4-te studia z kolei...

[undiscover]

Najpierw poszłam na anglistykę bo rodzice mnie do tego namówili ("bo filolodzy
potrafią dobrze zarabiać"), potem była teologia (w buncie przeciwko rodzicom -
choć się zawiodłam na tych studiach - za dużo tam fałszu i dziwnych ludzi :(
), dzisiaj studiuję fizjoterapię - zostały mi jeszcze do końca II semestru 3
egzaminy. Wszystkie kierunki studiowałam rok, fizjoterapię jeszcze studiuję.
Nie chciałam iść od razu po maturze na studia bo nie wiedziałam co chcę
studiować i co mnie tak naprawdę interesuje. Tak w ogóle od 3 klasy LO cierpię
na depresję i nerwicę lękową. Dlatego nie chciałam iść na studia tylko na
terapię. Ale rodzice wszystko zbagatelizowali i powiedzieli: "studia albo
praca". A w moim stanie psychicznym już łatwiej było mi studiować niż pracować
:( Żadne studia, które zaczynałam nie były moimi wymarzonymi. W większości
były zaspokojeniem ambicji moich rodziców (oczywiście oprócz tej
"nieszczęsnej" teologii). Ja nie umiałam się im przeciwstawić. Zresztą tak
naprawdę nie wiedziałam co chcę robić w życiu. Ciągle myślałam o tym, żeby
zadowolić rodziców. Dzisiaj się już chodzę na psychoterapię i jest o wiele
lepiej. Poznałam też wspaniałego chłopaka, który mnie wspiera. Lecz źle się
czuję na tej fizjoterapii. Jestem humanistką i te studia po prostu mnie męczą
choć wszystko jakoś zaliczam. Po trzech latach studiowania różnych studiów już
wiem, co tak naprawdę chciałabym studiować - pedagogikę. Może i o pracę będzie
ciężej niż po anglistyce i fizjoterapii, ale jest to coś co naprawdę
sprawiłoby mi przyjemność i rozwinęłoby moje humanistyczne zdolności. Tylko
nie wiem czy w ogóle mam znów zaczynać studia. Być znów na pierwszym roku
mając 22 lata. Rezygnować z fizjoterapii czy studiować ją jednocześnie z
pedagogiką choć wiem, że byłoby mi bardzo trudno. Na dodatek dochodzą do tego
rodzice - jak oni by to przyjęli? To naprawdę dla mnie bardzo stresujące ;(
Może już jestem za stara na zmiany? Proszę o nie ocenianie mojego postępowania
ale o jakąś radę...

[Gość: Tawananna*]

Przede wszystkim - najważniejsze, że zdecydowałaś się na tę psychoterapię.
Rozmawiałaś o wyborze studiów z psychologiem? Rozmawiałaś na ten temat z Twoim
chłopakiem?

Tu nie ma prostej, jasnej odpowiedzi, jakiej może udzielić Ci ktoś na forum.
Moim zdaniem przede wszystkim nie powinnaś przejmować się opinią rodziców - bo
do tej pory albo zaspokajałaś ich ambicje, albo się przeciwko rodzicom
buntowałaś - w każdym razie podejmowałaś decyzje w bezpośrednim odniesieniu do
ich zdania. Czas, żebyś zdecydowała w oparciu o własne argumenty i potrzeby.

Nie decyduj pochopnie, zdaj koniecznie te 3 egzaminy, które Ci zostały. Z
drugiej strony nie ma sensu, żebyś sobie wyrzucała przez pół życia, że nie
spróbowałaś z tą pedagogiką - nie musisz od razu łączyć dwóch kierunków: możesz
wziąć urlop dziekański na fizjoterapii albo po prostu przez październik
pochodzić na zajęcia na obu kierunkach i zobaczyć, czy ta pedagogika faktycznie
Ci odpowiada.

Kwestią wieku nie przejmowałabym się - ludzie zaczynają studia i w późniejszym
wieku. A Ty w końcu nie straciłaś tych trzech lat - zdecydowałaś się w tym
czasie na terapię, czujesz się znacznie lepiej, powoli zaczynasz dochodzić do
tego, co chcesz robić w życiu. To naprawdę dużo.

[undiscover]

"po prostu przez październik pochodzić na zajęcia na obu kierunkach i zobaczyć,
czy ta pedagogika faktycznie Ci odpowiada."

w sumie mój chłopak i psycholog powiedzieli mi to samo :) ja uważam, że warto
byłoby skończyć tą fizjoterapię bo może ona się wiązać z pedagogiką (chcę iść na
specjalizację "edukacja integracyjna z terapią pedagogiczną") i moją przyszłą
pracą... ale jak już mówiłam jestem humanistką a na Akademii Medycznej jest
NAPRAWDĘ ciężko nie tylko pod względem nauki i przyswojenia materiału, ale jest
jeszcze ten okropny "wyścig szczurów" i nauczyciele - szczególnie ci z praktyk,
którzy na każdym kroku pokazują, że jesteśmy debilami - choć nie są to
wszyscy... Dla uczelni jesteśmy trochę gorsi bo przecież nie jesteśmy
"lekarskim"... Jeśli na pedagogice się odnajdę i jakoś dam radę pogodzić dwa
plany to będzie super, ale na fizjoterapii zostanę tylko dlatego, że będę miała
większe spectrum pomocy dzieciom z różnymi niepełnosprawnościami...

[Gość: Reo]

A po co miałaby o tym rozmawiać z chłopakiem i psychologiem ?
Psycholog ( dobry ) to by jej powiedział to ci ja - to zależy od
pani.
Ja myślę, że ona nie tyle zaspakajała ambicje rodziców, co po prostu
ich słuchała. Słuchanie rodziców przez dorosłą osobę wcale nie jest
wyrazem niezdrowej zależności, bo zdanie starszych należy szanować i
od tego ma się rodziców, aby służyli radą i pomocą zawsze. Mnie się
akurat zdarzyło coś, że mama mi powiedziała w danym momencie co
zrobić i to się może okazać ważące dla sprawy, a mnie to w tym
momencie, w całym zamieszaniu nie przyszło na myśl. W naszej
kulturze istnieje parcie na samodzielność, na radzenie sobie samemu,
a to bardzo źle. Ale to jest ogólna myśl. Czasem rodzice widząc
niezdecydowanie dziecka, znając je od początku, przyjmują już na
stałe taką rolę. Widząc tą sytuację rodzice rozumieją, że nie jest
tak jak być powinno. Osoba o "typie" depresyjnym, wrażliwa,
przejmuje się zdaniem rodziców - ale i będzie się przejmować wieloma
rzeczami, którymi "przeciętny człowiek" przejmować się nie będzie.
Większa wrażliwość jest pozytywna, jednak jej skutki często są
ciężkie życiowo, ale to nie sama wrażliwość jest winna, tylko
odmienność od otoczenia. Stąd nie widząc pozytywnych efektów swego
działania człowiek wycofuje się, jest sam, i popada w "przewlekłą"
melancholię, czyli depresję.

[Gość: chihuahua1]

ech, życie......

zastanawia mnie, dlaczego tak wielkim dla Ciebie autorytetem są Rodzice. może
powinnaś się wyprowadzić? może dzięki temu nauczysz się sama radzić w życiu?

a co do tych Twoich nieszczęsnych studiów - cały czas szukasz swojego miejsca w
życiu, o czym świadczy rzucanie kolejnych kierunków. TEGO chcesz się wstydzić?

wiedząc, czego się chce, łatwiej osiągnąć COKOLWIEK w życiu.

powodzenia na pedagogice;)

[gagolek]

Undiscover, spokojnie wszytko bedzie ok. Nie rzucaj pochopnie
fizjoterapii, bo juz sama doszlas do tego jak fajnie mozesz polaczyc
ja z pedagogika! Mozesz ja skonczyc tylko z licencjatem. Jesli
bedzie tobie bardzo trudno studiowac na dwoch kierunkach
jednoczesnie, masz zawsze mozliwosc wziac dziekanke przynajmnie raz
na fizjo i raz na pedagogice.
Oczywiscie najwazniesze jest w tym jak ty podejmiesz decyzje i nic
nie rob na sile, ale tez nie podejmuj decyzji pochopnie. Wazne, tez
ze mozesz liczyc na swojego chlopaka noi i ze zaczelas terapie!

Co do rodzicow, z doswidczenia wiem, ze czasami trzeba zrobic po
swojemu. Oni i tak pozniej to zakceptuja.

[sonic84]

Konsultuj tego typu sprawy ze swoim psychoterapeutą i najbliższymi.
Na forum internetowym nie ma sensu szukać rady a zwłaszcza w twojej sytuacji.

[Gość: BlueOrchid]

Moja droga,na wstępie mogę Ci powiedzieć jedno: nie jesteś sama w
tej sytuacji.Moja może trochę różni się tym,że ja akurat na brak
zrozumienia ze strony rodziców nie mogę narzekać,ale i tak dość
długo odczuwałam presję otoczenia, żeby iść na studia, po co mam
siedzieć w domu,i marnować swoje zdolności.Od czasów gimn.cierpię na
depresję i stany lękowe,przez co często czuję się w życiu zagubiona.
W liceum nauka była dla mnie swego rodzaju odskocznią, bardzo dużo
się uczyłam,czytałam i naprawdę cieszyło mnie to.Próbowałam też
swoich sił na warsztatach literackich,dziennikarskich,plastycznych,
nie tylko ze względu na chęć rozwoju swoich zdolności, ale również
dlatego,żeby się przełamać.Studia planowałam.Podobały mi się takie
kierunki jak kulturoznawstwo,etnologia, scenografia, więc nie mogę
powiedzieć,że całkowicie nie wiedziałam co chcę w życiu robić.Matura
jednak nie poszła mi tak, jak bym chciała,była "za słaba" na
Kraków,a wszystkie kierunki,które wcześniej planowałam, wydawały mi
się zbyt oblegane.Nie złożyłam więc na ani jeden z nich.Mogłam iść
do pracy i podejść do matury jeszcze raz,ale stwierdziłam,że szkoda
bym się marnowała, i poszłam na filologię polską(z polskim zawsze
sobie radziłam, poza tym lubiłam dużo czytać i pisać).W I semestrze
jeszcze próbowałam się uczyć i pewnie gdybym się przyłożyła, to i
teraz by tak było,ale po jakimś czasie uświadomiłam sobie,że to nie
to, do czego dążyłam.To spowodowało,że moje załamanie nerwowe
pogłębiło się.Odbiło się to niestety na wszystkim.Choroba dawała się
we znaki, cierpiałam z powodu braku akceptacji ze strony kolegów ze
studiów, przestałam się uczyć, i w chwili obecnej grozi mi zawalenie
roku.Nie obwiniam za to nikogo,nie uważam też,że f.polska to zły
kierunek, ale wybrałam go w niewłaściwym momencie, aby zaspokoić
poczucie niespełnienia.Czasami myślę nawet,że lepiej byłoby żeby w
tym roku w ogóle nie studiować,bo przez ten czas nie zrobiłam nic,co
miałoby wpływ na moje dalsze życie.Z drugiej strony jednak podeszłam
do sprawy jasno, i postanowiłam zacząć psychoterapię.To dopiero dwa
miesiące,ale czuję sie o wiele lepiej.Postanowiłam też złożyć papiery
na kulturoznawstwo,ponieważ marzę o pracy jako dziennikarz
kulturalny.Nie mam co prawda pewności,czy mnie przyjmą,ale też
cieszę się,że w końcu wzięłam sprawy w swoje ręce.
Dlatego też myślę,że wcale nie jesteś za stara,żeby rozpocząć nowy
kierunek.Czas,w którym poszukujemy swojej życiowej drogi wcale nie
jest stracony,co więcej wzbogaca nas w nowe doświadczenia, pozwala
nam odkryć nasze wrodzone pragnienia i zdolnosci.Niby mówi się,że w
życiu trzeba być wytrwałym,ale przecież, czy to nie chore robić
dobrą minę do złej gry,udawać,że coś jest naszym powołaniem,a tak
naprawdę tego nienawidzić?Każdy ma prawo do szczęścia,a jeśli robisz
to co lubisz,zarabiając przy tym pieniądze,nie brak ci poczucia
niespełnienia.Stąd też myślę,że nie powinnaś tak bardzo sugerować się
rodzicami.Wydaje mi się,że jeśli zobaczą,że zajmujesz się tym, co
kochasz naprawdę, zmienią zdanie.Poza tym,znam setki ludzi,którzy
długo szukali życiowej drogi,mówiono im nawet,że " nic z nich
dobrego nie wyrośnie ", ale oni w końcu się przełamali, i wygrali na
tym.Dorota Terakowska poszła na studia dopiero w wieku 22 lat,Beata
Pawlikowska rzuciła studia,a zrealizowała swoje marzenia o
podróżach.Takich przykladow można przytaczać mnóstwo.Co do
Ciebie,to bardzo dobrze,że podjęłaś decyzję o psychoterapii,to mądry
krok w drodze do pracy nad sobą,a co za tym idzie, sukcesu.Życzę Ci
więc powodzenia.Zwyciezca nie jest ten,kto zawsze święci triumfy,a
ten,kto idzie do celu metodą prób i błędów.

[Gość: x]

Najlepiej jak bedziesz kontynuowac fizjoterapie a pedagogike
zaczniesz zaocznie.Jak juz skonczysz te nieszczesna fizjoterapie to
zawsze mozesz sie na dzienne z pedagoiki przniesc.Wiem co czujesz ja
tez miałam przez całe studia nerwice i depresje.Poszłam na
dziennikarstwo, było ciezko (mowi tu o zyciu codziennym) studiowałam
w innym miescie i po prostu nie mialam z kim pogadac.W tym roku
skonczyłam licencjat :), ale załuje ze musiałam sama przez to
przechodzic :-( i czuje troche jakbym zmarnowała 3 lata zycia przez
ta samotniac.Pozsdrawiam

[kasia-katarzyna88]

Zgadzam się z poprzednikami, że zaczynanie kilku kirunków i przenoszenie się nie jest powodem do wstydu, bo poprostu szukasz swojego miejsca:) podoba mi się, że szukasz sensownego rozwiązania sytuacji- połączenie tych dwóch kierunków to fajny pomysł:) po drugie studia można zaczynać w każdym wieku, nie ma się co przejmować:) jeśli chodzi o rodziców i presję otoczenia... moi mają podobne podejście- tak naprawdę nie wyobrażają sobie, że mogłabym nie studiować. Ale szczerze mówiąc, że nie warto tak się przejmować co powiedzą, bo to jest decyzja twoja i tylko twoja, a oni z czasem i tak zaakceptują kazdy wybór... wiem z doświadczenia:) jeszcze tak na dokładkę ci powiem, że naprawdę warto wybierać studia takie, które będą cię interesować:) powodzenia:)

[Gość: Reo]

Pewne przedmioty mogą być zaliczone na innej uczelni, więc nie
tracisz zaliczeń, zależy co tam zaliczyłaś - uczelnie np. jak mają
obowiązkowe zajęcia "ogólnouniwersyteckie", wtedy w ramach tych
zajęć mogą zaliczyć przedmioty które im do nieczego nie pasują

[Gość: Havva]

ja rzuciłam swój pierwszy kierunek po roku, miałam niezłą przeprawę z rodzicami,
przez rok zarabiałam i przygotowywałam się do egzaminów na turkologię, teraz
kończę pierwszy rok, idzie mi bardzo dobrze, bardzo mi się podoba i jestem
szczęśliwa i zadowolona ze swoich studiów. Mam 23 lata:) Niczego nie żałuję!

[czekolada88]

Jesli chodzi o wiek: Nie ty pierwsza i nie ostatnia zaczniesz studia
na danym kiernku w tym wieku. Powiem wiecej- słyszy sie to tu, to
tam o osobach ktore majac wiecej lat od ciebie zaczynaja. Znam
chlopaka ktory po 4 latach na psychologii zaczal medycyne (wiec
bedzie studiowal kolejne 6 lat).

Rodzice: ja na twoim miejscu nie bralabym ich pod uwage przy wyborze
studiow- to TY masz studiowac a nie oni. Studia to tylko 5 lat, a
pracowac bedziesz kolejne 30. A w zyciu chyba codzi o to zeby robic
to co sie lubi.

Możesz zrobic tak- w pazdzierniku zaczynasz studia na pedagogice,
kontynujesz studia na fizjoterapii i po miesiacu oceniasz czy dasz
rade skonczyc oba kierunki. Jesli tak-to super, jesli nie mowi sie
trudno i podejmujesz dorosla decyzje (ty ja podejmujesz a nie
rodzice) na ktorym kierunku ci zalezy.

__________________________________________________________________

"When I think that I'm over you, I'm overpowered"

[Gość: Marcin]

"Rodzice: ja na twoim miejscu nie bralabym ich pod uwage przy
wyborze studiow- to TY masz studiowac a nie oni."

To żeś dała, rodzice ją pewnie utrzymują, żywią etc. to nie jest
wolność Tomku w swoim domku, trzeba się przystosować i zrozumieć, że
to tylko cierpliwość rodziców, która przy takiej gadce może się
wreszcie skończyć.

[czekolada88]

Autorka watku nie wspomniała nic o tym, że kiedy studiowala wbrew
woli rodzicow teologie miala z tego powodu grande.

__________________________________________________________________

"When I think that I'm over you, I'm overpowered"

[missundaztood]

Napiszę jak było u mnie. Po maturze nie wiedziałam co i gdzie chcę
studiować. Poszłam na zarządzanie, zapłaciłam za rok z góry i po
pierwszym zjeździe (zaoczne) stwierdziłam, że to nie to, że nie
wytrzymam. Na tej samej uczelni była psychologia, udało mi się
przenieść. Zdałam super egzaminy w pierwszej sesji, po czym
przeraziłam się jednym egzaminem w następnej, co przelało szalę
niezadowolenia z uczelni i zrezygnowałam. W następnej sesji zaczęłam
studiować pedagogikę resocjalizacyjną. Kierunek mnie bardzo
interesował, świetnie mi szło, dostałam stypendium. W międzyczasie
zaczęłam pracować w międzynarodowej korporacji. Pedagogikę
studiowałam już drugi rok i zbliżał się czas odbycia
kilkutygodniowych praktyk. Wybrałam pracę i...zaczęłam kolejne
studia. Właśnie skończyłam pierwszy rok. Mam bardzo wyrozumiałych
rodziców, ale trudno im się dziwić, że nie byli szczęśliwi...Ja sama
żałuję tylko straconego czasu i pieniędzy, ale nie żałuję zmian.
Obecne studia interesują mnie, przydają mi się w pracy i odwrotnie.
Dają mi satysfakcję.
Warto czasem posłuchać siebie.
Strasznie się rozpisałam...Życzę powodzenia i trafnej decyzji!