Na Akademii Medycznej robią miejsce dla zdolnyc...

[Gość: 007]

Popieram: wiecej miejsca dla mlodych-zdolnych, niech tez
poprobuja...Interesujacy jest tylko ten ranking... Np.
kierownicy pierwszych dwoch najlepszych... nie maja zadnej
publikacji z afiliacja AMB.... 1. na 96; 2. na 8 wszystkich
(zrodlo: PubMed)???

A teraz czas na AB i ATR

[Gość: luiza]

No wreszcie ktoś zrobił ten krok. Tyle tylko, że "wieczni"
doktoranci i tzw. starsi wykładowcy to nie jest problem tylko
Akademii Medycznej. Ta choroba jest obserwowalna na UMK, AB i
ATR. REktorzy do dzieła! Niech duch kapitalizmu i konkurencji
przewietrzy w końcu obrośnięte pajęczyną gabinety mało twórczych
naukowców!!!

[Gość: *]

W ATR "wiecznych" doktorantów nie ma od wielu lat! Ustawowe 8
lat na zrobienie doktoratu jest przestrzegane do bólu!

Bardzo dobrze, za nasze pieniądze nie ma nieróbstwa!

[Gość: blofeld]

Extra!!!

[Gość: Pracownik]

Jesli JM zawsze mija sie rownie pieknie z prawda jak w przypadku
rankingu katedr, to BIADA NAM !!!
A propos, jak zauwazylem, Ci mlodzi i zdolni doktoranci wlasnie
dostali 150 PLN OBNIZKI stypendiow. Istnieje ogromne
prawdopodobienstwo, ze wplynie to na nich mobilizujaco :-)
Nie tedy droga. Od wielu lat nie mozemy sie doczekac prawdziwego
systemu motywacyjnego, ktory rzeczywiscie promowalby kreatywnosc
naukowa w AMB. Jesli wolno mi cos podpowiedziec (chyba mi wolno,
bo poswiecilem tej uczelni kawal mojego zycia): Zaczalbym od
jasnego systemu nagradzania tych, ktorzy przyczyniaja sie
bezposrednio do tzw. produkcji naukowej tej uczelni. Np. po
kazdym roku zliczamy osiagniecia naukowe poszczegolnych
pracownikow naukowych i na bazie 1) ilosci publikacji, 2) impakt
faktora tychze oraz 3) pozycji na liscie autorow, generujemy
stawke dodatku do pensji na caly rok nastepny. Nie twierdze, ze
prymitywna metoda KIJA i MARCHEWKI nie moze sie sprawdzac w
wysublimowanym swiecie naukowym, tyle ze kiedy wywija sie
ogromnym kijem, nigdy nie nalezy zapominac o marchewce, bo w
przciwnym razie zamiast wznioslej atmosfery akademickiej kreuje
sie atmosfere obozu koncentracyjnego.

[Gość: Teichman]

A gowno prawda. Nie ma zlych asystentow. Trzeba zaczac robic
porzadki od gory. Ilu pseudoprofesorow wyrzucilo doktoraty
asystentom przez drzwi. No ilu. Dlaczego. Bo byly lrpsze od ich
habilitacji. Mam podac przyklady.

A tak swoja droga to:
"Zawisc w nauce. Zwalczanie konkurencji. Hamowanie rozwoju
mlodych bylo i pozostalo cecha naukowych karlow".
Ciekawe ktory z wielkich pseudoprofesorow wie kto to powiedzial.
No kto.
A miejsca robia, ale dla protegowanych.
A ta od pseudoporzadkow to na taksowkarke

[Gość: Terry]

Ja niestety jestem podobno zdolnym asystentem (doktorat i ponad
20 prac opublikowanych) no i co z tego. Pracuję za marne
pieniądze i patrzę jak powoli wyrzuca się "leniwych " adiunktów,
którzy maja duże doswiadczenie zawodowe i niekoniecznie tworzą
prace "naukawe". Mogę tylko mysleć, że kiedy stanę się mniej
przydatny, to taki kolejny młody, zdolny niewolnik przyjdzie na
moje miejsce.

[Gość: ad]

Niestety piszę anonimowo, ponieważ inaczej się nie da1. Jeszcze
niedawno byłem młodym, prężnym doktorantem. Obecnie jestem
adiunktem, jednym z tych „leniwych”, którym w nieodległej
perspektywie grozi zwolnienie z pracy w związku z
nieprzygotowaniem rozprawy habilitacyjnej. Ośmielam się w paru
zdaniach skomentować wypowiedź J.M. pani Rektor:
„- Każdy asystent czy adiunkt może złożyć wniosek o grant. Nie
słyszałam o przypadkach, by nie znalazły się pieniądze na
realizację ciekawych badań. Nie wierzę też, by szefowie klinik
utrudniali rozwój naukowy swoich pracowników, bo to nie leży w
ich interesie.”
1.Wniosek na grant naturalnie mogę złożyć. Prawdziwy problem,
jeśli grant otrzymam: mój szef tak skutecznie organizuje mój
czas pracy, a często również poza pracą, że o prowadzeniu badań
nie ma mowy.
2.Mój szef nie ma żadnego interesu w tym, by promować rozwój
naukowy adiunktów, wręcz przeciwnie. Doktor habilitowany ma z
grubsza zapewnione zatrudnienie w uczelni do emerytury, adiunkt-
nie. Każdy szef katedry doskonale zdaje sobie sprawę z tego,
że adiunktem można manipulować, doktorem habilitowanym (tj.
samodzielnym pracownikiem naukowym)- nie bardzo. Adiunkt nie
może pozwolić sobie na ignorowanie zleceń szefa, np. nie może
zająć się badaniami własnymi, jeżeli szef oczekuje, by adiunkt
zajmował się zupełnie innymi sprawami.
O ile szef kliniki ma tytuł profesora nadzwyczajnego, przepisy
obligują go (ją) do promowania doktorów. Gdy taki szef osiągnie
tytuł profesora zwyczajnego, żaden systemowy bat na niego (nią)
nie istnieje. Jest praktycznie dożywotnio ustawiony (-a). Może
sobie pozwolić na to, by w sposób bardziej lub mniej elegancki
pozorować swoje zainteresowanie działalnością badawczą.
Zdarzają się oczywiście rozsądni szefowie katedr, którzy są
rzeczywiście zainteresowani rozwojem naukowym placówki. Jednak
polityka szefów katedr zależy wyłącznie od ich dobrej lub złej
woli, nie są oni w żaden systemowy sposób obligowani do
promowania rozwoju adiunktów.
3.Z punktu widzenia adiunkta sytuacja jest bez wyjścia: bez
zainteresowania i poparcia szefa katedry nie rozpocznie i nie
przeprowadzi znaczących badań naukowych, natomiast prowadzenie
istotnych badań w medycynie wymaga znaczącej samodzielności
(stopnia swobody) adiunkta. Tylko znaczące badania mają szansę
na publikację w znaczących pismach medycznych, a tylko takie
publikacje tworzą niezbędny do zrobienia habilitacji dorobek.
4.Interesujące w tym kontekście pytanie brzmi: czy J.M. Rektor,
jako przełożony, mógłby efektywnie stymulować szefów katedr do
autentycznego promowania rozwoju naukowego adiunktów albo
przynajmniej do tego, by nie przeszkadzali adiunktom w rozwoju.
Odpowiedź jest oczywiście negatywna. Dlaczego? Ponieważ każdy
rektor zdaje sobie sprawę, że jego (jej) kadencja kiedyś się
skończy, a kolejnym rektorem może zostać któryś z gnuśnych
kolegów (czy koleżanek) z rady wydziału czy senatu uczelni. O
ileż bardziej elegancko jest wykazać się troską o poziom
uczelni poprzez pohukiwanie na adiunktów, tych „leniwych”
i „niezdolnych”. I zwalniać ich z pracy. Na ich miejsce zostaną
zatrudnieni młodzi, zdolni, prężni doktoranci. Będą adiunktami.
I co dalej?