klasztor Shaolin

[mason44]

Świątynia Shaolin została zbudowana w 377 r.n.e. (lub 495 r.n.e.)
na górze Shaoshi - Deng Feng Xien w prowincji Henan, na rozkaz cesarza Wei.
Wybudował tą świątynie dla buddysty Ba Tuo (Szczęśliwy Budda). W tym czasie
mnisi nie zajmowali się sztuką wojenną. W roku 527 w czasie panowania
dynastii Liang, mnich o imieniu Da Mo (Bodhidarma), książę jednego z plemion
indyjskich został zaproszony do Chin przez cesarza Liang, aby nauczał i
wygłaszał kazania. Gdy cesarzowi nie spodobała się buddyjska filozofia Da Mo,
ten udał się do klasztoru Shaolin. Podczas swojego tam pobytu napisał on dwa
dzieła traktujące o Qigong "Yi Jin Jing" oraz "Xi Sui Jing".

Da Mo zmarł w roku 539.Po śmierci Da Mo mnisi z klasztoru Shaolin
używali treningu Yi Jin Jing i Xi Sui Jing aby wzmocnić się, zarówno
fizycznie jak i duchowo. Stopniowo w klasztorze powstawały techniki wojenne,
które pomagały mnichom w obronie własności klasztoru przed bandytami. Trening
sztuki wojennej w tym czasie składał się z technik walki pięciu zwierząt a
mianowicie: Żurawia, Węża, Smoka, Lamparta i Tygrysa - Pięć kształtów Pięści.
Znaczy to, że styl Żurawia pochodzi z około VI wieku. W Historycznych
zapiskach klasztoru Shaolin jest wzmianka że w dynastii Song (960 - 1278
r.n.e.) mnich Shaolinu o imieniu Qiu Yue Chan Shi usystematyzował techniki
Pięciu kształtów pięści i napisał książkę "Esencja Pięciu Kształtów Pięści".
Qiu Yue Chan Shi zanim został mnichem nazywał się Bai Yu - Feng i pochodzi z
małej wsi Taiyuan w prowincji Shanxi. Później przyłączył się on do Świątyni
Shaolin.

Na początku panowania dynastii Qing (1644), był wysłany przez
klasztor Shaolin do Tybetu mnich imieniem Xingling specjalizujący się w stylu
Żurawia w celu studiowania tybetańskiego buddyzmu. Zanim umarł przekazał
techniki stylu Żurawia, który stał się znany pod nazwą "La Ma" albo
systemu "Północnego Białego Żurawia". Przez kilkaset lat styl ten ewoluował w
odizolowanym Tybecie, tak że wytworzył własne charakterystyczne techniki
mocno różniące się od Południowego Białego Żurawia.

Istnieje legenda, że styl Południowego Białego Żurawia został
stworzony przez kobietę o imieniu Fang, Qi - Niang we wczesnym okresie Qing
Kangxi (1662 - 1723). Zgodnie z książką "Dysertacja Pięści Białego Żurawia",
żył w okresie Qing Kangxi stary mistrz sztuk walk o imieniu Fang, Zhen - Dong
(również zwany Fang, Zhang - Guang) w Lishui z prowincji Zhejiang. Uczył on
swej córki (Fang, Qi - Niang) sztuki walki. Prawdopodobnie był to styl oparty
na technikach Żurawia pochodzącego z Shaolin. Fang, Qi - Niang codziennie
chodziła nad rzekę podglądać żurawie jak polują, bawią się, skaczą, strzepują
się, krzyczą, stoją, śpią, etc. Z tych obserwacji, połączyła ona podpatrzone
ruchy żurawia ze stylem jaki już znała ucząc się od ojca i tak powstał styl
Południowego Białego Żurawia. W "Kronice Yongchun: numer 24, Lokalne
umiejętności" zapisano że styl Białego Żurawia został przekazany Zheng, Li
przez Fang, Qi - Niang i od tego czasu zaczął się rozprzestrzeniać po
południowo - wschodnich Chinach, w szczególności w Fuzhou, Yongchun, Fuqing,
Changle i Putian w prowincji Fujian. Również dotarł do Tajwanu i południowo -
wschodniej Azji.Po wielu latach rozprzestrzeniania i rozwoju wyodrębniły się
znane obecnie cztery style Południowego Białego Żurawia.