Komunia

[nioszka]

jak myślicie, jak mogły wyglądać komunie u Borejków&Co? Czy to były bardziej
uroczystości duchowe, czy popis umiejętności (lub nie) kulinarnych oraz
okazje do pobycia we własnym gronie? Czy dzieciom bardziej zależało na
prezentach i pokazaniu się w kościele (tu bym typowała Laurę zdecydowanie)czy
samym sakramencie?
A poza tym jak wspominacie swoje własne komunie??

[sevilay]

Obawiam się,że to był głownie popis umiejetnosci oratorskich Ignacego.Pewnie
stały zestaw gosci-dla corek rodzina razem ze stryjem Józeczkiem,dla wnuczek już
wyautowano stryja na rzecz Dmuchawca.Nie sądzę,zeby wygladało to inaczej niz
zazwyczaj,pewnie posiadówka przy stole,może jedynie dyskusja na wyzszym poziomie.
Co do Laury to bym się zgodziła,że głownie myślała o pokazaniu się,co do reszty
to nie wiem.

Ja byłam bardzo przejęta i skupiona głownie na sakramencie,co jednak mi nie
przeszkodziło w tzw,Białym Tygodniu wyszargać sobie sukienke błotem aż do pasa
bo w powrotnej drodze bawiłam się z kolezankami i kolegami w chowanego na
łąkach.Prezenty dostałam tydzień póżniej i były to głównie ksiązki (bardzo byłam
z tego zadowolona bo były super-takie grube ze ślicznymi obrazkami)-juz wtedy
bylam znana jako mól ksiązkowy.Dostałam też obowiązkowy wtedy zegarek z
melodyjkami i od chrzestnej medalik.Rowera nie dostałam-kupili mi wcześniej jak
byłam w szpitalu, w pierwszej klasie.
Sukienkę miałam po starszych kuzynkach,(potem jeszcze moja siostra w niej szła)
wygladała bardzo podobnie jak dzisiejsze alby i wianek z mirtu.Wtedy jeszcze nie
było takiej mody na wystawne sukienki,ale już jak mój brat szedł do Komunii to
pół miasta przyszło ogladać dziewczynkę,ktorej przysłali sukienkę z zagranicy.Ta
sukienka była taka strojna,ze dziecka nie było widać.Krótko potem wprowadzili w
całej diecezji alby i moim zdaniem dobrze zrobili.
Cieszyłam się,ze taka wazna jestem i wszyscy mi życzenia przynosili-czulam się
taka dorosła;)

[nioszka]

ja miałam sukienkę oraz pasującą do niej torebkę uszyte przez ciocię oraz
mirtowy wianek. Torebkę z sentymentu chyba mam po dziś dzień, co się z sukienką
stało nie pamiętam. Z prezentów pamiętam dwa zegarki, od moich chrzestnych,
jeden się do dziś zachował, drugi zgubiłam w szkole, a taki był fajny,
radziecki czajka :D Pewnie była i kasa, czego dzis nie pamiętam, ale musieli ją
rodzice przejąć :D
Szłam do komunii rok wcześniej niż większość mojej klasy, razem z starszym o
rok bratem-wiadomo, chodziło o koszty-był to rok 1984. Było nas w klasie kilka
takich osób i pamiętam, że dostaliśmy specjalnei od wychowawczyni kartki z
życzeniami- to było wyróżnienie!

[meduza7]

Ja dostałam na komunię torebkę skórzaną w stylu góralskim i mam ją po dziś
dzień. Solidna, świńska skóra. Oraz książkę "Dzika Mrówka i tam-tamy", oraz
tort orzechowy. Oraz zapewne jakieś inne prezenty, których nie pamiętam. Na
pewno żadnej biżuterii (nawet medalika), roweru ani zegarka. Kasę oczywiście
przejęli rodzice ;)
Z Białego Tygodnia najlepiej pamiętam upał, w jakim maszerowaliśmy na piechotę
przez pół miasta do katedry.

[pontecorvo]

Ja również miałam sukienkę uszytą przez ciocię. Mama skądś wykombinowała koronkę
biała, ale starczyło tylko na rękawki i karczek. Torebkę , zdaje się, że też
miała uszytą. Dostałam rower jubilat od dziadka, ... serwis do kawy od
chrzestnej i pieniądze przejęte także przez rodziców, które w okamgnieniu
straciły na wartości. Do dziś mam żal nie kupli mi wtedy coć konkretnego, bo za
parę miesięcy można było za to chlepbe, a na czekoladkę to pewnie by juz
zabrakło. Z uroczystości pamiętam, że najbardziej byłam przejęta, że mam
powiedzieć modlitwę powszechną, w tekście której, pamiętam do dziś, było
strasznie trudne słowo : Zygfryd (może ówczesny biskup??)Cwiczyłam w domu
długo... :))

[laura-gomez]

nioszka napisała:

> jak myślicie, jak mogły wyglądać komunie u Borejków&Co? Czy to były bardziej
> uroczystości duchowe, czy popis umiejętności (lub nie) kulinarnych oraz
> okazje do pobycia we własnym gronie?

mysle, że i popis umiejętności kulinarnych (wystarczy wspomnieć wesele Idy,
zeby się o tym przekonać)i okazja do pobycia w rodzinnym gronie (Borejkowie
chyba lubią rodzinne uroczystości)

>Czy dzieciom bardziej zależało na
> prezentach i pokazaniu się w kościele (tu bym typowała Laurę zdecydowanie)czy
> samym sakramencie?

Laura na pewno chciała błyszczeć, o ile ją znam:)
co do prezentów, to każde dziecko cieszy się, że je dostanie:)

> A poza tym jak wspominacie swoje własne komunie??

pamiętam, że wszystkie dziewczyny miały takie same sukienki, zeby nie doszło do
popisywania się i rewii mody;)
pamiętam tez, co dostałam w prezencie (m.in. radiomagnetofon, zegarek, Biblię i
oczywiście duzo łańcuszków)

[iwoniaw]

> okazje do pobycia we własnym gronie? Czy dzieciom bardziej zależało na
> prezentach i pokazaniu się w kościele (tu bym typowała Laurę zdecydowanie)czy
> samym sakramencie?

Ignacy Grzegorz miał garniturek, jak wiemy, który niewątpliwie cenił i później
jako strój "elegancki" ;-)

[zieleniack]

Wydaje mi sie, ze to przede wszystkim okazja do pobiesiadowania w
rodzinnym gronie. I zapewne takze gronie bliskich przyjaciół. Stół
uginający się pod ciężarem jedzenia i Ignac zmieniający firanki, ha
ha! xD Wydaje mi sie, ze kwestia duchowa jest tu odsunieta na dalszy
plan.

[tygrys2112]

myślę, że dla Laury była to uroczystość, gdzie grała pierwsze
skrzypce :)

komunię pamiętam słabo. pamiętam, że była rodzina i stoły
rozstawione w dużym pokoju, to wszystko. z samej uroczystości nic.
lepiej pamiętam rocznicę komunii :) pamiętam, że parę dni wcześniej
jechałam na bagażniku roweru koleżanki no i niefortunnie włożyłam
nogę w koło i przejechałam twarzą po ziemi. ajć... potem na rocznicy
siedziałam w eleganckiej, białej sukience komunijnej i ze strupami
na twarzy :)

[zieleniack]

ja pamietam Komunie dosc dobrze:) uroczystosc byla i duchowa i
rodzinna i bdb. Minus to to, ze po przyjsciu z powrotem do szkoły
dzieciaki przescigały sie w tym, kto dostał więcej
pieniedzy.... :///////

[verdana]

A ja pamietam wyłącznie zazdrość, ze kolezanki miały biale sukienki,
a ja nie - bo nie bylam u komunii. Ale wielka zazdrość to nie była -
wystarczająca, aby córka miała taka suknię, jaka sobie wymarzyła,
choc ideowo jestem przeciw wytwornym strojom z tej okazji.
A komunia u Borejkow - dziewczynki w sukienkach niezwykle skromnych,
krótkich, rażąco odbiegających od "ślubnych " strojów pozostałych
(Pyzie wszystko jedno, Tygrysek płakał całą noc i z trudem dał się
zaciagnąć na uroczystość). W prezencie dostay luksusowe
wydanie "Biblii tysiaclecia" i "Nowy Testament" po łacinie. Na
pociechę rolki z supermarketu (to mniej-wiecej, procz łaciny zestaw
prezentow dla mich dzieci).
Jedzenie bylo oczywiscie niezwykle wystawne, ale alkoholu nie
podano.

[zieleniack]

nie wyobrazam sobie w ogole, jak mozna podawac alkohol na Komunie
O_o' to znak, ze to juz przestaje byc wazny dzien dziecka, a ze
rodzina zrobila sobie okazje do popitki... :////////////

[a.g.n.i]

Myślę, że dla nich, wychowywanych w dość sczerej w wierze, była to
uroczystość duchowa. Czego byśmy nie mówili na Gabrysię, myślę, że z
córkami rozmawiała przed komunią i po swojemu je przygotowała:-)
Sukienki skromne:-) choć nie sądzę, że krótkie. Ale na pewno proste,
przypominające alby:-) Myślę, że Tygrys w ostatniej chwili przemycił
sławetne brylanciki i udrapował sobie na głowie resztki tiulu
odciętego niegdyś od welonu Idy:-P. A potem oczywiście długie
przemowy seniora rodu przy stole:-))))

Moja własna komunia była specyficzna. Miałam w lutym wypadek,
leżałam długo w szpitalu i do końca nie wiedziałam, czy mnie do
komunii dopuszczą, więc byl to stres i strach, bo niedopuszczenie to
był wstyd wielki.
Sukienka była " z jedwabiu" co non stop z dumą powtarzała mi mama.
Zdobyła gdzieś materiał, być może faktycznie z jedwabnego włókna,
dośc jednak gruby i sztywny. Po wielu latach bardzo się zdziwiłam
widząc (i dotykając) prawdziwy jedwab:-) W każdym razie byłam
przejęta dumą, że inne dziewczynki mają sukienki "tylko" z żorżety,
a ja z jedwabiu:-) Była prosta, ale musiałam mieć bufiaste rękawy
(jak Ania z Zielonego Wzgórza:-P)
Nie pamiętam przyjęcia, pamiętam prezenty - też głównie książki no i
zegarek:-). Zaraz go zgubiłam i musiałam przeznaczyć wszystkie
pieniądze, które dostałam, na kupno identycznego zegarka, żeby mojej
chrzestnej nie było przykro - a tak mi sie nie podobał:-(

Przeżycie było chyba po części duchowe - już wtedy zaczynałam mieć
wątpliwości (trzy lata później z własnego wyboru przestałam chodzić
na religię), ale bardzo się starałam się przejąć i być w porządku.
Choć przyznam, że cały czas bałam się, że w momencie przyjmowania
komunii strzeli mnie piorun:-) nie wiem czemu:-)

[zieleniack]

o wychowaniu w wierze w Jeżycjadzie prawie nic nie ma. Jedynie tyle,
że chodzą do kosciola w swieta i raz czy dwa jest pokazane, ze w
niedziele. Wielu ludzi robi to z przyzwyczajenia lub z tradycji i wg
mnie do tej drugiej grupy zaliczaja sie Borejkowie. Dlatego uwazam,
ze to dla nich głównie uroczystosc rodzinna.

[lezbobimbo]

Ja nie mialam wykonywanego takiego dziwnego zabiegu bo cala rodzina
ateistyczna :) Wolelismy zawsze Muminki i inne takie tam mitologie
ciekawe ;) A na prezenty bylo wiele innych okazji przez caly rok.

[yasemin]

Bardzo ciekawy temat, ja też mam ochotę dopisać tu coś niecoś od
siebie.
Okres przygotowania do komunii i sam dzień jej przyjęcia wspominam
ze wzruszeniem, a nawet nieraz z uśmiechem- przykładem jest wielka
wędrówka jaką odbyłam razem z ciocią po różnych krawcowych w celu
uszycia sukienki. Jedna krawcowa, niemłoda już, była dla mnie
niezbyt miła i wyznawała zasadę, że dzieci i ryby głosu nie mają, co
skłoniło mnie do najgorszych wygłupów, uwieńczonych wymownym
pokazaniem jej języka. Ciocia myślała, że się spali ze wstydu,
zabrała mnie stamtąd i zaprowadziła do innej, mieszkającej w
ślicznym jednorodzinnym domku, pamiętam, że u niej w pokoju był
maleńki złocisty posążek Buddy, a atmosfera spokojna i przyjazna.
Pomyślałam, że napiszę o tym w pamiętniku.
W końcu uszyto mi dość długą koronkową suknię, z której byłam bardzo
dumna. W prześlicznej sukience, z białym wianuszkiem, bielutkich
czyściusieńkich pończoszkach i pantofelkach czułam się jak
księżniczka. Na co dzień, niestety, nie nosiłam za dużo ładnych
rzeczy, o nie!
Na pamiętną niedzielę 10 maja zjechało się mnóstwo krewnych i
znajomych. Stół był suto zastawiony, a ja zostałam obdarowana
licznymi prezentami: radiomagnetofonem, aparatem fotograficznym,
leksykonem zwierząt, ilustrowaną Biblią młodych, kwiatami,
słodyczami, paroma srebrnymi pierścionkami i jakimiś pieniędzmi.
Było to dla mnie miłą niespodzianką, bo nie wiedziałam, że na
komunię dostaje się prezenty. I tak czułam się już wystarczająco
obdarowana, ponieważ było to dla mnie również ogromne przeżycie
duchowe. Kiedy na spowiedzi wyznałam moje przewinienia, a było tego
sporo- usłyszałam, zamiast gromów, które ciągle się na mnie sypały w
szkole i w domu, łagodny głos księdza, oznajmiającego mi, że Bóg
wszystko mi przebaczył, że mnie nieskończenie kocha i że teraz
jestem czysta jak aniołek. I gdy przyjmowałam komunię, czułam się
wreszcie wartościowa i kochana.
I tak sobie myślę, że może Tygrysowi przydałaby się właśnie taka
terapia? Gdyby uświadomiono jej, że jednak jest kochana, przez Boga?