idę trudną drogą wybaczania i...

[varien]

..i zastanawiam sie, czy nie byłoby mi łatwiej, gdyby jednak nie podjął
decyzji o powrocie do nas (ja + 2 dzieci).
Jest to chyba najtrudniejsza rzecz, którą dotychczas przyszło mi zrobić.
W tej całej sytuacji - próbie odbudowania związku - nie jestem kobietą z
klasą. Wpadam niechcący na wspomnienia, np. oglądam zdjęcia, na których jestem
sama z dziećmi, bo on w tym czasie...
patrzę na niego, mówiącego "jesteście dla mnie najważniejsze", gdy jeszcze 2
miesiące temu ten sam człowiek, tymi samymi ustami mówił "ona jest miłością
mojego życia" [kochanka] i :
- krzyczę
- rzucam wyzwiskami, nie przypuszczałam że potrafię tak przeklinać
- trzęsę się cała ze złości, z emocji,
- wycofuję się z tej próby odbudowy, setny raz wnoszę sprawę o rozwód.
Po co to robię? Dlaczego nie potrafię wytrwać w danym sobie i jemu
postanowieniu? Dlaczego czas mija a ja zamiast zapominać odkrywam jakieś nowe
aspekty tej zdrady. Potrafię ni z gruszki ni z pietruszki przy całej rodzinie
nagle zadać mu pytanie: "co kieruje żonatym facetem, który zaczyna sypiać z
inną? Dlaczego robi plany z następną, mając żonę i dzieci?
Po co ja mu takie pytania zadaję? Daje mi to chwilową satysfakcję, jakbym
uderzyła, ale na dłuższą metę wykańczam tym siebie i jego.
On mi oczywiście na te zaczepki nie odpowiada, przytula do siebie i mówi, że
będziemy szczęśliwi, że jak minie czas to wszystko będzie dobrze.

Proszę o jakieś słowo wsparcia od kobiet, które wybaczanie mają już za sobą.

ps. zdania nie zmienię, więc nie ma co mnie nawracać, że "po co chcę być z
takim dupkiem?" Dlaczego? A, choćby dlatego, że swoją winę też w minimalnym
stopniu też widzę.

[aga240973]

Też próbuję odbudować swoje małżeństwo, zajrzyj na wątek "jak żyć po zdradzie z
konsekwencjami?", twoje zachowania są bardzo podobne do moich, ja też miewam
momenty zwątpienia,reaguję emocjonalnie,przywołuję niepotrzebne wspomnienia, i
choć wiem,że to w niczym nie pomaga,wręcz przeciwnie, to silniejsze ode mnie...
Ból straszny choć minęły 3 lata,ale nie możemy się poddać,rozwód to najprostsze
wyjście,to nie dla mnie. Pozdrawiam.

[varien]

Dla mnie rozwód też nie jest rozwiązaniem. Chociaż pozew złożyłam. Tak rzadko
jednak słyszę o tym, że komuś się udało. Większość ludzi jednak się rozwodzi,
tak wynika z moich obserwacji.

[zuza145]

a krochmalcie czu inni się rozwodzą- podjęłyście decyzję- moim
zdaniem jest sytuacja jest trudna podczas naprawiania- a wy się
zdecydowałyście- i chwała wam za to.
TeŻ bym chciała dostać szansę i spróbować napiawić co rozwalono.
Póki co- dajcie sobie trochę czasu.
Podobno naprawia się co najmnej tyle czasu ile się psuło.
Nooooo- teraz wam wracają złe wspomnienia- ale już macie plusa- bo
potraficie to nazwać- a wiedza- to dokonały początek.
Ja mam wiarę- że się uda- i że niestety więcej chyba zależy ( no
może inaczej) od strony skrzywdzponej.
Ale co by nie wyszło- wybaczyć lda właśnego dobra trzeba- ja nie
umiem opisać dokładnie etapu na jakim jestem- odnośnie wybaczania.
Jak mi się ułoży- to wam opiszę.
Pozdrawiam was serdecznie i cieszę się- że macie taką sznasę.
Nie dajcie sterowa ć sobą złości, żalowi i wspominkom.
Dajcie sobie trochę czasu.

[aga240973]

nie możemy ulegać stereotypowi,że większość ludzi się rozwodzi. Tym bardziej
pokażmy,że można inną drogą,że nawet takiego człowieka, który zawiódł na całej
linii,nie trzeba od razu skreślać,ale dać mu szansę...

[wielma]

Nam sie udalo i naprawdę warto. Złosci we mnie juz po latach nie
ma,ani takiego bólu, ale wciąż mnie czasem korci, by podrążyc temat,
jeszcze raz przegadac, maż to znosi spokojnie i cierpliwie, choc nie
jest mu łatwo powtarzac - "popelnilem bład", "byłem glupi".
Takie rozmowy sa dla mnie forma terapii, trzeba tylko bardzo uważac
by nie ranic - bo rany zostają w obu osobach i tej zdradzonej i
zdradzającej. A dla facetów świadomośc, że sie nie sprawdzili bywa
bardzo bolesna
Pozdrawiam

[sbelatka]

cóz, ja nie mialam okazji do wybaczenia... Zastanawiasz sie czy nie
byloby ci łatwiej gdyby nie podjąl decyzji o powrocie..
Wiesz, ja dzisiaj - po 2 latach od jego uczuciowego odejcia a rok po
rozwodzie - wiem, ze jest mi łatwiej.. I że nie potrafiłabym
zapomniec słow - ciebie juz nie kocham, kocham inna... WTEDY robiłam
wiele by go zatrzymac...
Nie udalo mi sie - i cóz... załuję, ze moje małżeństwo sie rozpadło.
Bo ja zawsze czułam sie w nim dobrze.
Ale kiedy mysle o tym jak mielibysmy życ dalej razem - to nie wiem...
Niektórym udaje sie powrócić. Możliwe nawet, ze czuja sie
szczęsliwi, bliżsi sobie.. jestem pewna, ze tak może byc.
Czy tak będzie u Ciebie - nie wiem.
Życzę Ci tego.. ale kurcze ta cholerna pamięc...

Mysle, ze mogę Ci napisac jedno - warto SPROBOWAC.. Albo sie uda - i
bedziesz z tego potem zadowolona. Albo nie - i będziesz zadowolona,
ze dałas Wam szanse.
I to jest wszystko co moge w tej sprawie napsac.
I moge tylko życzyc Ci siły.. I sugerowac żebyscie szukali pomocy
jako małżeństwo, zebys sama dla siebie szukala pomocy.. I żebyś
zadbała o dzieci.
Wieć zdecydowanie zniechęcam Cie do robienia scen pzry dzieciach,
wywlekania, drążenia... One żyją w ciągłym zagrożeniu. Oprócz sowich
uczuc poranionych musisz zadbac o poranione uczucia swoich mlodych.
I o ich zburzona poczucie bezpieczenstwa...
powodzenia

[naemi]

jak zdecydowałaś się na wybaczanie, to musisz powstrzymac się od
publicznego upokarzania go.
Wiem , ze to boli i jest to trudne, ale mija.

[joanna290178]

dziewczyny, a co to znaczy dla was wybaczyć?

[zuza145]

mieć zaufanie, nie musieć uważać ( czyli spodziewać się czegoś złego)
oddychać swobodnie, nie zatajać prawdy przy, umieć pomilczeć
bezmyślnie razem, odczytywać teksty wprost bez doszukiwania się
treści ukrytych.Mówić wprost bez potrzeby "specjalnego" dobierania
wyrażeń użytych.

Nie posiadać zakopanego głęboko żalu, brać pod uwagę przy
podejmowaniu decyzji.
Czuć się bezpiecznie przy- czyli normalnie .

Hm- odleciałam?
Hm- dążę do doskonałości powtórnej tylko.

[joanna290178]

No właśnie, tylko przecież wybaczyć to nie znaczy zapomnieć.. a czy
da się zrealizować (kiedyś) to co ty "zuza" napisałaś, pamiętając i
to tak jak w moim przypadku "wszystkie szczegóły".

Nigdy nie będzie już tak samo!! Bo w tym przypadku wybaczyć to
znaczy wrócić do tego co było kiedyś, nie wiem.... Czasem mam
wrażenie, że używa sie słowa "wybaczyć", a tak naprawdę nikt nie wie
jak to zrobić.
Mówią "musisz wybaczyć", ok tylko co to znaczy????

pozdr
A.

[varien]

wybaczyć to:
- nie mieć już tego bolesnego trzepotu serca na samo wspomnienie o...
- znaleźć jakieś wytłumaczenie, jakieś okoliczności łagodzące (ja tego
potrzebuję, jako osoba uwielbiająca definicje),
- pogodzić się z tym, uznać że czasem tak bywa i iść dalej, nie patrzeć za siebie,
- wybaczać to jest wejść w trend spadkowy negatywnych uczuć,
- uznać, że człowiek się myli,
- wbić sobie w końcu do głowy, że nie potrafią wybaczać tylko ludzie
perfekcyjni, którzy o sobie myślą jak o ludziach-bez-skazy. A z takimi ciężko żyć.

[zuza145]

hm- nie mieć trzepotu serca, nie wspominać ( a nie chodzi mi o
wspominki jak to fajowsko było- to co było to się zmyło) tylko
ogólnie- co prawda ja akurat ma tak że nie wspominam raczej- tak mi
się zrobiło zaraz po- wiem, wypieram.
Więc jak już mi organizm wprzestanie wymazywać- to będzie z
pewnością oznaka ozdrowienia.
Wybaczyć- znowu oddychać pełną piersią.

Ale muszę przemyśleć co napisałyście.
Aha- - tolerować obecnośc koło siebie.
Ja nie mogę- źle się czuję koło męża.
Fizycznie.
Hm- a może to też ma związek?
Ale jedno wiem- a za chińskiego zmuszać się nie będę- jak przyjdzie
pora- to mi ulży( wybaczę). Muszę być gotowa. Do wybaczenia


Lał- przeczytałam się- coś kręcę i mieszam.
To pozdrawiam- idę myśleć.

[joanna290178]

Może to rzeczywiście przychodzi samo, nagle, bez myślenia, wysiłku
czujesz, że "możesz oddychać".

Nie wiem, na razie ciężko jakoś w to uwierzyć

pozdr
A.

[bar.bar.a]

myślę że to pewnego rodzaju żałoba - po zwiazku, złudzeniach,
naiwności... I pewnie z rok trzeba ja przezyć, żeby dojść do siebie -
tradycyjne 4 pory roku. Wcześniej nie przejdzie, nie ma szans!

[mysz106]

witam, ja walcze juz 9 miesiecy, walcze z soba, walcze, zeby kazdego
dnia o tym nie myslec. Raz mi sie udaje lepir a raz gorzej. Ale
ciagle mam nadzieje, ze wreszcie mi sie uda. czytajac wasze
wypowiedzi szukam odpowiedzi na pytanie, ile to ma trwac. i tak
strasznie chcialabym, chociaz wiem, ze to nie mozliwe, zeby ktos mi
powiedzial to jeszcze potrwa tyle a tyle czasu. ale wydaje mi si,ze
niestety jednej odpowiedzi nie ma. A może jest? pozdrawiam

[joanna290178]

Ja walczę już rok, nie wiem ile to jeszcze będzie trwało. Raz jest
cudownie i nawet jestem szczęśliwa, a nagle te "głupie myśli" i
wyobraźnia, yyy.
Czasami mam wrażenie, że to nie minie. Chyba nie ma recepty.

pozdr
A.

[gorn73]

u mnie trwało ok. 4-4,5 roku. Z powyższymi symptomami :) teraz już
jest chyba ok...

[grasie1]

Varien, czy Ty opisałaś mój przypadek? Boże! też miotam się tak jak
TY.Nie potrafię sobie pomóc, nie daję rady, ale trwam z nim, bo
podobnie jak Twój tak też i mój mąż tuli mnie kiedy płaczę i mówi:
nie płacz, zrobię wszystko żebyś dłużej nie cierpiała. Wiem,że
żałuje tego co zrobił.Ale czy to nie za późno??
Boli, tak bardzo boli dusza, ciało,że chyba oszaleję.Wiem, że nie
mogę ciągle do tego wracać, bo to psuje to co powoli odbudowujemy,
ale na razie nie potrafię inaczej. Męczę się już 1,5 roku. Jak długo
jeszcze??? Mam tyle pytań,na które nie znajduję odpowiedzi.
Większość powie, żeby odejść.Nie umiem.Jestem słaba.Czuję się takim
zerem.

[neko.li]

Nie jest za pózno, jeżeli tylko Twój Varien mąż i Twój Grasia żałują, to nie
jest za pózno. Najważniejsze, że czujecie wsparcie z ich strony, że potrafią
przyjąć na siebie tę odpowiedzialność za Wasze huśtawki emocjonalne, że Was
wspierają... to naprawdę dużo znaczy... Mi tego brakowało, wybaczałam, bo
kochałam i chyba zbyt szybko chciałam powrotu normalności. Sama ze sobą męczyłam
się ze swoimi "dołkami", ból był i jest czasem do tej pory - fizyczny prawie,
ściskanie w gardle i mdłości. Po kilku latach zrobiłam głupią rzecz - odpłaciłam
tym samym. Tamten ból wcale nie odchodzi w zapomnienie, mimo, że sama postąpiłam
tak samo. Teraz znowu próbujemy odbudować nasz <związek?>.
Wierzę, że Wam się uda, trzymam za to kciuki z całego serca.
Grasie, nie jesteś zerem!! jesteś silna, bo tylko taka osoba podejmuję próbę
wybaczenia.

[varien]

Grasie, Ty piszesz o ważnej rzeczy, o honorze. Jakbym odeszła to byłoby to w
pewnym sensie łatwiejsze. Ocaliłabym honor. Pokazałabym, że nie można w żaden
sposób zaakceptować tego, że nas zostawił.
Ciężko by mi było samej z dziećmi, wiem, ale w pewnym sensie łatwiej.
Boże, dzisiaj znowu mam jeden z tych ciężkich dni.
Muszę zająć czymś myśli, wracam do pracy.
Oszaleję.

[cirri1974]

To się wydarzyło w listopadzie. Dowiedziałam się. Został ze mną.
Potem w grudniu znalazłam znowu smsy. Mówił, że to trudne tak z dnia
na dzień. Ona jest młoda, natarczywa. Potem w kwietniu przyznał się,
że ona go szantażuje. Albo jej wynajmie mieszkanie na rok, albo ja
się dowiem o wszystkim. O czym jeszcze mogłam się dowiedzieć?
Mamy 3,5 letnią córkę. Jestem w 4 miesiącu ciąży.

Znów dopadła mnie deprasja. Wczoraj i dzisiaj. To koszmar. On chyba
przestał to rozumieć. Albo był zmęczony i nie miał siły rozmawiać...
jest mi tak ciężko. On deklaruje - kocham, on jest mi obojętna...

Trochę sama zaczęłam tę grę. Od dawna podglądam ja na naszej klasie.
Ona nas też. Wyścig na zdjęcia. Jest 9 lat ode mnie młodsza... jak
dla mnie pojebana emocjonalnie. Histeryczna. Ale z fantazją
i 'energią' której mi było czasem brak.

Zaczęłam podglądać ją jako Cichy Wielbiciel - wiecie, widziała, że
ją podglądam. Napisała maila do Cichego Wielbiciela. Dobrze bawiłam
się widząc jak się wkręca. Podała mi swój numer telefonu, maila,
Wiem, gdzie pracuje, co lubi jeść. Wszystko napisała nieznajomemu MM.
Te maile trwały parę tygodni. Dodam, że ona cały czas mieszka ze
swoim kolesiem. Jak było mi go szkoda.... i siebie.
Najśmieszniejsze jest to, że ona wcale tego flirtu nie uznaje za
zdradę a ja wiem, że gdybym chciała, natychmiast poszłaby ze mną do
łóżka. Ździra. O tej całej korespondencji wiedział mój mąż. Też się
dobrze bawił. Chyba mu pokazałam, że to ździra.
A tu po paru tygodniach od tej zabawy, znów dopada mnie depresja. Że
jestem gorsza... choć wiem, że nie.

Tka trudno jest nie wchodzić na nk i nie oglądać jej zdjęć. To
masochizm?

Dlaczego nie skupiam się na moim drugim dziecku.. dlaczego nie
doceniam jego czułych gestów, prezentów, kwiatów. Wiecie, on mnie
wprawiają w zakłopotanie.... dlaczego tak trudno się wszystkim
cieszyć.

[justyna.pie]

U mnie dopiero minął miesiąc...Boli jak cholera.Trwało to ok.8
miesięcy.Kiedy zaczęli się spotykać byłam w 6 miesiącu
ciąży.Najwspanialszy okres w moim życiu zmienił się w
koszmar,myślałam,że gorzej być nie może.Ale jak to można się
pomylić...Starałam się być spokojna ze względu na
dziecko.Myślałam,ze coś się zmieni po jego urodzeniu.Przyszedł na
świat nasz synek,zdrowy i śliczny.Świeżo upieczony tatuś szalał z
radości...i nadal spotykał się ze swoją kochanką.Wtedy już przestał
się ukrywać,kombinować.Znikał u niej na noce i weekendy.Zrobił się
chamski,arogancki,agresywny.Mnie traktował jak
przysłowiowe "przynieś,wynieś,pozamiataj".Zostałam sama z malutkim
dzieckiem,po CC, rodzice daleko,nie miał mi kto pomóc.Wtedy
postawiłam ultimatum-musi się zdecydować.Wybrał mnie,choć oczywiście
z nią spotykał się na boku.Będąc czujna,wychwyciłam to
kombinatorstwo w miarę szybko.I znów postawiłam ten sam warunek.
Teraz dopiero widzę jakieś efekty.Mąż zmienił się o 180 stopni na
plus oczywiście.Z nią rzekomo zerwał wszystkie kontakty.I niby
wszystko zmierza ku lepszemu,ale...jest tyle rzeczy,które tak
przeszkadzają...
Po pierwsze,to,że nie spotyka się z kochanką,to wersja mojego męża.A
może tylko dobrze się teraz z tym kryje ? Może nadal się
spotykają...Na razie dewiaguję,ale myślę,że dla własnego spokoju
będę musiała to kilka razy sprawdzić dla spokoju własnej
duszy.Pocieszające jest to,że generalnie swój wolny czas poświęca
mnie i małemu,przebywa w domu itd.
Po drugie-mój mąż uważa,że skoro on zakończył tamten etap,to ja
powinnam wspaniałomyślnie mu wybaczyć i zapomnieć o wszystkim,zaufać
i we wszystko wierzyć.Tylko jak to zrobić,przecież nie jestem
robotem bez uczuć.Mam straszny żal o to wszystko,co się działo,kiedy
byłam w ciąży a on mnie zdradzał,kiedy mały się urodził a on myślami
był przy tamtej,kiedy leżałam z dzieckiem w szpitalu a on spędzał z
nią noce...Dużo mam tych żali, może częściowo dlatego,ze pewne
tematy sama "wydrążyłam" podsłuchując kilka jego rozmów.Czasami może
nieświadomość jest lepsza...ale ja niestety mam taki paskudny
charakterek,który każe mi pewne sprawy "drążyć". Kiedy próbuję
czasami o tym mówić,słysze tekścik o tym,że wywołuję w niego
poczucie winy-standard.Bo przecież ja sama zapracowałam na to,żeby
mnie zdradził.Czyli wina jest generalnie moja-i po co ja się odzywam?
Czasami udaje mi się nie myśleć o tym,co się stało.Wymazuję ten etap
na chwilę i jest nieźle.Jesteśmy we trójkę i nie ma tych "złych"
miesięcy.Ale czasami to wszystko wraca,czasami w zupełnie
nieoczekiwanych sytuacjach.Generalnie robię dobrą minę do złej
gry,uśmiecham się,mimo,że wszystko w środku płacze.Pocieszam się,że
kiedyś powinno być lepiej,no chyba,że zbraknie mi siły na to
wszystko.
No i po trzecie-ten koszmarny bark zaufania...Ja mu nie ufam,nie
wierzę.Tysiąc razy kłamał patrząc mi prosto w oczy,przysięgał...Na
razie nie potrafię mu zaufać,ale czy tak będzie nadal?Nie wiem...
NA razie próbuję się pozbierać,w dzień usmiecham się,w nocy
popłakuję w poduszkę.Nikt nie powiedział,że będzie lekko,ale nie
myślałam,że aż tak ciężko :-(

[kika64]

Nie wiem czy jeszcze zdążyłam, ale myślę, że mogłabym Ci pomóc! Jestem tą osobą,
ktora wygrała! WYGRAŁAM dziewczyny! Uwierzcie ,było ciężko ale sama sobie
pomogłam i mogę się tym podzielić z innymi. Jest jeden warunek: musicie go kochać!

[marlena_mill]

i własnie z tym jest problem, ja chyba już nie potafię! po tym
wszystkim co przeszłam... coś się we mnie wypaliło, coś się
skończyło. Zdaję sobie sprawę, ze jeżeli moje małżeństwo w ogóle
przetrwa to juz nigdy nie będzie tak jak przedtem.

[kika64]

Może to co napiszę podniesie Cie na duchu. Pamiętaj puki człowiek żyje może
walczyć i sie nie poddawać. Ja byłam w tak beznadziejnej sytuacji, że na 99
procent to był koniec mojego małżeństwa. A jednak zatrzymałam ten pedzący pociąg
i dziś jestem szcześliwa jak nigdy. 7lat po! Pamiętaj tylko sama możesz sobie
pomóc ale bedzie bolało.
Dziewczyny bądżcie dzielne nie dajcie się jakimś złodziejkom, które niby nic nie
chcą ale kradną Wasz spokój, Wasze życie!rujnują Wasze szczęście i szczęście
Waszych dzieci!

[aalwica]

A ja się chyba poddałam, chociaż sama nie wiem jak to nazwać. Moje małżeństwo
nadal trwa, mój mąż nadal się nie przyznaje, chociaż on wie że ja wiem, no i
dobrze, to jego wybór. Niby jest miło i kulturalnie, ja kocham męża, rozmawiamy
ze sobą, raczej służbowo i to byłoby na tyle. Postanowiłam być twarda, nie
proszę, nie daję kolejnych szans, nie ma już czułości, ja nie robię wymówek, nie
jestem uszczypliwa (od dwóch dni), chcę żyć swoim życiem, a mąż niech żyje
swoim. Zdaję sobie sprawę, że to małżeństwo nie ma dalszych szans, ale to jest
wybór mojego męża, to on chce je sztucznie podtrzymywać. Grunt, że ja mam dla
kogo żyć. O dziwo, cała ta sytuacja sprawiła, że nabrałam większej pewności
siebie, a kiedyś może będę się z tego śmiać...

[kika64]

Masz rację, będziesz sie kiedyś śmiać! Ale długa droga dziewczyno przed Tobą.
Trzymam kciuki za Ciebie i Inne.Któraś z dziewczyn pytała jak długo to boli?
Sama wiem, że nie przejdzie szybko , u mnie potrzebne były 2 lata.Minęło już 7
te pięć to najpiękniejsze lata w moim życiu.
Wiem jedno na 100 procent nie wyobrażajcie sobie ich w łóżku. Może być coś np.
śmiesznego. Ja wyobrażałam ich sobie na spacerku, ona w czerwonym płaszczyku,
włos rozwiany, obcasiki a on o głowę niższy.Nie nadążał za panienką.No i jak tu
się nie śmiać, jak teraz po latach tylko to pamiętam. Tej panienki, łup, łup i
truchcik obok.

[marlena_mill]

każdy przypadek jest inny... mój sie przyznał i był szczery aż do
bólu, co sprawiło że konsekwencją tego jest to, ze raczej go
nienawidze niż kocham. mam poczucie osoby odrzuconej, gorszej i
niekochanej. Postanowiłam to wszystko przetrwać ale coś nie widze w
tym głebszego sensu, męczę się z nim. On pomimo tych wszystkich
strasznych rzeczy, jakie mi powiedzial nie chce słyszec o rozwodzie,
dziwi mnie to. jeśli kocha sie kogoś innego to dlaczego nie pozwala
się odejść komuś na kim ci nie zależy ? może robi to dla dzieci ?
może z innych powodów, w kazym razie nie rozmawiamy o tym, a kiedy
pytam odpowiedzi brak.
Czasami wydaje mi się, ze ludzie po prostu sami nie wiedzą czego
chcą. Chcę miec ciastko i zjeśc ciastko. Chca mieć wszystko nie
licząc się z nikim i niczym.Taki egoizmi i niedojrzałość emocjonalno-
uczuciowa. może kryzys wieku średniego?

[igmorek]

W większości tych wypowiedzi odnajduję swój ból. Wciąż retoryczne, naiwne
pytanie DLACZEGO? Dlaczego zrobił to mój mąż, dlaczego zrobiła to z nim znana
przez nas oboje młodsza od niego o 11 lat dziewczyna. Spotykali się przez 1,5
roku, on urywał sie z domu na spotkania z kolegami po których do niej jeździł po
odebraniu sms-a. Podobno tylko wtedy jak był pijany. Druga zdrada była z
koleżanką z firmy na spotkaniu integracyjnym. Podobno tylko raz i byli też
pijani.Przez cały okres naszego małżeństwa mówił, że zdrada jest ostatnią rzeczą
jaką by mi zrobił, m.in. dlatego ze jest nieśmiały.Powiedzial mi o tym wszystkim
wczoraj. JAK TERAZ dalej żyć????

[alimac33]

Jestem po świeżo odkrytej czwartej zdradzie, związek nasz trwa
cztery lata, ironia prawda jedna panienka dodatkowo na rok, mój
partner co teraz wiem nałogowo przeszukuje wszystkie portale
randkowe i tam szuka towarzyszki, nie wiem sama dlaczego na początku
mu wybaczałam...
Ja niedawno usłyszałam,że zrobił to dla nas aby mi uświadomić jak
bardzo jesteśmy dla siebie ważni...

[marlena_mill]

Czwarta zdrada ? to jakiś horror !!!
Nie chce być złą wyrocznią ale to nie rokuje żadnych nadziei moim
zdaniem. Ja nie moge uporac sie z pierwszą po kilkunastu latach
małzeństwa. Jeżeli dowiedziałbym się o kolejnej to nie wytrzymałabym
z facetem ani dnia dłużej. Może i tak będzie... ale moje zdrowie
psychiczne i mój spokój wewnętrzny byłby dla mnie najważniejsze.
Dziewczyny pomyślcie o sobie, może będac dalej w takim związku gdzie
ktoś nas cały czas krzywdzi zamykamy sobie nowa droge życia bo
przeciez możemy spotkac kogoś naprawdę wartościowego. A tak to
dajemy ciągle takie ciche przyzwolenie zdrajcom, ty zdradzasz a ja
ciągle z toba jestem... czyli możesz robić wszystko ja i tak
to "akceptuję" wybaczając i wybaczajac w nieskończoność...

[dagi80]

A ja myślałam że tylko ja tak przezywam, że pewnie inni jakoś radzą sobie i jak postanawiają zostać to nie ma wypominania tylko żyje się dalej z bólem w sercu ale spokojem ducha męża. ktoś mi powiedział, że jak będe dalej to drążyć to ja rozwale to małżeństwo, ale czy jest jeszcze co rozwalić? Czy to znaczy że mam się zamknąc, dać mu przyzwolenie bo juz nie boli już nie cierpie rób dalej bo to spłynie po mnie jak po kaczce. Nie umiem, nie potrafie. On się wścieka że wciąz wracam do przeszłości, że zadaje pytania które do niej nawiązują typu: a na pewno nie masz innego konta pocztowego wtedy miałeś itp. Chciałby życ dalej nie wspominając a jeśli ja cierpie mam robić to tak żeby nie burzyc jego spokoju. Boli jak cholera, najgorszy jest ten brak zaufania i wiary w jego słowa i czyny, bo niby dlaczego mam wierzyć że teraz mnie kocha skoro wtedy też mówił a był z nią. Wiem mam wierzyć bo inaczej się wykończe zadręczając ale cięzko jest zagłuszyć te głosy zwątpienia i stachu w głowie.

[dagi80]

mam dól dochodze do granic obłedu. Boje się odezwać bo myśle że wtedy on żałuje że został, że z nią byłby szczęsliwszy a jak nie wytrzymuje już napięcia i coś powiem, głownie są to drobiazgi typu a ja chciałam żebyś mi powiedział to a nie tamto, albo dlaczego nie odpisujesz dokładnie na smsa to on się wścieka że mam wymagania itd. Czy jest sens w to brnąc? może jednak to skońcone a my ratujemy trupa?

[marlena_mill]

i chyba własnie dlatego to jest ta najtrudniejsza droga, bo
chciałabyś to drążyć, drążyć aż wszystko wydrąszysz do dna. Ale tak
sie nie da. Jeśli juz jestes na tej drodze to musisz potrafić
przemilczec to do konca...nie powarać do tematu,tak mi sie wydaje...
choć ja mam tak samo jak ty !!!!

podziwiam

[storczykova]

rozumiem, że masz dzieci i dla nich potrzebni sa oboje : mama i tata.
ja osobiście bym go walnęła, tak, żeby zobaczył gwiazdy a potem bym
przytuliła i rzekłabym : nie martw się, bedziemy szczęśliwi, jak
minie czas, to wszystko będzie dobrze. I tak kilka razy, żeby
chodził z połamanymi żebrami albo czym innym.

[martusss1]

Jak Ci sie udało??? Smiejesz sie z tego i jestes szczesliwa???
Jak??? U mnie tak jak u wszystkich,masakra!

[mmilky11]

dzieci- to jest odpowiedz...

[martusss1]

Mam dziecko,male dziecko i dlatego jestem z nim,ale to nie znaczy,ze
jest o.k! Nie wybaczylam,nie jest mi z tym dobrze,nie radze
sobie,jest ciezko....Dziecko,a gdzie ja w tym wszystkim???

[alessia27]

Wybaczyc mozna wszystko trudniej zapomniec.


♥ Macius 10.05.2002

[squaw33]

nie myśl o tym!
Jesli on szczerze żałuje i szczerze chce sie poprawic daj mu szansę!
Jeśli to oszust i znowu zacznie Cię zdradzać rzuć go.

Ja byłam w każdej sytuacji, wybaczyłam zdradę, nigdy się tym nie dręczyłam.
Ale jak sama zaczęłam zdradzać, to był koniec. Odeszłam.
On nie udźwignął tego, były kurwy i szmaty i rękoczyny po nocy. To był gwóżdź do trumny. Wtedy marzyłam wyrwać się najszybciej jak się da, bo i tak go nie kocham.
A teraz jestem szczęśliwa i sama, i żaden facet i strach czy mnie nie zdradza, nie zaburzy mojego samopoczucia na dłużej niż dzień, no może dwa.

[zamszowa]

polecam pomoc profesjonalną, to znaczy u psychologa. wybaczanie to długi proces
i to co przezywasz jest zupełnie normalne. rozmowa z kims kompletnie z zewnątrz,
kto cie nie ocenia może być bardzo pomocna.