prosze o pomoc

[zupka.vifon]

Witam
Przeczytalam watek DO NOWYCH.
Mile, dzieki za zrozumienie.
Jestem w strasznym stanie, wlasnie dowiedzialam sie o zdradzie.
W dodatku nie jestesmy malzenstwem tylko konkubinatem silnie
pouzaleznianym od siebie. Mamy dziecko.
Jestem zalamana i mam ochote NIE ZYC. W zasadzie ja - kiedys
przebojowa i blyskotliwa osoba, jestem dzis wrakiem, rozwalonym
zupelnie.
Moj M zorganizowal sobie laske w zasadzie bez sensu, twierdzi ze
jestem miloscia jego zycia, wierze w to, ale jednak. Klamal i jej i
mnie. Jest modsza ode mnie o 9 lat.
On jest moim spelnionym marzeniem, gosciem na ktorego czekalam cale
zycie. Zrobil mi to co mialo sie nigdy nie zdarzyc. Chyba z nudow,
lub z nadmiaru wolnoci. Boli mnie to tak, ze nie potrafie sobie z
tym poradzic i nawet nie wiem co napisac zeby choc troche sie
uspokoic.
Rozmawialam z ta dziewczyna, on do konca probowal krecic. ona w
porzadku, nie wiedziala o mnie, nie mam pretensji, mogla byc ta a
mogla byc jakas inna. Bylo jej glupio, ale nie czepialam sie jej,
chcialam tylko potwierdzic fakty, zeby pozbyc sie klamstw ktorymi
mnie mamil.
Wystawilam go za drzwi, zostalam sama zalamana z malenkim dzieckiem.
Jak zyc, co robic, czy kiedykolwiek uwierze ze moze istniec wierny
facet?
Prosze, pomozcie mi . Nie mam z kim o tym pogadac. Jest mi
strasznie, a nawet upic sie nie moge, bo karmie dziecko. Wystarczy
ze nie moge jesc z nerwow.
Ratunku....

PS. Jak czytam co napisalam to widze jak to zenujaco brzmi, ale
wierzcie mi ze czuje sie 1000 razy bardziej zenujaco.

Pozdrawiam

[zza_sciany]

Zupko,
Tak na poźniej jak emocje opadną troszkę pamiętaj ze jako konkubina masz takie
samo prawo wystepowac o alimnety dla dziecka.
Rozumiem Twoje "pouzależnanie"od partnera jednak na starcie rozstania ( jezeli
takowe postanowicie) jesteś do przodu bo omija cie spraw rozwodowa. Choc
emocjonalnie kopie tak samo.
3maj sie cieplutko

[zdziwiona26]

Droga Zupko

Dokładnie 9 miesiecy temu pewnie tez bym skrobneła taki tekst.
Niestety jest to bolesne ale czas leczy rany i tylko czas mnie wyzwolił, z etapu
rozpaczy i załamania przejdziesz w etap mega złości (wkurwu- nie wiem czy na tym
forum mozna przeklinac, jak nie to przepraszam) te dwa etapy beda sie miedzy
soba mieszac az w koncu minie... minie uczucie, bo nie mozna kochac faceta ktory
cie zdradza, minie zaufanie(juz minelo pewnie), zauroczenie, przyjaźń niestety
tez minie bo przyjaciel takich rzeczy nie robi.
Wiem jak bardzo Ci ciezko, ale teraz musisz sie skupic na sobie i dziecku. Na
poczatek zrob cos dla siebie - przemebluj mieszkanie, generalnie posprzataj,
poprzekladaj swoje rzeczy, wywal jego jesli zostawil albo popros go zeby zabral,
idz do kina, umow sie z kolezanka na sok ( karmiaca jestes to nie pij )
Zorganizuj sobie dzien i bez wzgledu na swoje samopoczucie NIE LEZ W LÓŻKU i nie
rozmyslaj... zreszta przy małym dziecku sie nie da ale to tak zeby bylo jasno
zorganizuj dzien sobie i dziecku a reszta sie poukłada

a i jeszcze jedna rzecz moze to typowy unik bo pan nie podołał roli ojca? moj
uciekł jak synek miał 5 miesiecy ( nie całe) ich kontakt byl od zawsze nijaki bo
moj maz nie wiedzial co ma robic z takim malym gnojkiem co oczywiscie nie
usprawiedliwia zdrady!!!!!
i nie daj sobie wmowic ze zdrada to skutek, bo zanim do niej dojdzie sa jeszcze
rozmowy nocne, terapia i decyzja o zakonczeniu zwiazku w zgodzie bez kurewe przy
boku, trzeba miec jaja zeby sie rozstac z godnoscia a nasi panowie tych jaj nie
maja niestety!
trzymaj sie i powaznie zastanow czy z taka osoba chcesz spedzic reszte zycia, bo
zapewnie bedzie chciał wrocic. Ja swojego przyjelam i psychicznie wytrzymalam
niecale 3 miesiace... ja nie wybaczam zdrady i ucieczki od problemow typu male
dziecko czy kredyt

[i33]

wprawdzie nie byłam w takiej sytuacji-ale też mam małe dziecko---
kochana na siłe zrobioną nadusie, ja już nie karmie ale wiem [mami
starsze]jak to ważne byś w tym momencie dbała o siebie ono to czuje,
mlekiem to przenosisz-wiesz o tym!
wiem że boli cie podwójnie bo teraz twoja nastawiona była na ochrone
ciebie i dziecka...
obstaw sie wszystkim co podniesie cie na duchu-ludzmi, tekstami--
liczy sie twój mały Skarb i Ty --macie siebie wzajemnie...
Skarb potrzebuje Ciebie uśmiechniętą --zrób to dla niego jak
najszybciej byś taką była..
pozdrawiam cie mocno życze by ciemne chmury rozsunęły sie..

[movisz]

Nie pozwol bys to ty czula sie zazenowana. Ty nie zachowalas
sie niewporzadku tylko on. Trudno ocenic sytuacje bo nie wiadomo
dokladnie jaki jest jego stosunek do naprawy zla ktore wyrzadzil.
Czy jest obojetny czy zaluje tego co zrobil. Od tego zalezy wasza
przyszlosc. Ja bym nie przekreslala od razu wszystkiego. Mezczyzni
maja wyjatkowa umiejetnosc robienia rzeczy niewlasciwych nie myslac
o konsekwencjach a wiekszosc z nich najczesciej nawet nie wie
dlaczego cos robi. Troche jak dzieci. Oczywiscie nie
usprawiedliwiam ich. Dla mnie oni sa zawsze nie dojrzali do konca.
Moze i dobrze ze wystawilas go za drzwi ale ja na twoim miejscu
mimo wszystko angazowalabym go w zajmowanie sie dzieckiem.
Kapiele, pranie itd. Dlaczego wszystko ma spasc na ciebie? Cokolwiek
postanowicie to i tak bedzie musial miec udzial w wychowywaniu
dziecka. Nie unos sie ambicja tylko mysl co bedzie dla ciebie
wygodne.
Nam milosc do dziecka przychodzi automatycznie. Oni musza sie uczyc
poprzez przebywanie z nim.
Nie zalamuj sie. Z kazdej sytuacji jest zawsze wyjscie. Dasz rade.
Ta energia ktora jak mowisz mialas, jest nadal w tobie tylko ze
przyduszona obecnie przez niego.

[phokara]

Jak Ci choć troszke odpuszczą pierwsze emocje (to trochę potrwa - i
od razu zaznaczę, że wykopanie pana z domu było bardzo dobrym
posunięciem, acz zapewne totalnie impulsywnym) to się sama
zastanowisz, czy dać mu jedną szansę. Tak zwaną pierwszą i ostatnią.
Ja zresztą uważam, że ją się daje przede wszystkim sobie. Ale jesli
nie będzie Cię stać na taki heroizm, bo to jest heroizm, to też
będzie zrozumiałe. To niestety są Twoje siły i sama musisz
oszacować, ile ich w sobie znajdziesz. Faktu tak oczywistego, że pan
musi bardzo się postarać i bardzo tego chciec, to w ogóle nie
zamierzam pisać, bo to podstawa.
Byc może nawet jakims cudem (utrwty 'miłości życia' hmmm) Twój
mężczyzna nawet dojrzeje. Ja tam myślę, że cuda się zdarzają -
oczywiście przy ciężkiej orce obu stron. Inaczej - mogą się zdarzyć.
No ale nie muszą.

[a.niech.to]

phokara napisała:

> sama
> zastanowisz, czy dać mu jedną szansę. Tak zwaną pierwszą i
>
> ostatnią.
Powtarzam do znudzenia, że zawsze warto próbować. PEWNOŚĆ jest
niezwykle potrzebna w przypadku każdego wyboru.

[zupka.vifon]

ja nawet nie wiem co mam pisac w podziece za Wasze wsparcie.
Podtrzymujecie mnie na duchu, moze kiedys okaze sie lepszym
kompanem, zwroce dlug Waszej zyczliwosci, dzis usiluje swoj swiat
pozbierac z podlogi.
Jest strasznie, naprawde strasznie.
Tak jak on do mnie powiedzial - wszyscy zazdroszcza nam naszej
milosci. Ciekawe czy jej konca rowniez i tego co wlasnie stalo sie
moim udzialem.
Ciagnie mnie zeby napisac do niego list, ale chyba milczenie jest
wieksza klasa i umiejetnoscia, niz wspinanie sie na intelektualne
wyzyny literackie, a do tego pewnie sprowadziloby sie pisanie
listow.
Klamstwo jest klamstwem, sama zdrade chyba latwiej wybaczyc niz
konsekwentnie tkane lgarstwa zeby mnie ostatecznie skrecic.
Mial mnie za zakochana idiotke ktora w obliczu takiej sytuacji nie
bedzie miala jaj zeby sprawdzic? Coz, moze nie wiedzial z kim
tanczy.... Jezu, pewnie usmiechacie sie czytajac to co pisze, znacie
to zapewne... Ja myslalam ze jestem w innym zwiazku, innym niz
wszystkie z wyjatkowym facetem. A on okazal sie zwyklym wasaczem,
zwyklym zdrajca, bez polotu co bzyka kelnereczki.
Jezu, poznalam go i raz na zawsze przestalam klamac bo kiedys o tym
rozmawialismy i on mi taki wywod sprzedal ze postanowilam zmienic
swoje zycie i byc do bolu uczciwa. I co? I bylam, tylko on czemus
nie stosowal sie do tej swojej niby zasady. Nie moge sie pogodzic z
tym, no nie moge. Chce mi sie wyc. Zmienilam posciel - jeszcze rano
sie kochalismy, jeszcze sie ludzilam, ale pozniej nie dawalo mi
spokoju jego wyjasnienie i SPRAWDZILAM....
za chwile spakuje jego rzeczy, te ktore zostaly...
Bol kiedys minie, prawda?

[phokara]

Kobieto...
Ty jestes teraz w totalnym amoku. Nie ma się, co dziwić.
Mówię Ci (z doswiadczenia), jak ochłoniesz, to zaczniesz widzieć
wszystko jeszcze inaczej - to będzie taki upiorny kalejdoskop,
zmianiający się z dnia na dzień.

Teraz to Ty masz na łbie szklany klosz.

A teraz konkret.
Pana pakujesz do końca i out. W takim stanie, to Ty z nim i tak nic
nie załatwisz, nie ma takiej opcji - możesz tylko spieprzyć
wszystko. Ma Ci zniknąc z pola widzenia. Co potem, to będziesz
myślała POTEM, jak Ci zacznie wracać myślenie.
Żadnego pisania listów i żadnego kontaktu. Nie teraz.

[danagr]

bol jak najbardziej minie bo zaczniesz sie oswajac z zaistniala sytuacja i czas
ci w tym pomoze.
List mozesz napisac to cie chodz troche oczysci, a decyzje czy mu przekazac,
sama podejmiesz bo nie musisz, mozesz wsadzic go do szuflady i zgadzam sie z
movisz, madrze dziewczyna pisze. Teraz rob tak zeby zlapac rownowage, zeby tobie
bylo dobrze, mysl o sobie i dziecku i angazuj pana w opieke na maluchem, niech
odczuje, ze to nie jest zabawa w dochodzacego tate, a obowiazek ktory nie tylko
tobie przypada w udziale.
Trzymaj sie, dasz rade.

[i33]

masz damskie przpióreczki na miejscu!
i masz jeszcze troche humorku..nieżle tak trzymaj...
humor daje dystans..
ból minie...

[movisz]

Gwarantuje ci ze bol kiedys minie.
Mnie minal wtedy kiedy opracowalam sobie strategie
dalszego postepowania uwzgledniajac danie szansy jeszcze raz.
Tak jak Phokara wspomniala ta szansa byla potrzebna mi zeby
sie utwierdzic w przekonaniu ze dzialam wlasciwie i cos takiego
jak wyrzuty sumienia czy gdybanie: "co by bylo gdyby", nie mialy
miejsca w przyszlosci.
Potem bylam bezwzgledna i konsekwentna i nie zaluje tego.
Jednakze znam pary ktory mialy podobny problem jak ty we wczesnych
latach zwiazku i przeszly to i obecnie (wiele lat pozniej) bardzo
dobrze funkcjonuja ale tez u niektorych par odbija sie to "czkawka"
przez caly czas i sytuacja sie odwrocila, gdzie dziewczyny bez
skropulow odbijaja sobie to na malzonkach. A panow to bardziej boli
jak im sie rogi doprawia.
Uwazam ze cos takiego jak napisanie listu do niego jest duzo lepsze
anizeli rozmowa twarza w twarz w tej sytuacji. To co piszesz mozesz
przeczytac drugi raz i skorygowac a slow wypowiedzianych bez
kontroli nie cofnie sie.

[a.niech.to]

zupka.vifon napisała:

> Ciagnie mnie zeby napisac do niego list, ale chyba milczenie jest
> wieksza klasa i umiejetnoscia, niz wspinanie sie na intelektualne
> wyzyny literackie, a do tego pewnie sprowadziloby sie pisanie
> listow.
Postępuj zgodnie z tym, co czujesz, a godność/honor zawieś na
kołku. Może jeszcze kiedyś po nie sięgniesz, a może sobie je
podarujesz, czego jestem orędowniczką.

[sadaga]

witaj. bardzo mi przykro że i Ciebie dotknęło to co większosć z nas
na tym forum. niestety przed Tobą b. trudny okres. zwłaszcza że masz
maleńkie dziecko, ktore karmisz piersią i dochodzisz do siebie bo
ciązowej burzy hormonalnej.
dobrze gdybyś miala obok siebie kogoś zaufanego, przed kim będziesz
mogla się wypłakać, wykrzyczeć, wyrzucić z siebie emocje, czy po
prostu porozmawiać.
niestety nie ma recepty na to co Cię spotkało. wiem ze to marne
pocieszenie ale czas zrobi swoje. teraz czujesz zapewne ogromny ból,
tak potężny że prawie uniemożliwia normalne funkcjonowanie. za jakiś
czas przyjdzie złość, potem obojętność. pozwól sobie na emocje,
płacz. nie tłum tego w sobie. postaraj się jednak nie gromadzić w
sobie negatywnych emocji, nie nakrecaj się. to spowoduje tylko
jeszcze większe cierpienie i wydłuży je znacznie.
i nie daj sobie wmówic winy ani tego że zdrada to skutek, choć wiele
osób tak uważa. przed sięgnieciem po inną osobę jest czas na probę
ratowania związku albo zakończenie go. uczciwie, z szacunkiem
zarówno wobec partnera i siebie (może to i naiwność ale wierze ze
tak mozna)
co do dalszego bycia lub niebycia z partnerem to trudno radzić.
wszystko zależy od tego czego Ty chcesz, czy będziesz w stanie
wybaczyć, zaufać ponownie. czy też nie. każda z decyzji wymaga
przemyslenia i szczerosci wobec siebie. i kazda jest trudna. musisz
zadać sobie pytanie co dla Ciebie w tej sytuacji będzie lepsze. ale
jeszcze nie teraz. emocje nie są dobrym doradcą.
gdybyś potrzebowała jakiejkolwiek pomocy, rady, wsparcie - pisz.
pozdrawiam cieplutko.
ps. postaraj się w tym cholernie trudnym dla Ciebie okresie nie
zapomnieć o dziecku. ono Cię bardzo potrzebuje. ale pamietaj też o
sobie. teraz Ty i malenstwo jesteście najważniejsze.

[zielona_ropucha]

Sadaga,wysłałam Ci maila,nie wiem,czy dotarł,więc pisze tutaj
Żyję,jestem,nie zdechnę tak szybko...pozdrawiam serdecznie

do zielona_ropucha

[sadaga]

nawet nie wiesz jak się ciesze zabko )))))))))))))))))))))))))

[zupka.vifon]

Nie radze sobie.
Dzieki za zrozumienie, przepraszam za to ze tu wylewam zale ale nie
radze sobie i nie mam komu o tym wszystkim opowiedziec.
Dziecko placzace non stop, wyczuwajace moj nastroj, nie moge sie
pozbierac. On wyjechal do drugiego miasta, mieszkamy na dwa domy,
tam robi remont i tam pojechal.
ja zostalam tutaj w zgliszczach tego co bylo kiedys moim szczesciem.
List napisalam, lecz nie wyslalam. Grafomanstwo jakos mi pomaga.
Ale bol jest tak okopny ze nie moge sie pozbierac. Zadaje sobie
durne pytanie dlaczego i nie wiem. Nie zapuscilam sie po ciazy,
wrecz wygladam lepiej niz przed, intelektualnie tez nie mam brakow,
o co chodzi? Nie pojmuje i miotam sie. Koszmarna noc. Pierwsza
dopiero, a beda kolejne. Az niedobrze mi sie robi.

[danagr]

Nie zawsze na wszystko jest odpowiedz, chodz kiedy opadna emocje i zaczniesz
myslec na trzezwo i racjonalnie, moze dojdziesz "dlaczego". Bierz sie
dziewczyno w garsc bo masz dla kogo, a twoje malenstwo teraz chlonie jak gabka
twoj stan i powiedziec nie powie ale moze wykrzyczec. Bedziesz spokojna to i
dziecko tez.

[sadaga]

wypisz sobie na kartce wszystko to co bolało, to co zrobił. pomoze
pozbierac mysli. zdystansowac sie. wyrzucic ból, zlosc, zal...
odpowiedzi na pytanie "dlaczego?" nie ma...tez jej szukalam. ale to
bez sensu. nie znajdziesz...
myśl teraz o sobie. o dziecku. nie zamykaj sie. jest ktoś kto moze
cie wesprzeć? byloby wspaniale. i sprobuj coś zmienić w mieszkaniu,
chociażby przestaw wazon. zeby było inaczej.
wiem ze najgorsze sa noce...trudno je przetrwać na poczatku. emocje
przenosisz na maluszka. dlatego płacze. ale wiem ze to silniejsze.
mój synek tez pierwszy miesiac plakal noc w noc. zapewnił mi przez
to zajęcie bo nie mialam możliwosci lezec i płakac ale wsciekła
byłam ze maly musi przez to przechodzic..
nie przepraszaj za to ze piszesz, to pomaga i to bardzo. pisz jesli
tego potrzebujesz. niestety innego lekarstwa niz czas nie ma.

[a.niech.to]

zupka.vifon napisała:

> ja - kiedys
> przebojowa i blyskotliwa osoba, jestem dzis wrakiem, rozwalonym
> zupelnie.
Spokojnie; nawet ogromnym wysiłkiem woli i wytężoną pracą nikt nie
zmieni swojej osobowości na diametralnie inną. Gdyby tak było, o
ileż łatwiejszym dla niektórych stałoby się życie.

[plujeczka]

sadzę ,że spokój jest Ci teraz potrzebny, nerwy, niepokó to źli
doradcy.Postaraj sie ochłonąć, słussznie Ci ktoś doradził abyś mimo
wszystko część obowiązków zwiazanych z obsługa malycha scedowała na
Niego. Wymus na nim aby choć raz, dwa razy w miesiacu zaopiekował
sie dzieckiek wówczas bedziesz miała czas dla siebie, wyjź z domu,
spotkaj sie z koleżankami, zrób coś dla siebie.Niestety przykro to
stwierdzic ale nie jestes ani pierwsza ani ostatnia , która to
spotkało, wiele kobiet musiało sobie poradzic a takiej sytuacji
poradzisz sobie i Ty-nos do góry i nartchmiast otrzyj łzy, popatrz
na maleństwo Ono teraz najbzrdziej Cie potrzebuje a szczęście
coż....wraca do nas tylko czasami trzeba na nie odrobinkę
poczekać.Pozdrawiam

[zupka.vifon]

Nastal dzien i jest lepiej. nie wiem czy wzielam sie w garsc, ale
przynajmniej jest jasno i to mi pomaga.
Dziecko zawioze do mamy, zebym miala troche spokoju i zebym mogla
poplakac w samotnosci.
On dzwonil i zapowiedzial ze nie widzi opcji zebysmy zyli
oddzielnie, ze jestem dla niego najwazniejsza w zyciu, ze bedzie
walczyl. Tylko po co, skoro nadal klamie i usiluje mi wmowic ze
jestem nienormalna, bo to wszystko nieprawda. Ja mam TWARDE dowody,
nie ma mowy o pomylce, dlaczego go nie stac na odwage cywilna i
powiedzenie "tak dalem ciala" w przenosni i doslownie? Ja bym
umiala. Teraz mi zawraca glowe ze nie chce aby dziecko wychowywalo
sie jak polsierota ( cholerny tatus, ktory do tej pory nie zmienil
ani jednej pieluszki ale jest najmadrzejszy w calej wsi, zwlaszcza
na tematy wychowawcze). Wczesniej jakos nie myslal o dziecku
chedozac malolate...
Ja wiem ze jest taka teoria ze nalezy sie wypierac w zywe kamienie
do bolu, nawet w obliczu dowodow, ale to przeciez glupie i pozbawia
resztek szacunku dla interlokutora. I ten slynny tekst ktorym mnie
potraktoal a z ktorego tyle razy sie zasmiewalismy "KOCHANIE< TO NIE
JEST TAK JAK MYSLISZ". No przeciez to bardziej zalosne niz kanal
Romantica.
Nie wyobrazam sobie dalej naszego zycia, tego ze ja bede go
nieustajaco podejrzewala, a pozniej jak sie juz odbije od dnia, on
tez zacznie mnie podejrzewac. Kiedys mu powiedzialam ze gdyby miala
nastapic taka sytuacja to nie wyobrazam sobie nie wyrownac
rachunkow, bo taki wojownik we mnie siedzi. Teraz jestem zgnebiona,
nie wyobrazam sobie kogos innego na jego miejscu, dotykajacego mnie,
ale dopuszczam opcje ze puszka zostala otworzona, ze zniszczyl moja
wiernosc w myslach sowach i czynach swoja niewiernoscia i z zemsty
jestem w stanie to rozwazyc.
Oczywiscie nie z byle kim i nie byle jak.
Brzmi to obrzydliwie, ale zal i zlosc powoduja ze czuje sie jak na
prochach, moze chrzanie troche od rzeczy, a moze jestem niepoprawnie
szczera.
Plus z calej sytuacji jest jedynie taki ze wysmienicie robi na
figure

[mary171]

Oj na figurę robi dobrze taki stres ).
Dlaczego kłamią? Nie wiem, mój też kłamie, że z nią nie jest a wiem,
że to nieprawda. Tchorze, a może myślą, że jak się nie przyznają to
tak jakby do końca nie byli winni. Pokręceni są i tyle wg. mnie.
Ochłoń i przemyśl wszystko. Czy jestes w stanie wybaczyć, bo nawwet
jak się chce to nie każdej to się udaje. Jak napisałaś - ciezko
zaufac (o ile wogóle to możliwe).
Na razie trzymaj się i głowa do góry. Mi też wydawało się niemożliwe
rozwieść z mężem, że pzrecież my do konca życia, były wpólme plany.
Boli nadal, ale wiem, że nasze życie zależy od nas samych a nie od
tego czy bedziemy z tym facetem czy nie.

[sadaga]

zemsty nie radzę...zwlaszcza takiej. na pewno nie pomoze, raczej
zaszkodzi...

[novasol]

kurde, ile razy jeszcze faceci zdradzą takie fajne kobietki? porażka po prostu.
nieraz sobie oglądam na reality zone "cheaters". powinni zrobić takie coś w
Polsce, ciekawe jak by się nasi kochani mężczyźni tłumaczyli ]

[kurka_wodna2]

Mój zaufany przyjaciel,jeszcze ze studiów, po poznaniu szczegółów
wykrycia zdrady i wywalenia za drzwi powiedział coś dziwnego.

Podobno w takiej sytuacji, gdy mężczyźni nie widzą żebrania o
litość,miłość, okruch człowieczeństwa-czują się porzuceni!!
Jest to dla nich wielka ujma i staraja sie wrócic aby rzucić i ich
słowo i decyzja była ostatnia.

Czytając od lat podobne fora-myślę,że cos w tym jest....
Wracają często aby porzucić, z pełną premedytacją upokorzyć...

[natalia-3]

Kochana,poradzisz sobie na pewno.Może lepiej,że to sie stało już
teraz a nie za kilka lat,kiedy dziecko podrośnie i będzie tesknić za
ojcem.masz jeszcze szansę ulożyć sobie życie.Może w tej chwili nie
myślisz w ten sposób,ale uwierz mi pozbierasz się.I p[oznasz
kogoś,kto Twojemu dziecku zastąpi ojca.Jak mówią"tego kwiatu jest
pół światu".Ja jestem na takim etapie mojego małżeństwa,że marzę o
tym żeby któregoś pięknego dnia mój mąż(jeszcze) spakował manatki i
zniknął za horyzontem.Ale on jest na to za wygodny.Woli zatruwać
mi życie pod moim własnym dachem.Trzymaj się to nie koniec świata.