Nie mogę dać sobie rady ze sobą i nie wiem co mam

[lady501]

Witam ponownie.
Mam problem i nie wiem co robić. Pamiętacie mnie zapewne. Złożyłam
pozew ale tak naprawdę nie chcę tego rozwodu. Nie wiem co mam robić
jak zachować się na pierwszej rozprawie żeby nie wyjść na idiotkę.
Cały czas sie łudzę że mój mąż się zmieni gdy zaczniemy wszystko od
nowa.
Problem polega na tym że to ja złożyłam pozew i to ja pierwsza bedę
zeznawać i opowiadać o całej sytuacji. Często płaczę, tęsknię za
nim. Boję sie tej pierwszej rozprawy. W odpowiedzi na jego odpowiedź
napisałam że nie zgadzam sie ani na mediacje ani na separacje. Teraz
z perspektywy czasu nie złożyłabym pozwu tylko najpierw udała się do
psychologa wraz z mężem. Cóż stało się i sama muszę sobie poradzić z
tym co się stało.
Pomóżcie mi bo ja już nie wiem co mam robić.Proszę.
Iza

No to się zdecyduj...

[tricolour]

... "Złożyłam pozew ale tak naprawdę nie chcę tego rozwodu". Pozew składa się
wtedy gdy chce się rozwodu. Gdy się nie chce rozwodu, to się nie składa pozwu.

"jak zachować się na pierwszej rozprawie żeby nie wyjść na idiotkę" - na razie
robisz wszystko, by wyjść na idiotkę. Nie przed sądem - przed samą sobą.

[lady501]

Dzięki za miłą odpowiedź.
Jak składałam pozew to chciałam tego rozwodu tak przynajmniej wtedy
myślałam. Chciałam spokoju i nadal go kochałam wiesz. I w tej chwili
wcale nie mniej go kocham.
Nie wiem jak z tego wybrnąć.
Wziąść rozwód i być nieszczęśliwą?
czy szczęśliwą?
Tacy faceci jak Ty nie rozumieją kobiet.
pozdrawiam

[lady501]

A poza tym chciałam rady nie krytyki.

Masz w 100% rację...

[tricolour]

... nie rozumiem ludzi (nie tylko kobiet), którzy postępują wbrew sobie i dziwią
się, że wychodzi wbrew.

"Nie wiem jak z tego wybrnąć" - nie brać rozwodu.

[danagr]

lady501 napisała:


> Cały czas sie łudzę że mój mąż się zmieni gdy zaczniemy wszystko od
> nowa.

widzisz jakies szanse poprawy z jego strony?

[lady501]

Jesteśmy w stałym kontakcie ze względu na kontakty z dzieckiem.
Myślę że to jest realne pod warunkiem, ze m. pójdzie do psychologa.

Zadałem sobie trud i przeczytałem Twoje posty...

[tricolour]

... wygląda z boku tak:

Gdy byłaś z mężem, to jego karygodne zachowanie doprowadziło Cię do pozwu
rozwodowego. Teraz, gdy mieszkasz sama, już zapomniałaś jak to strasznie było
więc i chęć rozwodu mija. Kochasz męża i chcesz z nim być, ale pod warunkiem, że
się zmieni.

Proponuję rozmowę z mężem i jasne postawienie sprawy: że go kochasz i chcesz z
nim być, ale pod warunkiem, że się zmieni. Szansę upatrujesz w terapii po okiem
psychologa. Jeśli się nie zmieni, to rozwód i tak będzie tyle że później.

Wydaje mi się, że to najuczciwsze postawienie sprawy głównie przed samą sobą. Na
razie stoisz w rozkroku, bo nie chcesz rozwodu, ale dążysz do niego - stąd
zagubienie przez robienie sprzecznych rzeczy.

[lady501]

> Gdy byłaś z mężem, to jego karygodne zachowanie doprowadziło Cię do pozwu
> rozwodowego.
Niestety masz rację. Ja czuję się winna i boję się że jezeli czegoś nie zrobię
to nie wybaczę sobie tego nigdy. Nie pisałam tu wszystkiego ale teraz mogę
napisać przyjechałam na parę dni z małym do rodziców żeby sobie wszystko
przemyśleć mój m, zaczął mnie szantażować że jezeli juz nie wrócę to nie mam po
co wracać. Ponadto odebrał synka z przedszkola i nie widziałam go parę dni.
Byłam bezsilna nie wiedziałam co mam robić poszłam do prawnika a ona napisała
pozew i złożyła w sądzie. Tak mniej więcej było.
> Kochasz męża i chcesz z nim być, ale pod warunkiem, że się zmieni
Mamy synka do tej pory dziecko miało dom mamę i tatę. Po rozmowie z psychologiem
poczułam się winna że odbieram dziecku rodzinę.
Tak naprawdę to pewnie mnie nie rozumiesz bo mi samej jest cięzko siebie
zrozumieć. Boje się strasznie poczucia winy i nie wiem czy będę potrafiła z tym
żyć. Stąd moje pytanie jak mam w tej sytuacji zachować się w sądzie. Czy ja jako
powódka mogę prosić o mediacje sądowe skoro wniosłam pozew?

[lady501]

Czy jak powiedziałam a to powiedzieć kolejne litery alfabetu i nie oglądać sie
za siebie?

Ja mam jedną zasadę...

[tricolour]

... jeśli miewam wątpliwości, to postępuję tak, by nie mieć wątpliwości. Jeżeli
chcesz dać facetowi szansę, to daj, ale jedną. Jeśli dasz więcej, to nadwyrężysz
szacunek do siebie.

Daj szansę na jasnych i klarownych zasadach: powiedz, czego za nic nie
zaakceptujesz, na co możesz się zgodzić, co lubisz. Oczywiście musisz się
liczyć, że nagła zmiana frontu nie zostanie przyjęta z radością - wręcz
przeciwnie. Nic to - zrób tyle, by mieć przekonanie, że więcej w danej sytuacji
zrobić nie można. W ostateczności wycofasz pozew. W jeszcze większej
ostateczności złożysz go ponownie.

Mówiąc inaczej: zrób tyle ile się da. Wtedy największa porażka zmienia się w
przykre doświadczenie.

[danagr]

tri bardzo dobre podal ci rozwiazanie i zgodze sie z nim, ze stoisz w rozkroku
co nie prowadzi do twojej stabilizacji psychicznej

>mój m, zaczął mnie szantażować że jezeli juz nie wrócę to nie mam po >co
wracać. Ponadto odebrał synka z przedszkola i nie widziałam go >parę dni
bardzo mi sie nie podoba zachowanie twojego m. z szantazem i manipulacja
dzieckiem. Ja zostalam porzucona, walczylam ale do szantazu nie posunelam sie
choc bylam zdesperowana i mysle, ze takie zachowanie nie jest wlasciwe w
odzyskaniu drugiej osoby, nie tedy droga.

> Po rozmowie z psychologie
> poczułam się winna że odbieram dziecku rodzinę.
???? nie najlepszy to psycholog, wrecz konowal, ktory wzbudza poczucie winy w
pacjencie, jak nie zmienilas to zrob to.

czy to miłość czy ucieczka przed poczuciem winy?

[kami_hope]

Wiesz co myślę? Pogubiłaś się zupełnie, we własnych uczuciach, w
stereotypach, w poradach innych... W pierwszej kolejności zapanuj
nad poczuciem winy (które osobiście oceniam jako
przejaw "szatańskiego podstępu" i ze zdrowym sumieniem nie ma to nic
wspólnego). Jak już nie będziesz czuła się winna, przeanalizuj
uczucia do męża.
Jeśli masz "pecha" do terapeutów, to może popracuj we własnym
zakresie? Jakaś lektura... i nie koniecznie od razu ciężka
psychologia, może tak "Przebudzenie" Anthony de Mello
albo "Alchemik" Paulo Coelho... balsam na skołataną duszę.
Nie jestem biegła w sprawach sądowych... o ile to możliwe, wycofaj
pozew. Nie sądzę abyś do czasu pierwszej sprawy uporała się z
poczuciem winy. Jeśli, zaistnieje później taka potrzeba (Twoja
wola), to złożysz pozew jeszcze raz.

[postolek]

Możesz nawet na rozprawie powiedzieć, że wycofujesz wniosek, albo
prosisz o zawieszenie na jakis czas, np.: 12 miesięcy. Ale najpierw
zastanów sie, dlaczego ten pozew złozyłaś. Jeśli mąż, tylko mówi a
nie robi nic, co wskazywałopby, że zrozumiał swój błąd zaieś po
prostu i udajcie sie do psychologa.
Wyrzuty masz zapewne niesłusznie, ale ja Cię akurat rozumiem.
Pomyśl, co doprowadziło Cię do złożenia pozwu. Jesli mą niczego w
sobie nie zmieni, wrócisz do tego, co było przed wyprowadzką. Same
słowa Twojego męża, że nie masz po co wracać, jesli w jakims tam
przedziale czasowym sie nie zdeklarujesz oraz szantazowanie Cię
dzieckiem, już BARDZO źle o nim świadczy.
Początki separacji zawsze sa trudne i to, co czujesz jest naturalna
reakcja, ale myśl rozwaznie. Co to za psycholog, który wzbudził w
Tobie wyrzuty sumienia???

Powodzenia.

[patrytka27]

mogę Ci odpowiedzieć z własnego doświadczenia:u mnie było podobnie-wurzuty
sumienia,poczucie,że jeszcze kocham i tak dalej...zdecydowałam się na pierwszej
rozprawie,że dam szansę-jest taka możliwość-zawieszenia na minimum trzy miesiące
a potem robisz co uważasz albo kontynuujesz albo wycofujesz lub czekasz rok i
wtedy zostaje umorzone postępowanie rozwodowe,jednak jeśli masz wątpliwości co
do rozwodu to daj szansę może Tobie się uda bo ja niestety doprowadzam sprawę do
końca ale teraz jestem pewna,że robię słusznie...pozdrawiam i życzę powodzenia

fotografie

[blenkitny]

Pamietam ze rozprawa w styczniu-nie pamietam kiedy?
Duzo tego czasu czy juz bardzo nie wiele Ci zostalo?

To jest tak;
jesienia Ty bylas usmiechnieta-maz niezrownowazony emocjonalnie.
Teraz jest na odwrot a o mezu nie piszesz wiele i do tego nie zachecam,
bo to tylko zniecheca Ciebie do myslenia wlasnego.

Twoja rozmowa z Nim teraz jest bez sensu-nie nadajesz sie
do rozmowy z mezem w tym stanie.

Wzialbym wyslany pozew.
Odzielilbym co napisalas Ty, co napisal adwokat.
Skupil na czesci Twojej. Jesli pewnych zachowan meza opisanych
w pozwie widzisz po miesiacu/-ach szanse na zmiane,
powiedzialbym na rozprawie o tym i ze na bazie tego
prosisz o mediacje, widzisz szanse na zachowanie rodziny.
Skonsultuj to z adwokatem, ktory bedzie Ciebie reprezentowal.

pozdrawiam

[lady501]

blenkitny napisał:

> Pamietam ze rozprawa w styczniu-nie pamietam kiedy?
> Duzo tego czasu czy juz bardzo nie wiele Ci zostalo?
Moja adwokat powiedziała, że pierwsza sprawa będzie w styczniu na
początku. Jest dziś 8 styczeń a ja nie dostałam jeszcze wezwania do
sądu. Dzwoniłam do sądu 30 grudnia, usłyszałam, że postanowienie
odnośnie kontaktów z dzieckiem musi się uprawomocnić, powiedzieli
mi, że sad nie wyznaczył jeszcze terminu pierwszej rozprawy.

> Twoja rozmowa z Nim teraz jest bez sensu-nie nadajesz sie
> do rozmowy z mezem w tym stanie.
To prawda zauważyłam, ze podchodzę do tego zbyt emocjonalnie i
praktycznie każda rozmowa kończy sie moim płaczem. Nie płaczę przy
nim żeby nie pokazywać łez a to wszystko przez ten cholerny list,
który namącił mi w głowie.
> Wzialbym wyslany pozew.
> Odzielilbym co napisalas Ty, co napisal adwokat.
> Skupil na czesci Twojej. Jesli pewnych zachowan meza opisanych
> w pozwie widzisz po miesiacu/-ach szanse na zmiane,
> powiedzialbym na rozprawie o tym i ze na bazie tego
> prosisz o mediacje, widzisz szanse na zachowanie rodziny.
> Skonsultuj to z adwokatem, ktory bedzie Ciebie reprezentowal.
Tylko pytanie czy adwokat mnie zrozumie. Może powiedzieć przecież
niech sie pani zdecyduje po co zawraca mi pani głowę.

Poza tym jest jeszcze jedna sprawa, którą chciałabym omówić. Adwokat
wysłała mnie do psychologa dziecięcego żeby napisać opinię na temat
dziecka, ta opinia będzie mnie kosztować 350 złotych. Dla mnie to
sporo pieniędzy. Zapytałam więc tej pani psycholog, jak ta opinia
będzie wyglądać czy z korzyścią dla mnie?; ona odpowiedziała że
będzie opisywała całą naszą sytuację i będzie z korzyścią dla
dziecka. Nie trzeba być mądrym, żeby wiedzieć, że dla dziecka
potrzebna jest mama i tata. Myślę, ze nie zdecyduję się na tą
opinię.
> pozdrawiam

[ask77]

A czy ten adwokat pracuje charytatywnie,że miałby ci tak powiedzieć?
Adwokat to doradca, który teoretycznie powinien znać się na działce
w której doradza i za to bierze pieniądze od klienta.
Poza tym radzę jeszcze raz wizytę u psychologa (innego).
Początki samotności są trudne.Początki są przepłakane. Czas jest
potrzebny. To jedyne lekarstwo.
Nie rób niczego wbrew sobie, ale nie licz na cud w związku z mężem.

dodam

[blenkitny]

Hej Lady
Mowiac o analizie pozwu, opisanych tam zachowan meza
mam na mysli analize czasu minionego-nie hipotezowanie
przed W. Sadem, ze maz sie moze zmieni.

Przeczytaj spokojnie, co napisalas w pozwie.
Adwokat powie jakie skutki prawne moze miec Twoja
ewentualna w tym duchu wypowiedz i tylko tyle.

Twoj psycholog, jesli w watkach caly czas to ta sama osoba
nie jest zly. Jego krytyka jest nieuzasadniona. Jego opinia
natomiast dla Sadu to zerowa wartosc dowodowa.
Tylko wprowadzenie do rozprawy cieplego klimatu i nic wiecej.

pozdrawiam