do ludzi".

> Samaosiu, jesli Ci zalezy, masz silę, to próbuj Was ratowac. Wez
> sobie do serca to co napisal Kacper:
> "Tak dalej trzymaj - konsekwentnie i twardo. Ale bądż przy
> tym dobra, ciepła i serdeczna. W taki piękny spsób tworzysz dalej
> ognisko domowe, widoczne choćby z najdalszych krańców świata. Jeśli
> nie ustąpisz, nie cofniesz się, jeśli będziesz mądra i silna i jeśli
> on będzie silny i mądry - wróci".
> Dokladnie tak, nie wszystko przegralas, nawet jesli on odszedl.
>
> Podobnie jak Kacper mam czasem uczucie ze to forum to "klika"
> przytakujacych jednym glosem osob (bez urazy sama do tej kliki
> naleze poniekad) i na posty w stylu: odszedl maz/zona, co mam robic
> pada tuzin podobnych odpowiedzi: ratuj siebie, wyjdz do ludzi. Czyli
> zadnej porady w stulu "RATUJ Was" tylko "RATUJ siebie" jakby klamka
> zapadla.
> Nie jest to forum tak jak napisal Z_mazur forum ludzi
> rozwiedzionych, lub takich u ktorych decyzja juz zapadla a pozostaly
> kwestie "formalne". Zagladaja tu tez osoby, u ktorych malzenstwo
> mocno zgrzyta z roznych powodow, ale chce je ratowac. Coz znikaja z
> reguly szybko (choc nie zawsze) otrzymujac w odpowiedzi takie
> porady.

Julka,
wielu z nas - rozwiedzionych - próbowało ratować swoje malzeństwo. I wiele osob
przeczytało tu rady, JAK ratować - jak probowac ratować.
Ale jesli ktos pisze "odszedł" - to wydaje sie całkiem sensowne, zeby ułatwic mu
skonfrontowanie się z mozliwością, ze juz zostanie sam.
Że to własnie nie jest koniec swiata, koniec zycia, koniec wszystkiego.
Moja przyjaciołka porzucona przez męża probowala sie zabić - uratowała ją
przypadkowa wizyta matki.
To nie są zarty.
I jeszcze jedno - zbyt wysoka motywacja moze bardzo utrudnic albo nawet
uniemozliwić osiągniecie celu.
O tym pewnie dobrze wiedzą ci z nas, którzy zrobili wszystko, by uratować
zwiazek, i przegrali.
I jeszcze takie pytanie sie nasuwa: co tak naprawdę chcemy ratować? Małzeństwo
czy zwiazek? Mnie się zdaje, ze małżeństwo uratować o wiele łatwiej.
W ogole - wiecej pytań niż odpowiedzi, jak zawsze

[julka1800]

nangaparbat3 napisała:
> Julka,
> wielu z nas - rozwiedzionych - próbowało ratować swoje malzeństwo.
I wiele osob
> przeczytało tu rady, JAK ratować - jak probowac ratować.
> Ale jesli ktos pisze "odszedł" - to wydaje sie całkiem sensowne,
zeby ułatwic m
> u
> skonfrontowanie się z mozliwością, ze juz zostanie sam.
> Że to własnie nie jest koniec swiata, koniec zycia, koniec
wszystkiego.
> Moja przyjaciołka porzucona przez męża probowala sie zabić -
uratowała ją
> przypadkowa wizyta matki.
> To nie są zarty.
> I jeszcze jedno - zbyt wysoka motywacja moze bardzo utrudnic albo
nawet
> uniemozliwić osiągniecie celu.
> O tym pewnie dobrze wiedzą ci z nas, którzy zrobili wszystko, by
uratować
> zwiazek, i przegrali.
> I jeszcze takie pytanie sie nasuwa: co tak naprawdę chcemy
ratować? Małzeństwo
> czy zwiazek? Mnie się zdaje, ze małżeństwo uratować o wiele
łatwiej.
> W ogole - wiecej pytań niż odpowiedzi, jak zawsze
>
I tak i nie. Bo skad wiemy ze owe odejscie nie jest dla ratowania.
Oboje razem Z mazurem zakladacie, ze to koniec. Napisze tylko tyle,
ja sie wyprowadzlam z naszego domu, mozna powiedziec odeszlam, ale
rozwod byl wtedy ostatnia rzecza jaka chcialam. Odeszlam na chwile,
bo nie bylam w stanie uniesc ciezaru mieszkania razem i dlatego ze
chcialam wszystko przemyslec.
Ale tak masz racje czasem konfrontacja i sprowadzenie na ziemie jest
konieczne. Niekonieczne w tym wypadku, tak mi sie wydaje.

[a.niech.to]

julka1800 napisała:

> konfrontacja i sprowadzenie na ziemie jest
> konieczne.
Tego wymaga uczciwość i rozum, żeby komuś i sobie w pewnym momencie
powiedzieć: finito. Nie trzeba wszystkiego tłumaczyć,
niejednokrotnie przyjmuje się na drogę pocałunek bez pytań na
odpowiedzi, które i tak niczego nie tłumaczą do końca. Należy
natomiast zostawić po sobie porządek, tzn. zabrać ze sobą wszystkie
zabawki. To wymóg przyzwoitości, dać żyć temu, z kim się spędziło
parę ładnych lat.

[nangaparbat3]

Ale mnie nie chodziło o powiedzenie, ze "finito".
Tylko o to, że JESLI "finito", to i tak mozna żyć, i trzeba, i świat sie nie kończy.

Juleczko

[nangaparbat3]

no nie sądziłam, ze przyjdzie mi cytować samą siebie, ale dla Ciebie to zrobię

>>>Autor: nangaparbat3 28.10.07, 23:13
Dodaj do ulubionych
Odpowiedz cytując Odpowiedz

Masz dzieci, i to jest wielkie zobowiazanie.
Jeśli czujesz, ze powinnaś go przeprosic, ze masz za co go przeprosić - zrób to.
Ale moze lepiej napisać niż do niego jechac.
Jesli chcesz go przepraszać tylko po to, zeby wrocił - nie rob tego. To by była
manipulacja.
Jeśli Wasze małzeństwo ma jeszcze jakieś szanse, on wróci. Jeśli nie wróci -
trzeba uznac fakty.
Jestes dzielną osoba, masz firmę, poradzisz sobie - będziesz wreszcie wiedziała,
na czym stoisz, zaczniesz panować nad swoim zyciem. Zobaczysz, ile energii
traciłas na zastanawianie się i niepokoje - gdzie on jest, co robi, dlaczego sie
nie odzywa, czemu patrzy nie tak, jakbys chciała.
Jeśli macie jeszcze byc razem, to bedziecie.
Jeśli nie bedziecie - to nie ma sie o co rozbijać.
Teraz odetchnij, spróbuj sie wyciszyć, zastanowic, jak sobie ułozysz zycie bez
niego.
Jeśli on zechce wrocic - dobrze.
Jeśli nie zechce - zaczniesz nowe, wolne zycie.

[julka1800]

Nango, nadal twierdze ze gdyby Samaosia podjela madre kroki mogloby
to pomoc jej mezowi podjac decyzje o powrocie (choc kierunkek w
jakim to wszystko zmierza, widzac po ostatnich postach, jest zgola
inna)

[nangaparbat3]

Ale kto jest na tyle mądry, by wiedzieć, czym są te madre kroki?
Dla mnie mądrym krokiem jest wycofanie się, danie pola, danie oddechu. I
jednocześnie wzmacnianie samej siebie.
Ale wcale nie jestem pewna, ze mam rację.

[z_mazur]

Ależ oczywiście Nango, to najlepsza i jedyna skuteczna metoda i o to mi chodziło w tym wątku.

Jedyny sposób "walki" o związek w takiej sytuacji to odpuszczenie i danie pola do zastanowienia się, zatęsknienia (o czym nawet mówi mąż samoasi). Wywieranie jakiejkolwiek presji w tym momencie daje przeciwny skutek.

Dlatego dla mnie określenie "walka o związek" jest bez sensu, bo brzmi jakby zakładało jakieś spektakularne działania. A takie działania nie istnieją. Jedyny sposób to danie sobie czasu i odrobiny wytchnienia. Dla strony której bardziej zależy, to bardzo trudne, stąd te rady: "skup się na sobie i zadbaj o siebie".

[samaosia]

Dziękuję. No właśnie, według mnie cały problem jaki zaistniał w naszym
małżeństwie to to, że mąż nagle zaczął "ratować" siebie. Tak bardzo
skoncentrował się na wychodzeniu do ludzi, na zaspokajaniu swoich potrzeb, że ja
kompletnie się w tym zagubiłam.
A teraz też ratuje siebie nie chcąc ze mną rozmawiać o powrocie bo ON musi sam
sie przekonać.
Nie ma nawet z nim żadnego dialogu (choć o sprawach zwyczajnych albo służbowych
rozmawiamy zupełnie normalnie). Wczoraj mieliśmy rozmawiać o nas, ale co to za
rozmowa, jak ON już przed moim przyjazdem podjął wszystkie decyzje i nawet nie
planował ich zmieniać bądź weryfikowac.
To po co miała być ta rozmowa?
A ja się czuję tak bardzo samotna, potrzeba wygadania i wypłakania się jest we
mnie tak wielka, że czasami mam wrażenie, że eksploduję. Co gorsza nie mam
zwyczaju, nie potrafię obarczac innych moimi problemami, nie wiem nawet czy
jesli znalazłby sie chętny na wysłuchanie to czy potrafiłabym zacząc mówić albo
płakać.

Ale to dobrze, że sa takie głosy jak twoje julko albo kaspra, w przeciwnym razie
wbiłabym sobie do głowy, że to co robi mój mąż jest w 100% naturalne i normalne.
A ja jestem nienormalna bo tego nie akceptuję

Julka, julka, pamiętasz

[marek_gazeta]

Mnie się wydaje, że po pierwsze, każdy daje swoje rady ze swojego punktu widzenia, po drugie, w dobrej wierze. Kryterium może być takie - co mnie, w mojej (wtedy) sytuacji, pomogłoby najbardziej, zakładając, że takiej rady bym posłuchał?

Prawdą jest na przykład, że czas leczy rany, każde z nas tego doświadczyło. Ale gdyby ktoś coś takiego mi napisał w tydzień przed rozwodem, w sytuacji, gdy w ogóle nie wyobrażałem sobie dalszego życia (wegetacja do końca roku, potem czarna dziura), potraktowałbym to jako tekst z kosmosu.

I jeszcze jedno - każda sytuacja jest inna. Inaczej jest wtedy, gdy (dajmy na to) mąż odchodzi z kochanką, a inna - jak w tym wypadku się wydaje - kiedy małżeństwo znajduje się w głębokim kryzysie niezrozumienia, braku komunikacji i marazmu, ale nikt jeszcze nie postawił kropki nad i.

[julka1800]

marek_gazeta napisał:

Ale gdyby ktoś coś takiego mi napisał w tydzień przed rozwodem, w
sytuacji, gdy w ogóle nie wyobrażałem sobie dalszego życia
(wegetacja do końca roku, potem czar na dziura), potraktowałbym to
jako tekst z kosmosu.
Marku, nie bardzo wiem, ktory fragment miales na mysli

[a.niech.to]

Pomyśleć o sobie i najbliższych.

[a.niech.to]

Jesteś w desperacji. To minie.

[julka1800]

wieczorem napisze maila, pozdrawiam

[wojtekp67]

Z tego co pisałaś , wyłania sie obraz faceta-egoisty, takiegoo
Piotrusia Pana. , ale nie wiem czy za tym wszystkim nie kryje
sie coś ( jakaś platoniczna miłosć do zcegoś/kogoś) lub raczej ktoś,
kto rozumie i przytuli.
Jest takie powiedzenie: jak chce odejsc to puść, jesli jest twój to
wróci, jesli nie wróci to Twoj nie był.

[samaosia]

Nie dobijaj mnie bardziej. Jestem na etapie wierzenia, że nie ma żadnego "kogoś"
i niech tak zostanie. Co poza wierzeniem w jego słowa mi pozostało?

[z_mazur]

Ty pozostałaś.
I to wystarczy.

[samaosia]

z_mazur napisał:

> Ty pozostałaś.
> I to wystarczy.
>

a jakie to ma znaczenie?

[a.niech.to]

samaosia napisała:

> z_mazur napisał:
>
> > Ty pozostałaś.
> > I to wystarczy.
A jakie to ma znaczenie?
Myślę, że zasadnicze móc o sobie powiedzieć "jestem".

[samaosia]

nie mam włączonej poczty na tym koncie. niestety.
Dla mnie ta cała sytuacja jest tak wstydliwa, tak krępująca, tak nie z tej
ziemi, że, czemu pewnie się nie dziwicie, na tę okolicznośc założyłam zupełnie
nowe konto. Nie chciałabym żeby ktokolwiek z jakiegokolwiek forum mnie rozpoznał

i jeszcze jedno

[samaosia]

Z przyczyn technicznych mąż chwilowo korzysta z wody u nas. Czyli ogólnie mówiąc
co rano przyjeżdża się wykąpać i zjeść śniadanie, Zmienić ubranie i pogadać z
dziećmi. Ja oczywiście, tak, jak do tej pory te jego ubrania (razem z naszymi,
jak zawsze) piorę i prasuję. On przyjeżdża, rozmawia z dziećmi i wychodzi po
jakimś czasie. Czy to jest takie w 100% normalne? Oczywiście nie kłócimy się w
tym czasie, normalnie rozmawiamy. Czy to dobrze czy źle rokuje? A może to
świadczy o jego skrajnej bezczelności i egoizmie? Oczywiście ja nie zamierzam
stwarzać mu trudności, przecież nie chodzi mi o jątrzenie tylko raczej o
łagodzenie sytuacji, ale tak sie zastanawiam...
W najbliższym czasie planuje coś wynająć w okolicy, żeby mieć blisko do dzieci.
Mam nadzieję, że jednak do tego nie dojdzie i wróci do domu, żebyśmy mogli
normalnie coś z nami robić

[a.niech.to]

samaosia napisała:

> Mam nadzieję, że jednak do tego nie dojdzie i wróci do domu,
żebyśmy mogli
> normalnie coś z nami robić
Jeśli dostrzegasz choć małą szansę na normalność, powinnaś ją
bezwzględnie wykorzystać.

[samaosia]

Dzieci zaczynają pękać, oglądają stare albumy, popłakują. on przyjeżdża,
przytula ale o powrocie nie myśli. Ja mam wrażenie, że to jakieś ambicjonalne.
Postanowiłem na tyle i tyle się wyprowadzić i żebym miał się skichać to tyle to
będzie trwało.

Czy powinno mnie interesować co robi wieczorami, gdzie chodzi? Czy w takiej
"separacji" to nie moja sprawa? On sie nie tłumaczy, choć wiem, że dziś wrócił
(bo wstąpił pogadac z dziecmi) prawie o północy. Według mnie powinno mnie to
interesowac, ale z drugiej strony popadam w paranoję i boję sie o cokolwiek
zapytać, żeby nie było "nie twoja sprawa, znowu zaczynasz, srutu tutu"
Sama już nie wiem. Nie chcę teraz zrobić z siebie uległej owcy, bo zdeptanie
drugiej osoby to nie jest sposób na naprawę małzenstwa.

Najbardziej mnie dziś bolało, że mimo iż miałam tragiczny dzień (i w pracy i
emocje związane z sytuacją) to nie miałam się komu wygadac, wypłakać. Siedziałam
w samochodzie sama i ryczałam, przywaliło mnie już wszystko

[a.niech.to]

Z tego co piszesz w kilku postach, to całkiem niezły ojciec. Szkoda,
że nie chce być równie dobrym mężem. Dziwna sytuacja, ale co w życiu
jest proste?

[nangaparbat3]

Zdecydowanie nie lepiej nie interesować się tym, o ktorej wraca i co robi.
Zdecydowanie pora przestać go kontrolować.
Pora tez zacząć się zastanawiać, na ile dla Ciebie to wszystko jest rozgrywka
ambicjonalną.

Kontrolowanie go nic Ci nie da poza Twoja frustracją, jego utwierdzeniem się w
przekonaniu, ze nie da sie z Tobą wytrzymać.
Przestaniesz go kontrolować - moze go to zafrapuje chociaż.

I daj mu czas. Im bardziej będziesz teraz nalegać na powrót, tym mniejsze szanse
- tak mi sie przynajmniej zdaje.

Acha - uważaj na dzieci. Powiedz im Ty - bo Tobie w tek kwestii łatwiej uwierzą
- ze ojciec rozstał sie z Tobą, nie z nimi.
Tudzież: staraj się nie obsadzać siebie samej w roli ofiary, bo to zgubne przede
wszystkim dla Ciebie i dla dzieci.

Gdzie mieszkasz?

[marek_gazeta]

Może ktoś z forum się z Tobą spotka? Zawsze to będzie spora ulga, jeśli ktoś wysłucha, zrozumie.

Co do faceta i osuszania łez - jest mu ciężko, sytuacja go przerasta, ale jeśli Cię wciąż kocha, to takiej, co mu osuszy łzy, szukał nie będzie. Wiem - jakby to ująć - z autopsji.

"Zająć się sobą" warto. Uczucia uczuciami, wspólne przeżycia przeżyciami, a fakt jest faktem, że do zadbanej kobiety facet szybciej wróci.

Z kolei, jeśli chodzi o jego wizyty, to moim zdaniem są dziwne i niepokojące. Jeśli chciał od Ciebie odpocząć, to powinien odpoczywać. Wygląda, jakby traktował dom jak hotel. Ale chyba nie warto teraz stawiać spraw na ostrzu noża. Trudno, pierz i prasuj.

[samaosia]

Warszawa.
Dziś błagałam.

....

[samaosia]

Mam już dość. Wszystkiego.

nie mam siły

[samaosia]

Mam dość. Dośc takiego traktowania. Zachowuje się jakbym mu wymordowała pół
rodziny. Nie rozumie, że jesteśmy jednakowo winni zaistniałej sytuacji. Ile
można to znosić? Czy ja muszę czekać aż on łaskawie przemyśli i zdecyduje czy
chce być ze mną czy nie? Jak można tak z zimną krwią upokarzać drugiego
człowieka tłumacząc to własnymi odczuciami.
Chyba mu dziś powiem, że musi się w końcu zadeklarować w którąś stronę
(oszaleję, jeśli podejmie decyzję o rozstaniu), ale nie można mnie tak
traktować. Nie chcę słuchać więcej "nie chcę cię na razie widzieć" "Nie chcę
jechać z tobą i dziećmi na groby, mogę wziąc dzieci" Przecież nie na tym polega
to pierdzielone ratowanie małżeństwa!!!!! Dla mnie to jest skrajny egoizm i
tyle. Z jednej strony wygodnictwo, z drugiej poczucie skrzywdzenia (oboje
jestesmy przecież skrzywdzeni), z jednej strony "nie wiem czy zatęsknię za tobą"
a z drugiej "dajmy sobie czas" i nic więcej, nic nie robi, nic się nie dzieje.
Nowe gniazdko sobie mości?? Zwariuję((((
O sprawach zwyczajnych codziennych rozmawiamy normalnie, gdy zaczynam rozmowę o
nas twarz mu tężeje i ja wyczuwam ogromną niechęć, jeśli nie nienawiść. A
przecież nie ma powodów do nienawiści, jeśli ma, to ja mam równie duże. Gubię
się, nic nie rozumiem. Straciłam grunt pod nogami kilka dni temu, teraz czuję
się jak leżący, którego jeszcze się kopie po twarzy.
Nie mogę już!!!

[julka1800]

Samaosiu, przeczytaj 5 razy to co napisze ponizej.

Tylko On w jego mniemaniu jest tu skrzywdzony, i to bardzo.
Nie widzi nie czuje Twojej krzywdy.
Jesli chcesz cokolwiek uratowac, schowaj swoja krzywde do kieszeni
na razie. Badz jak struna twarda i nieugieta, stanowcza i
konsekwentna, ale badz tez ciepla, przyjazna, kobieca dla niego. Nie
placz mu w mankiet, tylko osuszaj jego lzy, inaczej szybko ucieknie
do takiej ktora mu je otrze.
Sztuka trudna, aczkolwiek nie niewykonywalna.


pozdrawiam

[z_mazur]

Mnie się wydaje, że dla Samaosi mąż stał sie całym światem, a przez
to przestała być atrakcyjną parterką dla niego. Jeśli w ogóle chce
myśleć o ratowaniu małżeństwa musi sobie uświadomić, że jest odrębną
jednostką, a nie tylko elementem małżeństwa.

Jedynie zadbanie o to żeby stać się partnerką dla męża może
(podkreślam MOŻE) zmienić jego spojrzenie na nią i ich związek.
Natomiast ciągłe nastawienie na niego to najszybsza droga, żeby go
całkowicie zniechęcić.

Sam sobie przeczysz, Zmazurze

[nangaparbat3]

z_mazur napisał:

> Mnie się wydaje, że dla Samaosi mąż stał sie całym światem, a przez
> to przestała być atrakcyjną parterką dla niego. Jeśli w ogóle chce
> myśleć o ratowaniu małżeństwa musi sobie uświadomić, że jest odrębną
> jednostką, a nie tylko elementem małżeństwa.
>
> Jedynie zadbanie o to żeby stać się partnerką dla męża może
> (podkreślam MOŻE) zmienić jego spojrzenie na nią i ich związek.
> Natomiast ciągłe nastawienie na niego to najszybsza droga, żeby go
> całkowicie zniechęcić.
>


Ma się stac odrębna jednostką poprzez dbanie o to, by byc atrakcyjna partnerka
dla meża>

Ja się domyślam, ze nie to chciałeś powiedzieć, ale tak wyszło - bujda na resorach.

[z_mazur]

Chodziło mi o to, że ma się stać partnerką dla męża.
Teraz nie jest parterką.
Mąż nie traktuje jej jak parterki, bo jej nie szanuje.
Nie szanuje jej emocji, uczuć, bo ona sama ich nie szanuje i przez to nie potrafi żądać dla nich szacunku.

[samaosia]

A kto zobaczy moją krzywdę? Kto osuszy moje łzy? Czyli jak wróci to będzie
oznaczało akt łaski, bo przecież pan skrzywdzony raczył dać MI jeszcze jedną szansę?

To jest potwornie niesprawiedliwe, z jednej strony gotowa jestem na wszystko,
ale z drugiej nie godzę się z tym i mam przeczucie, ze jesli to taki własnie
będzie scenariusz to będę miała do niego żal o to do konca życia. A wiadomo, że
to nie jest dobra baza.

To jest właśnie stały nasz problem - jest on, sa jego decyzje, jego
przemyslenia, jego uczucia i jego emocje. A ja? Gdzie w tym wszystkim jest
miejsce na mnie??
Czuję się zdradzona. Tekst o tym, że musi sprawdzić, czy będzie tęsknił, czy
będzie chciał wrócić odebrałam jak policzek i cały czas mnie ten policzek pali,
nie przestaje

[a.niech.to]

Myślę, że potrzebny Wam ktoś z zewnątrz, żeby się rozeznać najpierw
w uczuciach każdego z Was osobno, uporządkować je, a potem podjąć
probę ratowania związku, o ile zgodnie uznacie, że jest o co
zawalczyć.

[a.niech.to]

Czy nie wymagasz fałszu?
Chowanie zawiedzionych nadziei mści się i tak nawet po pewnym
czasie. Rozmowa otwarta i szczera mogłaby wiele załatwić, ale skoro
facet nie chce, należy to przyjąć za pewne wskazanie w temacie: Co
dalej.

[a.niech.to]

Proponujesz jej próbę manipulacji, w której sama się zagubi. Masz
tego świadomość? Jeśli zdradzi siebie, czy coś jej jeszcze zostanie,
żeby mieć niezawodne oparcie, gdy się rozpadnie związek, czego nie
można wykluczyć. Stanowczo nie tak. Nade wszystko musi pozostać
sobą.

[kasper254]

Co to znaczy, że nie możesz? Co to znaczy, że masz dość takiego
traktowania? Jakiego? Bije cię, poniża, ubliża ci? Ile musisz i co
znosić? Miotasz się od ściany do ściany, od jednego jego widzenia do
drugiego. Zatrzymaj się. Przemyśl. Zrób sobie przerwę w ciągu dnia
na medytację, na pogodzenie z sobą.
Musisz być silną. Jest taki gatunek ludzi - małych ludzi,
należy dodać(mężczyzn czy kobiet) - którzy triumfują, gdy widzą
słabość innego człowieka. Jeśli on nie chce cię na razie widzieć,
okaż mu to samo, z szacunkiem, bez upokarzania, ale to samo i tak
samo. Gdy przyjdzie,powiedz, że nie masz czasu, niech sobie idzie do
dzieci, powiedz, że masz inne ważne sprawy. Bądż przy tym
uśmiechnięta na zewnątrz, zafrapowana setka innych drobiazgów, a w
tym np. telefonem w sprawie spotkania z inną osobą.
To gra (wybacz to słowo, ale ci, bezwzględni i cyniczni,
których w dłuższym swoim życiu poznałem, nie zasłużyli na inne
określenie ich ról i pozycji. Nie wiem, czy twój mąż się tutaj
zalicza, ale zachowuje się podobnie), dziewczyno, w której zwycięży
silniejszy. Bądż więc silna, nie pokazuj słabości, bólu,
cierpienia.Opanuj sytuację. Jesteś w przełomowym okresie życia, a
ten etap zaciązy na twoim i dzieci życiu. "Łąka nie jest zieleńsza
gdzie indziej", a słowa, że "jesteś" są jak poszukiwanie w czasie
pogrzebu najlepszego makijażu, dostosowanego do pogody.
On cię nie kopie, być może pogubił się, stracił grunt pod
nogami. Daj mu poczucie bezpieczeństwa: dom i gniazdo, ale nie proś
go o nic, nie błagaj, nie wypytuj o nic. Nie zwariujesz, ,jesteś
silna, szanuję cię, bo wiesz, że walczysz o coś bardzo cennego.
Wygrasz.

[a.niech.to]

Nie myśl o nim, zapytaj siebie, co dla Ciebie jest dobre. Wydaje mi
się, że zaczynasz go usprawiedliwiać (racjonalizować), bo wszystko
byś oddała, żeby do Ciebie wrócił. Nie wyjdzie Wam na zdrowie tego
typu myślenie - i dalej - postępowanie. On nie jest całym Twoim
życiem, stanowi jego bardzo istotną część.

[a.niech.to]

Jeśli to dno, połóż się, odpocznij i nie zapominaj: Życie toczy się
dalej.

[a.niech.to]

Samaosiu!
Jest na Forum klub Głupich Cip (mnie pewnie niebawem uczynią
prezeską). Pomaga 24 godziny na dobę. Zapraszam. ))))))))))

[samaosia]

dzieki

[ludwik_13]

Wiesz, jakbym czytala o własnym życiu. Kilka lat temu, gdy dzieci
było jeszcze "nasto" przeżywałam podobne sprawy. Nawet odliczałam
lata do dnia, kiedy młodsze skończy średnią szkołę i wejdzie w
dorosłość, bo czułam, że nie mam własnego życia.
Nie chcę doradzać , ale skoro on ma wlasne sprawy i życie, to może
Ty też powinnaś ?? SPoro wtedy potrafi się zmienić - i wtedy wóz
albo przewóz. Albo okazuje się, że jednak żyć bez siebie nie możecie
i nadal jesteście dla siebie atrakcyjni, albo wręcz przeciwnie.
Mnie się udało. Pomogły: własne zajęcia bez drugiej połowy, współne
we dwoje wyjazdy bez dzieci, wyjścia na spotkania z przyjaciółmi i
wyjazdy (samodzielne). Trochę się boczył na początku, że żonka z
domu umyka, ale nie bardzo mógl protestować, bo sam zawsze miał dużo
wlasnych spraw poza domem. Życzę powodzenia w rozwiązaniu problemu,
w ktorą stronę sprawa by nie poszła. Może warto zasięgnąćporady
fachowca???

[samaosia]

youtube.com/watch?v=U29W1ljYPuA
Dół

[samaosia]

I jeszcze to:
youtube.com/watch?v=px9IIElNKRI
Ta kobieta jest genialna, pisze dokładnie to, co czuję. I to praktycznie w
każdej swojej piosence.

[a.niech.to]

..więc będzie i górka.

[movisz]

Przeczytalam tylko twoje posty zeby nie sugerowac sie opinia innych.
Odrzucasz prawdopodobienstwo posiadania przez niego innej baby.
To byloby najprostrze i typowe bo szukalby pretekstu do rozwodu
z twojej inicjatywy. Zawsze najlepiej sie wyglada jak to zona
glownie chce rozwodu wtedy w oczach innych a na pewno w oczach
potencjalnej nowej baby jest sie ta osoba pokrzywdzona. A oni
bardzo to lubia zyskujac sympatie i wspolczucie otoczenia. Stare
numery.
Skoro nowa babe odrzucamy to zostaje niedowartosciowanie.
W jakis sposob czuje sie niedowartosciowany a tlamszenie ciebie i
lekcewazenie a zwlaszcza twoje ponizanie sie przed nim proszenie o
powrot czy tym podobne dodaje mu pewnosci siebie i czuje sie wtedy
prawdziwym mezczyzna.
Co tez jest niebezpieczne bo moze czuc sie zbyt pewnie siebie i
probowac rozpoczac nowe zycie skoro jest taki macio no i oczywiscie
przejechac sie znowu.
A ty i dzieci beda cierpiec.
Przypomnij sobie czy w jakis sposob nie moglas go czyms urazic
zwlaszcza publicznie. Mam na mysli niekoniecznie ponizenie ale moze
okazalas sie w czyms lepsza niz on. Moze jestes w malzenstwie
bardziej dominujaca osoba a on sie czuje zbyt maly przy tobie?
Dowartosciowanie takiego czlowieka to jedyny sposob. Z twojego
opisu on jest glupio uparty i lubi byc proszony.
Jak dziecko. Wspolczuje.
Tak jak ty ja tez nie uwazam zeby separacja byla dobrym wyjsciem.
Wydaje mi sie ze ludzie wtedy oddalaja sie od siebie jeszcze wiecej
i rosnie wzajemna obojetnosc. Separacja nie rozwiazuje problemow.
Trzeba to robic wspolnie.
Zazdroszcze ludziom ze chce im sie walczyc. Mnie sie nigdy nie
chcialo.

[a.niech.to]

movisz napisała:
>>Tak jak ty ja tez nie uwazam zeby separacja byla dobrym wyjsciem.
Wydaje mi sie ze ludzie wtedy oddalaja sie od siebie jeszcze wiecej
i rosnie wzajemna obojetnosc. Separacja nie rozwiazuje problemow.
Trzeba to robic wspolnie.
Zazdroszcze ludziom ze chce im sie walczyc. Mnie sie nigdy nie
chcialo.<<

Separacja niesie ze sobą jeszcze jedno niebezpieczeństwo; każda ze
stron może się przekonać, jak bez drugiej jest dobrze, a wtedy...za
Chiny Ludowe. Zostaje otwarta oczywista droga do rozwodu.

[movisz]

każda ze
> stron może się przekonać, jak bez drugiej jest dobrze

Ze dobrze to wiadomo. Obecnie sa nerwy i jeszcze do tego pranie i
sprzatanie. Pozniej moga byc takze nerwy ale mniej prania i
sprzatania. Wiecej wolnego czasu.
A facet mniej sluchania narzekan kobiety ale tez mniej wolnego
czasu a i tak bedzie zmuszony znalezc sobie jakas kobiete bo oni
samodzielnie zyc raczej nie umieja czyli za jakis czas beda miec
znowu uprane i posprzatane ale tez zacznie sie znowu sluchanie bo
ktora kobieta bedzie tolerowac na dluzej faceta ktory nie chce
liczyc sie z nia i nie chce polemizowac?
I tak w kolko.
A dzieci cierpia.

[samaosia]

a.niech.to napisała:


> Separacja niesie ze sobą jeszcze jedno niebezpieczeństwo; każda ze
> stron może się przekonać, jak bez drugiej jest dobrze, a wtedy...za
> Chiny Ludowe. Zostaje otwarta oczywista droga do rozwodu.
>
>
Właśnie, cały czas to powtarzam. Cały czas się tego boję. Przeraża mnie to.
Tłumaczę mu to. Jak grochem o ścianę.

Jedyna szansa w terapii. Pierwsze spotkanie (mam nadzieję, że nie ostatnie)
dopiero za tydzień.

[samaosia]

Nie wiem. Nie wydaje mi się, żeby on był zazdrosny o moje "sukcesy", żeby czuł
sie zdominowany przez moją osobowośc. Był czas, kiedy on był motorem moich
działań, mobilizował mnie do pracy nad sobą, do zrobienia prawa jazdy,
dowartosciowywał mnie. Wydaje mi się, że cieszy się z moich sukcesów, zawsze
powtarzał, że jest zadowolony z tego, że okazałam się "twardą babką". Owszem był
taki czas w naszym życiu gdy okazało się, że on nie jest takim supermenem
(psychicznym) za jakiego uważał sam siebie i za jakiego ja go uważałam (to był
dla mnie szok, bo traktowałam go do tamtej pory jak opokę. Musiałam sie z tym
pogodzić, on sobei uswiadomił, że tym supermenem być nie musi. Może od tego się
zaczęło? Tak jak on rozwiązywał kiedyś moje problemy, tak ja teraz wspieram
(wspierałam ) jego.

Nikogo na boku nie ma. Nie wierzę w to, jest na to za uczciwy (chyba?) Moze być
problem w doradcach, czasami znajomy chce dobrze, radzi ze swojego punktu
widzenia (tak jak tu na forum) i on, nie znając innej drogi poddaje sie tym radom.

Powoli dociera do mnie, że on nie chce już wrócić. Dziś powiedział dziecku, że
jeszcze nie wie CZY i kiedy wróci.

Czy czuje sie niedowartościowany? Na pewno. Pod tym względem muszę przyznać, że
na 100% za mało się starałam. Ale co zrobić w tej chwili? Mogę tylko pluć sobie
w brodę i liczyć na możliwość naprawienia tej sytuacji.

Widzę już po paru dniach, że to oddalenie, przeprowadzka nie prowadzi do niczego
dobrego. Czuję,że on się oddala (w przeciwieństwie do mnie, która szaleję z
tęsknoty), że coraz łatwiej mu przychodzą te słowa, że być moze nie wróci wcale.

On jest głupio uparty. Ale czy lubi być proszony? Nie wiem, to chyba nie to.
Gdyby tak bylo dałby się już uprosić> Moje błagania, chociażby dzisiejsze, były
żenujące.

Najgorsze jest to, że on szuka nowego lokum, czyli nie traktuje obecnej sytuacji
jako coś absolutnie przejściowego.

Boże jak mi ciężko. Niewyobrażalnie. Dlaczego nie da się cofnąć czasu??

[samaosia]

wytłumaczcie mi co to za "znajomi", którzy w takiej sytuacji zamiast namawiać na
ratowanie zwiazku, natychmiast znalezli mu mieszkanie wolne do wynajęcia? co to
za ludzie?? podstawienie gotowego rozwiązania - mieszkanie za darmo - zamiast
namawianie do powortu, do pracy nad naprawą

słów mi brak

musze zrobic wszystko, WSZYSTKO zeby wrócił, żebysmy znowu byli szzesliwi jak kiedys

bardzo prosze o precyzyjne rady. nie chce, błagam nie chce czytac tekstów:
"zajmij sie sobą, co ma byc to będzie, moze bez niego bedziesz szczesliwa" itd
nie przyjmuję do wiadomosci, ze moglibysmy sie rozstac. przeraza mnie ta jego
chec wyprowadzenia sie, bo boje sie że sie oddalimy na tyle, ze on nie zechce
wrocic.
prosze o pomoc. bardzo

[crazyrabbit]

A po cholerę chcesz robić coś na siłę?
On MUSI wrócić??? Nie musi.
Zrozum dziewczyno , jeżeli nie będzie chciał to NIE wróci.
Zgódź się na to chwilowe rozstanie , daj Wam obojgu czas!!!

Wiesz , wiem jak się czuje człowiek ZMUSZONY do powrotu w takiej
sytuacji. Mój ex też się kiedyś wyprowadził , a moja "kochana"
rodzinka wymogła na mnie zgodę na jego powrót. Do dzisiejszego dnia
żałuję , że nie powiedziałam wtedy "nie". Przedłużyło to tylko
bolesną agonię naszego związku o dwa lata. Ciężkie dwa lata...

Jeszcze raz napiszę: daj sobie i jemu czas. Oboje tego potrzebujecie.
Może pójdź szybko sama do psychologa?

Samaosiu

[nangaparbat3]

Obudź, się, Dziewczyno.
Nie ma magicznej recepty na spowodowanie, by inni robili to, czego od nich
oczekujemy. Ludzie to nie marionetki, a nawet najlepiej wytresowane zwierzęta
odmawiają czasem posłuszeństwa.
Pytasz, dlaczego znajmomi pomogli mu znaleźć mieszkanie zamiast namawiać do
pozostania w domu? Bo znają jego historię - jego wersję, subiektywna i
jednostronną, nie znają Twojej wersji, ani moze nawet Ciebie.
Chcesz rady? Ale Tobie chodzi wyłącznie o taka radę, która umozliwi Ci
spowodować, by bylo jak Ty chcesz - i nie ma znaczenia, czy sluszność jest po
Twojej stronie - zapewne jest - nikt Ci takiej jednej i pewnej rady, skutecznej,
nie udzieli.
Jest taka reklama - "dopasuj swiat do siebie" - nienawidzę jej, bo wraz z
wieloma identycznymi w przesłaniu robi ludziom wodę z mozgu. Świata do siebie
nie przystosujemy - ani Ty, ani Twój mąż, ani ja, ani nikt inny.
Kiedy byłam ta Twoim miejscu, skupiłam sie na dziecku - na tym, zeby córce
najbardziej jak to mozliwe ułatwić sytuację, zrozumienie, ze żeby nie wiem co
sie działo, tato ją kocha, może na niego liczyć, ze nie opuszcza jej, tylko my -
dwoje dorosłych, rozstajemy sie, bo nie umiemy ze sobą żyć. Skupiłam sie na tym,
zeby dziecku nie rozwalać świata.
Męża do powrotu nie zmusisz ani błaganiem, ani grożeniem, ani manipulacją. Nie
pierz i nie prasuj - bez ostentacji, ale to juz naprawdę nie Twoje zadanie,
skoro sie wyprowadził. Mozesz mu uzyczyc pralki - ale niech sie obsłuzy sam.
Ale może - może, bo zadnej gwarancji nikt Ci nie da - pomoze mu powrocić, jesli
sprobujesz go zrozumieć - jesli sprobujesz uwierzyć, ze pewnie cierpiał, bo
zwykły, niezaburzony cięzko człowiek raczej nie decyduje sie odejść od rodziny,
jeśli nie cierpi. To nie jest przeciwko Tobie - tak po prostu jest. I wcale nie
Ty musisz byc winna tego cierpienia, na pewno nie jesteś, ale to nie zanczy, ze
tego cierpienia nie bylo/nie ma.
Jeśli go kochasz, sprobuj spojrzeć na jego uczucia nie przez pryzmat tego, co
Tobie robi, sprobuj uszanować jego uczucia, jego wolę. Pokaż mu, ze go
traktujesz serio.
Może to - paradoksalnie - spowoduje, ze zechce wrocić. Ale myślę, ze tylko
wtedy, kiedy szacunek nie bedzie manipulacją - kiedy dopuscisz możliwość, że on
juz nie wroci, nie bedziesz chciała karać go za to - ani gniewem, ani
rozbudzaniem poczucia winy, ktore i tak na pewno czuje.

[mieta.pieprzowa]

nangaparbat3 napisała:

I wcale nie
> Ty musisz byc winna tego cierpienia, na pewno nie jesteś, ale to
nie zanczy, ze tego cierpienia nie bylo/nie ma.

Stwierdzenie z lekka paradoksalne. Skoro nie ona jest winna, w jaki
wiec spsob ma pojac sens tego, ze zostala opuszczona? Byc moze
rozumuje niepoprawnie, ale ja rozpatruje takie sytuacje w
kategoriach winy i kary, czyli: zawinilam, zranilam, wiec place. A
tu dziewczyna zostaje sama, bo on z jakiegos tam powodu cierpi. Dla
mnie to jakies dziwne usprawiedliwianie niedojrzalosci tego faceta.

> Jeśli go kochasz, sprobuj spojrzeć na jego uczucia nie przez
pryzmat tego, co
> Tobie robi, sprobuj uszanować jego uczucia, jego wolę. Pokaż mu,
>ze gotraktujesz serio.

A przez jaki pryzmat patrzec w takiej sytuacji? Przez pryzmat jego
zranionych uczuc? No dobrze, a co z jej uczuciami? Przeciez tych
spraw nie da sie tak po prostu rozdzielic, czyli uznac ze kocham go
i dlatego szanuje fakt, ze postanowil olac mnie i rodzine. I jak
zechce wrocic to tez bede z nim jak z jajkiem, bo jescze mu sie
odwidzi...Czy sugerujesz jej po prostu bierna akceptacje jego
zachowania? OK, tylko nie mow, ze powinna zapomniec o tym, co on
robi jej. Bo teraz to jest przedze wszystkim to, co on robi jej.
Sobie juz zrobil lepiej - uciekl i sie "zastanawia". I zle jest
glownie jej, bo ona teskni, a on nie wie czy zateskni. Nie rozumiem
twojego rozumowania.

[nangaparbat3]

Widzę, ze nie rozumiesz mojego rozumowania.
Bo ja juz dawno staram się nie rozpatrywać niczego w kategoriach winy i kary -
wole kategorie problemu, ktory trzeba rozwiazać najlepiej dla wszyskich stron.
Jesli będziesz szukac winnego i karać go, spowodujesz sytuację, w ktorej nie
bedzie końca winie i karze. To do niczego nie prowadzi.
Jeśli chcesz widziec dwie strony, w ktorych jedna jest skrzywdzonym aniołem, a
druga bezwzglednym wcieleniem zła, to patrz na swiat w ten sposób. Nawet nie
probuje Cie przekonać, ze nie warto - Twoje zycie, Twoj świat, Twoje poglady. Ja
mam inne. Mnie tez mąż opuscil, bo uważal, ze "bedziemy szczęśliwsi osobno".
Cierpiałam strasznie, nawet był moment, ze blagałam, by nie odchodził, ale nie
widziałam powodu, by stawiac jego w roli dręczyciela, siebie ofiary.
Powiedziałam: staralismy się, ale nam nie wyszlo. Nie ma winnego.
I wiesz co? On bronil mnie przed atakami swoich rodziców, ja jego przed atakami
moich (dokładniej mego ojca, bo mama skwitowala przytomnie, i do dzis jestem jej
za to wdzieczna: "obojeście siebie warci").
Przegralam małzeństwo - fakt. Wygrałam (zwłaszcza dla corki) dobre relacje z
byłym meżem, nienaruszone poczucie godności, pewność, że moge byc szczęsliwa w
pojedynkę - to daje wielka siłę.

[samaosia]

nangaparbat3 mówisz jak mój mąż. Identycznie. Mam tylko nadzieję, że nie jesteś
jedną z jego znajomych, która mu własnie doradza.

[nangaparbat3]

Nie, Samaosiu, nie znam Twego męża. Gdybym go znała, nie smiałabym Ci udzielać
żadnych rad, ani w ogole wypowiadać się w Twoim wątku. Znam Tylko Twoją historię.
Sama jestem porzuconą żoną, rozwiedzioną samotna matką z dzieckiem. I to jest
mój punkt widzenia.

[mieta.pieprzowa]

nangaparbat3 napisała:

> Widzę, ze nie rozumiesz mojego rozumowania.
> Bo ja juz dawno staram się nie rozpatrywać niczego w kategoriach
winy i kary -
> wole kategorie problemu, ktory trzeba rozwiazać najlepiej dla
wszyskich stron.

I, twoim zdaniem, to ze facet zostawia rodzine, to jest to
rozwiazanie najlepsze dla wszystkich stron? Bo moim zdaniem jest to
rozwiazanie swietne, ale dla niego. On sobie daje czas, on decyduje
o sobie, ale nie tylko. Bo to przeciez osoba odchodzaca podejmuje
decyzje czy i kiedy zwiazek bedzie istnial znowu. Opuszczonej osobie
pozostaje tylko czekac i sie godzic z sytuacja. Naprawde uwazasz, ze
mozna w takich chwilach tak sobie po prostu "zaczac go rozumiec"?

> Jeśli chcesz widziec dwie strony, w ktorych jedna jest
skrzywdzonym aniołem, a
> druga bezwzglednym wcieleniem zła, to patrz na swiat w ten sposób.

Tego nie powiedzialam. Jednak zawsze mnie zastanawia czemu potepia
sie takie podejscie u osoby porzuconej, czyli, tak naprawde, bardzo
skrzywdzonej i to przez kogos, kto najwyrazniej DOKLADNIE w ten
sposob postrzega swiat, skoro uwaza ze ma prawo odejsc i krzywdzic.

> Cierpiałam strasznie, nawet był moment, ze blagałam, by nie
odchodził, ale nie
> widziałam powodu, by stawiac jego w roli dręczyciela, siebie
ofiary.

Osmiele sie zaryzykowac stwierdzenie, ze jestes w swojej
rekoncyljacyjnej postawie niezwykle nietypowa. I jeszcze to:

> Powiedziałam: staralismy się, ale nam nie wyszlo. Nie ma winnego.

Zazdroszcze takiej sily. ja nie potrafilabym powiedziec o
mezczyznie, ktory mnie porzucil, mimo ze go blagalam, zeby tego nie
robil, ze on sie staral. Odejsc i zrujnowac wszytsko jest
najlatwiej, to zabiera czasem tylko kilka chwil. Zbudowac cos i o to
walczyc jest bardzo trudno. Poza tym chyba jestem bardziej niz ty
feministyczna, ale niestety mezczyzni duzo czesciej niz kobiety
wybieraja zwiniecie zagli zamiast walki. I w moim przekonaniu, w
takiej sytuacji, winny jest i dosc latwo go mozna wskazac.

[nangaparbat3]

mieta.pieprzowa napisała:

> I, twoim zdaniem, to ze facet zostawia rodzine, to jest to
> rozwiazanie najlepsze dla wszystkich stron?
Absolutnie nie. To uwazam za sytuacje zastaną - Facet zostawia rodzinę. Pytanie:
co dalej? Jak sie zachować, zeby wszyscy zainteresowani wyszli z tej sytuacji z
twarzą. Nieby nikt nie wyszedl z poczuciem przegranej, ponizony i zrozpaczony.
Żeby wszyscy mogli zyć i byc jeszcze kiedys szczęśliwi.

Bo moim zdaniem jest to
> rozwiazanie swietne, ale dla niego. On sobie daje czas, on decyduje
> o sobie, ale nie tylko. Bo to przeciez osoba odchodzaca podejmuje
> decyzje czy i kiedy zwiazek bedzie istnial znowu. Opuszczonej osobie
> pozostaje tylko czekac i sie godzic z sytuacja.

Wiele razy pisano na tym forum, zwlaszcza Pho często powtarzała, ze trudniej
porzucic niz zostać porzuconym. Ten kto odchodzi, tez cierpi. Trzeba byc slepym,
by tego nie widzieć.


Naprawde uwazasz, ze
> mozna w takich chwilach tak sobie po prostu "zaczac go rozumiec"?

KIEDYS trzeba zacząć chocby próbowac rozumieć te drugą osobę - kazdy moment jest
dobry.

> Tego nie powiedzialam. Jednak zawsze mnie zastanawia czemu potepia
> sie takie podejscie u osoby porzuconej, czyli, tak naprawde, bardzo
> skrzywdzonej i to przez kogos, kto najwyrazniej DOKLADNIE w ten
> sposob postrzega swiat, skoro uwaza ze ma prawo odejsc i krzywdzic.
>
A tkwiac w złym zwiazku nie krzywdzisz? Porzucenie kogoś jest dla mnie równie
złe jak trzymanie kogos w domowym więzieniu.
I zeby bylo jasne - zaznałam w zyciu i tego, probowałam manipulacja zatrzymac
kogos przy sobie - do dziś dziekuję Bogu, że przyslal kobietę, ktora mi tego
kogos wydarła.


> Osmiele sie zaryzykowac stwierdzenie, ze jestes w swojej
> rekoncyljacyjnej postawie niezwykle nietypowa.

Nie ma sprawy - po co te eufemizmy? jestem dziwaczką, troche stuknieta w
dodatku, wiem. Ostatnio nawet odkryłam, skad to sie bierze - temat związany z
dzisiejszym świętem, moze kiedys opowiem.
>
> > Powiedziałam: staralismy się, ale nam nie wyszlo. Nie ma winnego.
>
> Zazdroszcze takiej sily. ja nie potrafilabym powiedziec o
> mezczyznie, ktory mnie porzucil, mimo ze go blagalam, zeby tego nie
> robil, ze on sie staral. Odejsc i zrujnowac wszytsko jest
> najlatwiej, to zabiera czasem tylko kilka chwil. Zbudowac cos i o to
> walczyc jest bardzo trudno.

Sama siebie podziwiam.
A tak serio: takie były fakty. Starał sie jak mógł i na tyle, na ile mógł. Ja
też - tyle i tak długo, ile mogłam.
A co najdziwniejsze - miał rację: osobno każde z nas jest szczęśliwsze. Córka?
Rok po rozstaniu powiedziała: kiedy sie kłociliście, chciałam uciec z domu i
nienawidzilam was. Teraz jest o wiele lepiej.


Poza tym chyba jestem bardziej niz ty
> feministyczna
Nie wiem, czy jestem feministyczna, wiem, ze wychowalam mądrą i empatyczną
feministkę-demokratkę. Ale nie wiem, czy to moja zasluga - na pewno w duzej
mierze jej taty.


ale niestety mezczyzni duzo czesciej niz kobiety
> wybieraja zwiniecie zagli zamiast walki.

Pewnie tak - ale jako feministka powinnas wiedzieć, że wynika to także ze
społecznych ograniczeń kobiet, ze żagli nie zwijają.

I w moim przekonaniu, w
> takiej sytuacji, winny jest i dosc latwo go mozna wskazac.

Och, winnego zawsze łatwo wskazać. Własnie to jest jedna z rzeczy, jakie
przerażają mnie najbardziej.

[mieta.pieprzowa]

nangaparbat3 napisała:

> Wiele razy pisano na tym forum, zwlaszcza Pho często powtarzała,
>ze trudniej porzucic niz zostać porzuconym. Ten kto odchodzi, tez
cierpi.

Moim zdaniem Pho chyba nigdy nie byla porzucona. Cierpienie
porzucajacego jest smieszne w porownaniu do tego, co czuje
porzucony. I nawet w przypadku pogodzenia sie, to wlasnie porzucony
musi zyc z urazona duma i poraniony. Sorry, zdarzylo mi sie kilka
razy od kogos odjesc i, moze dlatego ze nigdy nie zrobilam tego pod
wplywem impulsu, a staralam sie byc pewna ze to koniec definitywnie,
nigdy mnie to jakos bardzo nie bolalo. A moze jestem bez serca, po
prostu.


> KIEDYS trzeba zacząć chocby próbowac rozumieć te drugą osobę -
>kazdy moment jest dobry.

Ale wtedy juz przewaznie jest za pozno na rozumienie. I za
emocjonalnie.


> A tkwiac w złym zwiazku nie krzywdzisz?

Ale w zlym dla kogo? Bo jesli to "zle" to tylko wydumane pomysly
porzucajacego, to wybacz, ale sie zupelnie nie zgadzam. A ja nie
wierze w bezwzgledna wine obopolna. Sa przypadki, ze jedyna wina
jest fakt, ze ktos kochal za bardzo. I to dla drugiej osoby
bylo "zlym zwiazkiem". Oczywiscie, mozna zaczac dywagowac, czy
rzucajac osobe, ktora nas kocha mocniej niz na to zaslugujemy, w
zasadzie robimy jej przysluge, bo ja w pewnym sensie uwalniamy, ale
sprobuj to wytlumaczyc komus, kto cierpi.


> Nie ma sprawy - po co te eufemizmy? jestem dziwaczką, troche
stuknieta

Dziwna jestes na pewno


> A tak serio: takie były fakty. Starał sie jak mógł i na tyle, na
ile mógł. Ja
> też - tyle i tak długo, ile mogłam.
> A co najdziwniejsze - miał rację: osobno każde z nas jest
szczęśliwsze. Córka?
> Rok po rozstaniu powiedziała: kiedy sie kłociliście, chciałam
uciec z domu i
> nienawidzilam was. Teraz jest o wiele lepiej.


Tak, tylko takie rzeczy sie wie po latach. A wy tej dziewczynie z
watku kazecie po paru dniach od rozstania wiedziec, ze tak walsnie
jest. A poza tym to przeciez nie jest regula. Czasem nawet
nienajlepszy zwiazek okazuje sie byc czyms, za czym sie teskni, no
bo ludzie sie tez przeciez i schodza.

> Pewnie tak - ale jako feministka powinnas wiedzieć, że wynika to
także ze
> społecznych ograniczeń kobiet, ze żagli nie zwijają.

Owszem, ale nie demonizowalabym tych czynnikow. Bardziej chyba
jednak wchodza tu w gre kwestie biologiczno-emocjonalne, bo tutaj
kobieta inwestuje w zwiazek wiecej niz mezczyzna - w koncu ta ja
sie "wpedza w lata", prawda? Ale nie zmienia to faktu, ze mezczyzni
w ogole maja lzejszy niz kobiety stosunek do zwiazkow, bo sa po
prostu bardziej leniwi, tchorzliwi, egoistyczni, wygodniccy itp.


> Och, winnego zawsze łatwo wskazać. Własnie to jest jedna z rzeczy,
>jakie przerażają mnie najbardziej.

I w imie tego wolisz sie wina podzielic? No dziwne, rzeczywiscie...

[nangaparbat3]

mieta.pieprzowa napisała:


> > A tkwiac w złym zwiazku nie krzywdzisz?
>
> Ale w zlym dla kogo? Bo jesli to "zle" to tylko wydumane pomysly
> porzucajacego, to wybacz, ale sie zupelnie nie zgadzam. A ja nie
> wierze w bezwzgledna wine obopolna. Sa przypadki, ze jedyna wina
> jest fakt, ze ktos kochal za bardzo. I to dla drugiej osoby
> bylo "zlym zwiazkiem". Oczywiscie, mozna zaczac dywagowac, czy
> rzucajac osobe, ktora nas kocha mocniej niz na to zaslugujemy, w
> zasadzie robimy jej przysluge, bo ja w pewnym sensie uwalniamy, ale
> sprobuj to wytlumaczyc komus, kto cierpi.

Widzisz: ja jestem gleboko przekonana, ze "poziom szczęsliwości" jest jednakowy
dla obu osób w zwiazku. Oczywiscie moze byc tak, ze ból jedej z nich jest
skutkiem tego, co robi ta druga - ale ta druga tez cierpi, boi się, może nie
przez partnera, ale ma to w sobie - bol i strach, i dlatego ból zadaje.
No dobrze - moze inaczej w przypadku socjopatow - ale to juz patologia, o tym
nie mowimy, Samaosia w zadnym razie nie pisze, ze mąż jest socjopatą.



>

> Dziwna jestes na pewno
OK


>
> > A tak serio: takie były fakty. Starał sie jak mógł i na tyle, na
> ile mógł. Ja
> > też - tyle i tak długo, ile mogłam.
>
> Tak, tylko takie rzeczy sie wie po latach. A wy tej dziewczynie z
> watku kazecie po paru dniach od rozstania wiedziec, ze tak walsnie
> jest. A poza tym to przeciez nie jest regula. Czasem nawet
> nienajlepszy zwiazek okazuje sie byc czyms, za czym sie teskni, no
> bo ludzie sie tez przeciez i schodza.

Nie kazemy. Chcemy jej pomoc - bo wiemy, ze bedzie jej lżej, jesli dopusci myśl,
ze samej też moze byc dobrze, ze mąż nie jest kanalią, że jego odejscie to nie
koniec świata, ze trzeba zyć i zadbać o dzieci, bo one są najbardziej bezbronne.




> Owszem, ale nie demonizowalabym tych czynnikow. Bardziej chyba
> jednak wchodza tu w gre kwestie biologiczno-emocjonalne, bo tutaj
> kobieta inwestuje w zwiazek wiecej niz mezczyzna - w koncu ta ja
> sie "wpedza w lata", prawda? Ale nie zmienia to faktu, ze mezczyzni
> w ogole maja lzejszy niz kobiety stosunek do zwiazkow, bo sa po
> prostu bardziej leniwi, tchorzliwi, egoistyczni, wygodniccy itp.
>

Niektorzy mężczyźni na pewno są leniwi, tchorzliwi, egoistyczni, wygodniccy etc.
Jednak prawdą jest, ze niektóre kobiety sa bezwzgledne, kontrolujace,
nadopiekuńcze, zaborcze, manipulujace i wpędzajace w poczucie winy.
Z takiego gadania nic nie wynika - a w ogóle najlepiej nikogo nie osądzać i nie
etykietować, na ile sie tylko da.


> I w imie tego wolisz sie wina podzielic? No dziwne, rzeczywiscie...

Nie mówie o dzieleniu sie winą - mówię o nieszukaniu winnych.

[sylwiamich]

Dziewczyny...obydwie macie rację.Tyle że Mieta patrzy "w tej
chwili", nanga "w przyszłości".
Idiotyzmem jest twierdzenie że porzucający cierpi tak samo.Pewnie
trochę tam mu żle....musi zmienić trochę zdanie o sobie, jeśli
zdradził.Lub skrzywdzić kogoś tam...jeśli po prostu przestał
kochać.Ale cierpienie kochającego jest o niebo większe.Bo jest
połączone z bezsilnością.Porównanie pwłnosprawnej żaglówki i takiej
z zesputym sterem, bez żagla na sztormowym morzu.Porzucany nie może
zdecydować o swoim życiu...ktoś podjął decyzję za niego.I
zastanawianie się w takiej chwili czy porzucający cierpi zakrawa na
świętość lub pernamentną głupotę.Najokrótniejszym sposobem
porzucania jest porzucanie po trochu, lub kłamanie że jest
nadzieja.A chyba coś takiego robi PAN.Czasami bardzo złe rzeczy
można zrobić z klasą i tak żeby nie dać komuś szansy do poniżania
się.I wiem co mówię.Mięta...masz rację...ona musi się powściakać,
ponienawidzieć, zniszczyć obraz.Ale potem powinna pójśc dalej.Nanga
patrzy na to z dystansu....potem się przebacza.Potem się dziękuje
Bogu za wiele niezrealizowanych przez niego naszych marzeń.Za to że
nie spełnił marzenia o byciu razem, o nieznalezieniu mieszkania, o
znalezieniu pracy, o zajściu w ciążę, o korkach które spóżnia go do
kochanki itd.Ale na to trzeba czasu... a teraz ona musi nieoszaleć w
cierpieniu.Siedze w domu i płaczę razem z Tobą samaosiu....niedawno
przechodziłam to co Ty.Doskonale rozumiem ....

[mieta.pieprzowa]

sylwiamich napisała:

.Najokrótniejszym sposobem
> porzucania jest porzucanie po trochu, lub kłamanie że jest
> nadzieja.A chyba coś takiego robi PAN.Czasami bardzo złe rzeczy
> można zrobić z klasą i tak żeby nie dać komuś szansy do poniżania
> się.

Zgadzam sie z toba w calej rozciaglosci...az do tego akapitu
Pewnie wynika to z naszych zyciowych doswiadczen, bo ja kiedys
zostalam porzucona przez kogos kogo bardzo kochalam i to wlasnie,
jak mowisz, "z klasa". Czyli nie dano mi szansy na to, zebym sie
mogla ponizyc. Problem w tym, ze ponizylam sie mimo wszystko, bo po
jego calkowicie gwaltownym odejsciu to tez go prosilam, zeby wrocil.
Tyle ze to ponizenie bylo okraszone dokladnie tym poczuciem
bezsilnosci, o ktorym piszesz. I, co jeszcze bardziej ponizajace,
wlasnie poczuciem ze on zadecydowal o moim zyciu nie dajac mi szansy
wynegocjowania niczego, jakkolwiek te negocjacje by nie byly dla
mnie ponizajace. Wiec ja juz bym wolala tak jak Samaosia - chociaz
moc miec nadzieje. Bo jej zwiazek jeszcze sie przeciez nie rozpadl,
a to duza roznica ponizyc sie po to, zeby do rozpadu nie dopuscic, a
ponizeniem przed kims, kto nas juz rzeczywiscie przestal kochac i
opuscil.

>Siedze w domu i płaczę razem z Tobą samaosiu

Ja tez. Jednego mozesz byc pewna Samaosiu - w tym placzu nie jestes
sama...

[samaosia]

mieta.pieprzowa napisała:

>
> >Siedze w domu i płaczę razem z Tobą samaosiu
>
> Ja tez. Jednego mozesz byc pewna Samaosiu - w tym placzu nie jestes
> sama...

Dziękuję Wam bardzo, to dla mnie ważne, mimo,że czuję sie straszliwie samotna i
sama.

Chcesz się spotkać z kimś z Warszawy?Re: Samaosiu

[marek_gazeta]

Chcesz się spotkać z kimś z Warszawy?Re: Samaosiu

[samaosia]

dziekuję, chyba nie jestem na to gotowa. naprawdę dziekuję za troskę.
Pisać do obcych ludzi - tak, płakać przy kimś kogo tak naprawde nie znam - nie.
Nie potrafię. Jeszcze. Choć czuję, że niedługo zacznę płakac przed panią w
sklepie

Chcesz się spotkać z kimś z Warszawy?Re: Samaosiu

[a.niech.to]

samaosia napisała:

> czuję, że niedługo zacznę płakac przed panią w
> sklepie
Nie byłoby w tym nic niestosownego. Masz ochotę płakać, rób to.

Chcesz się spotkać z kimś z forum z Warszawy?

[marek_gazeta]

Dziewczyny, która ma czas? Zamiast radzić, może po prostu wysłuchać i pocieszyć?

Ja chyba mam za mało empatii.

[samaosia]

Nie Sylwiamich, nie zgadzam się. Nie akceptuję takich argumentów. Ja cierpię i
on cierpi. Jest uczciwym człowiekiem, gdyby postanowil odejsc na zawsze -
zrobiłby to i powiedziałby mi o tym. Zgodził sie na terapię, nie wierzy zbytnio
w jej skutki, ale zgodzil sie. Jest moze egositą, wyprowadził sie "dla siebie",
ale trudno, każdy musi byc czasami egoistą. Jest mi bardzo ciężko. Szczególnie
jak zabieral dziś trochę swoich rzeczy. Nie zabrał wszystkiego, zabrał tylko
najpotrzebniejsze. Moze jest nadzieja. Pomagałam mu nawet w tym pakowaniu, żeby
nie oszaleć z bólu patrząc na to, zresztą zawsze pomagałam mu w pakowaniu. Na
koniec poprosiłam o przytulenie. Od dawna tego nie robiliśmy. Przytulił mnie,
wiem, ze gdyby nie chciał tego zrobić, nie zrobiłby, a on mnie czule przytulił.
Nie chcę wierzyć, że to było z łaski, znam go na tyle, że wiem, zę to nie był
wymuszony gest, to na pewno, moze to litośc, nie wiem, wątpie. Jestem dobrej
mysli, mimo, że jestem na granicy zamroczenia z bólu (strasznie to egzaltowanie
brzmi, ale tak własnie sie czuje)

Musi sie nam udać! I on wróci. Musi, niezaleznie od tego co piszecie. Musi bo
sie kochamy mimo, że nam sie drogi rozlazły dramatycznie.

[sylwiamich]

Coś czuję że mamy następną zawirowaną w tornadzie.To co sie wokół
ciebie dzieje częściowo jest grą Twojej wyobrażni.Puszczasz sobie
smutasowe piosenki, nskręcasz się.Twoje myśli galopują jak
opętane.Jak się nie opanujesz to wylądujesz w psychiatryku.Nie masz
żadnego wpływu na niego.Zajmij sie sobą, albo tym co na
zewnątrz.....byle nie nim.Jak nie możesz tego
zrobić....odpocznij.Pozwól żeby wszystkie te emocje przechodziły
przez Ciebie.Obserwuj je.Ale staraj się żeby były jak najbardziej
nie Twoje, jak najbardziej na zewnatrz.I idż po wspomagacze jeśli
uważasz żę nie dajesz rady.To nie wstyd.Jesli chcesz...napisz do
mnie na priva.Może mogę pomóc...

[samaosia]

nangaparbat3 nie chcę czytać, tego co piszesz, ale masz rację. Nie chcę, żebys
miała rację, ale masz ją. Co z tego, skoro moje emocje, uczucia są jakie są?

[nangaparbat3]

Przepraszam Cie.
Nie chcę Cie ranić, ale umiem pisac tylko to, co naprawdę myślę.
Gdybym mieszkała w Warszawie, przyjechalabym do Ciebie i najzwyczajniej w
swiecie utuliła Cie jak malą dziewczynke. Wiesz, to ta mała dziewczynka w Tobie
tak bardzo sie boi.
Teraz ryczę razem z Tobą.

[samaosia]

znalazł mieszkanie. Wszystko układa sie tak, jakby sprzysięgło się przeciwko
nam. Jak ja mam już dośc wszystkiego

[crazyrabbit]

Najpierw miałaś dosyć jego i sama mu powiedziałaś , że może nie
wracać.
Teraz masz dosyć tego , że nie wrócił.

Kochana , proszę Cię , CZYTAJ co Ci tu piszemy. Każde z nas ma za
sobą jakieś doświadczenia , chcemy się nimi z Tobą podzielić.
Jesteśmy obok , więc jesteśmy subiektywni. Znamy tylko Twoją wersję.

I radzę przeczytaj posty Nangi. To bardzo mądra i ciepła osoba , wie
o czym pisze.

Uspokój się. Idź po jakieś wpomagacze jak radziła Sylwia , bo się
zadręczysz. Zaczynasz się miotać i zapętlać coraz bardziej. Źle jest.

[samaosia]

Tak, masz rację powiedziałam mu w ZłOSCI że moze nie wracać, ludzie najgorsze
rzeczy potrafią w emocjach powiedzieć. Bardzo tego żałuję. On tez nie był bez
winy, wiem, jestesmy winni całej sytuacji po połowie. Mam tego świadomość, ale
czasami w takich sytuacjach, po czasie człowiek uświadamia sobie co moze
stracić. Ja sobie uświadomiłam i zrobię wszystko, żeby tego nie stracić.
Czytam to o czym piszecie, ale mam wrażenie, że ile przypadków tyle doswiadczeń,
nie mozna zakładac, że wszystko jest powtarzalne. Jestem pełna dobrej mysli,
mimo, że na skraju załamania.
Musi sie udać, nie bede oswajała sie z żadną inną myślą dopoki on nie powie mi
bez emocji prosto w twarz KONIEC, to koniec.
Dopóki jest nadzieja, bede o nas walczyc i wierze, że jak on zobaczy, ze walczę
też zacznie walczyć. Dlatego części waszych wypowiedzi nie przyjmuję do
wiadomosci. Jesli przyjmowałabym je i uznawała za pewnik mogłabym już sobie
węzeł wiązać na sznurze.

[sylwiamich]

masz maila....prosze odbierz.

[sylwiamich]

Nie masz konta?Nie mogę Cie zlokalizować...

[samaosia]

wysłałam ci maila

[aron95]

pisała wcześniej że nie ma konta

Przeczytałem wszystko najbardziej przypadły mi rady kaspra .
Lecz niestety samosia tej roli nie odegra .
Przez włażenie M w dupę chce uzyskać jego powrót .
Dla mnie to jednak wątpliwy sposób

[samaosia]

wybacz, ale mam prosbę, mam wystarczająco cięzkie dni, żeby jeszcze martwić sie
tym,że ktos próbuje mnie obrazić.
Nie chcę czytać tego typu tekstów, nie teraz, za jakis czas możesz mi walnąć
prosto miedzy oczy co o mnie myslisz, teraz, proszę powstrzymaj sie.

Bardzo mi pomaga czytanie tego, co piszecie, wyciągam wnioski, czasami popełniam
błedy, bo emocje biora górę, ale jak mówiłam, WYCIAGAM WNIOSKI, a nie przyjmuję
bezkrytycznie wszystkich rad. Nie mogłabym niektórych przyjąć.
Prosze cię, powstrzymaj sie, nie mam siły teraz na bycie kopaną.

[aron95]

Chyba tego nie czytałaś

forum.gazeta.pl/forum/72,2.html?f=24087&w=71087096&a=71327810
Nikt Ci dokopać nie chce

[samaosia]

nie mam konta na tym loginie. wysle ci maila z innego adresu, ok?

[nangaparbat3]

Samaosiu, nikt chyba (bo nie wszystko uwaznie czytałam) nie wyraził pewności, ze
Wam sie nie uda. A skoro zgodził sie na terapię, skoro był w stanie Cie
przytulić i było to dobre, ciepłe przytulenie, to znaczy, że jest jeszcze w Was
obojgu duzo dobrego dla siebie nawzajem - więc może sie udać.
Dzisiaj mozesz spokojnie otrzeć łzy i odpocząć - Twoja nadzieja ma realne podstawy.

[samaosia]

nangaparbat3 napisała:

> Samaosiu, nikt chyba (bo nie wszystko uwaznie czytałam) nie wyraził pewności, z
> e
> Wam sie nie uda. A skoro zgodził sie na terapię, skoro był w stanie Cie
> przytulić i było to dobre, ciepłe przytulenie, to znaczy, że jest jeszcze w Was
> obojgu duzo dobrego dla siebie nawzajem - więc może sie udać.
> Dzisiaj mozesz spokojnie otrzeć łzy i odpocząć - Twoja nadzieja ma realne podst
> awy.
>

dziękuję. Dziękuję za ostatnie stwierdzenie, potrzebuję tego, żeby móc walczyc.

[julka1800]

Samaosiu, ja trzymam mocno kciuki))
Pozdrawiam,


ps. jesli kiedys w przyszlosci nabierzesz ochoty na spotkanie,
mozesz na mnie liczyc

[samaosia]

źle mi. Tęsknię. Bardzo

[a.niech.to]

Nie chlip. To minie, jak wszystko w życiu.
Na forum cicho, też bym pogadała.

[samaosia]

minie...taaa.
Strasznie tesknię. Mam ochotę zadzwonić do niego. Dziś już rozmawialismy, pomógł
mi w potrzebie, nawet wiecej niż prosiłam, to chyba dobry znak, prawda?
Najgorsze najbliższe dwa dni. Weekend. Nie spotkamy się. Nie będzie pretekstu do
rozmowy, nie będzie zajęcia zabijającego myśli.

[crazyrabbit]

Zabierz dzieciaki gdzieś , gdzie będziecie fajnie się bawić.
Zorganizuj im i sobie czas tak , żeby nie siedzieć bezczynnie.
Chyba jest co robić w Warszawie w weekend???

Skoro nie chcesz zająć się sobą , to zajmij się nimi. Lepsze to niż
użalanie się nad sobą i powtarzanie jak mantry: tęsknię , tęsknię ,
wróć , tęsknię...

nie chce już mi się pisac

[samaosia]

dziekuję wam wszystkim za wsparcie i rady, te lepsze i te nieakceptowalne.
Pozdrawiam

[julka1800]

A co sie konkretnie dzieje? moze jednak napisz...

Powiem Ci jedno, ja w dolku okolorozstaniowym i potem
okolorozwodowym bardzo potrzebowalam ludzi, ale nie tych
wirtualnych, nie umialabym chyba pisac o osobistych sprawach i mozna
powiedziec intymnych w zwiazku, publicznie na forum (ale rozni sa
ludzie), ale tych realnych, moze nie przyjaciol, ale znajomych,
kolezanek, a weekendy planowalam tak by byc sama z dziecmi tylko
rano i tuz przed kolacja. Niektorzy mieli mnie pewnie dosc, bo
potrafilam zjawic sie z 2 dzieci z niespodziewana wizyta, ale ja
wiedzialam ze tylko osoby trzecie sa w stanie mnie utrzymac przy
zyciu, a oni, coz ... wytrzymali jakos

Samaosiu

[nangaparbat3]

Wyjeżdżalam, wrociłam, i widzę, że Cię nie ma.
Prosze Cie, napisz cokolwiek, wiem, że takie wolne od pracy dni sa najgorsze i
myslę, co tam u Ciebie, jak sobie radzisz z tym wszystkim, - bo jest z czym
Pozdrawiam serdecznie
nanga

[sylwiamich]

Odpisałam na maila....

[samaosia]

ja też.
dziękuję.


jakbym spotkała tych jego "zyczliwych" znajomych....
szlag by to trafił!

[samaosia]

fatalnie, z dnia na dzień gorzej. nie chce mi powiedziec gdzie mieszka, a dzieci
powinny chyba wiedziec gdzie meiszka ich ojciec.
w ogóle wszystko do dupy.

[a.niech.to]

Wyczerp wszystkie dostępne sposoby odbudowania porozumienia, czyli
ogarnięcia motywów, które nim kierują w pierwszej kolejności. Jeśli
nie uda się Wam zawiązać jakigoś nowego początku (jego zdanie jest
nie mniej ważne niż Twoje uczucia), pozwól/pomóż mu odejść w
spokoju. Nie podżegam. )) Zrobisz to także dla siebie. Życie toczy
się dalej, od czegoś trzeba zacząć, może od eleganckiego rozstania?
Cóż, najlepsza jest prawda. Facet w/g mnie jest na tyle sensowny, że
warto pozostawić go jako dobrego ojca dla dzieci i dla siebie jako
życzliwą osobę. Exa ma się na zawsze. Trzymaj się, jest nas tu cała
armia, która przeżyła rozwód. Sporo z nas rozumie, co czujesz. Pisz,
jakby co. Ktoś zawsze Ci odpowie w miarę swych możliwości.
Pozdrawiam

[akacjax]

To, co teraz przeżywasz to taka mieszanka uczuć, które zawsze pojawiają się, gdy mamy sobie z czymś poradzić. I zaprzeczamy, i targujemy się i smucimy.
Ale ponad to wybija się (dla mnie patrzącej na sytuacje przez Twoje posty) Twoje "rozdwojenie". Pisałaś, że wolisz jasną sytuację, i błagałaś o powrót męża.

Na pewno to jest nauczka-by zastanawiać się, co się mówi, wszak Ty rzuciłaś mu, by nie wracał. Nie przypuszczałaś wtedy, że on z tego tak szybko skorzysta, no i nie przypuszczałaś jaka będzie Twoja reakcja na to. Choć myślę, że bardziej to reakcja na to, że tak szybko to uczynił, a nie na Wasze rozstanie.

Bo człowiek jest jakioś paradoksalny. Sama tego doświadczyłam. Na etapie, na którym byłam przekonana, że jedynym wyjściem jest rozstanie z m., wręcz szukałam sposobós przeprowadzenia tego dowiedziałam się, że być może mój m. spotyka się z kimś. I choć normalnie wtedy wręcz dopłaciłabym by go jakaś zabrała z mojego domu, to jednak sposób w jaki informacja przyszła spowodował takie ukłuci. Wtedy pomyslałam, że tak czują się zdradzane kobiety.
Paradoksem było, że równocześnie to poczułam, mimo, że chciałam już wcześniej rozstania z innych powodów i generalnie nie ważne było, czy jest prawdą, czy nie, że mnie zdradza.

Z Twoich postów widać też wielkie skierowanie na męża. Za mało widzę Twojego osobistego zadbania o siebie. Mam wrażenie, że chciałabyś mu nieba uchylić, że nie wierzysz, że masz prawo stawiać warunki, granice. Wydaje się, że przypisujesz sobie o wiele więcej winy, niz powinnaś, a wręcz wybielasz m.
Pomyśl o swojej sytuacji-jakby opowiedziała to sąsiadka. Co byś jej radziła? Jak wtedy widziałabys tak z zewnątrz to wszystko?

I wcale to nie jest tak, że na tym forum tak zawsze radzi sie od razu rozwód. Do rozwodu potzrebny jest całkowity i trwały rozpad związku. U Was na razie jest kryzys, czyli etap w którym jeszcze można pracować nad związkiem-i nawet uratować go.

[zipka]

Ja właśnie to takowej dojrzałam.
Wypaliło się we mnie wszystko co kiedyś czułam do tego faceta. Teraz jest dla
mnie zupełnie obcym człowiekiem, sam do tego doprowadził, zdrady, obojętność,
brak rozmowy, sex tylko dla zaspokojenia swoich samczych instynktów, zero
czułości, zaangażowania, brak moralności brak swojego zdania,brak poczucia
bezpieczeństwa (on ciągle się wyprowadzał), nie sprawdził się jako ojciec (widzę
jak go męczą kontakty z dziećmi, zresztą sam mi to kiedyś napisał, że nie nadaje
się do życia rodzinnego). Walczyłam, właściwie nie wiem po co, chyba dla dzieci,
teraz widzę, że to nie ma sensu,nie zmienię go,nawet już tego nie chcę. Zaczynam
życie od nowa,wiem że sobie poradzę, bo jestem silna i mam dzieci.

Dlaczego

[samaosia]

Dlaczego tak jest, że faceci (mój mąż powiedzmy, nie wiem jak inni) w takiej
sytuacji jak nasza, w ciągu dnia przez telefon rozmawia ze mną, zachowuje sie,
tak jakbyśmy rano wyszli razem z domu, jakby nigdy nic? Czy to brak uczuc,
emocji czy po prostu maskowanie się? A może odkładanie emocji, zostawianie ich
"w domu"? Panowie, jak to z wami jest?

[a.niech.to]

Może kontaktują się z nami na innym poziomie? Przestałyśmy być dla
nich żonami/kobietami, lecz ciągle prowadzimy dom dla nich i dzieci.
Stawiaja nas na równi z dobrymi znajomymi,z którymi łączy ich czas,
zainteresowania, czasem interesy. Traktują nas, jak im się zdaje, w
sposób adekwatny do sytuacji, w jakiej znalazło się
małżeństwo/rodzina.
Przyznam się, że trochę nie rozumiem Twojego pytania, z całą
pewnością nie należę do mężczyzn, niby jak mieliby z nami rozmawiać?
Z tłumionym szlochem w głosie czy z klątwą na ustach? Przeszli do
porządku nad tym, co się stało, więc zachowują się w moim odczuciu
poprawnie.

[samaosia]

a ja nadal czekam na jego powrót.
czytam was czasami, ale to nie dla mnie. nie potrafie pojąć tej radości z "po".
przecież "po' nie ma nic!

to wszystko tak strasznie boli, ale jest szansa w terapii małżeńskiej, ale jaka
szansa? .... tego nie wie nikt

[a.niech.to]

samaosia napisała:

> a ja nadal czekam na jego powrót.
Czyli na co? Na powrót sytuacji wyniszczającej Ci nerwy?
> czytam was czasami, ale to nie dla mnie. nie potrafie pojąć tej
radości z "po".
> przecież "po' nie ma nic!
"Po" jest przede wszystkim spokój i wolna przestrzeń, którą
zapełnisz w/g własnego uznania.
> to wszystko tak strasznie boli, ale jest szansa w terapii
małżeńskiej, ale jaka
> szansa? .... tego nie wie nikt
Mąż zgodził się na terpię?

[samaosia]

tak, zgodził sie.

[a.niech.to]

Nadzieję podeprzyj wiarą, i niech dobrze będzie!

[a.niech.to]

samaosia napisała:

> nie potrafie pojąć tej radości z "po".
> przecież "po' nie ma nic!
Wszystkim "przed" "po" jawi się jako koniec świata, a to tylko
niewielki kataklizm na skalę lokalną. Nie wiem, czy znajdzie sie
ktoś, kto się nie bał budowania na nowo zwyczajnego życia. Poczytaj
optymistyczne wątki, a zobaczysz, jak wielką robotę wykonał czas
przy naszej pomocy. Zawsze jest jakoś, po rozstaniu także.

[samaosia]

Ale chodzi o to,że ja nie jestem i mam nadzieję, że nigdy nie bede na etapie
interesowania sie opcja "po". My się nie rozwiedliśmy jeszcze, jeszcze będziemy
próbowac, mimo, że mieszkamy osobno. Mimo, że umieram z tęsknoty. Nie chcę
czytać wątków "po" bo mnie tylko denerwują. Irytuje mnie to, że ludzie sie
rozstają, wiem że to bezsensowne nerwy, ale nic nie poradze, denerwuję się
czytając to.

[a.niech.to]

samaosia napisała:

> Ale chodzi o to,że ja nie jestem i mam nadzieję, że nigdy nie bede
na etapie
> interesowania sie opcja "po". My się nie rozwiedliśmy jeszcze,
jeszcze będziemy
> próbowac, mimo, że mieszkamy osobno.
Jasne, próbuj jak długo widzisz dla Was jakąś szansę.
Powodzenia!

[kasper254]

Rzadko zdarza się czytać takie mądre, głębokie słowa.
Powiedziałaś: "po nie ma nic". Masz rację. Hurraoptymizmem mogą
tryskać ludzie lekko patrzący na życie lub głupi, szukający
zieleńszej trawy lub/i ludzie, którzy faktycznie żyli w małżeństwie
nie-do-zniesienia ( budowanie nowego związku na boku, fizyczne i
psychiczne znęcanie się itd. Choroba psychiczna nie jest
wystarczającą przesłanką do rozbijania związku i dziwne, że Majkel-
pomagający w różnych sprawach prawnik - nie wypowiedział się w tym
temacie w innym poście. Było to jego moralnym obowiązkiem). Rozwód
to koniec historii, pewnego etapu, po którym już nic nie będzie
takie samo, tak proste, oczywiste, ciepłe. Z rozwodem przychodzi
kryzys pewnej formy człowieczeństwa, pewnego patrzenia na świat i
ludzi. Rozwód to koniec historii jednostki, który w procesie
umierania małżeństwa promieniował na całą rodzinę. Rozprzestrzeniał
się jak pożar, trawiąc nowe przestrzenie. Rozsiewane tu mity o nowym
życiu, o arkadii, legalizują pustkę i - proszę wybaczyć - głupotę.
Wiem także, że przegrany, mimo obrazów pogorzeliska swojego
życia, czy też na przekór nim, umie budować nowy związek i umie być
jego ostoją, fundamentem. Pewnie dlatego, że zna wartość
niespełnienia.
Jesteś godna największego uznania, samaosiu; jestem z Tobą,ja -
stary, zmęczony człowiek, ale stojący mocno na ziemi, pełen wiary
w człowieka i w miłość. Badania naukowe dowodzą, że terapia
małżeńska jest niezwykle skutecznym narzędziem w przeważającej
ilości przypadków. Mów mężowi od odpowiedzialności, o dziecku, o
życiu. Nie błagaj, ale mów; twardo, konsekwentnie - dopóki można. I
tak wierzę w Ciebie.

[samaosia]

Dzięki Kasper za te badania naukowe, potrzebne mi są takie malutkie pociechy.
Zobaczymy.
Łatwo mówić "nie błagaj" jak to już drugi tydzień a ja umieram z tęsknoty

[matylda_n]

A nie pomyslałś, że takimi błaganiami, wzbudzaniem poczucia litości, winy, płaczami, histeriami, wrzaskami, itp to tylko odpychasz faceta od siebie ? Jesli sytuacje pojawiają się często to wręcz uniemozliwiasz nawiazanie jakiejkolwiek rozmowy, bo facet z obawy przed kolejną porcją lamentów czy krzyków poprostu będzie unukał konfrontacji.
Chcesz koniecznie aby wrócił, a co jestes gotowa mu teraz zaoferowac ? Jesteś roztrzęsiona, reagujesz impulsywnie, nie panujesz nad własnymi emocjami, zachowaniem...

[samaosia]

A co ty możesz wiedzieć?
.....

[crazyrabbit]

Widzę Samaosiu , że wybierasz tylko te posty , które Ci
odpowiadają , a cała reszta nie ma racji.

Naucz się przyjmować krytykę , czytać rzeczy nieprzyjemne dla
Ciebie , ale prawdziwe i wyciagać z nich wnioski.

Prosiłaś o rady i wsparcie , a nie słuchasz tego , co piszą Ci
ludzie ze sporym życiowym doświadczeniem.
Więcej pokory , moja droga.

[samaosia]

wsparcie nie polega na kopaniu leżącego. Na to przyjdzie pora później

[matylda_n]

Pewnie, tak najprościej skwitować sprawę...
Jak z mężem też w ten sposób rozmawiasz, to wcale sie nie dziwię, że komunikacja między wami nawala.
Możesz uciekac przed takimi pytaniami ale w takim razie czego spodziewasz sie po terapi małżeńskiej ? Sądzisz, ze terapeuta powie: "a teraz podajcie sobie rączki na zgodę" - i juz załatwione...

[crazyrabbit]

Matyldo , widzisz że to jak grochem o ścianę...

[a.niech.to]

Zaślepiły ją rozedrgane emocje. Normalna reakcja, którą trzeba
przeczekać, aż pojawi się trzeźwy rozsądek.Dopiero wtedy warto
gadać, gdy jest szansa, że komunikat dotrze.

[samaosia]

Nie chce mi sie z tobą teraz rozmawiać. Mam swoje przemyslenia, nie potrzebuję
teraz kopania. Czasami wystarczy wysłuchanie, wszystko co napisałas wczesniej
wiem, ale nie potrzebuję ciągłego uswiadamiania mi tego. Czasami człowiek nie
potrafi racjonalnie sie zachowywać i może warto to czasami uszanowac.

[a.niech.to]

Przytulam i gładzę po główce.

[nangaparbat3]

To ja Ci powiem "po nie ma juz nic" to slowa bzdurne i zle.
Byc moze można by przejśc spokojnie obok nich, gdyby Samaosia nie byla matką -
jej zycie, jej problem.
Ale Ona ma dwoje dzieci. Jest za nie odpowiedzialna. Nie moze dopuscić, by zycie
zwalilo im sie na glowę. By płacili cene niepowodzenia rodzicow.
To co proponujesz, to wbrew pozorom potworne samolubstwo - liczy sie tylko
małzeństwo, tylko ten porzucany i jego uczucia, a potem niech wali sie swiat.
A świat musi istnieć - dla dzieci wlaśnie.
Ja od osmiu lat jestem sama - rozumiesz? Cięzko pracuje, uczę sie i wychowuje
corkę. Wiec może to ja powinnam rwać szaty na dźwięk slowa "rozwód" - a nie Ty,
ktory załozyłeś nową rodzinę.
Mnie nawet do glowy nie przyszło wiązanie sie z kimkolwiek dopoki nie odchowam
dziecka, za nic nie chciałam fundowac corce ojczyma, znam wiele historii takich
rodzin, niestety nie sa to radosne opowiesci. Mego byłego meża - czyli jej ojca
- bardzo lubie i szanuje - zawsze bedzie dla mnie w jakis sposób bliską osobą,
mimo ze to on odszedł - historia rozpadu naszego zwiazku nawet nieco
przypominala historię Samaosi.
Pracowałam nad tym, zeby go nie znienawidzić, nie odrzucic w calości -
przygladalam sie swoim emocjom, staralam sie łagodnie nimi kierować, nieco
studzić, przygladalam się naszemu zwiazkowi z jego punktu widzenia, starajac sie
go zrozumieć. Udalo sie, i uważam, ze mimo rozwodu - wygrałam. Wciąż potrafimy
obdarzać się zyczliwością, rozmawiać i zartować razem z naszą corką, wspolnie
sie o nią troszczyć.
Odmawiać zastanowienia sie nad tym, co bedzie jeżeli - to postawa, ktora w razie
przegranej grozi katastrofą. A ta katastrofa dotyczyc bedzie przede wszystkim
dzieci.

Jednocześnie gorąco zyczę Samaosi, by terapia sie powiodła, by kryzys umocnił
jej związek, by była szczęsliwa.

to powyzej do Kaspra n/t

[nangaparbat3]

[sylwiamich]

Bardzo mądry post.Żeby coś takiego napisać trzeba być dobrym i
mądrym cżłowiekiem któremu obce jest słowo "małostkowość".

[kasper254]

Mylisz się, Nango, że to są słowa bzdurne i złe. One są potrzebne.
Jest potrzebne zaakcentowanie granic działania, możności i
niemożności, potencjalnmych możliwości, a także - potrzebnej wiary.
We wszystkich kulturach, od zawsze, jak daleko sięga - nawet -
tradycja niepisana - ślub był bramą, prowadzącą do nowego, innego
życia. To miało być inne życie także dla tych, którzy-nieświadomi
niczego-otrzymali swój byt z racji tego małżeństwa. Zaczyna ono
swoje racje istnienia, swoja własną ewolucję, ale przecież
oddziaływuje na wielu innych, dzieci, wnuków, bliską rodzinę, a
także przyjaciół.
Rozwód to kres wszystkiego. Rozwodzący się i niczego nieświadome
dzieci, najbardziej dotknięte, mające zazwyczaj do końca nadzieję,
że "to niemożliwe", "tak nie może być" itd., już zawsze będą mieć
problemy z budowaniem historii swojej rodziny. Zrozum i przyjmij -
bez długich uzasadnień - tak naprawdę jest!
I w tym znaczeniu napisałem, że rozwód to "koniec historii"
pewnego małżeństwa i pewnej rodziny. Nie wiem, gdzie znalazłaś w
moich słowach, nango, że liczy się tylko małżeństwo i tylko uczucia
przegranego? Chciałem zaakcentować, że Samaosia ma robić wszystko,
by do tego nie dopuścić, a Wy wszyscy, którzy przeszliście przez
piekło rozwodowe i po-, macie jej w tym pomóc. I robicie to, dajecie
rady itd. Jeśli potrzebuje nadziei, musi ją dostać; jeśli wsparcia -
także. Gdy wyczerpie wszystkie środki - i przegra - to przegrają
także jej dzieci.
Na tym forum pisze wielu odpowiedzialnych ludzi (nie mnie
oceniać, ilu i czy wszyscy, w jakim stopniu itd.), więc jeśli
Samaosia przegra, to będzie także nasza przegrana. Dlatego jestem z
nią i wierzę w nią. To, co robi, jest słuszne, jest sprawiewiedliwe.
Kiedyś będzie dumna z tej walki, z tych załamań, tych potknięć,
wstawania i upadania. Nie można inaczej, aczkolwiek można i trzeba
racjonalizować swoje czynności. Ja np. tego nie wiedziałem.
Natomiast co do mnie; jeśli można, odpowiem na ukryte w Twoim
komunikacie pytania. Rozumiem Ciebie, Twój ból, ciężkie życie. Ja
chciałem uratować mojemałżeństwo i rodzine przez około dwóch lat.
Nie udało się. Tak bywa. Jeśli chodzi o środki materialne
zabezpieczyłem dostatnio życie moich bliskich. Nie chciałem być sam,
chciałem mieć rodzinę, bezpieczne jutro, ciepło i serdeczność. Gdy
moja była żona spaliła mi dom ( w pełnym tego słowa znaczeniu)
wiedziałem, że muszę go odbudować. To był mój obowiązek - nie
rozpaczać, ale żyć,być. Po prostu. Gdy spotkasz właściwego
mężczyznę, na pewno przyjdzie Ci do głowy związać się z nim. Wiesz
dlaczego? Jesteś bardzo mądra, jesteś uczciwa, masz wiele do
zaoferowania. Ale nie gań mnie. Zanim zrobiłem, co zrobiłem - długo
czekałem.

[samaosia]

wiem, wiem, ze robię źle, wiem, że powinnam zająć sie sobą, wiem, ze duża czesc
was, jesli nie wszyscy macie racje w tym co piszecie. Ale do cholery, nie
potrafie tej wiedzy przekuć na działania. Zamęczam faceta, niszczę własne życie,
zaniedbuję dzieci, wiem, wszystko wiem, robię błedy, ale co zrobic? Związać
sobie rece? Wyrzucic komórkę? Łatwo wam mówic, rozum wie jedno a serce, emocje
radzą robic cos innego. i to robię, wiem, ze zle, ze to bład, ale co
zrobić...... zakneblowac sie. Skoro wszystko we mnie krzyczy, wyje i płacze.

[a.niech.to]

Samaosiu!
Musisz ię skanalizować. Możesz się wygadać, wykrzyczeć albo upić,
ale stanowczo powinnaś wyzbyć się negatywnych emocji. Często
wystrczy je z siebie wyrzucić i nabrać dystansu.

[samaosia]

Co mi da wywalenie negatywnych emocji? Mam stanąć na moście i wrzeszczec na
pociągi? Przecież nie wykrzyczę ich jemu, i tak juz ma pretensje, że to co do
niego mówie to są pretensje. A to żadne pretensje nie są, to moje mysli i uczucia

Do dupy z tym wszystkim. Do dupy!

[sylwiamich]

Jesteś w bardzo trudnym momencie...nie wiesz co dalej.Wszystkie
emocje związane z byciem z nim i porzuceniem przez niego masz
razem.Twoje wiara że będziecie razem, tak naprawdę Ci
przeszkadza...bo motywuje do działania.Głupiego działania.Może
zacznij się godzić z tym że nie będziecie juz razem...

[a.niech.to]

Daj szansę efektom terapii. Nie uprzedzajmy faktów.

[samaosia]

Nie! Bo to byłby koniec. Nie będę sie z niczym godzić.

[sylwiamich]

Ale Ty sama sobie ten koniec zgotujesz.Właśnie chceniem.

[sylwiamich]

A może gdybyś potrafiła sobie wyobrazić że możesz żyć bez niego, on
mógłby wrócić do tego domu i Ciebie

[samaosia]

Nie do końca rozumiem twój tok myślenia. Skąd on będzie wiedział, że umiem zyć
bez niego. A skąd on będzie wiedział, że umie żyć beze mnie? Mamy wspolne
interesy, finanse, widujemy sie codziennie, nie jestesmy w stanie sie nie
kontaktowac.
Wyjaśnij mi, proszę, co dokładnie miałaś na mysli

[a.niech.to]

Proponujesz jej jakąś ekwilibrystykę emocjonalną. Życie jest dużo
prostsze, bywa jak grzmotnięcie pięścią między oczy. Oberwiesz i
robi się jasno. Wtedy zaczynasz widzieć, co dalej.

[samaosia]

To co mam robić? Jak sie zajmę sobą i będę udawała szczęśliwą i zadowoloną to on
sobie pomyśli, że wcale go nie kocham już i szybko pogodziłam sie z odejsciem.
Jeśli skoncentruję się na sobie, to on pomyśli, że mi nie zależy.
To, co robię teraz, też jest złe, wiem, ale to jest silniejsze ode mnie. Mam mu
powiedzieć "mam cie w dupie, rób co chcesz?" przecież to chore. Mam nic nie
robić, zostawić sprawy własnemu tokowi i czekać na rozwój wydarzeń? Oszaleję.
Wiem, zachowuję sie jak histeryczka, mam tego świadomosc w przebłyskach
rozsądku, ale czy wy nigdy nie zachowywałyscie sie jak histeryczki? Jesli jednak
tak, to co wam wtedy pomogło? Ja dodatkowo mam zaburzenia hormonalne, które
totalnie rozchwiały moją psychikę (to pewnie jeden z gwozdzi do trumny naszego
związku), więc czasami racjonalizowanie nie pomaga, emocje wygrywają.
Ale z drugiej strony boję sie tego, że on pomysli, ze sie pogodziłam z tą
sytuacją i odpuści.
No co ja poradzę, że jestem w totalnym dołku?!

[sylwiamich]

Biło mi okrótnie...posunęłabym się niemalże do wszytkiego.Ale
kurde...okres opamiętania musi być.Wcześniej czy póżniej.Ciągłe
powtarzanie sobie jak mantrę "bez niego świat przestanie istnieć" to
samobójstwo.Samosprawdzająca się przepowiednia.Nie jesteś pierwsza i
ostatnia.I przestań się wreszcie nakręcać.A jesli dasz mu spokój i
on sobie szybko odpuści...nie kocha Cię juz i ucieszy się z szybko
odzyskanej wolności.Nie da się zakląć rzeczywistości...kurde...nie
da się.Nikt Ci nie każe mówić że masz go w dupie.Daj mu czas.Umówcie
się na jakiś termin z tą decyzją.Jesli dalej nie będzie
wiedział...zacznij myśleć o sobie tylko.Można.Ja jestem tego
pzrykładem.Przed Tobą Twoje życie...sama je sobie projektujesz.

[nangaparbat3]

A leczysz te zaburzenia? Bo to przeciez przede wszystkim Tobie same utrudnia zycie.
Jemu mozesz powiedzieć: kocham cie i chce z tobą byc - jesli jednak nie wiesz,
czy też tego chcesz, poczekam, i zaakceptuje taka decyzję jaka podejmiesz.
Kocham cie tak bardzo, że nie bedę cie przymuszać do powrotu,tak bardzo, ze
jeśli nawet wybierzesz rozstanie, nie bedę cie za to karać i zawsze mozesz być
pewien mojej przyjaźni. Ale jesli postanowisz wrocić, będę bardzo szczęśliwa.
To ze zajmiesz się wsobą, a jemu dasz odetchnąć, w zadnej mierze nie moze
swiadczyc o tym, ze juz go nie kochasz, ze już Ci nie zalezy. Jedno z drugim nie
ma nic wspólnego.
Ale, Samaosiu, wciąż pamietam, jak napisałaś, że chcialabys, by Ciebie pragnal,
po to, żeby go odtrącić.
Czy to jest miłość?
Bo co, do diabla,innego mozna powiedzieć komus, kogo sie kocha?

[samaosia]

O rany, być może tak napisałam w złości, być moze chciałam go ukarać za to, że
mnie opuścił. Być może. Być może czasami jeszcze tak czuję. To moje odczucia i
mam do nich prawo, mam prawo czuć sie skrzywdzona i porzucona, dokładnie tak
samo jak on ma prawo czuć sie tak, jak sie czuje.
Nic nie robię ze swoimi problemami, teraz zacznę robić, ale do tego potrzebne
jest wsparcie kogoś. Kogoś bliskiego, kogoś kto przypilnuje, przynajmniej w
początkowym okresie, kogoś kto czasami poprowadzi za reke. A ja kogoś takiego
nie mam. Nigdy nie miałam. Słyszałam tylko "zrób cos z tym", ja mówiłam "dobra,
później" i tak sie toczyło. a teraz nie mam już nikogo kto mógłby mi pomóc
zadbać o to.
Uzgodniliśmy, że jesteśmy wspólnie winni temu co działo sie do czasu
wyprowadzki, ale co z sytuacją po wyprowadzce? Co z moim poczuciem winy po jego
odejsciu? Co z moim poczuciem żalu i skrzywdzenia po jego odejsciu? Co z jego
emocjami po odejsciu? Jak sobie z tym poradzić w razie chęci naprawy i
ewentualnego powrotu? W końcu, nie wszystko stracone, mamy chodzić na terapię.....

[nangaparbat3]

samaosia napisała:

> O rany, być może tak napisałam w złości, być moze chciałam go ukarać za to, że
> mnie opuścił. Być może. Być może czasami jeszcze tak czuję. To moje odczucia i
> mam do nich prawo, mam prawo czuć sie skrzywdzona i porzucona, dokładnie tak
> samo jak on ma prawo czuć sie tak, jak sie czuje.

Z tego co pamiętam, pisałaś tak zanim Cie opuscił. Ale nieważne. Oczywiscie ze
masz prawo czuc co czujesz. Masz takze prawo czuc pragnienie dokopania mu.
Pragnienie zemsty. Ale w zestawieniu z Twoimi deklaracjami milosci brzmi to
niepokojaco. Prędzej bym rozumiała wbijanie szpilek w laleczkę.
Zastanawiam sie, dlaczego to dla mnie brzmi tak falszywie. Moze dlatego, ze jest
instrumentalnym traktowaniem seksu.


> Nic nie robię ze swoimi problemami, teraz zacznę robić, ale do tego potrzebne
> jest wsparcie kogoś. Kogoś bliskiego, kogoś kto przypilnuje, przynajmniej w
> początkowym okresie, kogoś kto czasami poprowadzi za reke. A ja kogoś takiego
> nie mam. Nigdy nie miałam. Słyszałam tylko "zrób cos z tym", ja mówiłam "dobra,
> później" i tak sie toczyło. a teraz nie mam już nikogo kto mógłby mi pomóc
> zadbać o to.

Samaosiu, jest takie powiedzenie, bardzo madre (bo talmudyczne

JEśLI NIE JA, TO KTO, JEśLI NIE TERAZ, TO KIEDY?

Jestes dorosłą, wykształconą kobietą - wbrew pozorom potrafisz stac na wlasnych
nogach. Zacznij terapię - tę wlasną, hormonalną, nie jestes juz małą
dziewczynką, ktora ktos dorosły musi prowadzic za raczke. Trafisz, dojdziesz tam
sama.
I chyba dobrze by bylo pochodzic do psychologa i popracować nad obrazem siebie
samej, nad swoim funkcjonowaniem wśród ludzi i w ogóle w swiecie - równolegle do
terapii malzeńskiej, jesli takie rzeczy sie stosuje.
> Uzgodniliśmy, że jesteśmy wspólnie winni temu co działo sie do czasu
> wyprowadzki, ale co z sytuacją po wyprowadzce? Co z moim poczuciem winy po jego
> odejsciu? Co z moim poczuciem żalu i skrzywdzenia po jego odejsciu? Co z jego
> emocjami po odejsciu? Jak sobie z tym poradzić w razie chęci naprawy i
> ewentualnego powrotu? W końcu, nie wszystko stracone, mamy chodzić na terapię..
> ...

[samaosia]

Instrumentalnym traktowaniem seksu?? Nie, tego nigdzie nie napisałam (chyba, bo
zaczynam wątpic w swoją poczytalnośc)
zanim mnie opuścił, tak tylko wtedy już mnie opuścił emocjonalnie, zrobił coś
czego nie potrafiłam zaakceptować w świetle naszych wczesniejszych ustaleń
(teraz pewnie bym to bez mrugnięcia zaakceptowała, wiedząc jak mogłoby sie skonczyc)
Nie wiem, nic nie wiem, chyba oboje potrzebujemy tej terapii.

Niektóre zaburzenia robią takie spustoszenie w psychice, ze czasami
(dowiedziałam sie od terpauety, nie miałam o tym pojęcia, obwiniałam sie za
swoją opieszałosć) potrzeba kogoś kto wesprze. Objawami są skłonności do
autodestrukcji, wiem usprawiedliwiam sie, ale tego mi teraz potrzeba, odrobiny
usprawiedliwienia.

> I chyba dobrze by bylo pochodzic do psychologa i popracować nad obrazem siebie
> samej, nad swoim funkcjonowaniem wśród ludzi i w ogóle w swiecie - równolegle d
> o
> terapii malzeńskiej, jesli takie rzeczy sie stosuje.

Stosuje się. Taki jest plan. Poza mężem mam wiele nie przepracowanych waznych
spraw, to wszystko złożyło sie na zaistniałą sytuację i mój stan.

[nangaparbat3]

samaosia napisała:

> Instrumentalnym traktowaniem seksu?? Nie, tego nigdzie nie napisałam (chyba, bo
> zaczynam wątpic w swoją poczytalnośc)

Nie wątp, Boze broń, ja to piszę, tak rozumiem marzenie o tym, by on Cie pragnąl
i bys go mogła odtrącić wtedy.
> zanim mnie opuścił, tak tylko wtedy już mnie opuścił emocjonalnie, zrobił coś
> czego nie potrafiłam zaakceptować w świetle naszych wczesniejszych ustaleń
> (teraz pewnie bym to bez mrugnięcia zaakceptowała, wiedząc jak mogłoby sie skon
> czyc)
> Nie wiem, nic nie wiem, chyba oboje potrzebujemy tej terapii.
>
> Niektóre zaburzenia robią takie spustoszenie w psychice, ze czasami
> (dowiedziałam sie od terpauety, nie miałam o tym pojęcia, obwiniałam sie za
> swoją opieszałosć) potrzeba kogoś kto wesprze. Objawami są skłonności do
> autodestrukcji, wiem usprawiedliwiam sie, ale tego mi teraz potrzeba, odrobiny
> usprawiedliwienia.

>
> Stosuje się. Taki jest plan. Poza mężem mam wiele nie przepracowanych waznych
> spraw, to wszystko złożyło sie na zaistniałą sytuację i mój stan.

To dobrze, mnie sie zdaje, ze przepracowac trzeba coś z dzieciństwa - w kazdym
razie Ci zyczę, zeby sie powiodlo i zebyś była szczęsliwa.
Acha - skoro Ty jestes w tak kiepskiej formie, a on sie wyniosł, na pewno pomocy
z zewnatrz potrzebuja tez dzieci.

[samaosia]

Tak dzieciństwo to temat na dłuuuuugą opowieśc, nie to forum, nie ten czas.
Dzieci na pewno potrzebują teraz wsparcia, na razie sobie radzimy, ale rozważam
możliwośc czasowej "zamiany ról", czyli dzieci z nim a ja sama. Boli, ale dla
dobra dzieci być moze bedzie to konieczne

za szybko kliknełam

[nangaparbat3]

Jeśli postanowicie do siebie wrocic, pewnie terapeuta pomoze Wam poradzic sobie
z emocjami PO. I w ogole - po co sie martwic na zapas?

[a.niech.to]

nangaparbat3 napisała:

> po co sie martwic na zapas?
Rozwijanie czarnych scenariuszy jest szkodliwe.

[a.niech.to]

Nieźle sobie radzisz. Umiesz zanalizować swoje uczucia, daj im teraz
upust, i będzie w porządku. Jeśli z nich się nie wydobędziesz, nie
widzę szans na powodzenie terapii.

[a.niech.to]

nangaparbat3 napisała:

> Jemu mozesz powiedzieć: kocham cie i chce z tobą byc - jesli
jednak nie wiesz,
> czy też tego chcesz, poczekam, i zaakceptuje taka decyzję jaka
podejmiesz.
> Kocham cie tak bardzo, że nie bedę cie przymuszać do powrotu,tak
bardzo, ze
> jeśli nawet wybierzesz rozstanie, nie bedę cie za to karać i
zawsze mozesz być
> pewien mojej przyjaźni. Ale jesli postanowisz wrocić, będę bardzo
szczęśliwa.
> To ze zajmiesz się wsobą, a jemu dasz odetchnąć, w zadnej mierze
nie moze
> swiadczyc o tym, ze juz go nie kochasz, ze już Ci nie zalezy.
Jedno z drugim ni
> e
> ma nic wspólnego.
Nango, hamuj. Po mojemu nikt Cię nie zrozumie, a przynajmniej nie
Samo. Mówisz o ideale, życie jest bardziej przyziemne, i dobrze.
Proponujesz ofiarnictwo, najczęściej bywa brane za głupotę. Zdajesz
sobie sprawę, jakiej trzeba krzepy, że tak kochać i dalej...gdy się
sprawa rypnie. Hm...Ty uniosłaś, ale nie każdy, stanowczo nie każdy.

[nangaparbat3]

Kiciusia, nie widze w tym zadnego ofiarnictwa. widze jedyne wyjscie, by nie
robić z siebie ofiary, a jednocześnie nie iść w zemstę, agresję, szukanie na
silę nowego zwiazku.
A że to wymaga krzepy - fakt. Ale tez krzepy dodaje.

[a.niech.to]

Rozumiem, co piszesz. Zwracam jedynie uwagę na potencjalny odbiór
Twojego tekstu, którym Samo w tym momencie życiorysu możesz
dodatkowo namącić. I tak nie radzi sobie z chaosem uczuć, a Ty
wprowadzasz dodatkowe kategorie. Nie wiem, czy mam rację. Pragnę Cię
jedynie uczulić, że nasze słowa trafiają do konkretnych adresatów,
gdzie podlegają dalszej obróbce, oby intelektualnej. Piszę także o
sobie, dość często "bloguję".

[nangaparbat3]

Pewnie masz rację

[sylwiamich]

Czytając Twoje posty Samaosiu odnosze wrażenie że całą energię jaka
masz wkładasz w "niemoc".Sama omotałaś się kajdanami i
łańcuchami.Nie szukasz pomocy dla siebie.Ty chcesz żeby on wrócił i
nic więcej.Nie chodzi Ci o to żeby mniej bolało.Ani żebyś się
zmieniła.Nie...Ty chcesz żeby On wrócił.Tak się nie da.Rozumiem Twój
strach, ból.Przechodziłam coś takiego.Ale ten stan trwał jakiś czas
a potem pobiegłam kłusem do lekarza po pomoc.Nie dlatego żeby on się
dowiedział jak bardzo cierpię...chciałam pomocy dla siebie.Nie rady
co zrobić aby wrócił.W zasadzie rozpoczęło się od tego momentu moje
odchodzenie od niego.Bo juz nie miałam wiary w to co nas
łączy.Wykorzystywałam każde zdarzenie żeby zapominać i zacząć żyć na
własny rachunek.Bo zakładałam że możemy ze sobą nie być.TO był
wielomiesięczny proces.Były tąpnięcia.Były.Ale one utrwalały we mnie
tylko pzrekonanie że na niego nie mogę liczyć...że ja bez niego
muszę istnieć.I istnieję.Coraz lepie...ze świadomością że nie dałam
mu się utopić...bo chyba o to mu chodziło...żeby ktoś go tak bardzo
kochał jak ja.Nie o bycie ze mną.

[samaosia]

Tak, całą energię jaka mi jeszcze pozostała wkładam w to, żeby coś zrobić, zeby
on wrócił.
Zmienić sie tez chcę, chcę żebyśmy spróbowali znowu. Zasługujemy na to.
A ja nie chcę zapominać, nie chcę od rozpoczynac procesu odchodzenia, bo my
bylismy dobrym małzenstwem w ogolnym rozrachunku, tylko jakos nam sie rozjechało.
Nie zakładam, że mozemy ze sobą nie być, jeszcze nie teraz.
A ja na niego zawsze mogę liczyć. Zawsze mogłam i nadal mogę, więc nie chcę sie
tak od razu poddawać, to dopiero dwa tygodnie, my naprawde mamy szanse byc dobrą
parą jeszcze, tylko coś sie musi wydarzyc, ale nie wiem co (

[sylwiamich]

Niunia...ja już ciebie słuchać nie mogę.Jakbym była przy Tobie to
mocno bym Cię przytuliła.Ja nie każę Ci odchodzić od niego.Dobrze że
chcesz jeszcze spróbować.Ale zrób coś żeby mu pomóc.Idż do lekarza,
porób badania.Weż antydepresanty, hormony...cokolwiek co cię postawi
na nogi.Niech on złapie powietrze w płuca...jeśli nei dal
siebie...zrób to dla Was

[samaosia]

......

Zrobię to.
Ja już też nie mogę sie słuchać.

[sylwiamich]

Zrób to...wszyscy trzymamy za Ciebie kciuki.Przytulam mocno.A to
pomoże Ci zająć czas...na serio)

[samaosia]

ehhh

[a.niech.to]

Bądź sobą. Emocje nie zawsze są dobrym doradcą, lecz nie da się im
zaprzeć ani ich oszukać. Pozwól sobie na płacz, złość i co tam
jeszcze. Zastanów się tylko nad formą - masz dzieci.

[samaosia]

a.niech.to napisała:

> Bądź sobą. Emocje nie zawsze są dobrym doradcą, lecz nie da się im
> zaprzeć ani ich oszukać. Pozwól sobie na płacz, złość i co tam
> jeszcze. Zastanów się tylko nad formą - masz dzieci.

Raz jeden rozpłakałam sie przy dzieciach. Staram sie stwarzać im pozory
normalnosci, ale wątpię, żeby wierzyły w moje starania. Nie potrafię pod maską
skryć tego co czuję. Mąż potrafi, przyjeżdża po dzieci jest zadowolony,
uśmiechnięty, wygłupia sie z nimi. Ja nie potrafię, rozrywa mnie od środka.

[a.niech.to]

Spokojnie tłumacz dzieciom, co czujesz. To zapobiegnie wybuchom.
Wiem, ze łatwiej powiedzieć, a trudniej wykonać, tym bardziej że
masz małe dzieci. Umieć do nich mówić tak, żeby zrozumiały też nie
jest prosto. Wszystko lepsze niż życie w poczuciu zagrożenia, że
może nastąpić coś złego, czego się nie pojmuje.

[nangaparbat3]

Staralismy sie nie klocic przy corce, chronic ja, na ile sie tylko da.
Miała 8 lat, kiedy wracalismy z wakacji i w aucie powiedzielismy jej, ze teraz
tatus bedzie mieszkal osobno. Usmiechnela się i oznajmiła: Spodziewałam się
czegoś takiego....
Apotem powiedziała, ze kiedy sie kłocilismy (a robilismy to akrajnie dyskretnie)
chciała uciec z domu, i woli, kiedy mieszkamy osobno.

[farrukh2]

Bardzo trudny moment dla Ciebie.
Mysle, ze jednak sama powinnas znalezc wyjscie z tego dola.Opinie
forumowiczow moga byc cenne,ale sa subiektywne.Zreszta to widac po
postach.Kazdy ma swoje doswiadczenie i po swojemu z tego
wychodzil.Ktory sposob jest wlasciwy?Ten, ktory da efekt pozadany.A
ktory Ty masz wybrac?Nikt tego Tobie nie powie.Musisz wybrac sama.
Ja z mojej strony wiem, ze czas jest najlepszym lekarstwem.Do tego
stosowalam ziolowe leki uspokajajace nerwy, plywalam do utraty
tchu.Czas jaki sobie dalam zmienil wiele.Dzis wiem, ze wybralam
dobrze.Ale place ogromna cene za to, moje dzieci tez.
Ale wiem, ze gdy ma sie swiadomosc,ze zycie nie polega tylko na
stapaniu po platkach roz, odkrywamy tyle jego pieknych stron...
Nastaw sie pozytywnie,uspokoj sie przedewszystkim, bo widac, ze
stres Cie calkowicie rozregulowal i latwo bedzie popelnic ogromne
bledy, ktorych moze bedziesz bardzo zalowac.
Mysl o sobie.Mysl o dzieciach.I pokochaj siebie,

[nangaparbat3]

Samaosiu,
Sylwia ma racje - kiedy za bardzo chcemy, działamy na swoja niekorzyść.To jest
opisywane w psychologii - ani brak motywacji, ani zbyt silna motywacja nie
sprzyjaja osiagnieciu celu.

[samaosia]

rozumiem,
ale jak to sobie samej przetłumaczyć, szczególnie w takie dni jak dzisiaj, kiedy
nie potrafię zająć sie żadnymi sprawami domowymi a obowiązki zawodowe sie
skonczyły koło 16stej.
To już dwa tygodnie a mój stan sie nie zmienia, żeby nie powiedzieć że sie
pogarsza. Przecież ten pierwszy szok już powinien minąć.
A z drugiej strony ja wiem, że takie naciski na niego nie pomagają.
Jutro, obiecuję, nie zadzwonię ani razu, nie wyślę ani jednego smsa, wystarczy,
że sie zobaczymy jak przyjedzie po dzieci.

czasami jak sie widujemy normalnie rozmawiamy, przez telefon tez, a czasami nie
mogę przebywac w jego towarzystwie bo rozsadza mnie złośc i żal i daję mu to
odczuć, a znowu czasami tak tęsknię, że jestem w stanie go błagać. Po prostu
huśtawka nstrojów, szalejąca i wirujaca huśtawka, nie wiem co przyniesie mi
nastepna minuta (jesli chodzi o moje zachowanie, emocje) i najgorsze jest to, że
nie jestem w stanie tego kontrolować!!

[lapina]

rety,mam dziwne uczucie jakbym słyszała siebie z przed kilkunastu
miesięcy, szalałam płakałam, czułam się jak wahadło z jednej
skrajności w druga, od bezślności i płaczu po złośc i gniew, czułam
się okropnie jakby mi ktoś odciął część ciała, czułam ,że moje życie
nie ma sensu, że chce umrzeć...mi pomogł psycholog i codzienne
rozmowy z przyjaciółką.
Dodam, ze rozstaliśmy się z mężem po ponad 2 letniej terapi
małżeńskiej... teraz jestem pewna, że zrobiłam za dużo, sama sobie
przedłużałam agonię, ale widzę to dopiero teraz wtedy nie byłam w
stanie tego zauważyć.
Jesli mogę Ci jakoś pomóc to bardzo chętnie! , dzisiaj pracuje do
późna moje córki są ze swoim ojcem

[samaosia]

Dziękuję.
Dlaczego rozstaliście się po tak długiej terapii. Co było nie tak w waszym związku?
Dlaczego terapia sie nie udała?????????????

[lapina]

Jak to w życiu nic nie jest proste... mój mąż wszystkich
oszukiwał... jest narkomanem, okazało się, że cały czas bierze,
oszukiwał wsystkich... rodzinę , przyjaciół, swojego terapeutę,
psychologów, 10 miesiecy temu zrobił wyznanie życia, wyznał,że cały
zcas brał, terapie, leczenie na nic, moje wysiłki aby ratować
związek okazały sie...bezsensowne, czułam sie... rety czułam sie
jakby swiat wywalił się do góry nagami i w dodatku spadł mi na
głowe... poza tym czułam sie wykorzystana...och nawet teraz cięzko o
tym pisać bolało... i jeszcze moje córki potwornie to przezyły
zwłąszcza młodsza(wtedy 7 i 12 lat)

[samaosia]

Przykro mi, bardzo mi przykro. Też mam córki. Mogę sie tylko domyślać co czują.

[lapina]

Mineło parę miesięcy i jest zdecydowanie lepiej , tzn na pewno mi
i moim córkom, tak naprawdę cieszę sie zę się wyjasniło Początki
były trudne teraz powolutku jest coraz lepiej. Starsza korzystała z
pomocy psychologa, młodsza była dwa razy na wizycie ze mna, teraz
od 2 miesiecy chodzimy we trzy na terapię i jestem zadowolona bardzo
duzo te rozmowy nam dają Ja w każdym razie polecam ,służe w razie
czego namiarami, na dobrą terapię małżeńską też jeśli uznasz, że
jednak jeszcze warto.

[samaosia]

Dziekuję, już jesteśmy umówieni. Kazde z nas było juz indywidualnie. Teraz kolej
na wspolną wizytę. Niezależnie od wyników terapii bede musiała pomyśleć o paru
spotkaniach terapeuty z dziecmi.

[crazyrabbit]

Samaosiu , nikt Cię nie chce kopać!
Naprawdę życzę Ci , żeby Wam się udało , żeby terapia przyniosła
skutek , żebyście się porozumieli i żeby on wrócił. Wbrew temu , co
pisze Kasper , ja naprawdę ciesze się , jak komus sie udaje!!!

Tylko , że z tego co piszesz , wynika że sama kopiesz sobie dołek.
Nie możesz osaczać faceta ,bo tym bardziej go zniechęcisz!
Tak , własnie masz teraz dac sobie czas na spotkania z kolezankami ,
wizyty u kosmetyczki , zajęcie się sobą. On nie pomyśli , że go
odstawiłaś. Im bardziej naciskasz , tym bardziej on jest na nie.

Wiem to , bo sama wpadłam w taką pułapkę. Oni zwiewaja tym
szybciej , im bardziej na nich naciskamy i osaczamy.
Przerobiłam to na własnej skórze , niestety ((

Ktos mi wczoraj napisał w mailu mądrą rzecz: Jak cos kochasz , puść
to wolno. Jeśli nie wróci, to znaczy , że nigdy nie było twoje.
Chociaż trochę się wkurzyłam , to musiałam przyznac rację.
Weź to sobie do serca , bo mam wrażenie , że swoim zachowaniem
przegrywasz. A ja Ci naprawdę dobrze życzę. Jak wiele osób na tym
forum.

Widzisz , naszym celem nie był rozwód jako taki. Próbujemy znaleźć
się po , ale nauczeni przykrym doświadczeniem wiemy , gdzie
popełnilismy błąd. I chcemy innych od tego uchronić.

[samaosia]

Rozumiem. W tej chwili rozumiem, jutro albo za godzinę nie bede potrafiła tego
zrozumiec. Nie bede mogła zaakceptować tego co napisałaś. I tak wygląda moje
całe życie, jedno wielkie rozchwianie emocjonalne, ku*wa!

[crazyrabbit]

Cholera , naprawdę chciałabym Ci pomóc , ale nie umiem...
Rozumiem Twój ból , rozterki , żal , złość... naprawdę...

A tak a'propos... czy bierzesz jakieś leki na Twoje problemy
hormonalne? Koniecznie idź do lekarza. Widziałam efekty terapii ,
bardzo Ci może pomóc.

[samaosia]

Nie biorę. Jestem na etapie umawiania sie na wizyty i badania, od lat już nie
badałam stanu hormonów. Dodatkowo te leki tragicznie dzialają na psychikę, na
samopoczucie, na wszystko, pół tabletki wyłącza z życia na conajmniej dobę. Jak
mam je brać sama będąc tylko z dziecmi? One mają koszmarne skutki uboczne,
dlatego zresztą przestałam je brac.

[nangaparbat3]

Teraz są nowe leki, moze zreszta tamte byly źle dobrane. Nie boj sie lekow, byle
je przepisal madry lekarz, ktory widzi całego pacjenta, a nie tylko kawalek.
Dobrej nocy, Samaosiu
n.

[samaosia]

To najnowsze leki. Niestety. Zobaczymy. dobranoc

[lapina]

Życzę, żebyś jutro poczuła się choć trochę lepiej!!! Śpij dobrze!
Dobranoc wszystkim , koniec pracy, zbieram sie do spania

[crazyrabbit]

Miałaś po prostu źle dobrane leki.
Zmień lekarza i koniecznie zacznij terapię od nowa. Leki powinny
poprawiać stan psychiki , a nie ją demolować. Troszkę w tym siedzę ,
chociaż nie jestem lekarzem

[samaosia]

Tak, antydepresenaty powinny poprawiac psychikę, to fakt. Ale leki na zaburzenia
hormonalne niekoniecznie. Leki były jak najbardziej dobrze dobrane, zaczynałam
od najprostszego, najbardziej popularnego i zarazem najtańszego - odpadł dośc
szybko bo wśród objawów ubocznych pojawiały sie nawet halucynacje poźniej
trochę lepszy, droższy - prawie to samo, poźniej jeszcze lepszy i jeszcze
droższy - minimalnie lepiej ale dodatkowe objawy. Próbowałam równiez najnowszego
i najdroższego (kilkaset złotych za klika sztuk tabletek) - bardzo podobnie, ot
taka moja natura, tak reaguję na te leki. Dodatkowo zniechęcili mnie lekarze, co
badanie to inny wynik, raz tak raz owak, w koncu powiedziałam sobie dośc i
odpuściłam. Nikt mi nie powiedział, że wszystkie objawy jakie mam (a jakie tak
strasznie zle działają na mojego męża) to wynik tych zaburzeń, żaden lekarz
endokrynolog nie powiedział mi, że problemy emocjonalne, skłonnosci do depresji,
autodestrukcji, obniżenie libido to wszystko jest związane z tą konkretną
jednostką chorobową. Trochę sie domyslałam, trochę bagatelizowałam, zrzucając
winę na przemęczenie i stresową sytuację życiową. I tak sie toczyło, spirala
wzajemnych żalów i pretensji sie nakręcała, mąz miał swoje problemy, wszystko
sie rozlazło, zamotało i pękło. Teraz nie mam siły zajmować sie sobą, nie mam
siły zajmowac sie niczym, stresująca sytuacja sie pogłębia, dół sie pogłębia, ja
zapadam sie coraz bardziej, robię głupstwa, co zresztą widać po moich postach,
on sie usztywnił, dzieci cierpią i kółko sie zamyka. Jest jakieś wyjscie?
Rozwiązanie? Zaczynam poważnie wątpić. Ja sie chcę już obudzić z tego
koszmarnego snu!!!

[a.niech.to]

samaosia napisała:

> Ja sie chcę już obudzić z tego
> koszmarnego snu!!!
To twardy punkt wyjścia Twoich poszukiwań. Wystarczy jeszce
odpowiedzieć na pytanie: Jak? Niezłą wbrew pozorom jest metoda prób
i błędów przy wzmożonej samoobserwacji. Próbuj wszystkiego: terapii,
separacji, rozwodu. Coś się najlepiej sprawdzi dla Ciebie i dzieci.

[panda_zielona]

Witaj,bardzo Ci współczuję.Nie będę udzielać mądrych rad,bo
dziewczyny prawie wszystko powiedziały.
TYlko w sprawie terapii hormonalnej.Piszesz,ze od lat nie badałaś
stanu hormonów,To ktoś Ci przepisywał te proszki na "ładne oczy"?
Jak najszybciej powinnaś zrobić badanie i dopiero wówczas lekarz
może zastosować odpowiednią dla Ciebie terapię np.specjalne
plasterki.

[samaosia]

Nie, wtedy gdy miałam brac te leki to miałam robione wszystkie badania łącznie z
rezonansem.
Plasterki to nie ta opcja. Ale dzięki.
Zobaczymy co będzie jutro. Idę spać.
Dobranoc. To był ciężki dzień.

[dobranocc]

Samaosiu,
Moja sytuacja jest podobna - 2 dni temu moja żona powiedziała mi
koniec, od dwóch dni wyję i niestety wychodzi na to, że alko pomaga
(tylko przez upicie odważylem się to napisać). Nie mamy dzieci,
jesteśmy razem od 13 lat, 6 lat temu był ślub. Też chcę i próbuję
walczyć, a sam wiem najlepiej gdzie dałem dupy. Może się uda. Od
dwóch dni ryczę, ale słucham cały czas tego - i po aloko i ty6m da
się zasnąć. Życzę sukcesu www.youtube.com/watch?v=kjeh6P4sRfw

[samaosia]

Dzięki, trzymaj się
Chyba też w końcu zacznę robić sobie drinki.

[dobranocc]

właśnie wychlałem wszystko co było w domu - nawet waniliowego
absoluta. Nie odpuszczaj - ja też nie odpuszczę.

[oinga]

Watpię, żeby to był dobry sposób na rozwiązanie problemów, ale
owszen skuteczny na chwilowe ich odsunięcie. Niestety kiedy reset
się kończy okazuje się , że wszystko powróciło do poprzedniego stanu
i co znowu zalewac robaka?
Pozdrawiam

[dobranocc]

serdecznie pozdrawiam - będzie dobrze!

[samaosia]

Musi być dobrze!
Chyba jutro sobie kupię jakiś alkohol i bede sie upijac co wieczór. Chociaż nie,
wtedy byłabym jeszcze bardziej niepoczytalna, wystarczy, że go zamęczam na trzeźwo.
Chociaż dziś ani razu nie zadzwoniłam i nie wysłałam ani jednego smsa (jeszcze
sie dzień nie skonczył niby ale wytrwam), tylko dwa maile z piosenkami.....ale
to się nie liczy
Widzieliśmy się i nie zaczynałam żadnej rozmowy. Nie tryskałam jednak energią,
tego nie potrafiłam udawać, stałam jak trzęsący sie kołek pod ścianą, jak
przyjechał po dzieci. (jak wygląda trzęsący sie kołek??)
Już jutro terapia wspólna, denerwuję się. Boję się ostatecznego "koniec".
Oczywiście, żeby nie było za dobrze, zwaliły mi sie w ostatnim tygodniu na głowę
gigantyczne problemy w pracy, finanse sie posypały, plany i projekty również.
Jak się wali to wszystko na raz, co jeszcze mnei czeka, czym los mi jeszcze
przywali w głowę....


może faktycznie sie spić, ale nie chce mi sie wychodzic z domu, żeby coś kupić
Do dupy wszystko.

[lapina]

Ej no całkiem nieżle Ci poszło, zero telefonów zero smsów !,
eh też pamiętam, dumna była z siebie ze nie zadzwoniłam...dałam
radę
Moze spróbuj jakoś konstruktywnie podejśc do wieczoru... moze jakiś
konspekt na jutro, na terapie?, czego oczekujesz po tym wspólnym
spotkaniu? uściski

[dobranocc]

w ciągu dwóch dni napisałem 10 sms'ów - odpowiedzi są mało ciekawe.
Może aż tak przwiniłem. Robota - olej to proszę - jeżeli dobrze
rozumiem, to Twoja firma ale może jest ktoś, komu możesz
zaufać.Jutro rano idę na zarząd mojego zakłdu i pierwszy raz w tym
roku biorę urlop - siedzę w domu i nie czytam służboych maili. Będę
czekałna telefon /sms'a - cokolwiek... Być może dla
niektórych "nieproszenie się" to powód do dumy - ja mam inaczej

[samaosia]

dobranocc napisał:

> w ciągu dwóch dni napisałem 10 sms'ów - odpowiedzi są mało ciekawe.

Ehh, znam to, wyjątkowo często mi się przepełnia skrzynka. Poczytaj tego co do
mnie pisali wyżej ludzie, ja sie przeciwko temu buntuję, ale oni mają rację, daj
jej trochę oddechu. Ale nie odpuszczaj. Ja dziś dałam trochę oddechu, własnie
wysłałam pierwszego smsa i to nie błagalnego raczej techniczno-informacyjnego
nie zwiazanego z naszą sytuacją, wiec sie nie liczy.

> Może aż tak przwiniłem. Robota - olej to proszę - jeżeli dobrze
> rozumiem, to Twoja firma ale może jest ktoś, komu możesz
> zaufać.
Niestety a może stety muszę pracować, muszę prostować to co sie namotało w
ostatnich dniach.


Jutro rano idę na zarząd mojego zakłdu i pierwszy raz w tym
> roku biorę urlop - siedzę w domu i nie czytam służboych maili. Będę
> czekałna telefon /sms'a - cokolwiek...

Po dwóch tygodniach czekania mogę ci powiedzieć - lepsza jest praca, im ciezsza
i bardziej absorbująca tym lepiej. Najgorsze są weekendy, siedzienie i czekanie
przynajmniej mnie zabija. W tygodniu, w godzinach pracy normalnie ze sobą
rozmawiamy, kontaktujemy sie, to tez plus dni roboczych.
Ja tam wolę mieć coś do zrobienia, wtedy mniej mysle.

Być może dla
> niektórych "nieproszenie się" to powód do dumy - ja mam inaczej

Ja też mam. Ale rozumiem, że czasami źle pojęta duma nie pozwala wyciągnąć ręki,
wiem, znam to dobrze, bo nie raz robiłam taki błąd.

[dobranocc]

idę spać - jestem za pijany, żeby jescze coś pseud-mądrego napisać.
WYJĘ!

[samaosia]

Pozazdrościłam i znalazłam wino, pierwszy raz w życiu sama własnoręcznie
otworzyłam wino (myslałam, że to jest trudniejsze), zrobiłam sobie grzańca.
Zobaczymy czy alkohol mi pomaga czy mnie dokumentnie rozwali

[crazyrabbit]

Samaosiu i Dobranocc!
Macie wielkie , ogromniaste , puchate , ciepłe przytulaństwo ode
mnie!
Bedzie dobrze kochani ))

[samaosia]

Jak ja bym chciała w to wierzyć, Boże jak ja bym chciała w to wierzyć

[a.niech.to]

Jakby nie było, zawsze będzie jakoś. A jak, tego się wkrótce
dowiesz. Wtedy będziesz wiedzieć, nie musisz w nic wierzyć.

[dobranocc]

właśnie zdałem sobie sprawę, że Jej imie jest moim hasłem i tutaj i
na wszystkich programach w pracy. Jest gorzej. We czwartek się
zobaczymy.

[crazyrabbit]

Brawo Samaosiu
Ale z alkoholem radziłabym uważać... ja zorientowałam się , że się
zapętlam w momencie , kiedy nie udawało mi się zasnąć bez butelki
wina albo czterech drinków ((

[dobranocc]

Pewnie masz rację, ale nie mam innego sposobu...

[nangaparbat3]

Jest jeden: nie starac się zasnąć, tylko zająć się czymś.

[dobranocc]

wczoraj, a właściwie dzisiaj obudziłem się o 4 rano i zająłem się
paleniem papierosów, ale nie polecam tego zajęcia. Chyba kupię
jednak telewizor.

[nangaparbat3]

Budzenie sie o 4 rano to jeden z objawow depresji. Od dawna tak masz?

[dobranocc]

zawsze zasypiałem późno - 1-2 w nocy, teraz od kilku dni budzę się o
4.

[marek_gazeta]

Dokładnie, objaw depresji. Ja spałem po ok. 3 godziny dziennie przez jakiś dłuższy czas, nie pamiętam dokładnie, myślę, że ok. 1,5 - 2 miesięcy. W weekendy ratowałem się winem - jedna butelka wystarczała na dwie "sesje" po niecałe 3 godziny.

Najgorzej było obudzić się ok. 3.30 i rozmyślać do 7-mej. Beznadzieja, dół maksymalny.

[sylwiamich]

Ja zasypiałam cudnie...żeby obudzić się za 2-3 godziny tak wściekła
że rozwaliłabym cały świat.Te wakacje były przepite.Ale co
tam...wszystko juz za mną.

[dobranocc]

Zrobiłem sobie w tym tygodniu urlop - dzisiaj w dzień przysypiałem
kilka razy po 30 minut. Wczoraj, mówiąc wprost nawaliłem się i około
22 padłem. Wstałem o 4... Kilka miesięcy mówicie - fajnie nie
będzię.

[a.niech.to]

dobranocc napisał:

> nawaliłem się i około
> 22 padłem. Wstałem o 4... Kilka miesięcy mówicie - fajnie nie
> będzię.
Wystarczy, żebyś zamiast jednego problemu miał dwa. Piszę to nie na
żarty, słyszałam, że miejsce współmałżonka u niektórych osób zajął
nałóg. Idź do lekarza. To chyba najprostsze i najlepsze wyjście.
Wyciągają za uszy tłumy rozwodników.

Przegapiłam

[a.niech.to]

sylwiamich napisała:

> Te wakacje były przepite.Ale co
> tam...wszystko juz za mną.
..taką okazję! Zaliczyłam na żywca. A można było popaść w ramiona
nałogu...Ech...

[sylwiamich]

A.niech.to...to straszna nadinterpretacja))Myślisz że to
zozżewnienie?))Nie w każde ramiona jestem tak bardzo skłonna
popaść)Raczej erotoman gawędziarz ze mnie.Wiesz...się
przyzwyczaiłam do gadania tylko o dupie...u mnie w pracy ciągle
żartują i ja też polubiłam))

[nangaparbat3]

No coż, leczenie depresji alkoholem to u nas w Polsce codzienność, nawet
najwieksi tak robili - ale to prosta droga do piekła.
Parę dni to jeszcze nie musi byc depresja, może byc stres.
ale jak sie bedzie przeciagać, poradzilabym sie lekarza. Teraz sa naprawde dobre
leki i nie uzalezniają - w przeciwieństwie -

[sylwiamich]

Nanga...brałam antydepresanty.Gdy zrobiło mi się lepiej rzuciłam się
w wir zabawy.Żeby sie śmiać, wygłupiać i nie mysleć.Czasami trzeba
tak głośno krzyczeć żeby właśnych mysli nie słyszeć.Ja tak głośno
krzyczałam.Są ludzie którzy potrafia lepiej to rozegrać...nie ja z
moim temperamentem

[samaosia]

Właśnie, wczorajszy alkohol mnie powalił, w dosłownym sensie.
A dziś terapeuta skierował mnie na cito do psychiatry.
Uważaj na siebie dobranocc.
Ja w dwa tygodnie (może dlatego, że wcześniej miałam nie wyprostowaną sytuację)
zapadłam się na samo dno żalu, rozpaczy i tęsknoty.
Dzisiaj poczułam ramiona męża i jest mi minimalnie lepiej, muszę wierzyć, że
będzie lepiej, że nam sie uda, muszę!

[a.niech.to]

samaosia napisała:

> Właśnie, wczorajszy alkohol mnie powalił, w dosłownym sensie.
Dzieci są z Tobą.
> A dziś terapeuta skierował mnie na cito do psychiatry.
Nie zaniechaj wizyty.
> Dzisiaj poczułam ramiona męża i jest mi minimalnie lepiej, muszę
wierzyć, że
> będzie lepiej, że nam sie uda, muszę!
Alko Ci pomoże.

[a.niech.to]

marek_gazeta napisał:

> Dokładnie, objaw depresji.
Depresję diagnozuje się na podstawie kilku objawów. Bezsenność leczy
się inaczej niż wspomnianą chorobę. Wielu rozwodników jest
zmuszonych szukać pomocy u psychiatry. Kto korzystał, ten wie, że
lepsza kuracja psycho/farmakologiczna niż wielomiesięczna samotna
męka.

[marek_gazeta]

> Depresję diagnozuje się na podstawie kilku objawów.

Miałem wszystkie prócz myśli samobójczych. Spoko, wiem, o czym mówię.

[a.niech.to]

nangaparbat3 napisała:

> Budzenie sie o 4 rano to jeden z objawow depresji.
Niekoniecznie, tak mają także nerwicowcy i starcy.

[dobranocc]

mam 34 lata. Nerwic wcześniej nie zdiagnozowano

[samaosia]

Ja się obudziłam o 5:30 i zajęłam się myśleniem.
Czyli objawy podobne.
dziś bylismy na terapii wspólnie. Widzę malutkie, malusieńkie światełko w tunelu.
Trzymajcie kciuki!

[dobranocc]

trzymam Samaosiu.

wątek się zrobił tasiemcowy

[samaosia]

a mi nadal tak strasznie źle..
poczytałam sobie posty z początku wątku, jaka szkoda, że nie można cofnąć czasu,
jak bardzo wszystko byłoby inaczej, jak inaczej.
Nawet czytanie tytułu wątku mnie boli.

[sylwiamich]

Wcale by nie było inaczej.Tylko w innym tempie, w innym rytmie.Ty
czas po prostu trochę przyśpieszyłaś.Nie katuj się...

[dobranocc]

niestety po alko (czyli teraz) mam nadzieję, że będzie dobrze a bez
alko nie mam nic. Korzystny bilans

[dobranocc]

jeżeli ktoś z Was mógłby polrecić szrinka w wawie będę wdzięczny -
niby to dopiero kilka dni, ale źle się zapowiada. coraz gorzej

[samaosia]

co polecić??

a co robisz w kierunku prób ratowania? czy nie da sie już nic zrobić? moze załóż
nowy wątek, wiem po sobie, że wygadanie sie pomaga, minimalnie, ale jednak cokolwiek

[dobranocc]

psyhiatrę - widzę w sobie więcej złych objawów niż chlanie i pobudki
o 4 rano. Nie będę już zaśmiecał swoimi wątpliwej jakości wpisami
jakichkolowiek wątków. Napisałem, bom pijany

[dobranocc]

psychiatrę miało być

[samaosia]

Mogę tu linka wstawić czy to bedzie kryptoreklama? bo poczty nie mam aktywnej,
zeby na priv wysyłac.


Pytam tak ogólnie, bo nie wiem kogo pytac

[samaosia]

Ja znam. własnie do niego chodze. Full terapia. Psycholog, psychiatra, poradnia
małzenska. pełen wypas. POlecono mi, jest OK jak najbardziej.
zaśmiecaj, zasmiecaj, to pomaga.

[dobranocc]

gdzie chcesz - albo tutaj albo [e-mail]

[samaosia]

www.hilaritas.pl/
tylko ja bardzo proszę, żeby nikt kto zna tę placówke nie wypowiadał głosno
swoich negatywnych komentarzy. Ja jestem zadowolona, mój mąz chyba tez, nie chcę
się zniechęcać i szukać nie wiadomo czego.
Jesli jakies negatywy to nie mnie a dobranocc można powiedziec po cichu tak,
zebym nie slyszała

[dobranocc]

dziękuję. Jako praktyk reklamy, gdyby nie Twoja rekomendacja bym
uciekł po zobaczniu i usłyszeniu tej strony

[samaosia]

strony na szczęscie nie słyszałam (czasami warto miec wyłączony dzwiek w
kompie), nie strona i nie wnętrze poradni jest najważniejsze. Naprawde atmosfera
i fachowcy godni polecenia. Otoczyli mnie i mojego męza troskliwą opieką.

[dobranocc]

Dzięki Samaosiu,
Chyba nie poradzę sobie sam - alko (niestety) u mnie działa dobrze,
ale wiem, że to droga w jedną stronę. Walcz, ja będę walczył o ile
przetrwam jutro

[nangaparbat3]

Słyszałam dobre rzeczy o przynajmniej kilku osobach tam pracujacych - wyglada na
to, ze rzeczywiscie dobrze trafiłaś.

[samaosia]

to dobrze, bardzo dobrze.