Eutanazja czy jednak walka o zycie?

[zosiasamosia55]

[zosiasamosia55]

Dzisiaj moj malutki wnusio zapytal mnie:,,babciu,czy gdybym byl chory tak jak
Remy to tez chcialabys zebym umarl?".
Remy to 6 letni autystyczny chlopczyk zdany na opieke rodzicow i
opiekunow,ktorzy dzielnie wspomagaja jego rozwoj.Zastanowilo mnie pytanie
wnusia-skad ten pomysl o smierci,przeciez Remy jest kochany,jest oczkiem w
glowie calej rodziny.Na to moj wnusio,,babciu przeciez tak powiedzial lekarz
jak Remi sie urodzil".A skad to wiesz?-zapytalam zdziwiona.,,Od jego starszej
siostry".,,Babciu czy Remi umrze?"
Ta rozmowa trwala z przerwami jakas godzine,ale mimo,ze bylismy w trakcie
zabawy,to on wciaz powracal do tematu Remiego.Bal sie i powiedzial mi na
koniec,ze onkocha Remiego i nie chce ,zeby umarl.
Chcialabym poznac Wasze zdanie na temat eutanazji.Prosze o powazne
wypowiedzi,bo poruszyla mnie wrazliwosc mojego wnusia i to ona sprowokowala do
zalozenia watku...o tak poznej porze.Zofia

holenderskie eksperymenty z eutanazją dla dzieci

[h.olender]

Miałem już na ten temat nie pisać (generalnie jestem przeciwny eutanazji w
wydaniu holenderskim, gdyż stwarza ona możliwości nadużyć ze strony lekarzy, a
stawka w tej "grze" jest zbyt wysoka - życie ludzkie, aby można to akceptować).
Ciekawy artykuł na ten temat opublikowała ostatnio "Gazeta Wyborcza":

W klinice pediatrycznej w holenderskim mieście Groningen lekarze wydali zgodę
na uśniercenie z litości czterech noworodków, które nie miały szans na
przeżycie. W Holandii i Europie rozgorzała dyskusja na temat granic eutanazji.
Przypadki dziecięcej eutanazji w Groningen - jak ją potocznie nazwała prasa -
miały miejsce w 2003 r. za zgodą rodziców. Decyzję o uśmierceniu dzieci za
pomocą zastrzyku z odpowiednią dawką środków uspokajających podjęło jednak
kilku lekarzy, by - jak tłumaczyli - przerwać nieludzkie cierpienie. Poza tym
dzieci i tak nie miały szans na przeżycie. Sprawę ujawniła sama klinika, a
wszystkie przypadki zostały zgłoszone przez nią do prokuratury. Ta nie wszczęła
jednak żadnego śledztwa, gdyż eksperci zgodzili się z diagnozą kliniki.
Kontrowersyjne wytyczne szpitala pozwalające na uśmiercanie dzieci
nierokujących żadnych nadziei nazwano Protokołem z Groningen.

Holandię uznaje się za pioniera w dopuszczaniu do eutanazji uznawanej w
większości krajów świata za morderstwo i ingerencję w prawa boskie. W
Niderlandach eutanazja już dawno przestała być tematem z pierwszych stron
gazet. Zanim zalegalizowano ją wiosną 2002, przez ponad 30 lat była praktyką,
na którą przymykano oczy. Dziś nie jest ścigana i karana jak zabójstwo, o ile
stosuje się ją w ściśle określonych przypadkach (np. nieuleczalna,przewlekła
choroba). Z kodeksów karnych nie wykreślono jednak kar za eutanazję dokonaną
poza ramami prawnymi. Problem w tym, że zdaniem przeciwników śmierci na
życzenie ramy te są nieustannie rozciągane.

W europejskich mediach i na internetowych forach rozgorzała gorąca dyskusja na
temat praktyk z Groningen. Przeciwnicy porównują holenderski eksperyment ze
zbrodniczą tradycją dziecięcej eutanazji w nazistowskich Niemczech.
W marcu 1937 r. chore psychicznie dziecko zostało zabite przez ojca. Stanął on
przed sądem, ale niemiecki urząd zdrowia wziął go w obronę i zmusił niejako sąd
do wymierzenia najniższej kary więzienia zamiast kary śmierci. Od tego
wydarzenia do usankcjonowania eutanazji dzieci był już tylko krok.
W 1938 r. Niemiec o nazwisku Knauer napisał do Hitlera list z zapytaniem,
czy "jego niewidoma i umysłowo upośledzona córka urodzona bez ręki i nogi może
zostać poddana litościwej śmierci". Hitler polecił swemu osobistemu lekarzowi
Karlowi Brandtowi sprawdzenie przypadku i jeśli jest tak, jak pisze ojciec,
wyrazić zgodę na litościwą śmierć. Tak też się stało.
Niemiecki projekt eutanazyjny realizowano kilka lat. Szacuje się, że do końca
1941 roku w niemieckich szpitalach niedobrowolnej eutanazji poddano około 5
tys. dzieci i od 80 do 100 tys. dorosłych.

serwisy.gazeta.pl/swiat/1,34213,2437743.html

[elfje]

Byc moze nie powinnam wypowiadac sie na ten temat ale to pytanie nurtuje mnie
od dluzszego czasu. Sama nigdy nie mialam bezposrednio kontaktu z nieuleczalna
choraba i smiercia. Nikt z mojej najblizszej rodziny ( na szczescie )nie lezal
nieuleczalnie chory. W zwiazku z tym nie wiem jak ja zareagowalabym na prosbe o
eutanazje. Wydaje mi sie, ze z jednej strony chcialabym utrzymac bliska mi
osobe jak najdluzej przy zyciu, z drugiej jednak nie moglabym patrzec na jej
niekonczace sie cierpienie. 3 tygodnie temu zmarl dzadek mojego chlopaka.
Umieral w cierpieniu i jedyne co mogl jeszcze powiedziec to "POMOCY".Wszyscy
wiedzieli ze nie ma szansy na poprawe jego stanu, i ze smierc to kwestia godzin
lub dni przepelnionych jedynie bolem nie do wytrzymania. Czy wtedy nie lepiej
pomoc takiemu czlowiekowi odejsc z tego swiata i skrocic jego cierpienie.
Szczerze powiem, ze kiedy dowiedzielismy sie, ze dziadek zmarl odetchnelismy z
ulga. Byc moze w takich przypadkach lepiej poddac sie eutanazji.Sama nie
chcialabym podejmowac takiej decyzji ale uwazam, ze jezeli nieuleczalnie chora
osoba wyrazi taka wole to powinna miec prawo do decyzji o eutanazji.

[martin.gov]

Moja corka urodzila sie zdrowa ale wskutek zaniedban tutejszych lekarzy
(zignorowali 40 stopniowa goraczke z drgawkami u rocznego dziecka)zapadla na
bardzo ciezka chorobe;miala w chwili rozpoczecia reanimacji 20 % szans na
przezycie.W podswiadomosci czulismy ,ze lekarze nie daja jej zadnych szans ,ale
slowo,,eutanazja '' nie padlo.Mowili tylko,ze nawet jesli przezyje,to bedzie
cale zycie zalezna od innych osob i mieli racje,ale tylko w czesci.Corka
zaczela mowic w wieku 8 lat,chodzic w wieku 4 lat,ale przez caly czas byla pod
kontrola amerykanskiego instytutu w Filadelfii.Ja zrezygnowalem z pracy,zeby
spedzic z corka kilka lat w Ameryce,zona w Holandii robila doktorat.Ostatnie
lata rehabilitacji psychoruchowej odbywaly sie w Polsce,wtedy juz zajela sie
corka zona i babcia ,a ja podjalem w Holandii prace,zeby splacic pozyczke
zaciagnieta w banku na leczenie w Filadelfii i utrzymac rodzine w
Polsce.Prywatnie oplacalismy lekarzy,rehabilitanta,logopede i
oligofrenopedagoga.To wszystko kosztowalo lata wyrzeczen i niepewnosci.Moja
zona zapadla na atak serca i nie watpie,ze powodem byla cala ta skomplikowana
sytuacja.W Holandii nasza corka zostala spisana na straty.Dzis jest studentka
medycyny w USA.Chce po studiach wrocic do Polski i splacic dlug wdziecznosci i
znowu jej pomoge,bo dzieki amerykanskim i polskim lekarzom i terapeutom mamy
dziecko,a nie grob.Dlatego mowie eutanazji kategoryczne ,,NIE".Martin

Martin - SZACUNEK!!!

[h.olender]

Martin
Nie chciałbym, aby Twoja - tak przecież osobista - wypowiedź, pozostała bez
odzewu. Zasługujecie na wielki szacunek - Ty, Twoja żona i cała rodzina.
Możecie być z siebie dumni, choć kosztowało to wiele wyrzeczeń. Sam jestem
generalnie przeciwnikiem eutanazji w wydaniu holenderskim, gdzie dochodzi do
wielu nadużyć, a lekarze uzurpowali sobie prawo do decydowania o życiu ludzkim,
nawet w przypadkach, kiedy pacjent wcale nie prosi o przyspieszenie jego
śmierci. Prawo jest jednak wobec takich lekarzy-morderców bardzo pobłażliwe.
Łatwo jednak mówić o eutanazji w sposób czysto teoretyczny. Nie miałem w
rodzinie takich sytuacji, w których można byłoby rozważać zastosowanie takiego
środka. Ojciec co prawda umarł na raka i w ostatnich latach życia był
nieuleczalnie chory. W Holandii taki przypadek pewnie mógłby się kwalifikować
do eutanazji. Do końca życia cieszył się jednak z każdego dnia i nie przyszłoby
mu chyba nawet na myśl, aby skracać swoje cierpienia, jakich doświadczał.
Pozdrawiam i życzę wielu dalszych radości rodzicielskich

[zalosna]

martin- tobie i zonie- wyrazy szacunku. Hania i Ben.
P.s. sama przeszlam w zyciu tyle,ze nietrudno mnie was zrozumiec.

[krystyna44]

Witam wszystkich serdecznie,
ja z Polski,ale temat jest tak uniwersalny,ze pozwole dodac tu swoja opinie.
Wedlug mnie nikt nie ma prawa odbierac zycia czlowiekowi.Jaka jest roznica
pomiedzy morderstwem a przyzwoleniem na eutanazje.Zadna,bo obie prowadza do
smierci czlowieka.Piszecie o skroceniu cierpienia.Medycyna nie jest dzis
bezradna.Moja babcia cierpiala na nieuleczalna starcza chorobe i gdyby nie
silne przeciwbolowe leki ,to tez umieralaby w bolach.Ale kiedy ataki mijaly a
my bylismy blisko niej,to na jej twarzy pojawial sie usmiech.Nie potrafila juz
w koncu komunikowac sie z nami,ale miala swiadomosc ,by glaskac nasze dlonie,by
sie usmiechac.Umarla w sposob naturalny i inaczej byc nie moglo.Do dzis
pamietam ile wdziecznosci miala dla nas juz jako osoba nieuleczalnie
chora;kazdy gest i usmiech byl wart tych kilku miesiecy zycia.Nie usmiercajmy
ludzi za zycia a zadajmy ,by zrobiono wszystko dla ulzenia ich
cierpieniu.Krystyna

[mkornet]

Jestem przekonana, ze poglady moich rodakow-"katolikow" beda zdecydowanie
kolidowaly z moimi. Uwazam mianowicie, ze legalizacja eutanazji jest gestem
nad wyraz chrzescijanskim. Mam tu na mysli "swiadome wyrazenie woli"
terminalnie chorego pacjenta. I nie ma tu do rzeczy zadna wiara. Cierpienie
bolu nie ma zadnego wymiaru.
Bardzo bliska mi osoba (tesciowa) umierala dlugo, cierpiac niebywaly wrecz bol.
Nie byla katoliczka. W pewnym momencie, gdy bylo juz pewne, ze jest terminalnie
chora, i ze bol i cierpnie beda sie jedynie nasilac, zazadala od nas "een
prikje"..... Wezwalismy lekarza domowego, ktory jednoczesnie (na przestrzeni
dwoch tygodni) zebral konsylium (lekarze wszystkich specjalnosci, ktorzy Mame
leczyli i prowadzili, jak rowniez niezaleznych specjalistow), od ktorego
dowiedzielismy sie, ze cierpienia Mamy beda sie jedynie poglebiac. Morfina nie
dzialala, methadon tez juz nie.... A ona cierpiala i blagala nas o
wyzwolenie".....

[madeinholland]

Jezeli juz nie mozemy pomoc komus zyc, to pomozmy mu godnie umrzec.

Takie jest moje zdanie. Jest oczywiste, ze i pierwsza, i druga czesc zdania
jest problematyczna, ale to nie podwazy tresci calego zdania. Debata zawsze
bedzie sie toczyla nad pytaniem kiedy stajemy sie bezradni i do czego mozemy
siegnac aby ktos mogl godnie umrzec. Jest dla mnie oczywiste ze sa to po
pierwsze srodki przeciwbolowe a dopiero w ostatnim przypadku eutanazja.

MiH

[majadeblij]

Misterze/Misterko (nie wiem jakiej plci jestes bo w niektorych postach piszesz
o sobie bylem...w niektorych bylam...ale sie pewnie czepiam)
Terz musze przyznac sie na tym zastanawialam czest, dlaczego nikt nie podaje
sprawy do sadu jezeli pacjentowi nie udzelono odpowiedniej pomocy bo: nie byl
odpowiednio ubezpieczony czy tez nie mial wystarczajacych srodkow zebys
sfinansowac drogie operacje czy wlepic lapowke gdzie trzeba, czy tez nie mial
odpowiedniego nazwizska czy kologacji rodzinnych. Nad tym nikt nie debatuje,
tak juz jest i kropka. A nad eutanazja............na kazdym forum, tysiace
wypowiedzi. Dlaczego czlowiek nie mialby miec prawa do godnej smierci?? Moj
dziadek cierpial bardzo, bo mial raka jelit. Do czego to doprowadzilo, ze z
bolu powiesil sie. Babcia byla w kosciele....a i ksiadz nie chial odprawic
mszy za dzaiadka bo to samobojca! Za odpowidnia oplata oczywiscie dal sie
przekonac...... Niech zyje milosiedzie chrzescijanskie! brrrrrrrrrrrrrrrrr,
maja juz tak nie blij

[karolinna]

W chwili obecnej medycyna nie jest bezradna i sa srodki w duzym stopniu
usmierzajace bol.Nigdy nie nalezy tracic nadziei i skazywac zyjacego
czlowieka,ktory czesto z powodu zaawansowanej choroby nie jest w stanie wyrazic
swojej woli,na smierc.Zwroccie uwage,ze w wielu szpitalach(polskich) tworzone
sa oddzialy apaliczne przeznaczone wylacznie dla pacjentow w stanie spiaczki
lub bardzo ograniczonego kontaktu.Gdyby eutanazja nie budzila tyle roznorodnych
kontrowersji,to nie byloby sensu tworzyc takich oddzialow i hospitalizowac
ludzi,ktorzy w wiekszosci nie rokuja nadziei na znaczna poprawe stanu
zdrowia ;a jednak...
Mm kolezanke,ktorej maz przebudzil sie ze spiaczki po 6 latach.Dzis od tego
momentu minely 2 lata;co roku oni zapraszaja przyjaciol i najblizsza rodzine,by
uczcic ten fakt.Ciesza sie,ze sa razem;ten mezczyzna nie wrocil juz do
pracy,wymaga stalej opieki lekarskiej,ale odczuwa radosc zycia,jest potrzebny.I
tu widze prymat zycia nad smiercia dlatego eutanazji mowie,,nie!"'.Karolina

[edytak78]

Trzeba postawic sie w sytuacji osoby,ktora rodzina skazuje na smierc proszac o
eutanazje.To jest wyrok i to ciagnie sie za czlowiekiem.
Kiedys czytalam taki artykul w ktorym matka opisuje jak pragnela smierci dla
swojej malutkiej ,niepelnosprawnej coreczki.Dzis dziewczyna opiekuje sie ta
wlasnie matka,bedaca po wypadku samochodowym.Nie pamietam szczegolow,ale
artykul byl naprawde wzruszajacy i jeszcze raz wskazujacy na wartosc
zycia.Uwazam,ze nie mamy prawa tego zycia nikomu odbierac;pozbywanie sie
czlowieka jest pojsciem na latwizne,jest morderstwem i powinno byc zabronione.

eutanazja chorych noworodków

[h.olender]

"Gazeta Wyborcza", 24 stycznia 2005 r.

Holenderscy lekarze przyznali się, że od 1997 r. pomogli umrzeć 22
nieuleczalnie chorym noworodkom. Prokuratura nie dopatrzyła się jednak
przestępstwa. Papież ostro potępia taką praktykę.
Z sobotniej publikacji w piśmie medycznym "Nederlands Tijdschrift voor
Geneeskunde" wynika, że eutanazji dokonywano na noworodkach, które miały
rozszczepienie kręgosłupa, braki w mózgu oraz niefunkcjonujące nerki, przewód
pokarmowy i pęcherz. Zdaniem lekarzy nie było żadnej nadziei, że dzieci
przeżyją. Co więcej, nieludzko cierpiały. Wszystko odbywało się zgodnie z
procedurą wypracowaną przez samych lekarzy, zwaną Protokołem z Groningen.
Właściwie nie była to eutanazja, ale "niedobrowolne zakończenie życia pacjenta
po konsultacji między lekarzami i jego rodziną". Tak nazwała w rozmowie
z "Gazetą" praktykę holenderskich pediatrów Walburg de Jong z holenderskiej
organizacji Prawo do Śmierci NL, wspierającej eutanazję. O wszystkich
przypadkach informowano prokuraturę, która po wnikliwej analizie uznała, że
choć eutanazja dzieci poniżej 12. roku życia jest w Holandii karalna, lekarze
nie popełnili przestępstwa, wstrzykując noworodkom niebezpieczną dawkę środków
przeciwbólowych lub odłączając je od aparatury podtrzymującej życie.
Prokuratura tym samym zaakceptowała wewnętrzne wytyczne szpitala.
Sobotnia publikacja potwierdziła to, o czym holenderskie i światowe media, w
tym "Gazeta" pisały kilka tygodni temu. W debacie na temat uśmiercania
noworodków w Holandii jej najostrzejsi przeciwnicy porównywali Protokół z
Groningen do nazistowskich praktyk zabijania niepełnosprawnych dzieci czy rzezi
niewiniątek króla Heroda. Inni przestrzegali przed przekraczaniem
niebezpiecznej granicy. - Jeśli dopuścimy eutanazję wobec tych, za których to
my decydujemy, wchodzimy na bardzo niebezpieczne terytorium - mówił
holenderskim mediom Henk Jochemsen ze zrzeszającego lekarzy i etyków medycyny
Lindeboom Instituut. Zdaniem Jochemsena "z rozwiązywania ciężkich przypadków
nie ma co robić prawa". - Jeśli zostanie uchwalone prawo w sprawie decydowania
o uśmiercaniu dzieci nierokujących, natychmiast okaże się, że przypadków jest
więcej, niż się spodziewamy.
W sobotę przeciw eutanazji ostro zaprotestował papież Jan Paweł II.
Kilka miesięcy temu holenderski eksperyment potępił biskup Elio Sgreccia z
Papieskiej Akademii Życia. W artykule dla "L´Osservatore Romano" biskup
napisał: "Nikt nie może brać odpowiedzialności za zabójstwo czy to siebie, czy
innej osoby. Żadna władza nie może prawnie pozwolić na zabijanie niewinnej
istoty ludzkiej niezależnie od tego, czy to zarodek, embrion, dziecko, dorosły,
osoba starsza - chora czy pozostająca w agonii". Zdaniem biskupa "jest to
pogwałcenie prawa boskiego, przestępstwo wobec godności ludzkiej, zbrodnia
przeciw życiu i atak na człowieczeństwo".

wiadomosci.gazeta.pl/wiadomosci/1,53600,2507915.html

[krystyna44]

serwisy.gazeta.pl/wyborcza/1,34591,2531075.html