Strategia ofiary

[ani.chybi]

Być może sie mylę, lecz wydaje mi się, że strategia ofiary jest
dominującym sposobem radzenia sobie z rozwodową traumą. Niesie
korzyść otrzymywania współczucia i wsparcia. Pozwala na przerzucenie
całej winy na barki byłego współmałżonka, a więc zachowania
nienaruszonego obrazu własnej osoby.
Przyjęcie takiej postawy na dłuższą metę przynosi jednak więcej
szkód niż pożytków. Zainteresowanie otoczenia ofiarą przeradza się w
znudzenie i zniecierpliwienie, w efekcie czego cierpiąca osoba może
popaść w izolację.
Co ważniejsze - bycie ofiarą zasklepia w bólu rozpamiętywania
doznanych krzywd, a to skutecznie odbiera energię, żeby zacząć
tworzyć nowa jakość życia. Jeśli jeszcze wziąć pod uwagę, że
odwracanie wzroku od siebie to niemożność wprowadzenia korekt, które
być może zaważyły w jakimś stopniu na jakości związku, należałoby
powiedzieć, że po koniecznym okresie na przeżycie żalu i bólu nad
doznaną krzywdą trzeba jak najszybciej opuścić pozycję ofiary.

[mola1971]

"Każdy umie cierpieć - to ludziom przychodzi najłatwiej - najtrudniejszą i
najambitniejszą rzeczą w życiu jest osiągnąć szczęście."
Paulo Coelho

Nic dodać, nic ująć.

[sbelatka]

z przyjemnością będę obserwować ewentualną dyskusję w tem temacie
nie sądzę ani.chybi żebyś znalazła tutaj wiele zrozumienia dla
Twoich idei..

ale może się mylę..
oby

[emma_ja]

ani_chybi to chyba moje alter ego
czytajac twoje posty odzyskuje wiare w rozumnych ludzi

obawiam sie jednak, ze na tym forum nie spotkasz sie z milym przyjeciem

niestety latwiej jest zrobic z siebie ofiare anizeli sie sobie przyjrzec
krytycznie, przyznac do bledow

trwanie na pozycji ofiary odbiera wg mnei jedno- szanse na pozytywne zmiany

panie daja sobie prawo do cierpienia i nienawisci, ale niestety unikaja
autorefleksji a co za tym idzie nie sa w stanie wykorzystac zlych doswiadczen
ani zrouzmiec dlaczego oraz po co- zlo (?)je spotkalo

powielaja zle wzorce, a co za tym idzie pewnie odnosza kolejne porazki a zatem
bardziej nienawidza mezczyzn, nie ufaja im

i odbieraja sobie szanse na szczescie

niestety na tym forum dominuje postawa- " jedyny moj blad?bylam za dobra"....

smutne, ale ja tu widze wiele nienawisci i zlosci, frustracji
zadnych zas konstruktywnych wnioskow, madrosc zyciowej

[sbelatka]

emma
każda generalizacja jest obarczona błedem - także ta, ze żadnych
konstruktywnych wniosków.. itede

z tym co piszesz o pozostawaniu w skórze ofiary się zgadzam
calkowicie

ale mysle, ze dla wielu kobiet Twoje słowa oceniające ich
postepowanie mogą byc raniące lub wywoływać poczucie krzywdy czy
jakoś tak

myśle też, ze warto pokazywać innym to co może im pomóc
ale zdecydowanie należy powstrzymywać sie od oceniania - bo z tego
naprawdę niewiele wynika

[emma_ja]

zgadzam sie, tyle ze nie da sie uniknac generalizowania
nie sposob kazdego przypadku rozpatrywac z osobna

poza tym kom komentarz nie dotyczy wszytskich opuszczonych kobiet a jedynie
tych, ktora takie postawy wykazuja
a sledzac to forum- jest ich zbyt wiele jak dla mnie

ja nie watpie w madre kobiety!

ale na tym forum-madrych glosow- ktore budzilyby moj szacunek- prawie wcale-
niestety

moj glos takze stad, ze niejednokrotnie juz zastanawialo mnie dlaczego ciekawe,
nieatakujace, wartosciowe posty przepadaja doslownie

za to w cenie sa krwawe jatki i ujadanie na odchodzacego meza

takie niestety mam obserwacje
wiec jak pisalam unikam tego forum bo jest ponure...

sbelatka napisała:

> emma
> każda generalizacja jest obarczona błedem - także ta, ze żadnych
> konstruktywnych wniosków.. itede
>
> z tym co piszesz o pozostawaniu w skórze ofiary się zgadzam
> calkowicie
>
> ale mysle, ze dla wielu kobiet Twoje słowa oceniające ich
> postepowanie mogą byc raniące lub wywoływać poczucie krzywdy czy
> jakoś tak
>
> myśle też, ze warto pokazywać innym to co może im pomóc
> ale zdecydowanie należy powstrzymywać sie od oceniania - bo z tego
> naprawdę niewiele wynika
>

dwa posty niby o tym samym

[nangaparbat3]

tekst Ani.Chybi - mądry, Emmy - wrednawy.

[emma_ja]

wrednawy bo niezgodny z jedyna sluszna ideologia tu panujaca
a jak wiadomo kobiete porzucona nalezy glaskac po glowce , dajac jej prawo do
zlosci- chocby byla ostatnia suka i swoja zloscia niszcyzla wszytsko wokol( i
nie uwierze ze to tylko slowa padajace na forum...jesli ktos tak mysli to o na
codzien postepuje wg tego co mowi..)

post dzisiejszy pani ktorej zle bylo z mezem-wiec zaszła w ciaze a ten dran maz
chce rozwodu z orzeczeniem winy- dziesiatki solidarnych odpowiedzi, porad...choc
kobieta to jakas materialistka, do tego zmanierowana

post faceta, ktory chce odejsc od zony do innej- zwyzywany, pouczany, mieszany z
blotem

hipokryzja i jednostronnosc tego forum jest niesmaczna
i dlatego wlasnie nie widze powodu owijac w bawelne

a tym bardzfiej delikatnie sie wypowiadac o mamusi, ktora kaze dziecku nowa
kobiete ojca nazywac dziwka i zdzira
ja bym jej odebrala prawa do dziecka

wrednawe to za byle zony...a nie osoba, ktora smie to zauwazyc

na szczescie w swoim otoczeniu nie posiadam...a jad szkodzi glownie tym ktorzy
go tocza
agresja tutaj plynie od tych "biednych porzuconych" glownie...

wyjatkowo wredne jest skrytykowanie takiego zachowania....

[nangaparbat3]

No cóż, kobiety wiążące się z żonatymi panami nie cieszą się tu
wielką estymą ani sympatią - dziwi mnie, że Ciebie to dziwi.
Dziwi mnie, że nie dostrzegasz różnorodności opinii wypowiadanych na
tym forum.
Dziwi mnie Twoja zajadłość wobec porzucanych żon - pieknie dająca
się porównać z zajadłością ich samych w stosunku do neksi. Naprawdę,
żadnej róznicy.
Podejrzewam, że jakąś kobietę skrzywdziłaś, i z tym nie potrafisz
sobie poradzić. Nie współczuję.
I to mówię ja, Nanga, zaprzyjaźniona z Next mego Ex.

[mola1971]

nangaparbat3 napisała:
> I to mówię ja, Nanga, zaprzyjaźniona z Next mego Ex.

Nanga, toż to koszmar senny każdego faceta )))
Nie ma chyba większej 'zemsty' w białych rękawiczkach )))
Ten Twój ex pewnie dwoi się i troi chłopina Aż mi go żal ))

[emma_ja]

mam taka obserwacje

niestety madre posty, konstruktywne slowa sa na tym forum lekcewazone
pomijane, brak zainteresowania

wystarczy aby pojawil sie post meza chcacego porzucic zone...
setki nienawistnych komentarzy- wojna...jakby pojawila sie dlugo wyczekiwana
okazal wylac cala nienawisc, frustracje, zlosc...

obraz budzacy moja niechec, to forum nie jest miejscem pomocy...nauki
wychodzenia z kryzysu...jest spektaklem nienawisci , niestety prymitywnego a do
tego usprawiedliwianego na wszelkie spoosby

czesto pada- mamy prawo...

ja mam watpliwosci czy tak powinno to wygaldac...i czy komukolwiek moze pomoc
takie podejscie do sprawy.

jak funkcjonuja takie rodziny po rozwodzie?w jakiej atmosferze chowaja sie
dzieci ? czytajac- nawet nie chce myslec...

smutne
ale swiadczy chyba o kondycji wielu osob

nie lubie tu zagldac tak naprawde
za duzo tu zlosci i nienawisci
obrzuca sie nia nawet tych, ktorzy smia skkrytykowac czy chocby zasugerowac inne
podejscie do sprawy...
nie chce myslec z czym spotyka sie w takim razie byly maz....

[mola1971]

Emma, za bardzo generalizujesz wg mnie. To jest szczególne forum i szczególna rolę pełni. Jedni tu wylewają żale ZAMIAST wykrzyczeć je prosto w twarz exowi/exi. Chyba to lepsze niż wojna w realu? Inni już ochłonęli, zrozumieli że za każdym nickiem stoi żywy człowiek i zaczynają prowadzić merytoryczne dyskusje. Są też tacy, którzy tylko czytają.
Zauważ też, że w każdym wątku są RÓŻNE zdania. Owszem są takie buchające złością i chęcią zemsty, ale są też pełne zrozumienia lub po prostu rzeczowo - nieoceniające. I od każdego z nas zależy co widzimy lub co chcemy widzieć.
Do tego zapominamy o jednaj bardzo ważnej rzeczy - to jest przekaz pisany. Nie słyszymy tonu głosu osoby piszącej. A od tego dużo zależy. Można 'kocham cię' powiedzieć w taki sposób, że obdarowana tym wyznaniem osoba ucieknie gdzie pieprz rośnie, można też 'nienawidzę cię' powiedzieć takim tonem głosu, że dla drugiego człowieka będzie to wyznanie miłości.
Nie odważyłaby się na podstawie postów piszących tu ludzi tworzyć swoją wizję ich małżeństw czy osobowości.
A o atak śmiechu mnie przyprawia, gdy ktoś do innego forumowicza lub w tzw. powietrze stwierdza 'nie dziwię się, że mąż/żona cię zostawił/a' To jest dopiero rzeczowy argument Na szczęście takich forumowiczów jest mało.

[zabelina]

emma_ja napisała:

> mam taka obserwacje
>
> niestety madre posty, konstruktywne slowa sa na tym forum lekcewazone
> pomijane, brak zainteresowania

Z czego Ty to dziewczyno wnioskujesz to naprawdę nie umiem odgadnąć...
>
> wystarczy aby pojawil sie post meza chcacego porzucic zone...
> setki nienawistnych komentarzy- wojna...jakby pojawila sie dlugo wyczekiwana
> okazal wylac cala nienawisc, frustracje, zlosc...

Z postów tego pana aż bije kompletna niedojrzałość. Przez lata nie próbował współtworzyć swojego związku, a teraz najlepszą metodą wydaje mu się ucieczka w związek z inną kobietą, w którym prawdopodobnie będzie powielał popełnione w pierwszym związku błędy.

> nie lubie tu zagldac tak naprawde
> za duzo tu zlosci i nienawisci
> obrzuca sie nia nawet tych, ktorzy smia skkrytykowac czy chocby zasugerowac inn
> e
> podejscie do sprawy...
> nie chce myslec z czym spotyka sie w takim razie byly maz....

Mój mąż chyba raczej nie ma na co narzekać i szkoda, że nie zauważasz ciepłych słów, które również pojawiają się na tym forum
P.S. Odradzałabym Tobie generalizowanie.

[kasiapfk]

Emmo, ja też się z Tobą nie zgadzam, za to z ani.chybi znowu mi po
drodze.
Moim zdaniem faza ofiary może niektórym pomóc, pod warunkiem, że to
faza chwilowa. Potem warto rozeznać się w sobie, swoich uczuciach,
dostrzec swoją odpowiedzialność za rozpad związku i pochylić nad
sobą, w takim dobrym rozumieniu: Co ja mogę zrobić ze swoim życiem,
by było dla mnie i moich bliskich lepsze.
A to wymaga wysiłku. Nie każdy ma w sobie siłę, by ten wysiłek
podjąć.
I to też należy zrozumieć.

Kaśka optymistyczna

[lima]

> porosze spojrzec za to jak dobrze ma sie watek o panu chcacym porzucic zone


chciałam łaskawie zauważyć, że tenże pan o wszystko co złe obwinia żonę, ON
SAM tkwi sobie wygodnie w pozycji ofiary, chcąc odpowiedzialnością za swoja
zdradę i kilkanaście lat bezwolności, obdarzyć tą straszną żonę, którą ma na
stanie, dla której "ulepszenia" nawet dwoje dzieci zdiełał . Samo
wyalienowanie żony z układu i wstawienie w to miejsce kochanki JEGO problemów
nie rozwiąże. Tylko ,zanim on to zrozumie to rozpęta wojnę z żoną i zrobi cyrk
dzieciom a może nawet strzeli samobója sobie włażąc pod pantofel obrotnej
kochance alter-ego żony. Jak na razie żadne więzi między małżonkami nie ustały
trwale. Ten kto chce się rozwieźć robi to, przemyślanie i konsekwentnie
odchodząc z życia drugiej osoby i
uzgadniając warunki podziału. Bo rozwód to KONIEC małżeństwa i już nie będzie
można toksycznej energii z współmałżonkeim przetaczać w te i wewte. Ten kto
chce znaleźć koniecznie jakiegoś innego "winnego" by tylko nie zmierzyć się z
samym sobą i samemu decyzji nie podjąć - oczernia żonę/męża ale czeka by to ta
druga strona podjąła za niego ostateczną decyzję
choćby o oddzielnej półce w lodówce. bo pozycja ofiary jest wygodniejsza niż
wzięcie odpowiedzialności za swoje czyny. Do pewnego momentu. Potem trzeba z
nawiązką zapłacić i z tego się rozliczyć.


> ja mam watpliwosci czy tak powinno to wygaldac...i czy komukolwiek moze pomoc
> takie podejscie do sprawy.

to jest forum otwarte. A nie gabinet psychologa który obowiązkowo ma usłużnie i
miło obsłużyć klienta zamieszczającego tu wątek, ani nie kancelaria adwokata
gdzie należy podawać klientowi gotowe rozwiązania na bezbolesne wyautowanie
współmałżonka i wieczną idyllę po.
Każdy wchodzi na własną odpowiedzialność.

byli mężowie spotykają się z tym samym z czym byłe żony z toksycznych
długotrwale chorych związków. bo to od człowieka zależy jak się zachowuje,
przyzwoitość nie jest przypisana jednej płci. bardziej gadatliwość, i nawet
lepiej gdy upust złych emocji nastąpi tutaj bo na real już będzie mniej
energii, czemu nie. zachęcam niektórych panów do pisania tu, zamiast
praktykowania wyżywania sie w
realu na żonach którym się odchodzić zachciało

każda wypowiedź cos wnosi.
i mądry i uważny czytacz z niej coś dla siebie wyniesie na przyszłość, a z
głupim to można gadać i miesiąc z różnych stron poszturchując problem, a i tak
nie załapie co się mu chce przekazać.
nie każdy chce się rozwijać i strategie życiowe zmieniać.

[sonia_30]

Takie uogólnienia niczemu nie służą. Ostatnimi czasy na forum
pojawiło się kilka postów Panów (min 4). Burzliwą i rzeczywiście
momentami nieprzyjemną dyskusję wywołały posty tylko jednego z nich,
co zaprzecza Twojej teorii, że każdy pan noszący się z zamiarem
zostawienia żony, niezależnie od tego jaka ta żona jest, zostanie
podrapany, zakrzyczany i obrzucony błotem.

[zabelina]

Ani.chybi, podziwiam za trafność myśli i umiejętność ich formułowania

[tiny54]

po przejściu okresu żałoby ,co jest naturalne po stracie ,(a dziwne byłoby gdyby
nas to nie bolało ),należało by w koncu wytrzeć nos -" tragedia ,ktora za długo
trwa zaczyna być śmieszna" - nic dziwnego ,że wszyscy mają nas dosyć ,a wszelka
pomoc ,nawet ta najlepsza ,polegająca na wysłuchiwaniu nas ,nie daje efektow
,więc "pomaganci" czują się znużeni ,bezradni.
Zgoda ,zgoda ,że nadużywanie czyjekolwiek cierpliwości ,czyli pozostawanie w
roli ofiary nie jest dobrym wyjściem ,ale czy to zawsze jest zamierzone?.
Tylko - kto powiedział ,kto powie ile mamy cierpieć ,kto określi ile mamy czuć
radość , kto nam powie z czego mamy się cieszyć ,nad czym ubolewać,na emocje nie
ma rady.
Osobie cierpiącej nie udziela się porad typu "weź się za siebie" ,leżącemu na
grypę nie każe się skakać do zimnej wody.
Za to nawet cierpiący wyczuć może ,kiedy należy ,jeśli się cierpi dostatecznie
długo ,odejść w knieje .
Lub odejść na terapię.

[mola1971]

tiny54 napisała:
> Za to nawet cierpiący wyczuć może ,kiedy należy ,jeśli się cierpi dostatecznie
> długo ,odejść w knieje .
> Lub odejść na terapię.

Można też, po mądrze (w senie świadomie) spędzonym okresie żałoby nigdzie nie odchodzić tylko po prostu pójść przed siebie dalej. Jedni rzeczywiście potrzebują do tego terapii, inni podnoszą się o własnych siłach. Niestety są też tacy, którzy nie wyciągnęli wniosków i po kres kresów będą się swoim cierpieniem i krzywda napawać.
Jak ze wszystkim w życiu - od nas zależy jak zdobyte doświadczenie wykorzystamy. A rozwód takim właśnie co prawda bardzo trudnym i niemiłym, ale jednak doświadczeniem jest.

[emma_ja]

ale tutaj nikt nie zarzuca komus, ze ten cierpi, ze przezywa

jedyne co budzi moje zastrzezenia to akceptacja tutaj dla WSZELKICH FORM CIERPIENIA

bo czy forma cierpienia i etapem zaloby jest buntowanie dzieci? ograniczanie ich
kontaktow z ojcem z zemsty? utrudnianie komus zycia? odmowa rozwodu?

niektorzy twierdza, ze to jak najbardziej uprawnione
i to mnie odraza i przeraza a nie to ze ktos cierpi

nie potepiam kobiety, ktora nazwie pod nosem w trudnej chwili nowa kobiete meza
dziwka

ale jesli ta sama kobieta- mowi tak przy dzieciach, wykorzystuje je, traktuje
jak swoja wlasnosc, i podejmuje swiadome z premedytacja dzialania na szkode
kogos za to, ze odszedl- to ja jzu takiego cierpienia nie akceptuje i takiej
osoby nie zaluje

[tiny54]

ależ można cierpieć przez całe życie , byle by był to świadomy wybor, czym innym
jest okładanie się obelgami i używanie pełnego zestawu tortur.W każdej sytuacji
można zachować się nie- lub przyzwoicie .

tiny... osłabłam

[sbelatka]

oczywiście, że ależ można cierpieć przez całe zycie

szczególnie dobrze wtedy jest zostawić dzieci pzry takiej cierpiącj
pzrez całe życie żonie na ten pzrykład
zapewne wyrosną na szczęsliwe czlowieki..

a tak na marginesie -
żona podejmie świadomą decyzję o tym, ze świadomie całe życie cierpi
ale winą za to, ze dzieci nieco pogruchotane wyjdą z tego - poniesie
mąż .. bo on cos tam...

pisze tu o zonach - bo przy nas dzieci naczęściej jednak zostają
i to jednak my, kobiety - częsciej podejmujemy decyzje (świadome..
NIESTETY) o pozostaniu ciepiętnicą

[kasiapfk]

Okłądanie obelgami kogokolwiek w obecności dzieci uważam za
karygodne. Warto być przyzwoitym. Zawsze.

[ani.chybi]

emma_ja napisała:

> bo czy forma cierpienia i etapem zaloby jest buntowanie dzieci?
ograniczanie ic
> h
> kontaktow z ojcem z zemsty? utrudnianie komus zycia? odmowa
rozwodu?
To już zależy od osobowości człowieka.

Wielokrotnie zwracamy uwagę na ubóstwo internetowego kontaktu, a
dorzucić trzeba by także świadome przekłamania, dlatego wszelkie
kategoryczne sądy wypowiadane na forum wydają mi się mało uprawnione.
Im mniej jednoznacznych ocen tym lepiej. Nigdy nie wiadomo, kto
siedzi po drugiej strony kabelka.
Oczywiście bywają sytuacje zarysowane tak wyraziście, że trudno by
było odmawiać wiarygodności autorowi postów czy wątku.
Jednak ostrożności nigdy nie za wiele.

[ani.chybi]

tiny54 napisała:

> kto powiedział ,kto powie ile mamy cierpieć ,kto określi ile mamy
czuć
> radość , kto nam powie z czego mamy się cieszyć ,nad czym
ubolewać,na emocje ni
> e
> ma rady.
Każdy ma własne tempo i sposób wychodzenia z traumy, stąd forum ma
swoją wartość jako platforma wymiany myśli i doświadczeń, dzielenia
się emocjami.

[ani.chybi]

Dziękuję, Zabelino!

[akacjax]

ani.chybi napisała:

> Być może sie mylę, lecz wydaje mi się, że strategia ofiary jest
> dominującym sposobem radzenia sobie z rozwodową traumą.

Czy to wniosek z czytania forum, czy z innej statystyki, czy z własnych obserwacji?

Uważam, że nie należy nadużywać słowa "ofiara", bo to godzi w prawdziwe takie
przypadki. Tylko wtedy kłopotem bywa nawet przyjmowanie współczucia, czy pomocy
od bliskich. Osoby, które tu po raz pierwszy dostrzegły w jakiej są sytuacji
mają nareszcie szansę wyjścia z traumy.

[takisiakinijaki]

Też jestem zdania emma_ja, że generalizujesz.

Po pierwsze - wyraźnie rolę jęczącej ofiary tego forum przypisujesz
kobiecie.

Po drugie post jaki przywołujesz - ten o niezdecydowanym facecie -
jest przecież ewidentnym przykładem na to, że : ofiarę robi z siebie
bezwolny (?) mężczyzna i właśnie za to dostaje mu się po uszach.

Czyli co: nie dość, że ofiarą nie jest kobieta to jeszcze jego
robienie z siebie ofiary spotyka się z wielkim negatywnym odzewem -
miał to być przykład dla twoich teorii? Jest przecież odwrotnie.

Po trzecie czytałem tu wiele wątków, w którym nadmierne litowanie
się nad sobą, niepotrzebne rozczulanie w przekroczonej dawce zostaje
poddane krytyce.

Ale tu piszą ludzie doświadczeni przez los - w różny sposób - i na
szczęście wiele z nich rozumie pojawiającą się zaraz po usłyszeniu
decyzji rozwodowej potrzebę wypłakania się gdziekolwiek.
A to już postawa ofiary twoim zdaniem - większości na szczęście z
czasem przechodzi, dochodzą refleksje o współwinie, o tym, że coś
się zmieniło na lepsze, o spokoju, spojrzeniu z innej strony na
wiele spraw...

I tu kolejna kwestia - nie widzisz ile osób pisze, że teraz są
szczęśliwe, żyją jak żyć chciały i powinny, przyznają się nawet do
tego że trochę im to zajęło ale teraz wiedzą, że rozwód był jedynym
możliwym rozwiązaniem ich sytuacji?
Parę osób przyznawało się tu nawet, że skłonni są podziękować ex za
jak się okazało właściwą decyzję ;O)

Do tego trzeba dojrzeć - a dojrzewanie wiadomo różnym osobom różną
ilość czasu zajmuje.

Mam trochę takie wrażenie - mam nadzieję, ze mylne, że Twoje
nazwanie tego forum forum ofiar ( tak należało by Twoje
generalizowanie rozumieć) miało służyć jedynie większeniu
popularności wątku.

[takisiakinijaki]

Żeby nie było tak bardzo anty dodam, że i owszem znam jedną osobę
(mężczyzna), która z misji podzielenia się z całym światem swoimi
odczuciami biednego zranionego zwierzątka zrobiła wręcz sztukę.

Jest to o tyle zabawniejsze, że biedna ofiara zdradzała swą żonę na
prawo i lewo ( ale wiecie to były takie 'nieszkodliwe zdrady' ;O),
dawała jej w kość jak mogła, w momencie gdy żona zdecydowała się:
dość - jeszcze było ok, ale ofiarą stał się dopiero jak znalazł się
ktoś kto mógł z jego ex żoną wytrzymać - co więcej wcale nie
wyglądał na nieszczęśliwego )

Ale wśród wszystkich znanych mi rozwiedzionych osób jest na
szczęście jedyny )

[takisiakinijaki]

ups - jakoś tak nieopatrznie zwróciłem się do emma_ja, a nie autorki
wątku - wybaczcie obie omyłkę mnie staremu )

ofiara

[sbelatka]

spodziewam sie, że nieco odmienne postrzeganie tego co
wokól "ofiary" może być pochdna nie do końca ustalonej definicji
tejże..

bycie ofiarą - w moim rozumieniu - nie musi dotyczyć naszego
zachowania jęćzącego czy jakiegos tam
a jedynie PRZEKONANIE, ze sie jest skrzywdzonym przez kogoś...
oczywiście przez kata...

taki model - ofiara - kat...

obawiam sie jednak, ze my tutaj, porzuceni, zdradzani, maltretowani
psychicznie i fizycznie - w zdecydowanej większości ofiarami sie
czujemy...

nawet jesli nie uważamy sie za ofiary.. bo dzielnie sobie radzimy z
gównianą czasem rzeczywistością

[a.niech.to]

sbelatka napisała:

> taki model - ofiara - kat...
Stosowany jest w terapii ofiar przemocy, bo pozwala odnaleźć prawdę
o związku szykanowanej osobie. Nawet bite kobiety nie zawsze mają
poczucie prześladowania, żeby wywołać ich sprzeciw, muszą zrozumieć,
że są właśnie ofiarami.

[sbelatka]

poruszyłaś zupelnie inne kwestie...

[a.niech.to]

Przecięłam Twój post, bo pozostałe stwierdzenia są oczywiste.

[mola1971]

a.niech.to napisała:
Nawet bite kobiety nie zawsze mają
> poczucie prześladowania, żeby wywołać ich sprzeciw, muszą
zrozumieć,
> że są właśnie ofiarami.

Dokładnie. I wiele kobiet musi włożyć masę świadomej pracy w to by
przestać się obwiniać.
Dlatego uważam, że temat wątku to bardzo delikatna sprawa i zbytnie
roztrząsanie tematu ofiary może komuś, kto właśnie pozbył się
poczucia winy a zaczął czuć się ofiarą (przemocowego związku) zrobić
krzywdę bo może zniszczyć ledwo co odbudowane, bardzo jeszcze
chwiejne poczucie własnej wartości.

[sbelatka]

nie znam się - i może tak tzreba
poczuć się ofiarą w miejsce czucia sie winnym...

ale czucie sie ofiarą - w moim rozumieniu i odczuwaniu tego co sie
kryje za samym słowem - nie jest dobre
dla nikogo

możliwe jednak, ze moje nieco czasem poplątane poglądy na świat nie
muszą być w zgodzie z tym co powszechnie sie uważa

[mola1971]

To chodzi o pewien mechanizm psychologiczny. Ofiara przemocy nie
czuje się ofiarą. Czuje się winna tego co ją spotyka. I to poczucie
winy powoduje, że nadal twardo trwa w uzależnieniu.
Wyjście z uzależnienia wymaga zmiany myślenia - zrozumienia tego, że
jest się ofiarą przemocy. Ta zmiana myślenia to początek wyjścia z
uzależnienia. Zaznaczam - początek i etap przejściowy. Potem
następuje powolne odbudowanie poczucia własnej wartości i miłości
własnej. Całkowite wyleczenie jest wtedy gdy już nie jest się (w
swoim mniemaniu) ani katem ani ofiarą tylko po prostu człowiekiem,
który ma prawo do szczęścia i życia w spokoju.

Ale to dotyczy tego szczególnego przypadku - wyjścia z przemocowego
związku i wyleczenia ze współuzależnienia.
No ale w żadnym przypadku na pewno tkwienie w roli ofiary dłużej niż
to niezbędne nie jest ani zdrowe ani pomocne. Ale tak już jak ktoś
tu napisał (Wiosenka chyba - pozdrawiam ) bywa, że najdłużej w
roli ofiary tkwią ci, którzy wcale ofiarami nie są lecz katami, ale
zostali odcięci od swojego źródełka mocy, czyli przemocowcy czy
alkoholicy, których partnerzy (celowo nie używam płci bo zjawisko
dotyczy płci obojga) ich zostawili by ratować siebie.

P.S.
Oczywiście mam tu na myśli szeroko rozumianą przemoc, czyli
alkoholizm, przemoc fizyczną i psychiczną.

[sbelatka]

wszystko to co piszesz - to pewnie prawda i sie z tym zgadzam

mnie jednak zupelnie nie interesuje jakiś tam przemocowiec
i nawet nie chce mi sie rozważąc tego jakie role pzryjmują

natomiast wydaje mi sie ważne zrozumienie do czego sprowadza sie
postrzeganie siebie jako ofiary - wtedy, gdy faktycznie jest sie
ofiarą nieprzyjaznych okoliczności..

i zrozumienie, ze takie postrzeganie się - w gruncie rzeczy
uniemoziwia, a w każdym razie bardzo utrudnia - powrót do dobrej
kondycji psychicznej

[mola1971]

Oczywiście masz rację. Uparte trwanie w roli ofiary (bez względy na motywy tego
trwania) szkodzi przede wszystkim tej osobie, która z tego nie chce wyjść. Wg
mnie taki brak chęci do wyjścia z tej roli wynika ze strachu przed wzięciem
odpowiedzialności za własne życie.

[ani.chybi]

akacjax napisała:

> ani.chybi napisała:
>
> > Być może sie mylę, lecz wydaje mi się, że strategia ofiary jest
> > dominującym sposobem radzenia sobie z rozwodową traumą.
>
> Czy to wniosek z czytania forum, czy z innej statystyki, czy z
własnych obserwa
> cji?
Wyprowadziłam tę myśl z lektury wątków i obserwacji sposobów
radzenia sobie z traumą osób z mojego otoczenia. Rzecz nie dotyczy
wyłącznie rozwodów, inne nieszczęścia także się zdarzają.
> Uważam, że nie należy nadużywać słowa "ofiara", bo to godzi w
prawdziwe takie
> przypadki.
Tu się z Tobą zgadzam. Rzeczywiście słowo powinnam zastąpić jakimś
innym wyrazem czy zwrotem. Już "skrzywdzona osoba" byłoby bardziej
na miejscu.

[dorata351]

Ktos mi powedział, ze dla kazdego normalnego człowieka rozwód to
trudne przeżycie, podobnie jak smierć bliskiej osoby. Dlatego trzeba
dać sobie szansę żeby opłakać te wydarzenia, a potem przychodzą
kolejne etapy, ale do tego potrzeba czasu. Trudno żebym nie czuła
się skrzywdzona, jeśli człowiek którego kochałam , któremu ufałam ,
oszukiwał mnie i zdradzał. mam wrazenie, że osoby, które pisza tu na
forum, ze my wszystkie zdradzane żony ziejemy nienawiścią, nie
przemyślały swoich słów do końca. Ja nie do ikońca jestem dumna ze
swojego zachowania, kiedy dowiedziałam się o wyskokach mojego już
ex, krzyczałam, płakałam, wyzywałam, teraz to minęło, rozmawiamy ze
sobą jeśli to konieczne, ale zdania na jego temat nie zmieniłam, nie
miał prawa tego robić, to nie ja zrobiłam z niego oszusta i kłamcę,
sam tego dokonał. Ja sobie z tym poradziłam, prawie, a on? Nie wiem,
myślę, że jemu trudniej bedzie z czasem spojrzeć w lustro i dostrzec
tam przyzwoitego człowieka, ale to jego proble. Ja chcę zacząć nowe
życie, już właściwie zaczęłam, cieszyć się z fajnych chwil i smiać
się oczami. Pozdrawiam wszystkich skrzywdzonych, a tym krzywdzącym
życzę odwagi. Weźcie odpowiedzialność za swoje czyny, nie
obwiniajcie swoich współmałżonków.

[mamaadama4]

Nie czytałam wszystkich wypowiedzi, tylko pierwszy post, więc
odniosę się wyłącznie do niego. Nie podoba mi sie sam tytuł, bo tak
naprawde nie o to chodzi. To jest niejako skutek a nie przyczyna
emocji. Rozwód jest stratą i tak nalezy to rozpatrywać. Miałam to
szczęście ( o ile tak mozna to nazwać), że odejście mojego męża nie
było jedyną stratą bliskiej osoby, która mnie w życiu dotknęła. Może
dlatego łatwiej jest mi przez to przechodzić. Etap "bycia ofiarą"
zaistniałej sytuacji jest jednym z etapów przeżywania straty. nawet
koniecznym, żeby przejść cały cykl. Dobrze jest, jeżeli w tym
okresie jest zapewnione poczucie bezpieczeństwa socjalnego, jeżeli
mamy kogoś mądrego kto potowarzyszy nam w tym okresie, pozwoli nawet
do dna poużalać się nad sobą. Bo naprawdę jest nam z tym źle,
czujemy się skrzywdzeni i mamy do tego świete prawo. Bez względu na
to na ile przyczyniliśmy się do tego. Decyzja drugiej strony nas
zaskoczyła. Nieważne czy sygnały były czy nie. Stało się i mamy
prawo czuć się źle. Coraz gorzej. Nawet jeżeli nie było różowo, ale
było bezpiecznie. Lepszy stary wróg niż nowy przyjaciel. Może nie
działo się najlepiej, ale było to zło bądź nijakość oswojona. Ten,
kto decyduje się na odejście wcześniej ułożył sobie taki plan,
poukładał wszystko, przemyslał bardziej lub mniej mądrze swoją
decyzję i ją komunikuje. Druga strona dostaje "w twarz". I nie ma
się co dziwić, że euforii odchodzącego nie rozumie. Ona/on nie
przygotowali sobie planu awaryjnego. Na to trzeba czasu, trzeba
znaleźć w sobie siłę, żeby swój własny scenariusz na zycie ułożyć na
nowo. Jeżeli odchodzący partner naciska, domaga się przyjęcia
własnego - jedynie słusznego rozwiązania nie dając czasu na
pozbieranie mysli, to ryzyko że w osobie porzuconej syndrom ofiary
się umocni jest bardzo duże. Albo wyjście z tego okupione będzie
mnóstwem błędów. Bo człowiek czuje się jak w matni straciwszy przy
tym grunt pod nogami. Spada nie widząc dna. Bo gdy dno osiągnie to
jest szansa, żeby się od niego odbić.
A jednocześnie trzeba prowadzić normalne życie, zadbać o dzieci,
sprzątać, prać, gotować, robic zakupy.
Mnie pomogło to, że nie dałam się wyrzucić z mieszkania. Wiedziałam,
że trzeba będzie je sprzedać, ale tkwiłam tam, bo chciałam przetrwać
własny kryzys. Chociaż miałam wielką ochotę natychmiast biec do sądu
i wykrzyczeć jaki to "zły facet" jest, dałam sobie czas i zmusiłam
najpierw drugą stronę do podziału majątku. Teraz mam swoje
mieszkanie i mogę rozwiązywać małżeństwo. pewne emocje opadły,
doszły oczywiście inne, ale przez ten ponad rok zweryfikowaniu
uległy również deklaracje mojego męża jakim to on będzie ojcem. Nie
wiem, jaki sąd wydaw wyrok, nie wiem czy będzie orzeczenie o winie
czy nie, w jakiej wysokości alimenty dostanę. Zrobiłam wszystko co
mogłam, reszta w rękach sądu. A ja robię swoje.
Dlaczego mi się udało uniknąć pławienia się w poczuciu krzywdy? Bo
zadziałał instynkt obronny. Zaimpregnowałam się na przyjęcie
natychmiast wymyslonego przez męża scenariusza. Udalo mi się
wywalczyć czas na to, żeby wymyśleć własny scenariusz na własne
życie w sytuacji, która mnie zastała. No i trzeba chcieć wyjść z
tego dołka. A mój sarkazm w wypowiedziach z wątku michszyb to nie
chęć dowalenia mu. Sama przez wiele lat byłam macochą całodobową
dwóch chłopców i naprawdę wiem z doświadczenia jak to wygląda.

[wiosenka.pl]

Każdy z nas pewnie tytuł wątku odbiera po swojemu, w zależności też
od własnych doświadczeń.
Dla mnie pierwsze skojarzenie - tak, wielu osobom dobrze jest grać
ofiarę, nawet gdy obiektywnych przesłanek ku temu brak. Łatwiej
przed sobą samym, łatwiej przed opinią publiczną. Przyznać się do
pewnych prawd, wziąć odpowiedzialność za swe czyny i postawę - to
już wymaga odwagi.

Zgadzam się, że dopóki to okres przejściowy, nie ma co kruszyć
kopii; utulenie przez innych, przyzwolenie na wykrzyczenie
doznanych, nawet tych subiektywnych, krzywd - pomaga. Gorzej, gdy
strategia ofiary staje się pomysłem na całe dalsze życie. Ironią
jest, gdy alkoholik, czy przmocowiec ją przyjmuje.

[zolta_iwulka]

Swietny wątek, ale...brakuje mi tu przykładów, jeżeli mogłybyście
się tym podzielić? Chodzi mi już o te refleksje, na które Was stać
już po pewnym czasie, po odbytej żałobie. Łatwiej nie być ofiarą
osobie, która była inicjatorem zmian w związku (np. to ona odeszła)
a trudniej osobie, która została opuszczona/zdradzona itp. Mój eks
zradził i odszedł do młodszej (klasyka), ale nigdy nie powiedział
dlaczego, nie zarzucił mi jednej jedynej rzeczy więc trudno mi tę
winę, o której piszecie w sobie znaleźć.

[ani.chybi]

zolta_iwulka napisała:

> Łatwiej nie być ofiarą
> osobie, która była inicjatorem zmian w związku (np. to ona
> odeszła)
> a trudniej osobie, która została opuszczona/zdradzona itp.
Niekoniecznie. Często osoby krzywdzone wychodzą ze związków, a i tak
borykają się z ciężarem odpowiedzialności za podjętą decyzję. Kłania
się tu choćby zagadnienie opacznego rozumienia hasła " dla dobra
dzieci", szerokości granic wybaczenia i innych jego uwarunkowań.
> Mój eks
> zradził i odszedł do młodszej (klasyka), ale nigdy nie powiedział
> dlaczego, nie zarzucił mi jednej jedynej rzeczy więc trudno mi tę
> winę, o której piszecie w sobie znaleźć.
Przekonuje mnie sąd wypowiedziany na forum, że zanim dojdzie do
zdrady, w związku musi coś źle funkcjonować. Warto mu się przyjrzeć
od tej strony. Jednak nie ma obowiązku czuć się współwinną.
W moim przypadku na losie małżeństwa zaważył błąd początkowy;
związało się dwoje diametralnie różnych ludzi. Ex uzupełniał
deficyty poza związkiem. Kiedy się zorientowałam w tych
poczynaniach, odeszłam.
Za trafnością mojej diagnozy przemawia fakt, że ex obecnie żyje w
nowym związku z kobietą diametralnie inną ode mnie. Myślę, że są
szczęśliwi. Tak więc moją największą winą było wejście w układ z
człowiekiem, z którym tworzyliśmy parę dwóch lewych butów.
Oboje zawiniliśmy przerażającą głupotą.

[mola1971]

ani.chybi napisała:
Tak więc moją największą winą było wejście w układ z
> człowiekiem, z którym tworzyliśmy parę dwóch lewych butów.
> Oboje zawiniliśmy przerażającą głupotą.

Ani.chybi, ja mam dokładnie takie same wnioski odnośnie mojego byłego
małżeństwa. Źle się dobraliśmy i tyle. Widziały gały co brały i obwinianie
kogokolwiek za rozpad a w konsekwencji rozwód jest bez sensu. Trzeba tylko
wyciągnąć wnioski i iść dalej przed siebie.

[ani.chybi]

mola1971 napisała:

> Widziały gały co brały
Gdyby naprawdę widziały, toby nie brały.
Słabe rozpoznanie własnych potrzeb i szerzej - całej struktury
osobowości, patrzenie przez siebie, chciejstwo, naiwność tworzyły
różowe okulary, przez które patrzyło się na faceta. Jeśli dodać
chemię mózgu, wspomaganą seksem i zalotnicze pozy obojga, obraz
przed oczyma przyszłych rozwodników był daleki od prawdy, a ta
prędzej czy później dobija się do głosu.

[kasiapfk]

Ani.chybi, trafnie napisane. Dodałabym jeszcze całe mnóstwo innych
przyczyn: neurozy, brak wiary w to, że "ktoś bardziej dopasowany"
się w ogóle trafi, chęć ucieczki od rodziców itp.
W ogóle jakoś poplątane to nasze życie bywa.
Cieszmy się tym, że wyplątując się z takich krzywych związków
potrafimy spojrzeć na siebie i swój wkład w eks-stadła. Miejmy
nadzieję, że uda nam się wyciągnąć właściwe wnioski i świadomie
zdecydujemy, czy w następny układ pchamy się czy jednak nie, choćby
obiekt miał kilometrowe brwi i był nieziemsko uroczy...
Tego sobie i Wam zyczę

[mola1971]

Tak sobie myślę, że skoro potrafimy świadomie spojrzeć na siebie to raczej mało
prawdopodobne jest to, że po raz drugi popełnimy ten sam błąd.
Na pewno nauką na przyszłość powinna być cierpliwość w poznawaniu obiektu
własnych westchnień i niepodejmowanie ważnych życiowych decyzji pod wpływem
silnych emocji. Wiem, że to mało romantyczne, ale ja jakaś tako zeroromantyczna
się zrobiłam

[ani.chybi]

mola1971 napisała:

> skoro potrafimy świadomie spojrzeć na siebie to raczej mało
> prawdopodobne jest to, że po raz drugi popełnimy ten sam błąd.
Wiele wtórnych związków nie wytrzymuje próby czasu. O ile mnie
pamięć nie myli, małżonkowie w drugich i następnych związkach
łatwiej i szybciej sięgają po rozwód jako narzędzie rozwiązania
poważnych problemów niż związani pierwszym ślubowaniem.
Widać, że nauka z łatwością może pójść w las.

[mola1971]

Ja tam wolę wierzyć, że drugie małżeństwa są bardziej trwałe od pierwszych bo
zawierający je ludzie są bardziej świadomi własnych potrzeb. I zwyczajnie
rozsądniejsi bo starsi Co nie znaczy oczywiście, że mniej kochający. Po
prostu kochający mądrzej
Od jakiegoś czasu przymierzam się do przeczytania tej książki:
www.medicon.pl/4145.html
Ale (coby nie zapeszyć ) kupię ją dopiero gdy będę miała 'powód' do jej
czytania

[mola1971]

ani.chybi napisała:
> Słabe rozpoznanie własnych potrzeb i szerzej - całej struktury
> osobowości, patrzenie przez siebie, chciejstwo, naiwność tworzyły
> różowe okulary, przez które patrzyło się na faceta. Jeśli dodać
> chemię mózgu, wspomaganą seksem i zalotnicze pozy obojga

Dokładnie to samo miałam na myśli Refleksja, że widziały gały co brały przychodzi później, gdy spadną już różowe okulary a zapuka szara codzienność i skrzecząca rzeczywistość. I wtedy to co łączy okazuje się być niewystarczające. Za to pojawia się coraz więcej różnic nie do pogodzenia. Te różnice można było zauważyć już wcześniej, ale przez różowe okulary nie było ich widać. Albo też nie chciało się ich widzieć. No bo przecież kocha się nie za lecz pomimo. Czy inne komunały, którymi od dzieciństwa jesteśmy karmieni.

[tiny54]

kocha się za nic ,kocha się bezwarunkowo ,a to uczucie ma wiele barw , i może
wygasnąć .
Lubić lub nie ,można za coś.
W związku przechodzi się przez burze i słonce ,a część związkow umiera ,wtedy
jest kłopot.
Przyczyn dlaczego niektorym udaje się przetrwać razem , mimo wszystko,ech ,tyle
o tym napisano ,to jak z tym pudełkiem czekoladek.

[mola1971]

Ja uważam, że kochać bezwarunkowo można (a nawet trzeba) tylko dzieci. Do
miłości do dorosłego człowieka potrzebuję 'powodów'. Albo inaczej - nie potrafię
kochać 'pomimo'. Nie potrafię kochać kogoś, kto mnie krzywdzi. Bo co to za
miłość, która sprawia ból? A w d.pie z taką miłością.

[tiny54]

zgadzam się - bezwarunkowo dzieci ,ale nie tylko .
Bo gdy się kocha bezwarunkowo kogoś kto krzywdzi ,to już jest uzależnienie,a z
tym rozchwiane emocje ,a za tym groźba dla zdrowia.... ,a więc to już niewiele
ma wspolnego z miłością, a więc kocha się bezwarunkowo,jest się kochanym
bezwarunkowo ,w tym jest i lubienie.,za coś...i nie lubienie za coś rownież.

[mola1971]

No z takim rozumieniem bezwarunkowej miłości to ja się jak najbardziej zgadzam
I popieram.