Jestem zmęczona

[beatabaczmanska]

Mam 42lata piątkę dzieci,dwa rozwody za sobę i zadnych perspektyw na
zycie.Nic mi nie wychodzi jestem w dołku.Niemogę nigdzie wyjść bo
małe dzieci.Dwoje z pierwszego małżeństwa 19 i 17 lat uważa że
jestem już za stara na kawiarnie czy kino lub wyjście samej do
koleżanki.Mam małe dzieci 8,6 i 3 lata i powinnam z nimi siedzieć w
domu.Jak wychodzę na chwilę to po pięciu minutach już mnie
szukają.Nie mogę porozmawiać z nikim bo zaraz są pretensje że mam
zajmować się dziecmi jeśli je urodziłam.Sama juz niewiem czy to że
chcę być kochana i rozumiana to coś złego że od czasu do czasu mam
ochotę na pobycie z kimś innym niż dzieci to zbrodnia?Odpowiedcie mi
na te pytania.Wiem że musze wychować swoich synów na porządnych
ludzi ale jak tak dalej pójdzie to będą strasznymi egoistami którzy
patrzą tylko na siebie.Pomocy!Beatka

[hela37]

Wiesz Beatko jak czytam listy na forum zastanawiam się coraz częsciej jak to
jest na tym świecie.Czy sami jesteśmy kowalami własnego losu czy tez rodzimy się
z napisanym już scenariuszem naszego życia?Bo jak to jest że inni mają szczęscie
a my nie?Mówią mądrzy że szczęsciu należy pomagać - pytanie tylko jak?Nie możesz
przestać mysleć o sobie i radości z życia.Bo jeżeli ty nie będziesz szczęsliwa -
twoje dzieci to wyczują.A szczęście to nie tylko facet przy boku.to osoba która
cię rozumie i wspiera, taka na dobre i złe.dzieci są bardzo wazną częscią
naszego życia i trzeba im przekazywać dobre przykłady i uczyc empatii.To pózniej
zaowocuje.Nie oglądaj się do tyłu.Patrz przed siebie i życzę ci szczęscia.Obyś
spotkała na swojej drodze ludzi którzy będą cię wspierać.Pozdrawiam

[a.niech.to]

hela37 napisała:

> A szczęście to nie tylko facet przy boku.
...przede wszystkim wewnętrzna harmonia. "Poświęcający się" jej nie
doświadczają. Są nacechowani rozczarowaniem, zgorzknieniem i
poczuciem krzywdy.

[nangaparbat3]

Beatko,
starsze dzieci są zawsze okropnie zazdrosne o mlodsze rodzeństwo, ktore ich
marka ma z nowym mężczyzną.
Sprobuj postawic sie w ich sytuacji: opuscił je ojciec, potem matka przyprowadza
nowego pana, robi sobie z nim nowe dzieci. To musi boleć, jak cholera. Znalam
chlopca, ktory sikal w nocy do łożka w szostej klasie podstawowki - własnie w
takiej sytuacji. To byl wybitnie inteligentny chlopiec, bardzo dobrze wychowany
- i co z tego?
Nie chce przez to powiedzieć, ze jesteś winna - ale moze byloby dobrze, gdybyś
sprobowala popatrzeć na sytuacje od strony tych starszych, mieli 9 i 11, kiedy
pojawiło się nowe dziecko, młodsze rodzeństwo to ciezkie przezycie nawet w
zwykłej i harmonijnej rodzinie, a co dopiero w takiej sytuacji.
Ja bym Ci radziła skorzystac z pomocy psychologicznej dla rodziców, w każdej
poradni pedagogiczno-psychologicznej powinni Ci jej udzielić. Od nastolatków
mozna i trzeba wymagać, ale one, podobnie jak Ty sama, chcą - i zeby w miarę
normalnie funkcjonować muszą - czuc sie kochane i rozumiane.