Tęsknota

[Gość: katinka]

Czy ciężko było się wam przyzwyczaić do nowego miejsca na studiach?Choidzi mi
np.o mieszkanie,samodzielność ,gospodarowanie kasą,rozłąkę z najbliższymi?Ja
jestem po pierwszym roku i przyznam,że łatwo to mi nie było.Ciężko
przyzwyczajam się do nowego miejsca.

[Gość: Milka]

Ja zaczynam studia od października,ale też należę do osób,które trudno
przystosowują się do nowych sytuacji :(...
Mogłabyś napisać co pomogło ci przetrwać pierwsze tygodnie,miesiące?
Aha-mieszkałaś w akademiku,czy wynajmowałas mieszkanie?

[tawananna]

Ja przeżyłam to w miarę lekko:), myślę, że dlatego, że mieszkałam dość blisko
domu i jeździłam do siebie niemal na każdy weekend, a przez I semestr
mieszkałam w pokoju z koleżanką. Co do samodzielności, dużym plusem było dla
mnie to, że jadłam obiady na stołówce - myślę, że warto choćby na samym
początku wykupić sobie gdzieś obiady albo jadać na mieście (oczywiście, jeśli
kogoś na to stać). Gospodarowania kasą miałam niewiele, bo ze względu na częste
jazdy do domu sporą część jedzenia przywoziłam, więc kwoty, którymi
rozporządzałam, raczej duże nie były:). Dla mnie zawsze najtrudniejsze były
momenty wyjazdu z domu, jak już wracałam z poniedziałkowych zajęć, było OK:).
Poza tym nie znoszę pakowania i rozpakowywania się... Na pewno dużym plusem był
telefon stancjonarny w miejscu, gdzie mieszkałam - rodzice wydali pewnie
majątek na rozmowy;) (ale na szczęście - ta sama strefa tel.), lecz dzięki temu
było mi łatwiej. Wydaje mi się, że paradoksalnie najtrudniejszym momentem nie
był dla mnie październik, ale powrót z przerwy zimowej w lutym - wtedy
wyprowadziła się moja koleżanka i od tego czasu mieszkam w pokoju sama. Teraz
już się przyzwyczaiłam:), ale przez pierwszy tydzień było trudno - właściwie to
chyba uratował mnie telewizor;)), nie żebym była telemaniaczką:), ale wtedy bez
przerwy coś mi tam grało, bo nie mogłam znieść tej ciszy i tego, że nie mam się
do kogo odezwać (jestem osobą bardzo rozmowną i mam potrzebę dzielenia się
swoimi wrażeniami i przemyśleniami z otoczeniem;)).

[Gość: Michnik]

> do kogo odezwać (jestem osobą bardzo rozmowną i mam potrzebę dzielenia się
> swoimi wrażeniami i przemyśleniami z otoczeniem;)).
to widać po Twojej wypowiedzi.

[tawananna]

Nie wiem, czy to ironia, czy nie, więc nie ustosunkuję się do Twojego postu...
A moją skłonność do wypowiadania się często i rozwlekle widać na tym forum w
wielu miejscach, oj, widać.

[merci_beaucoup]

Tawananna-dzięki za dokładny opis :)
P.S.Masz ode mnie meila...

[Gość: katinka]

Mieszkałam ze znajomymi dziewczynami w pokoju studenckim,ale nie trafiłam
dobrze:-)Bardzo istotne jest tzw.towarzystwo,z którym dzielisz mieszkanie,bo to
ono wspóLtworzy atmosferę,w kórej prezyjdzie Ci żyć,no i czasami jeszcze się
uczyć:-)Co mi pomogło przetrwać?Telefony do domu,do chłopaka,słowa otuchy z
Jego strony...Mam nadzieję,że w tym roku będzie lepiej.

[r.richelieu]

Taw, ja uwielbiam mieszkać sama, chodzić w gaciach i nie przejmować się że
wpadnie przypadkiem kumpel koleżanki z pokoju, iść pod prysznic z mikrusowatym
ręcznikiem, zostawiać burdel przed wyjściem z pokoju bez strachu że ktoś go
zobaczy, i brudne gary w zlewie, i nie musieć wąchać przupieczonej spalenizny
zbukowatych jajek, i nie musieć wyrzucać spod łóżka koleżanki "gum do żucia"
jej lubego których przypadkiem nie zauważyli sprzątając, i nie toczyć sporów o
równy podział wydatków kuchennych i chemicznych i wodociągowych i śwatłowych i
telefonowych, i nie musieć się dostosowywać ze swoim planem dnia do jej planu
dnia, no bo co gdy my mamy jutro egzamin a koleżance zachciało się impry?

a podzielić się wrażeniami można wszędzie. To mój punkt widzenia. Nie lubię
towarzystwa we własnym pokoju bo jako osoba raczejk ekspansywna
przymiotnik "własny" nadaję w minutę po zobaczeniu. Co innego gdy 2 osoby są w
większości aspektów identyczne.

[tawananna]

Muszę przyznać, że mi też dobrze mieszka się samemu:). Co prawda nie mogę sobie
pozwolić na komfort mieszkania samemu w ogóle, ale własny pokój też ma wiele
plusów - wyjaśniać nie muszę :). I teraz już nie zamierzam zamieniać tego na
dzielenie pokoju z kimś :).

Natomiast wydaje mi się, że w początkowym okresie zamieszkiwania gdzieś poza
domem warto mieszkać w jednym pokoju czy mieszkaniu z kimś znajomym. Na
początku tyle się działo;), że miło było wrócić do domu i mieć z kim pogadać, a
i siedzenie w samotności w nowym miejscu nie jest największą przyjemnością.
Oczywiście, te dwie osoby muszą się w miarę dobrze dogadywać, żeby przypadkiem
pierwsze miesiące nie zamieniły się w koszmar. U mnie było jak najbardziej w
porządku, co jest o tyle ciekawe, że miałyśmy zupełnie inne charaktery i
zainteresowania.

[Gość: RAPACZ]

Dzisiaj snilo mi sie jak to bedzie... A wiec widzialam moich "przyszlych"
znajomych i powiem szczerze, ze obudzilam sie spocona. Nie wiem jak to
przezyje, zwlaszcza, ze bede musiala jechac 300 km na studia :) Ale i tak bede
wracac co tydzien :D Wielkim plusem jest to, ze pojde z kolezanka i nie bede
tak calkiem samiuska :].