Szczęśliwa kobieta

[onion68]

Czy pojawia się w Jeżycjadzie i kto to taki?
Moje typy:
1. oczywiście Irena Żak - żyje w harmonii i równowadze pomiędzy życiem
rodzinnym i własnymi zainteresowaniami, rozwija się domowo i pozadomowo oraz
ma w domu przyjaciółki: starszą córkę i chyba szwagierkę (a wkrótce pewnie i
młodszą córkę); postać przedstawiona jako szczęśliwa i spełniona, chociaż
trzeźwe spojrzenie nakazuje pewien sceptycyzm: życie w przepełnionym wieloma
członkami bliższej i dalszej rodziny mieszkaniu chyba nie było "rajskim
bytowaniem" jednak;
2. Felicja Borejko - ma po prostu to, co chce i nie chce zbyt wiele; spełnia
się w tym, co robi - perfekcyjnej organizacji swojego małego (właśnie: małego)
świata.

Jak dla mnie to by było na tyle. Pozostałe postacie kobiece to osoby albo
nieszczęśliwe aktualnie albo w przeszłości, często do tego stopnia pogubione,
że życie ich wypełnia podporządkowanie innym (siostry Borejko) lub próby
podporządkowania i ubezwłasnowolnienia innych (rodzice Borejko).
A które są Waszym zdaniem szczęśliwe?

[amelia007]

Józefina Bittner? W sumie niewiele o niej wiemy, kiedy w BBB
wylatuje do swoich wymarzonych Stanow i tam znajduje prace, jest
oszolomiona i zachwycona. Potem chyba tez nie dzieje jej sie
najgorzej, wspomniana jest w Noelce, jako pieknosc zabierana przez
eleganckiego mezczyzne gdzies tam.
Szczesliwa jest chyba tez Mila Borejko, ma wokol siebie caly czas
mnostwo czlonków rodziny, osiagnela sukces zawodowy ("znany
dramatopisarz").
Pulpecja - tu moge sie zalozyc. Ukochany mezczyzna, dom pod
miastem... Pamietacie, jak w KK Pulpa i Nutria ogladaly Krecika? Dla
Pulpy mogliby go przepuscic przez maszynke do miesa, a i tak by sie
niespecjalnie zmartwila. Zalamala sie dopiero przy sprawie z
Baltona, ale szczesliwa milosc uleczyla ja bardzo szybko. Nutria
jest szczesliwa odkad wyszla za Robrojka. A co do reszty - oj, tu
juz bedzie naprawde ciezko.

[meduza7]

Co do szczęścia Nutrii, to tak naprawdę niewiele o nim wiemy. Zakładamy
oczywiście, że jest szczęśliwa z ukochanym mężczyzną, ale kto wie, co by się
okazało, gdyby MM zaserwowała nam bliższe spotkanie z rodziną Rojków. Nie
zapominajmy przy tym, że Nutria jest raczej nadwrażliwa, w przeciwieństwie do
Pulpy, pogodnego pyknika.
Sądzę, że szczęśliwa i spełniona może być też Aniella, wykonując ukochany zawód
i rządząc poczciwym Bernardem.

[mmaupa]

O tak, Aniella-ptaszeczek na pewno jest szczesliwa. Zadnych tajemnic z
przeszlosci, zadnych niedociagniec, zalow, wyrzutow, rozchybotan, nic z tego.

Szczesliwa moglaby byc Ida, gdyby maz jej sie czasem obudzil.

[tygrys2112]

> Szczesliwa moglaby byc Ida, gdyby maz jej sie czasem obudzil.
:D)))

[the_dzidka]

> Szczesliwa moglaby byc Ida, gdyby maz jej sie czasem obudzil.

Dzisiaj już wiemy, że obudził się przynajmniej trzy razy w życiu ;-)

[mmoni]

dzidka napisała
Dzisiaj już wiemy, że obudził się przynajmniej trzy razy w życiu ;-)

Niekoniecznie :-)
en.wikipedia.org/wiki/Sexsomnia

[anutek115]

mmoni napisała:

> dzidka napisała
> Dzisiaj już wiemy, że obudził się przynajmniej trzy razy w życiu ;-)
>
> Niekoniecznie :-)
> en.wikipedia.org/wiki/Sexsomnia

No i zaczęliśmy dzionek od uchachania się nad komputerkiem :-))).

Biedna Ida ;-)))).

[onion68]

Pulpecja - nie sądzę, żeby szczęśliwą lub trwale szczęśliwą była kobieta, która
w 100% podporządkowuje się partnerowi, do tego stopnia, że przejmuje jego
zainteresowania i sposób spędzania czasu -niezgodne z własną naturą. Dzikie
łono przyrody, przebieżki po bagnach, ogródek - a Pulpecja przecież lubiła sobie
posybaryczyć.

[mamalilki]

E tam, Pulpa byla za-ko-cha-na z wza-jem-no-ścią. Wtedy można robić rzeczy
najdziwniejsze. Ja też lubię posybaryczyć a zgodziłam się jechać do
nieogrzewanego domu w listopadzie bo mój ukochany pragnął nacieszyć się morzem.
Kremy zamarzały mi w łazience, w pokoju siedziałam w czapce i szaliku. A potem
on sie oswiadczyl i wlasciwie mnie tez juz nawet te kremy przestaly przeszkadzac :-)
Pulpa sie nie podporzadkowuje, ona mu czasem robi przyjemnosc. Mysle ze on jej tez.

[jamniczysko]

Józefina...?
W "Brulionie..." jawi mi się jako osoba mocno sfrustrowana, a jej
list do dzieci przybiera miejscami formę wprost psychotyczną.
Myślę, że osoba, która jest tak bardzo nie w porządku wobec własnych
dzieci, nie może być szczęśliwa.

[anutek115]

To TOBIE się zdaje, Jamniczysko. Mnie też, daleko mi do kury domowej (na ten
przykład porzucam rodzinę w sobote na rzecz spotkania z wami i ani mi w głowie
będzie wysiadać z pociągu, jak Gabie z małego fiata, gdy ją Grześ wywoził na
imieniny ;-)), ale podejście Józefiny do jej dzieci napawa mnie zgrozą. Ale
Józefiny nie napawa, wydaje mi się. Jej list jest psychotyczny w naszym odbiorze
- ja go odbieram jako bardzo chaotyczny na skutek zachłyśnięcia się
"możliwościami" za oceanem. Ale Józefina wydaje mi się - w swoim, wewnętrznym,
dogłębnie egoistycznym świecie - raczej poukładana. I szczęśliwa jednak.

[truscaveczka]

Józefina w BBB ma portret dość szczegółowy - egotycznej, niedojrzałej kobiety,
którą opiekować się musi własna córka. Co nie zmienia faktu, że ona sama czuje
się zapewne doskonale w tym układzie.

[onion68]

A pamiętacie Marian z "Róż pani Cherington"? W zasadzie ten sam typ, co
Józefina, tyle że nie wyjechała. Też dzieci opiekują się nią opiekują i zajmują
sobą, ona zapewnia im po prostu utrzymanie. Józefina, zdaje się , podobnie.
Z kolei "Małomówny i rodzina" oparty jest na tym samym schemacie fabularnym, co
"Róże" :-)

[dakota77]

Dla mnie Marian i Jozefina to inne typy. Tamta byla mimo pewnego odklejenia
bardzo sympatyczna, Jozefina na mnie takiego wrazenia nie zrobi.

[onion68]

Marian jest sympatyczna, ale mówiąc o podobieństwie do Józefiny, miałam na myśli
brak uczestnictwa w życiu dzieci (którego zresztą IMO wcale nie mierzy się w
minutach i godzinach z dziećmi spędzanych, przynajmniej nie tylko).
Kto wie zresztą, może Józefinę też byśmy polubili, gdybyśmy mieli szansę poznać
tę postać w inny sposób niż przekaz i wrażenia innych bohaterów i poprzez jeden
list. Tak naprawdę nie wiemy przecież, ile trwała jej nieobecność. A że dzieciom
jej bardzo w tym czasie brakowało, to chyba oznacza, że jakoś się jako matka
sprawdzała (niedzielne śniadania chociażby).

[dakota77]

Chyba się nie zgodzę co so ostatniego zdania. Dzieci z domu dziecka też tęsknią
za matkami, nawet tymi wyrodnymi. Prawo natury. Nie sądzę, że to musi oznaczać,
że Józefina była obecna w życiu dzieci.

[meduza7]

Pulpa moim zdaniem należy do osób o pogodnym charakterze, które cieszą się tym,
co mają wokół siebie, nie przejmują za bardzo niczym, wiele rzeczy po nich po
prostu spływa i nie roztrząsają zbytnio swych niepowodzeń. Jak również nie czuje
specjalnego powołania do poświęcania się dla innych. Tak więc sądzę, że kto jak
kto, ale ona zawsze znajdzie jakiś sposób, żeby posybaryczyć.

[idasierpniowa28]

Aniela mi wygląda na dość szczęśliwą osóbkę. Nawet nieodwzajemnione
uczucie Pawełka- Apolla jej specjalnie nie złamało. W odróżnieniu od
Romy, która odrzucenie przez Baltonę przeżywała zdecydowanie silniej.
A i potem- jako mama Piotrusia i Pawełka oraz żona Bernarda Aniela
jest osobą raczej zadowoloną z życia.

[anutek115]

Nie, nie, Pulpa była zakochana z wzajemnością i dlatego zgadzała się na
włóczenie po krzach i moczenie w bagnach ;-) zamiast wakacji na egzotycznej
plaży i w hotelu o dużej liczbie gwiazdek ;-))). Ty też, Mamolilki, pojechałaś w
listopadzie nad morze, bo byłaś zakochana z wzajemnością. A zgodziłabyś się
zamieszkać tam na stałe? No, może lubisz morze i w mieszkaniu mielibyście jakieś
ogrzewanie. W taki razie czy zgodziłabys się zamieszkać w miejscu, gdzie twój
ukochany kocha wszystko, ale dla ciebie to wszystko nic nie znaczy, a niektórych
rzczy nie lubisz?
Pulpę widzimy jako różowego pyknika snującego fantazje o kostiumikach,
stanowiskach w firmie i dużych pieniądzach, żeby już nie było tak
minimalistycznie jak w jej rodzinnym domu. A potem jako żonę leśnika za miastem,
nie wiadomo, w jak głębokim lesie, bo leśniczówki sa różne (w drodze do pracy
mijam taką, co leży przy drodze krajowej nr 1, o 15 min. spacerem od granic
Torunia). Ja tak mieszkam i wierz mi, jesli się tego nie lubi, to żaden cymes. A
wiąże się z tym ilość problemów zupełnie niedostępnych umysłowi wychowanej w
miescie sybarytki. Więc raczej zgadzam się z Onion. Pulpa wcale nie musi byc
nieskazitenie szczęśliwa. Jest już jakieś 10 lat po ślubie, pierwsze zauroczenie
jej minęło na pewno... No, chyba że przed popadnięciem w przygnebienie chroni ją
jej pykniczny charakter :-).

[croyance]

Mnie sie wydaje, anutku, ze Pulpie biznes tez tak za bardzo w glowie
nie siedzial, kombinowala po prostu, jak tu by sie za duzo nie
narobic i zyc sobie wygodnie (co bardzo popieram). Rojenia o pracy w
firmie jawia mi sie jako jej wyobrazenie srodka prowadzacego do
takiego wlasnie celu. Jesli zas odkryla, ze na wiosze, ze tak
powiem, ma dokladnie to samo - czyli moze sobie bimbac i
niespecjalnie sie przejmowac - to biznesy juz jej niepotrzebne.
Bardzo lubie Pulpe :-)

Ależ ona sybaryczy

[sir.vimes]

wylegując się w słoneczku.

Zauważ, ze Pulpa raczej bawiła się w upodobanie do "miejskich rozrywek"
(szpilki, dior, kariera i kawiarnie) niż rzeczywiście takowe lubiła.

[anutek115]

Wierzaj mi, jak mawiała Ania z Zielonego Wzgórza, sybaryczyc wylegując na
słoneczku można, jak się w takiej leśnej głuszy spędza wakacje. A nie wtedy, jak
się w niej mieszka i ma dom do oporządzenia i dwoje dzieci, małych (przynajmniej
na początku), wiem co mówię.

Ale ja nie neguję tego, że Pulpa może być szczęśliwa, ma po temu predyspozycje w
postaci pyknicznego charakteru różowego Buddy :-). Myślę tylko, że są (choćby
bardzo małe) przesłanki by sądzić, że może NIE być - tak na 100%.

[sir.vimes]

mam dziwne wrażenie, ze te dzieci i podłogi raczej Florek oporządza - a Pulpa
piecze ciasta ;)

[onion68]

Jak sobie upieczesz, tak sobie pojesz ;-)
Apropo upieczesz, dziwiło mnie, jakim cudem Ignacy B., wychowany na domowych
ciastach, mógł stać się takim fanem kupnych ciasteczek, niech będzie że i
owsianych. Wydaje mi się, że dla kogoś, kto jest przyzwyczajony do smaku
domowych wypieków, te przemysłowo wyrabiane mogą być co najwyżej w
ostateczności. No, najgorszy domowy gniot i tak je przewyższa...

[ready4freddy]

> Wydaje mi się, że dla kogoś, kto jest przyzwyczajony do smaku
> domowych wypieków, te przemysłowo wyrabiane mogą być co najwyżej w
> ostateczności. No, najgorszy domowy gniot i tak je przewyższa...

??? niby dlaczego? poza tym jesli byly to ciasteczka, ktorych w domu sie nie
pieklo, to nie mial porownania :) ja np. pewnie wybrzydzalbym na kazdy keks czy
biszkopt nie-domowy, bo babcia i mama przyzwyczaily mnie do niezrownanego smaku
tychze, ale np. cantuccini czy migdalowe ciasteczka z Sycylii jak najabrdziej
wcinac moge "kupne" :)

[onion68]

Prawdę mówiąc, pisząc to, opierałam się na swoim doświadczeniu w związku z
produktami, które można nabyć w polskich sklepach. Nawet uznawane na ogół za
dobre, sprzedawane w sklepach ze zdrową żywnością, wypieki Consoni dla mnie są
ohydnie za słodkie. Nie sądzę, aby Borejkowie mieli inne możliwości niż ja. Z
drugiej jednak strony, jest wiele osób dla których byle słodko, to dobrze.

[ding_yun]

onion68 napisała:

> Prawdę mówiąc, pisząc to, opierałam się na swoim doświadczeniu w
związku z
> produktami, które można nabyć w polskich sklepach. Nawet uznawane
na ogół za
> dobre, sprzedawane w sklepach ze zdrową żywnością, wypieki Consoni
dla mnie są
> ohydnie za słodkie. Nie sądzę, aby Borejkowie mieli inne
możliwości niż ja. Z
> drugiej jednak strony, jest wiele osób dla których byle słodko, to
dobrze.

Eee, akurat te ciasteczka owsiane kupne są niezłe i jak dla mnie
wcale nie za słodkie (choć co do ogólnej jakości przemysłowych
wypieków to się zgadzam). Ja próbowałam kiedyś zrobić takie ciastka
z płatków owsianych w domu i wyszły ohydnie, ich główną wadą była
właście zbytnia słodycz. Użyłam miodu bo potrzeba było mnóstwa
lepiszcza, które by te twory trzymało w kupie. Efekty powaliły kilka
osób, ale bynajmniej nie na kolana.

[onion68]

Aaa, ja też robiłam, z przepisu z GP, bardzo zachwalanego; efekty jak u Ciebie,
choć cierpiałyśmy na tym tylko ja z córką (akurat byłyśmy same przez kilka dni).
No tak, nie wszystko co domowe, to dobre ;-) ale poza eksperymentami, które mogą
okazać się bardziej lub mniej udane, to ja wolę to, co sama zrobię ze swoich
specjalności zakładu (i tracę przy produkcji kalorie, więc mniejsze wyrzuty
sumienia).
Widocznie Ignac jest bardzo słodkolubny.

[anutek115]

Dla zainteresowanych - służę przepisem na owsiane ciasteczka, łatwe, szybkie i
pyszne, przynajmniej moja rodzina uwielbia i może pożerać tonami :-).

[onion68]

Daj, Anutku, daj.
My z moją córką uwielbiamy płatki owsiane, jemy je albo w wersji śniadaniowej,
ugotowane na wodzie z odrobiną mleka, albo w wersji deserowej - te same płatki,
przestudzone, posypane trzcinowym cukrem i cynamonem.

[anutek115]

A naści: kostkę miękkiego masła ugnieść ze szklanką płatków owsianych, szklanką
słonecznika i szklanką cukru (wtedy wyjdą słodkie - jak sie lubi mniej słodkie,
to dawać mniej cukru). Dodać łyżeczkę od herbaty sody i jedną i jedną trzecią
szklanki mąki. Ugnieść. Formować kuleczki wielkości orzechów włoskich,
rozgniatać je na placuszki i układać na blasze. Piec w piekarniku 175 stopni na
złoty kolor (jakieś 10 minut). W puszce podobno można je trzymać miesiąc, ale
jest to wiedza ściśle teoretyczna, bo u mnie wytrzymują najwyżej dwa dni :-).

[weronika753]

> Apropo upieczesz, dziwiło mnie, jakim cudem Ignacy B., wychowany
na domowych ciastach, mógł stać się takim fanem kupnych ciasteczek,

Może w ten sposób odreagowywał wszystkie cium-cium sermiczki i
pierniczki?
Może w ten sposób reagował na tłum upupiającej chmary niewiast w
jego chacie? Vivat semper wolny stan. I ciastka ze sklepu.

[marajka]

Ja myślę, ze Pulpa jest najszczęśliwszę kobietą w Jeżycjadzie. Biega
za ukochanym po bagnach, to chyba normalne? Ilu facetów ogląda
komedie romantyczne i nosi torby z zakupami po sklepach?
Ma fajną rodzinę, domek(może w tym wieku zaczęła cenić spokój), do
miasta niedaleko.
Biznes też jest;)
Nie musiała się martwić o faceta, studia skończyła...Zawsze pogodna.

no co Ty?

[sir.vimes]

Józefina nie jest szczęśliwa - może jest podekscytowana życiem ale szczęśliwa to
nie... I to zapewnienie dzieci , że im fajne dżinsy kupi, co brzmi jak
"wybaczcie"...

Potem chyba tez nie dzieje jej sie
> najgorzej, wspomniana jest w Noelce, jako pieknosc zabierana przez
> eleganckiego mezczyzne gdzies tam.

No ale bycie gdzieś zabierana czy piękny romans to nie jest jeszcze szczęście...

[laura-gomez]

amelia007 napisała:

> Szczesliwa jest chyba tez Mila Borejko, ma wokol siebie caly czas
> mnostwo czlonków rodziny, osiagnela sukces zawodowy ("znany
> dramatopisarz").

Tez tak mysle. Zreszta ona sama, bodajże w "Pulpecji", przyznaje, że jest zadowolona ze swojego losu i dziekuje za to całe szczęśliwe zycie, czy jakoś tak.

> Pulpecja - tu moge sie zalozyc. Ukochany mezczyzna, dom pod
> miastem...

Pulpa miała tylko jeden trudny moment w swoim zyciu, o którym wiemy, i wydaje mi sie, ze jedyny.

Moim zdaniem również Ida nalezy do spełnionych kobiet

Nutria
> jest szczesliwa odkad wyszla za Robrojka.

Cóż, mam nadzieję, w końcu im kibicowałam.

A Pulpa?

[sir.vimes]

Wydaje mi się, ze jest bardzo zadowolona ze swojego życia wśród uli i innej
przyrody. A okres nastolatkowych dylematów i niezdana (w terminie, bo przecież w
końcu zdała) matura to żadne nieszczęście IMO.

Irena Żak jest IMO szczęśliwą kobieta mimo różnych problemów (np. powierzchni
mieszkaniowej;))

[biljana]

W moim rankingu szczęśliwych kobiet na czoło wysuwają się kobiety rodziny Żaków,
oczywiści mama Żakowa to zdecydowanie numero uno, ale myślę, że wychowane przez
TAKĄ kobietę jej córki Julia i Ceśka tez w życiu były jednak spełnione i
szczęśliwe.
Poza tym Pulpa. Ona ze swoim charakterem i pogodą ducha jest szczęśliwa nawet
jak ją komary w lesie gryzą. A te wszystkie Diory, kostiumy i szpili to był ot,
taki przejaw buntu młodzieńczego i normalny etap, gdy jest się jeszcze nie w
pełni ukształtowaną osobą.
Mama Borejko nie - ona mi się zawsze wydawała taka sterana życiem, to szorowanie
wanny i dzielny uśmiech: "bo ja sobie z wszystkim radze i jest super".
Oczywiście potem, na starość jak dzieci porosły a ona zyskała uznanie jako
dramatopisarka, może. Ale jako exemplum szczęśliwej postaci kobiecej to
definitywnie nie.
Sądzę też, że Anielka jest przedstawiana przez Autorkę jako kobieta szczęśliwa.
Dla mnie jednakowoż jest to nieprzekonywujące, bo po prostu nie umiem sobie
wyobrazić jak można być szczęśliwym z Bernardem :)

[verdana]

Znam taka Pulpe w realu. Wyniosla się do swojego ukochanego na wieś,
tam zamiast zajmować się informatyką (najwiekszy talent na roku),
zajęła się wiejskim gospodarstwem, urodziła ukochanemu dwoje dzieci.
Po czym po ok. 10 latach nie mogla już ani minuty dłużej. Bez
zawodu, bez towarzystwa, zaharowana - porzuciła męża i wrocila z
dziećmi do miasta. Nie jest raczej szczególnie szczęśliwa...
Dla mnie osoby szczęśliwe to kobiety z rodziny Żaków li i jedynie.
Może tez epizodycznie występujaca (cholera, zapomnialam imienia)
matka wielodzietnej rodziny, gotująca rosolek i szare kluski, ktore
z satysfakcja spozywała Geniusia.
Józefina na pewno nie - dzieci ciążyły jej jak kamień u nogi, z
takim cieżarem przyprawiającym o wyrzuty sumienia raczej nie da się
byc szczęśliwym.

[anutek115]

Zdaje się, że szczęśliwa mama gotująca dzieciom to Marta Lewandowska.

No, chyba, że ci o mamę Kopiec Arlety chodzi :-))). Też szczęśliwa, wydaje mi
się, ale bezimienna (czy też mi się zdaje? Czy to się nadaje do "Tajemnic
Jeżycjady"?).

Kobiety z rodziny Żaków są szczęśliwe bezapelacyjnie (mama Żakowa rulez, moim
zdaniem), ale Aniella chyba też. Jakoś tak przy każdym pojawieniu się wydaje mi
się bardzo zadowolona z życia.

[onion68]

ale Aniella chyba też. Jakoś tak przy każdym pojawieniu się wydaje mi
> się bardzo zadowolona z życia.

Niby tak, ale mnie daje do myślenia nieomal rzucenie się na Robrojka i pałanie
chęcią zwierzeń w CR. Po pierwsze, zachowanie to znacznie odbiega od
dotychczasowego i przeczy ogólnie stosunkowi Anielli do R., po drugie jest
typowe raczej dla osób w pewien sposób, no, wygłodzonych uczuciowo.

[anutek115]

Myslisz? Ja się rzucam na dawnych kumpli (i kumpele też, dla scisłości) z
licealnych czasów. Ja te czasy wspominam cudownie i wszystkich, którzy je ze mną
przezywali są dla mnie jak skarb ;-). A ja jestem dość introwertyczna, w
przeciwieństwie do Anieli, ekstrawertyczki, dla której takie rzucanie się to,
mozna powiedzieć, chleb powszedni :-).
Ale za dobrze tej sceny nie pamietam, może tam jest faktycznie coś nietypowego
dla sciśle przyjacielskiej euforii. Chyba ją sobie odnowię...

[onion68]

Masz rację, ale Robrojek nie był takim sobie kumplem ze szkolnej ławy, on był
odtrąconym wielbicielem, a wydaje mi się, że takich zawsze traktuje się z pewną
rezerwą (przez pamięć wyrządzonych krzywd albo z obawy, co takiemu może przyjść
do głowy ;-)
A ta scena jest swoją drogą potwierdzeniem tezy Joanny Chmielewskiej, że
wystarczy się rzucić na faceta, aby ten ochłódł ;-) Może Aniela powinna
zastosować ten patent w czasach licealnych.

[jamniczysko]

Myślę, że Aniela nie kocha Bernarda.
W BBB dobrze widać, że dopada ją strach przed samotnością.
W determinacji pada w ramiona wielbiącego ją Bernarda.
Ale go nie kocha.
On ją zamęcza swoim egoistycznym gadaniem.
A z Robrojkiem łączyła ją inna więź i stąd to rzucenie się. Z
pęczkiem marchwi.
Bardzo smutne, na przegranej pozycji stawiające Anielę, rzucenie
się...

[anutek115]

E, zaraz nie kocha. A Krystiana kochała? To dopiero była desperacka próba
"złapania chłopa"! Ja wiem, że dla dużej części tego forum Bernard jest
niestrawny (a jako partner życiowy - W OGÓLE niestrawny), ale żeby Aniela
znosiła (i w imię czego? "nie miania" chlopa? przeciez na pęczki ich mogła miec,
piękna, znana, obracająca się w kręgach ciekawych ludzi) tyle lat jego, jak to
ujęłaś "egoistyczne gadanie" to ja w życiu nie uwierzę. Moim zdaniem to dobre
małżeństwo i niezła, acz nietypowa rodzina.

[jamniczysko]

Eeeeeeeee...
Na pęczki to ich mogła mieć już po paru latach małżeństwa z
Bernardem, bo wtedy była znaną aktorką. Ale kiedy na łeb, na szyję
wiązała się z Bernardem, była zaledwie suflerką w teatrze, której
reżyser dał "małą rólkę".
Rozwieść się z Bernardem nie mogła, bo to by było nie po
poznańsku... :)

[anutek115]

Ona z Łeby ;-). I co ją z Bernardem widzimy, to w czułem objęciu. No ja
rozumiem, że to nudzi nasz wewnętrzny sprzeciw ;-), ale jednak naprawdę nie to
ładne co jest ładne, ale co sie komu podoba. Moze jej się spodobało i z biegiem
czasu podobało coraz bardziej ;-)?

[trawiasta]

Zgadzam się, że szczęśliwą osobą byla na pewno p. Żak; myślę, że i Julia też.
Czy Felicja była szczęśliwa... trudno powiedzieć; wygląda mi na taki typ osoby,
która ze względu na swoją obowiązkowość na tyle przejmuje się tzw. codziennymi
zmartwieniami oraz sprawami bliskich osób, że fakt, iż było dobrze, dostrzega
'po' (sama taka jestem; staram się z tym walczyć :-P). Natomiast co do Józefiny
- mnie się wydaje, że była szczęśliwa. Że chyba tak naprawdę nie chciała dzieci,
a ten list był tylko na odczepne - pisała 'uczcie się i bądźcie grzeczni' 3x, bo
co miała napisać? Nie miała z nimi żadnego głębszego kontaktu; mam też wrażenie,
że było to na zasadzie 'co z oczu, to z serca' - że kiedy nie widywała ich na co
dzień, to zaprzątali jej myśli tylko sporadycznie i pewnie wtedy, żeby uciszyć
wyrzuty sumienia, wysyłała prezenty. Zdecydowanie jest to kobieta, która dzieci
mieć nie powinna i dziwi fakt, że urodziła aż dwoje (!). Jak na egocentryczną
aktorkę, to spora liczba. Nie potępiam jej w najmniejszym stopniu za
egocentryzm, bo uważam, że to najzdrowsza życiowa postawa (dla egocentryka,
rzecz jasna, nie otoczenia; sama chciałabym taka być, ale już chyba za stara
jestem, żeby dac radę wprowadzić aż takie zmiany); natomiast oczywiste jest, że
dzieci na tym mocno ucierpiały. Ich i Aurelii zawsze było mi najbardziej żal.
Swoją drogą, nawet kiedy Józefina była w domu, to i tak Bebe i Kozio opiekowali
się nią, a nie ona nimi; ona się po prostu nie nadawała do opieki nad
kimkolwiek. Mogła natomiast nie postrzegać siebie jako szczęśliwej ze względu na
skłonność do dramatyzowania; to pewnie stereotyp, ale mnie aktor kojarzy się z
osobą, która jest dość srednio stabilna emocjonalnie :-P Pulpa zaś,
jak sądzę, kiedy minęło pierwsze zauroczenie, jako najmłodsze dziecko w rodzinie
i dlatego wyraźnie leniwe ;-) zagnała Baltonę do większości robót, a sama
wygrzewała się na słoneczku, w przerwach napawając się jego zachwyconymi
spojrzeniami (ten skąpy staniczek w serduszka ;-) ). Jakoś zupełnie nie widzę
możliwości, żeby na serio wzięła się do jakiejkolwiek roboty. A Baltona dobry
chłopak, wdrażali go do robienia pierogów od dziecka ;-) to i pewnie nie
protestował. Myślę, że szczęśliwą kobieta mogła być także Elka - nawet mimo
moralnych upomnień serwowanych zapewne od czasu do czasu ze strony Tomka ;-)
Natomiast strasznie nie podoba mi się to, co stało się z Kreską - zdolna,
inteligentna dziewczyna zakopała się w pieluchach... nie wierzę, żeby była
szczęśliwa z wyjazdami Maćka na kolejne zlecenia czy po nagrody, a ona sama - w
domu. Nie zdziwiłabym się, gdyby pisywała na jakichś forach dyskusyjnych celem
dostymulowania intelektualnego ;-) (oczywiście niestety często działa to
odwrotnie i nie mówię w tej chwili o tym forum ;-P) Kto jeszcze... Aurelia na
pewno była nieszczęśliwa. Z takim cholernym egocentrykiem jak Kozio, ona, która
potrzebowała uwagi, bliskości i ciepła, na pewno nie była szczęśliwa. Natalia...
być może była szczęsliwa; Robert był bardzo opiekuńczym facetem, a ona tej
opiekuńczości potrzebowała. Cesia nie wydaje mi sie osobą szczęśliwą - biorąc
pod uwagę jej ambicje, nie sądzę, żeby satysfakcjonowało ją wyłącznie pełnienie
roli matki (i opiekunki, cholera, dzieciaków Julii! która w międzyczasie
pojechała zbierać winogrona, a w międzyczasie zapewne imprezować i korzystać z
tego, że są z mężem sam na sam, bez dzieci :-P).

[laura-gomez]

trawiasta napisała:

> Natomiast strasznie nie podoba mi się to, co stało się z Kreską - zdolna,
> inteligentna dziewczyna zakopała się w pieluchach... nie wierzę, żeby była
> szczęśliwa z wyjazdami Maćka na kolejne zlecenia czy po nagrody, a ona sama - w
> domu.

Przecież ona też pracowała zawodowo, i zdaje mi się, że miała nawet na koncie jakieś sukcesy, nagrody.. A w "Noelce" i DP wydaje się być szczęśliwa. Ma kochającego męża, fajne dzieci i dziadka, który jej pomaga. Tak jakoś mi się wydaje, że zawsze chciała mieć dużą rodzinę. Moim zdaniem czuje się spełniona jako matka i żona, a do kariery z pewnoscią powróciła po odchowaniu dzieci.

[anutek115]

Cesia w sunmie też od wczesnej młodości była przyzwyczajana do opieki nad
cudzymi dziećmi i robienia za "wyręczarnię" Julii, zupełnie jak Baltona do
pierogów ;-).

Więc sadzisz, że Pulpa się nie przepracowuje? No tak, w takim razie możliwe, że
jest szczęśliwa jak prosię w deszcz ;-).

Aurelia została tak opisana prez panią MM, że ja nie wyobrażam sobie, żeby mogła
byc szczęśliwa z kimkolwiek. Ktoś (czy nie Lezbobimbo?) w wątku o
rozczarowaniach pisał, że bardzo nie podoba mu się sposób, w jaki z życzliwej
ludziom, otwartej Geniusi wyrosła Aurelia, gnąca się i szemrzaca mimoza.
Oczywiscie to, że z Koziem nikt nie mógłby być moim zdaniem szczęśliwym to insza
inszość.

Natomiast nie jestem wcale pewna, czy Elka jest szczęśliwa. Oczywiście, wiemy o
niej (i o Tomku też) nie za wiele, ale... no, jednak to "klasyczna" jedynaczka,
pępek świata dla dwóch dziadków, genialne dziecko rozpuszczone jak dziadowski
bicz... nie jestem pewna, czy lektura całego de Mello co wieczór mogłaby tu
wystarczajaco dużo zmienić. Owszem, ten pierwszy etap (gdy się moczy w bagnach,
zapisuje na kursy żeglarskie, idzie na astrofizykę, czytuje de Mello i znosi
pouczania ze strony ukochanego) ewnie zaliczyła w podskokach. Ale potem... jak
jej już Tomcio nie wielbił tak bezkrytycznie jak dziadzio Metody... czy ja wiem...

[nikadaw1]

ciotka Lila.
Julia
Ida
od biedy Tosia (początkowo bardzo zadowolona z życia, w Noelce już nie wiadomo)

OT stanik Pulpy- sa tu jakies lobbystki?

[klymenystra]

No, nie moge przestac sie zastanawiac, nad stanikiem Pulpy. Na pewno byl
fatalnie dobrany i Pulpa miala buly :( Stanik w serduszka kojarzy mi sie z
wyrobami la senzy, a Pulpe na jakies 32H wyceniam- nie zmiescilaby sie :(

[dakota77]

Zagladam na lobby, ale srednio lobbuje;-). Ale twoja wizja wydaje mi sie sluszna:-)

[klymenystra]

Ciebie to znam :) Nawet mialam najpierw napisac: "do Dakoty" :)
I co? Tylko tyle nas na tym sfeminizowanym forum? Nikt nie zastanawia sie nad
tym, co nosi Mila (niechybnie 75A), Bella (pewnie Doreen 85c) czy Idusia (pewnie
75C, a ja bym ja w 65GG wcisnela ;)). Przeciez to fascynujace :)))))))

[dakota77]

Pewnie, ze fascynujace:-). Skoro tyle kobiet dookola nosi zle dobrane
biustonosze, to i w Jezycjadzie tez kobitki sie pewnie nie popisuja:-)

[klymenystra]

Z drugiej strony- moze w nastpenym tomie przeczytamy, jak to Laura idzie do
Avocado z Pyza, tlumaczac jej, ze to nie ciaza zniszczyla jej biust, a zle
dobrany stanik. Oczywiscie Laura wyczytala to w internecie :) A jednym z
wazniejszych wydazen w "Sprezynie" bedzie otwarcie sklepu Yoshi i zbiorowy
brafitting Borejkowien z przyleglosciami :D

[dakota77]

Dobre:-)

[anutek115]

A czemuz aż do "Sprężyny" czekać? Czy nie mamy tu zaczętej, a jakże obiecującej
forumowej powieści? Do klawiatury, Klymenystro, nie daj się prosić :-)!

[klymenystra]

Nie chce straszyc nieuswiadomionych forumek :) Wystarczy, ze moje znajome mnie
wyklinaja ;)

[filifionka-listopadowa]

Jestem na etapie uświadamiania się i marzę o wyżej opisanej scenie. To by było
cudo, majstersztyk i budyń z soczkiem.
A ile dobrego dla polskich dziewcząt...

[klymenystra]

Oooo tak, te wszystkie biedne nastolatki, ktore katuja sie w puszapach i ich
mamy w stniorach z bazarku w rozmiarze 80C- nagle, dzieki ksiazce, przezywaja
oswiecenie. Przeciez na takie cos media i producenci nie mogliby pozostac
obojetni- i zaczalby sie w Polsce stanikowy raj...
A na jakim etapie uswiadamiania jestes, Filifionko? :)

[filifionka-listopadowa]

Świadomość popełnionych błędów (push-up, za małe miseczki) i powolne
wprowadzanie zmian...

[mankencja]

nie, jeszcze ja jestem :)

[mankencja]

albo, czy Gaba nosi cokolwiek. ja obstawiamn, że nie.
Tygrys przed uswiadomieniem, ktore objawi sie w Sprężynie, nosił
75b, a potem przerzucił się na 65dd, które zmigrowało mu do 65f.
(dlaczego tak? bo w CzP ma taki sam rozmiar ubrań i butów jak ja (38
i 38), więc może również mieć takie same staniki. i wymiary w
biuście i pod też może ze mną dzielić(74/86 -> 72/92))
Żaba jest uświadomiona od jakiegoś czasu, bo noszenie właściwego
stanika ładnie uzupełnia się z ogólna dbałoscią o urodę, a logiczne
argumenty lobbystek trafiają do jej konkretnego umysłu. na rozmiar
pomysłu mi brak

[klymenystra]

Zabcie widze w moim rozmiarze- pewnie jest pulchniejsza, ale na pewno scisliwa.
Aniella ahtystka pewnie biega we francuskich cudenkach- Chantelle, Lejaby, Lise
Charmel i sa lekko za luzne, bo poza Lejaby, te firmy nie maja 65 .

[mankencja]

a subtelna i poetyczna Natalia? nie wiem, co mogloby do niej
pasowac...

OT w OT

[mankencja]

klymenystro, jedziesz do Warszawy na zlot?

[klymenystra]

Niestety nie:(

[mankencja]

szkoda

[amelia007]

80 F, dołączam :)))

Nie lobbować!

[the_dzidka]

Litości! Ja juz sie boję klapę od sedesu podnosic, żeby mi kolejna
cyc-lobbystka nie wyskoczyła. Co za szaleństwo was opętało, do
licha! Lobbujcie sobie, ale proszę, nie tutaj!

[dakota77]

A kto lobbuje? TRwa tu wymylslanie, jakie staniki moga nosic boahterki, nikt tu
nie nawraca forumowiczek. Zreszta pewnie lepiej nosic zle dobrany biustonosz i
potem narzekac na biust w marnym stanie, niz uslyszec kilka slow prawdy, co?;-).
Ja sie nie uwazam za lobbystke, nie poczuwam sie do misji ratowania cudzych
biustow, ale coz zlego jest w promowaniu wlasciwych rozmiarow.

[ready4freddy]

jedno jest pewne: nie zazdroszcze wam tych biustonoszowych komplikacji :)))

[klymenystra]

Kurcze, wszystkie inne offtopy sa dozwolone, a ten nie? Dzidko, jesli nie chcesz
czytac, to nie czytaj, ale moze jakas inna forumka sie zainteresuje i sama sobie
pomoze. Akurat ten offtop jest dobry i pozyteczny.
Kurcze, mozna gadac o seksie u Borejkow, a o stanikach juz nie ;(

[onion68]

Ja przyniosę na zlot centymetr i będziecie mi dobierać rozmiar (noszę 75C ;-)
Moja samodzielna próba dobrania dobrego biustonosza (wyszedł 70E na kalkulatorze
Triumpha) zakończyła się żałosnym fiaskiem: wyglądałam jak baleronik.
Teraz rozmiar jest zapewne jeszcze inny.

[lutecja4]

o ja tez chce!bo skoro sie okazalo,ze moje 75B nie istnieje...

[mankencja]

okej, nie ma sprawy :)

[biljana]

onion68 napisała:

> Ja przyniosę na zlot centymetr i będziecie mi dobierać rozmiar (noszę 75C ;-)

przynieś, przynieś! Widzę, że nasz zlot wzbogaca się o kolejne punkty programu ;-)))

[mmaupa]

O, a mnie mozecie zlobbowac na spotkaniu swiatecznym!

[nioszka]

i mnie też! i mnie też! Na świątecznym albo innym :) Chętnie się temu poddam, bo
to mój odwieczny problem...

[klymenystra]

Nioszko, poczytaj fora z moich linkow i www.stanikomania.blox.pl
Wszystkie poczytajcie. :)

[filifionka-listopadowa]

Od Twoich linków zaczęło się moje uświadamianie...:D Dziękuje.
Ale nawet w dobrze dobrym staniku się męczę... Ale się zmuszam skoro to mit o
tym ,że małe piersi też potrzebują stanika...

[klymenystra]

Serio? Strasznie sie ciesze :)))))))))))))))

[myself-m]

A Bella?
Bardzo rzadko pojawia się w dyskusjach, bo i bardzo mało o niej wiadomo, jedynie
Córka Robrojka, plus jakieś jednozdaniowe wzmianki potem. No ale chyba też ma
szanse być szczęśliwa? Zawsze pewna siebie, silna, zdrowo zdystansowana,
dzieciństwo raczej udane (fragment jak stoi przed lustrem i cmoka z upodobaniem:
Jaka śliczna). Męża znalazła, raczej nie miała mu się w czym podporządkować,
prędzej odwrotnie. Pytanie, czy Przeszczep mógł zmienić się na tyle, żeby być
idealnym mężem, no ale na ten temat pozostają spekulacje.

[onion68]

> prędzej odwrotnie. Pytanie, czy Przeszczep mógł zmienić się na tyle, żeby być
> idealnym mężem, no ale na ten temat pozostają spekulacje.

Wydaje mi się, że o szczęściu nie stanowi posiadanie idealnego męża (utopia),
lecz takiego, z którego wadami możemy się pogodzić i nie obrzydzają życia :-)
Tak, Bella ma szansę.
Jeszcze chciałabym dokonać rozróżnienia między stanem szczęścia a stanem
zadowolenia - zadowolonych kobiet jest IMO w Jeżycjadzie całkiem sporo, ale
prawdziwie szczęśliwe widzę tylko te dwie, które wymieniłam. Stan szczęścia =
stan, w którym każdy nadchodzący dzień jest przygodą. I dlatego ciotki Lili nie
zaliczyłabym do szczęśliwych, choć do zadowolonych i owszem.

[anutek115]

Ja na przykład rozróżniam te dwa stany od początku. I nawet z tym rozróżnieniem
Aniela wydaje mi się szczęśliwą kobietą, nie zaś (nie tylko) zadowoloną.
Zadowolona to jest Mila Borejko. Czy zestawienie "zadowolona Mila Borejko" z
"zadowolona Aniela" nie wydaje się w waszych oczach jednak czymś innym? Bo, jak
tu ktoś wyżej słusznie napisał, Mila niby jest zadowolona, niby uszlachetnia jak
może ideę mycia wanny, ale jednak i trochę złosliwa bywa, i despotyczna, no i
pisuje PO KRYJOMU (czemu?). Aniela jawi mi się jak zadowolony, mruczący kot.
Rasowy. Który ma wszystko. A jak czegos nie ma, to ma pewność, że kiedys mieć
będzie ;-).
Co do Belli to się zgadzam, ma szansę (nigdy nie rozumiałam, czemu Robrojka
jakoś przygnębiała ta wizja dwulatki przed lustrem, mnie ona rozbraja, i
miałabym co do rokowań o przyszłości takiego dziecka jak najlepsze zdanie).

[mmaupa]

Tesciowie jej pewnie zyc nie dali. Wyobrazasz sobie, z Majchrzakami przy
swiatecznym stole?

[anutek115]

Wyobrażam sobie. Biedni Majchrzakowie ;-))).

[lattina]

Zacznę od tego, że nie wierzę w absolutne szczęście i bardziej niż
w „bycie” szczęśliwym wierzę w „bywanie” szczęśliwym.
Mila Borejko - ideologicznie „szczęśliwa”, to przecież jej głos jest
prorodzinnym mottem Jeżycjady. To ona wierzy (chce wierzyć), że
podczas szorowaniu wanny można doznać ekstazy codzienności. Czasem
sprawia wrażenie, że gdzieś się ze sobą gryzie: jest despotyczna,
złośliwa, ale raczej jest szczęśliwa, może chwilami marzy o „innym”
życiu, którym z czasem staje się pisarstwo.
Gabriela Borejko – nieszczęśliwa, choć programowo chciałaby być
echem głosu matki, pewnie rzeczywiście udaje jej się ucieszyć
wiernym mężem, córkami, a przede wszystkim synkiem, urokami
codzienności zaklętym w zapachu świeżo upieczonych drożdżówek, ale
ciągle rozpomina traumę po Januszu. Stara się być „dziarska”, zbyt
często jednak miałaby ochotę się rozkleić.
Ida Borejko – egotyczna i narcystyczna natura Idy chroni ją przed
niezadowoleniem z życia, traktowana przez MM jako postać nie do
końca serio może wydawać się spełniona jako kobieta pracująca, matka
i żona, żyje tak naprawdę swoim życiem, oderwana trochę od problemów
innych, które gotowa jest rozwiązywać szybkim cięciem skalpela
(często językowego).
Natalia Borejko – melancholijna (depresyjna), nadwrażliwa i niepewna
siebie Natalia znajduje często powody do zmartwień, lecz duchowa
więź z Robrojkiem, ciepło ich miłości, daje jej wytchnienie od
siebie samej (czy to nie jest właśnie szczęście?), spokój i uśmiech.
Natalia wydaje mi się najbardziej szczęśliwa z czterech sióstr B., w
tym sensie, że według mnie nie tyle jest, ile może być szczęśliwa.
Patrycja Borejko – pykniczna osobowość z definicji jest szczęśliwa,
i nie ma tu znaczenia, czy szczęście pachnie Diorem czy lasem, ona
po prostu nie zastanawia się nad niczym przesadnie i żyje błogo.
Jednak Patrycja wydaje mi się ciągle osobowością niegotową,
nieukształtowaną, nie wiadomo, czy nagle nie poczuje, że za bardzo
zatopiła się w miłości, nie pozwoliła sobie być sobą, tylko popadła
w stan namiętności/nietrzeźwości.

[lattina]

Aniela – nie kocha Bernarda, jest z nim z rozsądku, choć bycie z
artystą z pozoru nie jest rozsądne, ale takim, co zagada, przytuli,
ugotuje, dzieci uśpi, czemu nie, można być sobą, realizować się w
zawodzie, a w domu mieć wierną publiczność. Aniela wydaje mi się
kobietą, która w życiu prawdziwym miałaby przed sobą nieuchronny
przełom, gdyby zakochała się w kimś, kto by ją przez parę lat
przeczołgał po piekłach kobiecych upokorzeń, a ona nie mogłaby
odejść, bo kochałaby, na szczęście książkowej Anieli takich przygód
nie przydzielona, jest zadowolona z życia, jest dominantą, pewną
swego właścicielką swojego życia, choć może czasem prawdziwej
namiętności jej brakuje. Bo podobno w życiu ważniejsze niż być
kochanym jest kochać….
Irena Żak – mój ideał, kocha i jest kochana, dobra matka i zakręcona
artystka, dobra matka nie dlatego, że zmusza się do
spreparowania „pysznego makaroniku”, ale dlatego, że z jedną córką
się kumpluje, a drugą uważnie obserwuje.
Julia Żak – jak genialnie stwierdziła kiedyś, na naukę była za
ładna. A więc też za ładna jest na zastanawianie się nad życiem i
sobą. Egoistka nie krzywdząca nikogo. Maluje i zbiera wino, uprawia
wolną miłość małżeńską (dzieci podrzuca Ceśce), właściwie wszystko
gra.
Cesia Żak – głęboko wierzę, że można być szczęśliwą w otoczeniu
gromadki dzieciaków i chociem feministka odczuwam wyśmiewaną
tutaj „pustkę w ramionach”, więc wierzę Ceśce, że jest szczęśliwa,
jeśli też czasem wychodzi z domu i nadal dogaduje się z Jurkiem.
Janina Krechowicz - również wierzę, że może być szczęśliwa i mam
wrażenie, że uaktywni się zawodowo po odchowaniu bliźniaczek „do
bezpiecznego wieku lat czterech”.

O teraz dotarło

[sir.vimes]

do mnie dlaczego większości czytelników tak nie pasuje związek A z Bernardem. Bo
on ją wyraźnie i "nierealnie" kocha bardziej i adoruje bardziej niż ona jego!

Aniela wydaje mi się
> kobietą, która w życiu prawdziwym miałaby przed sobą nieuchronny
> przełom, gdyby zakochała się w kimś, kto by ją przez parę lat
> przeczołgał po piekłach kobiecych upokorzeń, a ona nie mogłaby
> odejść, bo kochałaby, na szczęście książkowej Anieli takich przygód
> nie przydzielona, jest zadowolona z życia, jest dominantą, pewną
> swego właścicielką swojego życia, choć może czasem prawdziwej
> namiętności jej brakuje. Bo podobno w życiu ważniejsze niż być
> kochanym jest kochać….

I z tej samej chyba przyczyny wiele osób nie widzi nic dziwnego w związku
przeczołganej przez piekło kobiecych (no, nastolatkowych... ale kto wie co było
dalej) upokorzeń (cudna fraza , Lattina) Kreski z tomabakowym Maciusiem.

Musi się kobieta przeczołgać? Musi kochać bardziej? Musi nie umieć odejść nawet
jeśli "miłość" krzywdzi?

Związek Anieli jest zdrowy i z pewnością brak w nim ponurych i
"przeczołgujących" namiętności, które mi jednak jakoś ze Strindbergiem się
kojarzą bardziej niż ze szczęściem. A już na pewno nie szczęściem rodzinnym.

[dakota77]

Zgadzam sie co do zdrowego zwiazku Anieli i Bernarda. Nie bardzo rozumiem skad
przypuszczenie, ze ona go nie kocha. Gdyby tak bylo, nie wierze, ze nie umialaby
odejsc, niezaleznie od posiadanych dzieci. Jakos do Anieli nie pasuje mi rola
takiej co to trwa w zwiazku, choc ten jej nie satysfakcjonuje. Ok, na pewno lubi
byc uwielbiana, ale samo to na lata by nie wystarczylo, musialoby sie znudzic.

[sir.vimes]

TAk właśnie, to nie jest dziewczyna , która bałaby się odejść jakby zabrakło
miłości, adoracji czy czegokolwiek

[kkokos]

>>pewną
>>swego właścicielką swojego życia,

o, to na pewno, i gdyby kiedyś bernard chciał bryknąć, znalazł sobie
nową (niekoniecznie młodszą o połowę) artystkę do uwielbiania,
wydrapałaby mu oczy.


> dlaczego większości czytelników tak nie pasuje związek A z
Bernardem. B
> o
> on ją wyraźnie i "nierealnie" kocha bardziej i adoruje bardziej
niż ona jego!

zawsze ktoś kocha bardziej. mila ignacego, gaba pyziaka, gaba
grzesia, aurelia kozia, kreska maćka - tu kobiety kochają bardziej.
i żadna z nich nie jest przykładem kobiety szczęśliwej. być może
robrojek kocha natalię bardziej niż ona jego.

bernard kocha anielę jak mila ignacego - ze świadomością, że bez
wsparcia i opieki ta druga osoba by nie przeżyła. różnica jest,
oczywiście, bo ignacy nie wiedziałby, jak popłacić rachunki, bo
d.upa z niego wołowa, a aniela nie wiedziałaby, co z rachunkami
zrobić, bo wygodniej jej nie wiedzieć.

[anutek115]

kkokos napisała:

> zawsze ktoś kocha bardziej. mila ignacego, gaba pyziaka, gaba
> grzesia, aurelia kozia, kreska maćka - tu kobiety kochają bardziej.

Gaba Grzesia? Serio tak to widzisz? Bo ja zupełnie inaczej - dla mnie Grzes
kocha Gabę dużo bardziej, sa udanym małżeństwem, ale on jest stroną inicjującą
bliższy kontakt (już w małżeństwie, bo przedtem, w "Noelce", jakby go Gbab nie
pilnowała, toby pewnie na tę Wigilie nie doszedł), mielismy to juz kiedyś
dyskusję w jakimś off topicu zapewne, właśnie o tym, czemu Gaba jest z Grzesiem,
skoro jej "na oko" na nim az tak nie zależy i ciągle tęsknie wspomina Pyziaka.

Sir Vimesie, mnie się wydaje, że całkiem sporo osób jednak widzi coś dziwnego w
związku Kreski z tombakowatym Maciusiem, jak to ujęłaś - nie dość, że Jacek
Lelujka miał całkiem spore grono obrończyń, to jeszcze Macius w zasadzie został
uznany za takiego, co się dziewczynie spodobał ze wzgledu na rumieńczyki i oczy
jak kasztany. Li i jedynie.

[lattina]

Ten cały Maciuś nigdy nie był moim faworytem, dostrzegł Kreskę, bo
kopa dostał, ale jeśli teraz nie chodzi bokami i trochę mu oleju do
główki przybyło, zakładam, że Kreska może być szcześliwa. Zawsze
miała zmysł przetrwania, była twórcza, takiej jak ona, łatwiej
cieszyć się życiem. No i trzy córki ma :-)

[sir.vimes]

Może i racja z tym Maciusiem, ale jakoś tak mi się zapamiętało, ze większości
się podoba. Ale może to nie na forum się podobało tylko moim współczytelniczkom
z podstawówki?

[mamalilki]

Kreska nie pokochala Macka za kasztanowe oczy! Za kogo Wy ja macie? Pokochala
go, bo sie nia zaopiekowal kiedy byla sama jedna w nowym miescie, w nowej
szkole, w rozpaczy z powodu rodzicow. Pomagal jej w lekcjach, zaprzyjaznili sie.
No i wpadla. A to ze mu rozumu przybylo jak go odtracila to oczywiste - wiedza o
facetach stara jak swiat: zacheca to, co akurat jest trudne do zdobycia. Za
Mackiem nie przepadam, ale poza anglosaską czaszką mial on jednak pare zalet.

Co do staników to Pulpa ma dopasowany. Ją by po prostu wkurzalo ze cos sie
milutko nie uklada, abo wpija, albo gniecie. Za to Gaba ma na pewno 75 C jak
wszystkie porzadne Polki. Dopasowane i ladne ma wg mnie Ida (juz jako 14-latka
doceniala znaczenie czystej koszulki :-). Natalia ma pewnie stanik po ktorejs z
siostr bo nie wie gdzie kupic.

[klymenystra]

Gaba to sie chyba jednak bandazuje... Przeciez to calkiem aseksualny twor.
Natalie widze w ladnym Effuniaku albo Fayreformie.
Ide w Maskaradkach
Pulpa w jakiejs milej Freyi- Margo moze?
A Gaba, juz po uswiadomieniu :p- w Melissie
Mila- pewnie tez
Laura- Agent Provocateur ;) Albo Elle McPherson :)

[ready4freddy]

bardzo to ciekawe, co piszecie, ale psuje nieco moja wizje Gaby w
nieprzemakalnym, zoltym staniku z brezentu :)))
co do aseksualnego (s)twora sie zgadzam, Gaba nie ma plci, jak aniol :)

[jamniczysko]

...a bezpłciowe anioły noszą tzw. staniki sportowe, czyli bawełniane
w kratkę. W mojej wyboraźni taki stanik bardzo pasuje do Gaby.

[ready4freddy]

bezplciowe anioly, bezplciowymi bedac, nie posiadaja cech plciowych :) ergo: nie
maja na czym nosic stanikow :)

[klymenystra]

A dzieciatka swe karmia nektarem i ambrozja :p Skoro piersi nie maja...

[ready4freddy]

nektarem jak nektarem, ale kwiatami lotosu :) bylo wszak powiedziane, ze Miagwa
to lotofagas, czyz nie? :) a wczesniej, kiedy przenajswietsza Gabryjela
Poznanska miala Pyata Pyze i Tygrysia Laurinoe, nie byla jeszcze aniolem, ergo:
miala biust :)

jeszcze o biustonoszach

[parapluie]

a może to Pyza przyjedzie z UK bogatsza o stanikową wiedzę?
Poza tym, na przeciwko Rynku Jeżyckiego jest dobrze zaopatrzony
sklep z bielizną brytyjskich marek i rozmiarów i tam będą się
zaopatrywały panie z rodziny B.?

[lutecja4]

> Natalie widze w ladnym Effuniaku albo Fayreformie.
> Ide w Maskaradkach
> Pulpa w jakiejs milej Freyi- Margo moze?
> A Gaba, juz po uswiadomieniu :p- w Melissie
> Mila- pewnie tez
> Laura- Agent Provocateur ;) Albo Elle McPherson :
no nie wiem, nie wiem-bo co, jesli przeliczaja cene stanika na liczbe nastepnych
przekladow Plutarcha? w koncu wychowanie robi swoje

[klymenystra]

To zaczna robic odwrotnie ;) Albo kupowac na ebayu:)

[ready4freddy]

albo chodzic bez, to tez jest jakies wyjscie :)

[szprota]

Ale jakże szkodliwe!

[czekolada72]

anutek115 napisała:

> kkokos napisała:
>
> > zawsze ktoś kocha bardziej. mila ignacego, gaba pyziaka, gaba
> > grzesia, aurelia kozia, kreska maćka - tu kobiety kochają
bardziej.
>
> Gaba Grzesia? Serio tak to widzisz? Bo ja zupełnie inaczej - dla
mnie Grzes
> kocha Gabę dużo bardziej, sa udanym małżeństwem, ale on jest
stroną inicjującą

O! zgadzam sie w calosci, tez jestem za tym, ze to jednak Grzes
bardziej kocha Gabe, a ona - ja wiem - kocha go, ale tak ...
zdroworozsadkowo, bardziej po przyjacielsku, jak wlasnie ... kwiat
kalafiora ;)

[kadrel]

1. matka Pawełka Nowackiego ( haha)
2. p.Marta Lewandowska
3. Tosia Kowalikowa
4. Kreska

Mniejsza o szczegóły ;)

[sowca]

Jak się tak głębiej zastanowić, to trudno ocenić, ktora z kobiet
jest szczęśliwa, a która nie... Jak dla mnie, na pewno nie są
szczęsliwe:
-Gaba: mimo że jest przedstawiana jako osoba optymistyczna i
dziarska, fundament i cement rodziny, która dobrym humorem
gwarantuje rodzinie istnienie, tak naprawdę sprawia na mnie wrażenie
kobiety wiecznie nieszczęsliwej. Najpierw Pyziak - jego wspomnienie
tkwi w sercu Gabrysi jak zadra, do tego stopnia, że rozpamiętuje go
w Wigilię, którą ma spędzić z nowym ukochanym. Potem problemy z
Tygrysem, które Gaba traktuje nie jako normalny bunt młodej,
zagubionej dziewczyny, ale jako atak na siebie. Tak naprawdę tylko w
jednej książce Gaba wydaje mi się szczęsliwa: w "Dziecku piątku". Ta
euforia, gdy okazuje się, że jest w ciązy, te rozmowy z Kreską przy
brzęczącej lodówce, wreszcie ten zapach koperku i smak kwaszonego
ogóreczka. Czyżby póxniej zabrakło ogoreczków?
- Mila. MOim zdaniem Mila robi wszystko, żeby przekonać siebie, że
jest szczęsliwa i usatysfakcjonowana, ale tak nie jest. Miłośc do
Ignacego z każdym rokiem wydaje mi się coraz trudniejsza. Dprbze
chociaż, że Mila pisuje - to chyba jedyna rzecz, jaką robi sama dla
siebie i dzięki temu na pewno czuje się szczęśliwsza
- Alina Schoppe - jak dla mnei, klasyczny przykład połamanej,
nieszczęsliwej kobiety, która poświęciła swoje życie dla innych, a
teraz nie potrafi już żyć sama dla siebie, gdy okazuje się, że
dzieci radzą sobie same.
Szczęsliwe moga być:
- Natalia- wyrażono tu wątpliwości, czy Natalia z Robrojkiem może
być szczęsliwa. Moim zdaniem tak. Szczęsliwa tym spokojnym, radosnym
szczęsciem, która napełnia ją poczuciem bezpieczeństwa
- Pulpa - jestem epwna, że jest bardzo szczęsliwa w małżeństwie,
trudno powiedzieć, jak u niej ze szczęsciem na innych polach zycia
- Irena Żak - szczęsliwa matka, żona, której poczucie humoru pomaga
przeżyć nawet trudniejsze chwile życia
- Julia Żak - Kołodziej - mam głębokie wewnętrzne przeczucie, że u
niej jest podobni, jak u Irenki ;)

[jaswedrowniczek1]

Z książek MM wyłania się taki obraz,że kobieta staje się szczęśliwą i spełnioną w momencie,w którym spotyka miłość swojego życia i ma dzieci.I szczerze powiedziawszy bardzo mnie to drażni.Ja tego nie neguję,ale przecież można być szczęśliwą osobą bezdzietną czy stanu wolnego.A tak w ogóle to rzuciło mi się w oczęta,że wymieniane przez Was szczęśliwe kobiety-głównie Mama Żakowa czy Pulpecja-to osoby,jakby to łagodnie ująć..puszyste;))Czyli jednak;))Chudzielce,proszę się nie obrażać;))Bardzo szczęśliwa była Zuzanna Makowska,mimo biedy,zimna,niepokoju..ale miała kochającego męża i wyczekiwane dziecko w drodze.Jest też kilka cech,które łączy kobiety szczęśliwe,poczucie humoru(porównajcie Mamę Żakową z np.Milą),otwartość(jak poprzednio),etc.

[onion68]

> iwą osobą bezdzietną czy stanu wolnego.A tak w ogóle to rzuciło mi się w oczęta
> ,że wymieniane przez Was szczęśliwe kobiety-głównie Mama Żakowa czy Pulpecja-to
> osoby,jakby to łagodnie ująć..puszyste;))Czyli jednak;))

No tak, okrągłość jakoś tak kojarzy się z radością życia i umiejętnością
korzystania z jego uroków, szczupłość lub chudość - z postem i umartwieniem ;-)
Bądź szczęśliwe osoby nie mają tendencji do szukania dziury w całym (wad w sobie);

> Z książek MM wyłania się taki obraz,że kobieta staje się szczęśliwą i spełnioną
> w momencie,w którym spotyka miłość swojego życia i ma dzieci.I szczerze powied
> ziawszy bardzo mnie to drażni.Ja tego nie neguję,ale przecież można być szczęśl
> iwą osobą bezdzietną czy stanu wolnego.

Ja myślę :-)

[jaswedrowniczek1]

szczupłość lub chudość - z postem i umartwieniem ;-)

Z nerwowością i jędzowatością?;))))

[filifionka-listopadowa]

Zapomniałam o Zuzannie. W tych kilku zdaniach o niej wydawała się osobą naprawdę
szczęśliwą tak... mimo wszystko. Ale nie "bohatersko" tylko tak zwyczajnie,
człowieczo.
Jestem ciekawa kim by była Mila gdyby trochę dłużej znała swoja matkę. Czy tak
samo ukształtowałaby swoja relację z rodziną i Ignacym?

[onion68]

Dobrze piszesz, Sowco :-)

[dakota77]

Zgadzam sie z caloscia, oprocz fragmentu o pani Schoppe. Ja tez uwazam, ze jest
nieszczesliwa, zreszta wyraznie to widac. Ale to nie osoba, ktora poswiecila sie
dla innych, tylko osoba, ktora sobie wmawia, ze tak zrobila. Gdyby nie rodzina,
moglaby byc wirtuozem. Tylko brak na to dowodow. Moim zdaniem nigdy az tak
genialna nie byla, i rodzina stala sie usprawiedliwieniem, ze nie zrobila
kariery muzycznej.

[sowca]

Tak, jest w tym sporo racji. Pani Schoppe nie potrafi sie pogodzić z
utraconą karierą muzyczną do tego stopnia, ,że nie umie cieszyć się
innymi stronami życia. Najgrsze w tej sytuacji wydaje mi się
spychanie winy na dzieci i ciągłe podkreślanie, że poświęciła się
dla nich - jak nic wpędza to ich w poczucie winy.

[ginestra]

Jaka ciekawa dyskusja się wywiązała. Przeczytałam z uwagą.

Nie wiem co sądzicie o tym, co zaraz wkleję, ale parę dni temu dowiedziałam się,
że istnieje coś takiego jak piramida potrzeb każdego człowieka. To znaczy ja o
tym jakby wiedziałam: że człowiek jest całością, że ma różne potrzeby i
wszystkie są ważne i stanowią o tym jak ów człowiek czuje się ze sobą i w
świecie, ale to przedstawienie potrzeb w formie hierarchii dało mi bardzo wiele
do myślenia. Moim zdaniem jest w tym wiele racji, że ktoś, kto ma spełnione
większość potrzeb na tej piramidzie jest szczęśliwy i spełniony i jest w stanie
obiecującego rozwoju i widzi świat jako przyjazny i pełen możliwości, a w sobie
czuje pewność siebie i siłę do ich realizowania.

Najszczęśliwszy jest zatem ten, kto ma spełnione potrzeby takie po prostu
życiowe, bytowe, a następnie potrzebę bezpieczeństwa, miłości z wzajemnością
(!!!), troszczenia się o bliskich, więzi z ludźmi w szerszym gronie, a także ma
wolną głowę i może realizować się w pracy czy w twórczości czy też w rozwijaniu
swoich talentów, a także zaspokaja potrzeby duchowe.

Zresztą zobaczcie sami:
pl.wikipedia.org/wiki/Hierarchia_potrzeb
No i ja trochę się zmartwiłam, bo zdecydowanie nie mam zaspokojonych kilku
potrzeb z tego pierwszego, podstawowego poziomu piramidy, a i z następnymi jest
też krucho.

Także z tą potrzebą troszczenia się o innych i opiekowania jest u mnie nie
najlepiej, bo moje dzieci są akurat w wieku, w którym chcą być samodzielne i nie
za bardzo mi się pozwalają o siebie troszczyć.

Natomiast nie chcę marudzić, a chcę wierzyć, że będzie lepiej, i że jakoś
zaopiekuję się sobą, zresztą cały czas się sobą staram opiekować, aby pomału te
potrzeby zaspokajać.

I właśnie kobiety z Jeżycjady też mają różnie: te, które autentycznie mają
zaspokojone te potrzeby według hierarchii, zgodnie z tym ich indywidualnym
rysem, są na pewno szczęśliwsze niż te, które tak nie mają. Jak w życiu. Myślę,
że nasza ocena innych (nawet tych bohaterek - Pulpy na przykład) jest
przefiltrowana przez nasze własne odczucia i to, jak nam jest na świecie. To
jest bardzo ciekawe, jak dla mnie.

Mam nadzieję, że jakiś optymizm, zaspokajanie przynajmniej duchowych potrzeb
może też wpłynąć na całokształ, na działanie. Dobrze by było zobaczyć też to w
Sprężynie, jak bohaterki nieszczęśliwe (pani Schoppe, Gaba) podnoszą się i jest
w ich życiu lepiej.
Pozdrawiam!

[mamalilki]

Jak tys sie uchowala? Ja z gimnazjalistami mam Maslowa w programie WOS :-)
Oczywiscie piramida zawsze wywoluje te same dyskusje: a co z asceta, ktorego
uszczesliwia post i modlitwa? A co z poswieceniem dla innych kosztem wygody? I
tak dalej. Niewatpliwie najlepiej jest miec wszystko po kolei, ale to sytuacja,
ktora w przyrodzie nie wystepuje.
Co do bohaterek, rzeczywiscie zakladamy ze pulchne optymistki sa szczesliwe a
chude nerwusy nieszczesliwe. A czy w zyciu nie jest identycznie? Tak samo
zakladamy ze mloda kobieta z mezem i dzieckiem jest szczesliwa a kobieta sama
np. na plazy - nie. To nasze schematy, i przez ich pryzmat patrzymy tez na
bohaterki Jezycjady.

[verdana]

Bo u Maslowa "podstawa" jest znacznie mniej dyskusyjna, niz wyzsze
piętra. Samorealizacja dla niektorych znacznie wazniejsza niz
uznanie - i jakoś nie wyobrazam sobie w ogole uznania bez
samorealizacji.

[ginestra]

Dziewczyny,
po prostu nie zetknęłam się dotąd z takim wizualnym schematem (po prawdzie to
rzeczywiście za sprawą córki, która to miała ostatnio w szkole - cieszę się, że
w szkole omawia się takie tematy - w moich czasach tego nie było). Nie należy
mojej niewiedzy traktować jednak, moim skromnym zdaniem, tak jakbym była białą
kartą, która dopiero się dowiedziała, że istnieją ludzkie potrzeby. Mam swoją
wiedzę i doświadczenia. Wiadomo jest też ogólnie, że gdy nie są zaspokojone te
podstawowe potrzeby, typu jedzenie czy woda czy sen, to człowiek jest jakby do
nich siłą rzeczy redukowany i nie myśli o innych potrzebach (wynika to z
biologii, choć oczywiście człowiek, jako istota złożona, często daje dowody
przekraczania ograniczeń i w tym zakresie). Tego typu wiedzę jak najbardziej
miałam tudzież o innych potrzebach człowieka, tych bardziej subtelnych.

Każdy człowiek jest inny i wydaje mi się, że każdy równocześnie dąży do
zaspokojenia potrzeb z różnych poziomów - zgodnie ze swoją osobowością,
intuicją. Nie zawsze jest oczywiście możliwe życiowo żeby miał je wszystkie
harmonijnie zaspokojone (bywają też losowe zdarzenia, które spadają jak grom z
jasnego nieba), ale dobrze jest, jak myślę, kiedy człowiek ogólnie stara się
uznać swoje potrzeby i opiekować się sobą, a czasem jedne niejako zastępować
innymi (na przykład, moim zdaniem, zaspokajanie potrzeby transcendentu może
bardzo pomóc w "przymknięciu oczu" na niezaspokojenie innych potrzeb tudzież
wskrzeszenie w sobie nadziei na ich zaspokojenie). Myślę jednak, że schemat
pokazuje prawdę w tym, że trudno "przeskoczyć" pewne rzeczy, gdy się nie ma
zaspokojonych wielu potrzeb z danego poziomu. Wtedy człowiek jakby stoi w
miejscu, cierpi, nie wie jak sobie poradzić, nie czuje się wystarczająco silny,
żeby coś z siebie wykrzesać i iść dalej. I to uczucie jest mi znane, a także
widzę je czasem u innych. Oczywiście warto temu przeciwdziałać, jakoś "nie dawać
się".

To intuicyjne dążenie do zaspokajanie potrzeb, w zgodzie ze swoją osobowością,
można też ująć innymi słowami, prostymi. Pamiętam, że kiedyś moja koleżanka
wspomniała słowa swojej babci, prostej kobiety. Powiedziała ona: "pamiętaj,
ważne jest pozwolić, aby każdy żył tak jak chce" (oczywiście to było w dobrym
sensie, chodziło o uszanowanie innych, ich wyborów, ich złożoności itp., a nie o
jakąś pochwałę "wolnej amerykanki" i krzywdzenia innych).

Wydaje mi się więc, że ten schemat pokazuje takie uniwersalne ujęcie, które też
jest słuszne. Myślę, że asceta także, aby czuł się dobrze w tym życiu, które
wybrał, to musi mieć potrzeby ze wszystkich poziomów, tak jak to do niego
"pasuje", spełnione lub niektóre z nich zastąpione innymi. Musi być w zgodzie ze
sobą. Myślę, że ludzie, którzy są w zgodzie ze sobą są w jakiś sposób szczęśliwi
i ich talenty rozwijają się i dają im wiele zadowolenia. Jak ktoś jest w zgodzie
ze sobą i światem, tak wewnętrznie i głęboko, to znaczy, że jego potrzeby ze
wszystkich poziomów są jakoś zaspokojone. Jeśli ktoś jest szczęśliwy sam, a nie
w związku, to znaczy, że po prostu nie ma akurat takiej potrzeby, aby być w
związku, a potrzebę dawania miłości, troszczenia się i bycia kochanym i tym
podobne potrzeby zaspokaja po prostu inaczej. Ja jestem daleka od schematu, że
na przykład tylko w związku można być szczęśliwym. Jak ktoś nie ma takiej
potrzeby lub ją zamienił na coś innego, znacznie ważniejszego dla siebie, to
przecież tylko się cieszyć wraz z nim, bo jest mu dobrze. Ale te ludzkie
potrzeby, jak się dobrze przyjrzeć tej piramidzie, ludzie szczęśliwi mają
zaspokojone. Być może wielu szczęśliwym ludziom, a samotnym, na przykład,
potrzebę odwzajemnionej miłości zaspokaja Bóg? Albo więź z innymi ludźmi albo
robienie czegoś dobrego dla innych i cieszenie się, że się im pomaga?
Jestem też pewna, że ludzie naprawdę spełnieni, szczęśliwi, nie utknęli na
którymś poziomie. Jeśli zrobili coś złego, a to może sprawić, że dręczy ich
poczucie winy i nie pozwala odczuwać szacunku do siebie i pogody ducha, to mogą
w sposób nawet symboliczny, taki dogłębny, ale w jakiś sposób tę winę odkupić i
zadośćuczynić i uwolnić się od niej, wybaczyć sobie. I iść dalej. I jak idą
dalej, to czują ulgę i są bliżej do szczęścia. Człowiek jest z samej natury w
ciągłym rozwoju czy tego chce czy nie, potrzebuje tego. Jeśli nie jest w
rozwoju, utknął, to wtedy jest w "zwoju" i rozwijają się jego mechanizmy obronne
albo destrukcyjne itp. Ale jest skazany na jakąś dynamikę. Dlatego ważne jest
chyba słuchać siebie - czego potrzebujemy i czy to jest zaspokojone.

Wydaje mi się, że tak to działa. Kiedy czyjeś potrzeby są długo nie zaspokojone,
to ta osoba zaczyna cierpieć, złościć się, buntować, próbować coś zmienić - tak
chyba jest w człowieku. Oczywiście można kogoś tak zmanipulować, żeby te
potrzeby wyparł, ale one i tak się odezwą. Jeśli nie wprost, to w postaci
jakiejś choroby czy "śmierci duchowej".

Reasumując, mnie ten schemat natchnął do refleksji, bo dość ładnie to pokazuje.
Ja osobiście lubię "zobaczyć" jakieś mechanizmy, mapy, coś zwizualizować, lubię
się uczyć. Szkoda naprawdę, że nie dane jest mi chodzić teraz do szkoły czy na
jakąś uczelnię. ;) Jednak na tę chwilę potrzeby bytowe mają pierwszeństwo przed
innymi. Może kiedyś? Może pójdę na uniwersytet trzeciego wieku? :)

Przepraszam za takie rozpisanie się. Myślę jednak, że te potrzeby to ważny trop.
Pozdrawiam!

[kaliope3]

Ginestro, bardzo Ci dziękuję za podzielenie się tymi refleksjami.
Uczenie się i rozwijanie to wspaniała sprawa ale jednocześnie wydaje
mi się że masz w sobie ogromny potencjał dawania wiedzy i
zrozumienia innym.
Pozdrawiam Cię serdecznie

[ginestra]

Dziękuję kochana Kaliope! :))
Ja też Cię pozdrawiam cieplutko!

[kaliope3]

Ginestro-to podziałało jak jakaś musierowiczowska szklanka herbaty z rumem(czy
czymś)-chyba sobie Twój wpis gdzieś zawieszę i w chwilach czarnych będę go
czytać jako uzdrowienie od trosk wszelkich-dziekuję

Tosia Kowalikowa, Irena Żakowa i Marta Jedwabińska

[agrippinilla]

O Irence była już mowa, ja dodam jeszcze dwie panie. Tosia - szczęśliwa "od
zawsze" pomimo ciężkiego charakteru Mamerta. Marta miała smutne przeżycia, ale
teraz spokojnie odpoczywa na emeryturze wraz z mężem.

[kebbe]

aaa właśnie tu wlazłam żeby napisać o babci Jedwabińskiej, secundo voto
Jankowiak. Też mi się wydaje szczęśliwa, chyba nawet dosyć szczęśliwa była też
przed spotkaniem Bronisława i zacieśnieniem więzów z Orelką. Wydaje się bardzo
pogodna mimo niełatwego życia, z taką niewymuszoną radością ducha (nie jak Gaba,
uśmiechnięta, ale ze ściśnietym gardłem pt. "muszę być dzielna i sprawiać
wrażenie szczęśliwej" co daje efekt wiadomy)

[marajka]

A wychowawczyni "angielska dama" Tomcia i Natalii? Uśmiechnięta,
miła, sprawia wrażenie, że kocha swój zawód, a to chyba bardzo
ważne, jesli chce się być szczęśliwym? Nie można chyba być
szczęśliwym i pó życia spędzać w okropnej pracy.

[tygrys2112]

Moje typy:
Mama Żak, Tosia, Pulpa, być może Nutria, choć nie wiem, Bella,
Ciotka Lila, Kreska, dalej nie wiem... hm dalej nie wiem.

[ginestra]

Tak, wydaje się, że one odnalazły się w życiu, mają wiele wiary w siebie i
doświadczają pewnej harmonii na co dzień (choć wiadomo - życie różowe dla nikogo
nie jest).

Mnie bardzo podoba się też przykład babci Marty Jedwabińskiej (Jankowiak).
Przebija z niej dojrzałość życiowa i dobre "zakotwiczenie" w życiu - takie
autentyczne przekonanie, że ona sobie poradzi sama, bo to wie, bo sobie radziła
w trudnościach i teraz nic nie jest dla niej tak naprawdę straszne (nawet
zbliżająca się starość czy ewentualne choroby - jestem pewna, że ze spokojem
przyjmie to, co przyniesie życie). Jednocześnie jest ciepła i otwarta na innych,
potrafi cieszyć się drobiazgami, częstuje. Bardzo mi się podoba taka postawa. Z
synem też, jestem pewna, jakoś się pogodzą i będą się starali nadrobić stracone
lata.
Pozdrawiam!

[verdana]

Babcia Jedwabinska otwarta na innych? Nie mam takiego wrazenia - dla
mnie to raczej osoba pelna "niewzruszonych przekonań", ktora potepia
wszystkich tych, ktorzy w takich przekonaniach się nie mieszcza. Nie
wiem, czy jest szczęśliwa, ale raczej watpie, czy z nią ludzie sa
szczęśliwi.

[ginestra]

Verdano,
zastanowiło mnie to, co piszesz i trochę zachwiało w moim wyobrażeniu. Może
powinnam odświeżyć sobie Dziecko Piątku (które czytałam tylko raz). Mnie
pozostał w każdym razie taki obraz babci Marty jako osoby bardzo gościnnej,
opiekującej się innymi i bezproblemowej, którą można odwiedzić znienacka, nawet
zostawić jej Pyziakówny na wakacje, a ona wszystkich przyjmie z otwartymi
ramionami, będzie częstować, dzielić się tym, co ma. Pamiętam głównie to, jak
ciepło przyjęła wnuczkę, a potem gościła ileś razy Arturka-Gburka, Kozia, pana
Jankowiaka, Natalię z Pyzą, Tygrysem i Filipem i pewnie jeszcze inne osoby (tzn.
na pewno Pyziakówny do niej jeździły nie raz na wakacje, a może i Borejkowie?).
Mówiłam tylko o tym. Ja wiem, że jej konflikt z Ewą i z synem kładzie się
cieniem na tym obrazie, ale wydaje mi się, że kiedy ją poznajemy, jest ona już
inną osobą (minęło ze dwadzieścia lat od tego konfliktu pewnie), która żałuje
popełnionych błędów i w jakiś symboliczny sposób próbuje je naprawić (Ewa już
nie żyje, więc nie da się naprawić z nią kontaktu, ale choćby może przez
życzliwość do innych, do jej córki zwłaszcza, da się odkupić tę winę). Wydaje mi
się, że ona szczerze chce naprawić kontakt z synem, tylko tu nie da się wiele
zrobić i pozostaje jej tylko dawać sygnały i czekać, aż on zechce jej wybaczyć.
Może mówisz o tym, że ona nie lubi Moniki? Może to i prawda, że nie jest na nią
otwarta. Ale może to jest taki motyw, że ona żałuje nie akceptowania Ewy i czuje
bezsilność, że Monika to nie Ewa i jakoś podświadomie (irracjonalnie) jej nie
lubi, bo to sprawia jej ból, że była niedobra dla Ewy, a teraz nie ma Ewy, a
jest jakaś Monika? Albo może nie może wybaczyć synowi, że źle traktował Ewę?

Chyba się zaplątałam i teraz wyznam, że nie pamiętam za dobrze na czym polegał
ten jej konflikt z Ewą i dlaczego jej nie akceptowała. Mam jakby taki obraz
jednak, że ona żałuje błędów i jakoś je w sobie przepracowała. Każdy z nas
pewnie ma za sobą jakieś błędy, jakiś żal do siebie za coś, czego nie może już
cofnąć czy zmienić. Dobrą postawą byłby chyba żal i zadośćuczynienie i takie
właśnie ruszenie dalej, z pokorą i nadzieją, że jednak mimo tych błędów jest się
nadal wartościowym człowiekiem, że chce się dobrze.

Czyli tak sobie tę babcię Martę wyobrażam, ale może to już jest moja wyobraźnia
bardziej niż Jeżycjada? ;)
Tak czy owak muszę chyba przyjrzeć się bliżej tej postaci...

[verdana]

A mnie zostala w pamieci kobieta, ktora potepia syna i jego drugą
zone - bo zone to ma się jedną. Ale poki ta jedna byla, to tez jakos
do rodziny nie weszla - bo nie taka, jak trza, nie "swoja".
Ktora do wnuczki zwraca się inczej, niz rodzice (zazwyczaj jest to
bardzo xle przez rodziców widziane), bo jej się wydumane imię nie
podoba.
Ktora, wraz z mężem zagania chore dziecko do pracy.
Ktora raczej prawi moraly, niż stara się pocieszyć.
Goscinna - tak, oczywiscie. Ale ja bym z takiej gosciny zwiewala,
gdzie pieprz rosnie.

A ja się dziwię,że Aurelia

[sir.vimes]

tą idiotyczną "Orelkę" akceptuje.

[anutek115]

Przyznam, że ja też za dobrze nie pamiętam "Dziecka piątku", ale wrażenia mam
podobne jak Verdana. Z jednaj strony babcia Jedwabińska (podobnie jak Gizela)
wydaje mi się osobą za bardzo ... no nie wiem... taką, która się nie zastanawia,
czy jest szczęśliwa, bo o, wybaczcie wyrażenie, pierdołach to ona nie myśli,
tylko o tym, żeby wszystko było "po bożemu", jak trzeba, odtąd-dotąd, i już.
Nie, żeby mama Żakowa siedziała i całymi dniami rozmyślała o tym, jaka jest
szczęśliwa, ale jakoś nie mam tu wątpliwości, że jest to osoba, która kocha
życie i lubi ludzi. Przy babci Jedwabińskiej - nie.

Nigdy natomiast nie nazwałabym ją bezproblemową. Myślę, że spokojniutko można
wciągnąć ją na dłuuuugą listę osób, które za życia nie okazały bidnej Ewie ani
odrobiny ciepła i zrozumienia, nie zdobyły sę na odrobinę wysiłku, by ją
"oswoić' i wyciągnąć ze skorupki. Coś mi się tak widzi, że babcia Jedwabińska
nie była dobrą teściową, tak jak nie była dobrą matką. Owszem, wygląda na to, że
jest dobrą babcią. Chociaż nie wiem, czy fakt, że mówi Aurelii same dobre rzeczy
o jej matce nie wynika z tego, że w naszej kulturze o zmarłych nie mówi się źle.
Ale może faktycznie nabyła trochę pokory z wiekiem. Jednak nie widzę w niej
chęci, by syn jej wybaczył. A miałby co wybaczać. Akurat to pamiętam dobrze -
jak czytałam o dzieciństwie męża Ewy uderzyło mnie, jak samotnym, smutnym i
pozbawionym miłości dzieckiem on był. Jakim świetnym przykładem na to, że
niekoniecznie prawdą jest zdanie, powtarzane przez niektórych rodziców "robię to
dla twojego dobra, kiedyś mi za to podziękujesz, kiedyś zrozumiesz". Nawet jeśli
dzieci zrozumieją, dorosnąwszy, niekoniecznie podziękują.
A to, że babcia J. nie lubi Moniki wcale nie musi wynikać z faktu, że Monika to
wredna rozwódka z rozwydrzonym synem. Tylko z faktu, że babcia J. nie lubi
żadnej kobiety, którą jej syn sobie wybierze. Bo nie dała temu synowi ciepłego
domu i nie wychowała go dobrze. Ale myśli ciągle, że wolno jej tego syna
kontrolować, krytykować i podważać jego decyzje.
W sumie wcale nie wydaje mi się zbyt ciepła i serdeczna. Ale sypiąca gotowymi
receptami, tak. Trochę jak pan Jankowiak (który jednakże robi na mnie milsze
wrażenie). Ponieważ jednak są to te same recepty, ze sobą na pewno są szczęśliwi.

[dakota77]

Dobrze to ujelas, Anutku.

[filifionka-listopadowa]

Babcia Jedwabińska wydaje mi się osobą która będzie dla Ciebie wspaniała
"warunkowo". Póki dostosujesz się do jej wymagań i poglądów spotkają Cię z jej
strony przemiłe rzecz (konfitury, czereśnie, uśmiech) ale gdy tylko "złamiesz"
jej zasady (np. negując swoim życiem zasady Kościoła Katolickiego itp) i
zachowasz się "nieodpowiednio" to zostajesz odrzucony. Pewnie uważa ,że "dziecko
rodziców ma się słuchać" zawszy i bez wyjątku. Jej metody wychowawcze wyobrażam
sobie zawsze jako podobne do tych stosowanych przez Gizele.

[ginestra]

Uau, czytam i oczy mam jak spodki.
Wygląda na to, że w wyobraźni wyidealizowałam babcię Jedwabińską i odbiega ona
mocno od literackiego wizerunku (kłania się nie pamiętanie książki). Może po
prostu sama za taką postacią tęsknię? Taką właśnie ciepłą, emanującą
człowieczeństwem, godnością, choć też świadomą swoich słabości i błędów, ale
starającą się przez całe życie podnosić z nich i naprawiać je, a nade wszystko
naprawiać relacje z ludźmi, jeśli pod tym względem jest coś nie tak. Taką, która
mimo słabości przepracowała w jakiejś mierze strach przed życiem i strach przed
śmiercią, gotowa jest wszystko przyjąć od losu, z zaufaniem, ale mimo to nie w
sposób bierny, tylko też coś robiąc, biorąc odpowiedzialność za siebie i
bliskich. A przy tym obdarzona pogodą ducha i otwartością na ludzi.

No, ale to chyba nie jest babcia Marta, faktycznie. Przypomniałam sobie jak w
jakimś wątku analizowaliśmy dzieciństwo Eugeniusza i też wychodziło na to, że
matka jakoś go osamotniła, nie dała wsparcia, akceptacji. A czy jest może jakiś
dowód na jej przemianę, teraz, gdy jest już starszą osobą, po tylu latach? Z
tego, co piszecie, to pewnie nie ma. No cóż, chyba najpierw przeczytam Dziecko
Piątku, a potem będę się wypowiadać. ;)
Pozdrawiam!

[verdana]

Bo tu znowu jest rozbiezność między tym, jak MM opisuje babcię
Jedwabinską - wór prawdziwych, staroswieckich cnót, a tym co wylania
się spod tego opisu.

[dakota77]

Moim zdaniem babcia Jedwabinska nie jest swiadoma wlasnych bledow i slabosci,
sprawia wrazenie bardzo zadowolonej z siebie w kazdym aspekcie. Na pewno nie ma
swiadomosci, ze byla zla matka i tesciowa.
Nie zgodz esie tez co do przepracowania leku przez zyciem czy smiercia.
Moim zdaniem to jedna z tych osob, ktore robia swoje i nie poswiecaja pol
sekundy na takie "fanaberie" jak rozwazania egzystencjalne. I w jaki sposob
przyjela odpowiedzialnosc za bliskich? Odtracajac syna i synowa? O Monice nawet
nie wspomne, to juz inna historia, to moglo byc dla niej za trudne. Dopiero przy
wnuczce nieco sie zrehabiilitowala.

[kaliope3]

W sumie to faktycznie dziwne, że ona przez całe lata funkcjonowała
sobie spokojnie bez tej swojej rodziny. Siedziała sobie w domku
szyjąc i plewiąc ogródek w czasie gdy rozpadało się małżeństwo jej
syna, synowa umierała na raka a z wnuczką w ogóle nie wiadomo co się
działo. Przecież Eugeniusz nie zakazywał jej pod groźbą przemocy
fizycznej kontaktów z Aurelią. Jakoś jej te kontakty nie były
potrzebne, dopiero sama Aurelia musiała się pofatygować do
Pobiedzisk, by tam znaleźć tę krynicę mądrości życiowych i
odpowiedzi na wszystko. Dziwne to

[anutek115]

Ja sobie wczoraj pod wpływem tego wątku zaczęłam odświeżać "Dziecko piątku". I
(poza tym, że pan Jankowiak mnie irytuje znacznie bardziej, niż pamiętałam,
kiedyś miałam dla niego dużo współczucia, teraz to współczucie mi się ulatnia,
ani chybi wrednieję na starość) parę rzeczy odnośnie babci Jedwabińskiej jest
jeszcze bardziej przykrych, niż pamiętałam. To, że nie wiedziała, że Ewa umarła
- do tego stopnia nie miała kontaktu z wnuczką? I z synem (co temu synowi
zrobiła, swoją drogą)? Kaliope słusznie napisała, że jak na osobę przedstawianą
jako ciepła i serdeczna zadziwiająco jej to nie przeszkadzało. I to z JEDYNĄ
wnuczką, żeby jak Mila Borejko miała ich z tuzin byłoby to może bardziej
zrozumiałe. To, że Aurelii nie poznała w pierwszej chwili. Wspomnienia Aurelii,
jak to Ewa nie lubiła przyjeżdżac do Pobiedzisk (ciekawe czemu...). To, że o
drugiej żonie swego syna nie mówiła inaczej jak "ta jego Monika". Bardzo jestem
ciekawa, czy o Ewie mówiła "ta jego Ewa". To, jak załatwiła sprawę pozostania
Aurelii na wakacje, specjalnie nie zastanawiając się, czy aby ma do tego
jakiekolwiek, także moralne, prawo. A jestem dopiero w połowie...
Bardzo żal mi natomiast Moniki. Zdaje się, że nie dano jej żadnych szans, a ona
przejawiała jednak trochę dobrych chęci. Tylko że w sumie nie dziwię się, że jej
tych szans nie dała Aurelia, świeżo po stracie matki... ale żal mi i tak.

[jamniczysko]

Monika chyba w ogóle nie była formalną, zaobrączkowaną żoną
Eugeniusza... Może to o to chodziło...?

[mamalilki]

Zgadzam sie co do babci Jedwabinskiej. Nie lubilam jej nigdy podobnie jak Gizeli
i Pana Jankowiaka. Takie przemadrzale staruszkowe towarzystwo. Przezyli wojne,
glod, komune to teraz juz wszystko wiedza. Moja babcia tez przezyla i do glowy
by jej nie przyszlo w taki bazarowy sposob komentowac zycia innych. No ale moja
babcia ma klase nieporownywalna z niczym.

[onion68]

Cudownie mieć taką babcię.
Z moich obserwacji wynika, że mało która starsza osoba, skoro już przestała ją
dotykać proza życia osoby utrzymującej rodzinę, wychowującej dzieci (a więc:
problemy wychowawcze, problemy małżeńskie, kwestie finansowe), oparła się
pokusie autorytatywnego oceniania innych osób w tej niełatwej sytuacji. Rzecz
dotyczy osób starszych, ale napiszę: zapomniał wół jak cielęciem był, oto nader
częsta postawa. Jakże łatwo zapomnieć o swoich błędach lub znaleźć ich
wytłumaczenie.

Nie no, Gizela

[sir.vimes]

jest z innej beczki.

[anutek115]

No może i nie była (chociaż mnie sie majaczy, że gdzieś tam pada słowo "żona") i
niech będzie, że to tłumaczy niechęć babci Jedwabińskiej do Moniki- ja się
zreszta zgadzam z dakotą, że zakceptowanie drugiej żony syna może być dla
starszej osoby trudne - ale czy tłumaczy też całą resztę?
Może nawet Ewa była - ach, ach, nie wiem, czy mi to straszne słowo przejdzie
przez klawiaturę - z Eugeniuszem tylko po ślubie cywilnym, bo na zdjęciu ślubnym
ani welony, ani stroju stylizowanego na kontusik, tylko kostiumik... czy to by
tłumaczyło niechęć babci i do pierwszej żony syna?
Dotarłam w książce do rozmowy telefonicznej "bo ta twoja Monika matki ci
odwiedzić nie pozwala... nie krzycz! Że ja się wtrącam? Jak to, jakie mam prawo?
Prawo matki mam!!!". No, czuła mamusia, bez dwóch zdań.

Nie rozumiem czmu córka Jankowiaka jest "zła"

[sir.vimes]

czemu ani on ani narrator/ka nie próbuje zrozumieć tej Anetki Jankowiakówny, co
takiego potwornego jest w decyzji o emigracji???

Czemu Jankowiak wspomina córkę na zasadzie" było, minęło" - kiedyś oglądaliśmy
żaglówki a potem wyjechała. Powinna całe życie z tatą za rączkę żaglówki
oglądać? Ja rozumiem - tęsknić. Ale mieć taki żal? Dlaczego?



> Ja sobie wczoraj pod wpływem tego wątku zaczęłam odświeżać "Dziecko piątku". I
> (poza tym, że pan Jankowiak mnie irytuje znacznie bardziej, niż pamiętałam,
> kiedyś miałam dla niego dużo współczucia, teraz to współczucie mi się ulatnia,
> ani chybi wrednieję na starość)

[mamalilki]

"Moglem jechac wyjechac, costam (nie pamietam) w zyciu znalezc
ale jednak zostalem z tymi co zostali" - Turnau. To nie piosenka, to manifest -
taki dzielny, taki cacany, zostal na tym zadupiu gdzie ani perspektyw, ani
pieniedzy, ani mozliwosci, bo tu jest POLSKA. A teraz bedzie psioczyl na innych,
trul jak to jestesmy w tyle za zachodem i jakie u nas chamstwo.
Nie rozumiesz? KAZDY kto wyjechal (poza politycznymi) jest zly. Bo trzeba
zacisnac zeby i zyc w ojczyznie. Nie dlatego ze masz ochote, tylko dlatego ze
tak nalezy. Ot i cale myslenie Pana Jankowiaka.

[mamalilki]

Ta Orelka to nawiazanie do dialogu Ewy z Dmuchawcem. On sie zapytal jak to sie
zdrabnia, na co Ewa odparla, ze sie nie zdrabnia. I znowy, to EWA nie umiala.
Babcia umiala, bo jest ciepla i madra wiec wymyslila Orelkę. Strasznie
pretensjonalne.

[anutek115]

Miałam w klasie koleżankę Aurelię. Wszyscy ją zdrabniali bez najmniejszego
problemu (na "Relka"). A ja się Ewie nie dziwię, bo Aurelia brzmi o wiele ładniej.
No, że już nie wspomnę, że imiona moich dzieci też się nie zdrabniają. Dzięki
temu, jak mawiam z całą powagą, jak już moje dzieci będą dorosłe i sławne unikną
(z konieczność, choć łudzę się, że zdrowy rozsądek by je przed tym powstrzymał)
okropnego zwyczaju podpisywania się w pięćdziesiątej wiośnie per "JAnek
Kowalski" albo "Tomek wiśniewski". Ale ja jestem matką wyrodną, pewnie dlatego
się Ewie nie dziwię ;-).

[ding_yun]

Moim zdaniem trochę się zagalopowałyście w kwestii córki Jankowiaka.
Wydaje mi się, że w DP nie ma wyraźnego przesłania, że Aneta jest
zła dlatego, że zdecydowała się na emigrację. W ogóle chyba nie ma
przesłania, że jest zła. Jankowiak ma żal, że nie przyjechała na
pogrzeb matki tłumacząc się ceną podróży - szczerze mówiąc to ja mu
się nie dziwię. Nie wiemy jaka była jej sytuacja finansowa, ale
chyba nie tragiczna, nie sądzę żeby siedziała za granicą (w USA??)
po to, aby tam biedować. A że woźny wspomina jej dzieciństwo z
nostalgią, że przykro mu, że został sam na starość - no to chyba
normalne. I tak nieźle się trzyma, moim zdaniem. Także ja osobiście
nie dostrzegam potępienia decyzji o emigracji.
Aha, i tylko błagam nie piszcie nic o "polskim grajdole". Siedzę
teraz w Anglii i wcale nie jest mi tak fajnie, a od tekstów jak to w
Polsce jest źle już mi się po prostu słabo robi, podobnie jak od
ludzi nie przyznających się do tego, że są Polakami, ostentacyjnie
szukających na studiach wyłącznie znajomych brytyjskiego pochodzenia
i patrzących na mnie z obrzydzeniem gdy proponuję, żebyśmy co jakiś
czas spotkali się w kameralnym polskim gronie.

[mamalilki]

Poza tematem: O tym polskim chamstwie itd to ironicznie oczywiscie. Mieszkam w
Polsce, bo chce mieszkac w Polsce i nie uwazam jej za grajdol.
Co do finansow to roznie bywa, teraz sa tanie linie ale dawniej naprawde bylo
ciezko przyjechac. Nie kazdy za oceanem ma zaraz mnostwo kasy. A Jankowiak jest
moze samotny i nieszczesliwy, ale jest tez zgorzknialy i niemily. Jednoznacznie
odbieram jego ocene wyjazdu corki: ze byla egoistyczna i ulegla modzie.

[mmaupa]

Zgadzam sie z Ding_yun i Verdana, pan Jankowiak mial prawo poczuc sie rozzalony.
I tez sie zastanawiam, jak taka "ciepla, otwarta" babcia Jedwabinska mogla
wychowac aspolecznego i depresyjnego syna.

Ding_yun, jesli jestes na poludniu Anglii i masz ochote sie spotkac z polskimi
studentami, to koniecznie napisz!

[ding_yun]

mmaupa napisała:

> Ding_yun, jesli jestes na poludniu Anglii i masz ochote sie
spotkac z polskimi
> studentami, to koniecznie napisz!

Owszem owszem na południu, w Londynie :) a Ty gdzieś w okolicy?
Szczerze to polskich studentów znam naprawdę sporo w całej Anglii i
z moimi znajomymi widuję się dość często, ale podobał mi się pomysł
Yowah dotyczący spotkania sekcji wyspiarskiej z forum

[yowah76]

A wiesz, ja omijam wiekszosc Polakow, bo buractwo to straszne;)))
ale na spotkanie w gronie na poziomie jestem w miare chetna.
Najbardziej jesli chodzi o buractwo nie lubie takich, co to dwa lata
tu posiedzieli, po angielsku ledwo, ledwo a pokazuje mi ogrodek i
mowi: a tu mam taki szedzik...dusze sie normalnie w takiej chwili;)))

[sir.vimes]

I to kupowanie wesołych ubrań - to ma być niby pocieszanie Aurelii a wychodzi na
to jakby Jedwabińska chciała cała Aurelię wymazać i wyhodować sobie jakąś
zupełnie nową Orelkę.

Zresztą, jedna rzecz dziwi mnie od lat. Ile lat ma ta babcia? 100? Przecież to
jest zdrowa, sprawna , energiczna kobieta - już milion razy mogła lata wcześniej
zapakować się do pociągu i bez czekania na zaproszenie odwiedzić wnuczkę,
zainteresować się nią.

Ale nie zrobiła tego.

[ananke666]

sir.vimes napisała:

> I to kupowanie wesołych ubrań - to ma być niby pocieszanie Aurelii a wychodzi n
> a
> to jakby Jedwabińska chciała cała Aurelię wymazać i wyhodować sobie jakąś
> zupełnie nową Orelkę.


O, a mnie się wydawało całkiem odwrotnie. Od śmierci Ewy minął właśnie rok,
czyli tradycyjny czas żałoby. Przypomnijmy sobie też, że Aurelia nie przywiozła
do babci właściwie żadnego bagażu, przynajmniej nic takiego sobie nie
przypominam, chciał nie chciał, trzeba ją było jakoś ubrać. Rok to dość na
widome oznaki żałoby, trzeba w końcu pozwolić bólowi odejść, nie tyle pamiętać o
stracie, ile pielęgnować wspomnienia o utraconej osobie, pozwolić sobie na
radość. Oni odchodzą, my zostajemy. Zagłębianie się w depresję i wieczne
noszenie żałoby nie pomoże dziecku w niczym, a na pewno nie w pozbieraniu się, a
młoda chyba tego potrzebowała. Zdjęcie żałoby wydało mi się tu akurat dobrym,
przemyślanym gestem.

Za to za bogackiego nie potrafię zrozumieć, dlaczego babcia nie odwiedziła
wnuczki w Poznaniu, zaproszona czy nie - kurde flak, od Poznania do Pobiedzisk
jest głupie pół godziny pociągiem! trzydzieści kilometrów! Wystarczył telefon -
dziecko, będę w Poznaniu za dwa dni, spotkaj się ze mną, choćby i na parę godzin
na mieście, w parku, gdziekolwiek. To tak blisko, ani noclegu nie trzeba ni
bagażu, jakoś tak myślałam, że to dalej, z ciekawości sprawdziłam i naprawdę się
zdziwiłam. No i - babcia nie zaprosiła jej też do siebie, nawet na weekend.

[nessie-jp]

> Za to za bogackiego nie potrafię zrozumieć, dlaczego babcia nie odwiedziła
> wnuczki w Poznaniu, zaproszona czy nie

No właśnie, to akurat dość dziwne i szczerze powiedziawszy trudno uwierzyć w
tłumaczenia autorki, że babcia się obraziła za Monikę (a wcześniej Ewę).

Zabrakło jakiejś dokładniejszej sceny analizującej ten brak kontaktów. Gdybyż
chociaż Babcia J. nie miała numeru telefonu Eugeniusza! Gdybyż nawet miała,
zadzwoniła, natknęła się na Monikę lub Eugeniusza i pokłóciła i usłyszała, że
Eugeniusz sobie nie życzy, żeby się widywała z wnuczką! Ze to nie jej sprawa, że
dziecko ma nową rodzinę i jest szczęśliwe. (To, rzecz jasna, powinno być w
retrospekcji

[anutek115]

Myślisz, że aż tak? Bo tu ja trochę pana Jankowiaka rozumiem. Został zupełnie
sam... więc trochę mu gorzko. Anetka się z wizytą do ojczyzny nie rwie, więc
grozi mu, że nigdy się już nie spotkają. Smutne. Tylko kiwam głową z
politowaniem na jego rozważania, że gdyby Anitka dzieci miała, toby one chciały
Polskę zobaczyć i na pewno by przyjechały. Taaa, jasne...

[sir.vimes]

no to jedna rzecz.

A druga, że nie podobają mi się te jego rozważania, że córka bezdzietna więc nie
przyjeżdża; ze inni maja wnuki, dzieci przy sobie (no jedni mają, inni nie mają)...

Już pisałam - rozumiem tęsknotę. To oczywista rzecz. Ale...

Cholera, dzieci rodzi się i puszcza w świat. Rodzi się dla nich samych nie po to
by mieć je przy sobie na zawsze. Nieszczęśliwa Anitka podająca tacie pyzy byłaby
lepsza od szczęśliwej Anitki za kałużą?

[verdana]

I tak sobie mysle - wnuczka zostaje sierotą, matka umiera, a
wsparcie babci ani sladu. Jedyne wsparcie polega na tym, zeby
wnuczka nie chodzila w żalobie po matce. W normalnych,
nieksiązkowych warunkach po smierci matki zwracanie się do dziecka
imieniem, ktorego mama nie akceptowala i sklanianie do odrzucenia
żaloby skutkuje odwroceniem się na piecie i oswiadczeniem "Noga moja
więcej to nie postanie".
A jankowiaka rozumiem - córka nie tylko wyjechala, ona ojca
porzucila. Mozna wyjechac i utrzymywac bliskie, listowne kontakty. A
można olać pogrzeb matki i nie przyjechac nawet po zebraniu
pieniedzy, po roku do osieroconego ojca.

[anutek115]

Wsparcie babci polega na zamówieniu mszy za duszę wszak... Oczywiscie z
bezwzględnym założeniem, że wnuczka wierząca i religijnie wychowana, bo nie
pytała przecież?

[onion68]

Ale od śmierci Ewy minął rok w momencie, gdy zaczyna się DP, a więc wg zwyczaju
Aurelia już mogła i być może miała zamiar żałobę zdjąć.
A w ogóle demonstrowanie żałoby poprzez strój w ogóle mi do postaci Aurelii nie
pasuje.

[ginestra]

Faktycznie, jak się przyjrzeć bliżej postawie babci Jedwabińśkiej, to jest ona
daleka od sympatyczności. :(

Co do córki pana Jankowiaka to zgadzam się, że mogła chociaż utrzymywać kontakt,
interesować się ojcem, pisać listy do niego, wysyłać zdjęcia czy jakieś nawet
małe paczki, a co jakiś czas przyjechać w odwiedziny.

Przeczytałam kiedyś w książce o wychowaniu dzieci takie porównanie, że dzieci są
jak walizka: co się do niej włoży, gdy są małe, to się z niej wyjmie, gdy są duże.
To na pewno jest jakieś uproszczenie, ale niestety chyba jest w tym i trochę
prawdy. Bardzo mi szkoda myśleć o tych starszych ludziach, którzy są opuszczeni
przez swoje dorosłe dzieci, ale mimo woli nasuwa się myśl, że może oni kiedyś te
dzieci też tak opuścili, nie mieli dla nich czasu, ważna była kariera czy inne
sprawy i nie zbudowali z nimi więzi. Nie chcę tak myśleć i bronię się przed tym,
ale z drugiej strony być może jest w tym jakaś prawda. Natomiast wiadomo, że
oprócz tej więzi są jeszcze inne powody, dla których można nie opuścić rodziców
w starości (nawet jeśli by ta walizka była pusta). Różne są sytuacje, czasem nie
jest możliwe sprawowanie bezpośredniej opieki nad starszą osobą, ale
przynajmniej emocjonalnie żeby jej nie opuścić, to bardzo wiele. I tak nakazuje
choćby przyzwoitość.

To jest jednak trudny temat, bo przecież czasem ma się do rodzica duży żal o coś
i to też jest prawdą, też ta osoba sobie tego nie wymyśliła, tylko tak czuje i
nie jest czasem w stanie się przełamać wobec ojca czy matki. Bardzo to trudny temat.

Nie chciałabym osądzać tej Anetki - na pewno w książce widzimy ja poprzez
rozgoryczenie jej ojca, ale rzeczywiście wygląda na to, że nie miała i nie
szukała z nim kontaktu. Nie wiemy jak wyglądało tak naprawdę jej dzieciństwo i
jaki był dla niej ojciec wtedy, gdy była mała i potem dalej w życiu. Pani
Musierowicz jak gdyby przedstawia to jednoznacznie, że on jest dobrym
człowiekiem, a Anetka chyba nie. Co o tym myśleć - nie wiadomo.

Z tą prawdą, że dzieci nie należą do nas, nie są naszą własnością, są jak
strzały wypuszczone z łuku i skierowane w przyszłość itp. to ja się starałam
godzić już wtedy, gdy moje dzieci były bardzo małe i mam to w pamięci przez cały
czas, jednakże na pewno doświadczenie tak naprawdę tego jak oddzielają się od
rodzica i idą w świat, musi być mimo wszystko bardzo trudne... Ale mam nadzieję,
że jeszcze choć parę lat będę mogła się nacieszyć tym, że są ze mną. :)

(Ciekawe bardzo, że w oczekiwaniu na Sprężynę wciąż nie brakuje nam tematów i
zawsze jest powód żeby głębiej pomyśleć o życiowych sprawach, jak chociażby te
poruszone w tym wątku. Co by nie mówić postaci jeżycjadowe bardzo nadają się do
takich rozważań). :)

[sowca]

A mnie się wydaje, że jednak trochę zbyt surowo oceniacie babcię
Jedwabińską. Niewątpliwie z wychowaniem syna sobie nie poradziła -
zauważa to nawet i pan Jankowiak. Zauważcie jednak, że to były
zupełnie inne czasy (Eugeniusz urodził się w czasie wojny),
brakowało wszystkiego, a Marta była sama i nie miała nikogo do
pomocy prócz sąsiadek. Nie wiemy też do końca, jak wyglądały jej
relacje z Ewą - uważam, że miała ona skłonności do oceniania ludzi
po wyglądzie, po mieszkaniu itp, więc prosta, starsza wiejska
kobieta mieszkająca w przypominającym skansem domku w małym
miasteczku nie mogła wzbudzić jej aprobaty. Moim zdaniem więc ten
brak kontaktu był winą obydwu, nie możemy winić za to tylko Marty,
tym bardziej, że jest wspomniane, iż Ewa powiedziała teściowej coś
przykrego. Co do Moniki - ja osobiście nie dziwię się babci
Jedwabińskiej, że tak oceniła partnerkę syna. Jestem niemal pewna,
że babcia J. odwiedziła kieyś Eugeniusza w jego nowym domu i miała
prawo do takiej opinii. Potępienie postawy syna też jestem w stanie
zrozumieć, ona się wstydzi za to, że zdradził żonę, że nie potrafi
dogadać się z córką. Jest w tym sporo jej (tzn. Marty) winy,ale
zachowanie Eugeniusza jest jego zachowaniem i niczyim innym.
Teraz o zachowaniu babci wobec Aurelii. Nie chciałabym nikogo
urazić, ale mam wrażenie, że wielokrotnie występują tu
nadinterpretacje i czepialstwo. Na przykład krytykowanie tego, że
Marta kupiła wnuczce nowe, kolorowe ubrania zostało odebrane wręcz
jako próba zawładnięcia Aurelią. Czy do tego, ze babcia poszła z
wnuczką na zakupy i kupiła jej kolorowe bluzki czy wisiorki,
naprawdę trzeba dorabiać ideologię? Albo tego, że wybrały się razem
do kościoła i ze babcia zamówiła mszę za duszę Ewy. Dla niej, jako
dla osoby wierzącej, taki gest znaczy bardzo wiele. A Aurelia też
nic nie mówiła o tym, że nie chodzi do kościoła albo coś w tym
stylu. No i jest faktem, że zachowanie babci, bez względu na to, jak
je oceniac, dało efekty - Aurelia zmieniła się na korzyśc,
otrząsnęła się z szoku i bólu po śmierci matki, poukładała swoje
relacje z innymi ( z Kreską, Konradem, ojcem), po prostu czuła się u
babci szczęśliwa, kochana, doceniana.
Babcia Jedwabińska nie jest kobietą idealną, ale też i takich
bohaterek nie potrzebujemy. Jest kobietą z krwi i kości, która wiele
błędów popełniła i ktora swoje w życiu przeszła. Ale też i uczyniła
wiele dobrego.

[nessie-jp]

> Babcia Jedwabińska nie jest kobietą idealną, ale też i takich
> bohaterek nie potrzebujemy. Jest kobietą z krwi i kości, która wiele
> błędów popełniła i ktora swoje w życiu przeszła. Ale też i uczyniła
> wiele dobrego.

Sowca

[sofijufka]

i ja się do podziekowań dołączę! Nie uważam pani Marty za złą matkę!
Żeza mało uwagi synowi poświęcała? A kiedy miała ten czas znaleźć?
Po rozładowywaniu węgla na stacji, wracała do domu, gotowała
kolację/obiad na drugi dzień, sprzątała, może jeszcze szyła, żeby
dorobic i syn miała na podręczniki i co na grzbiet włożyć! No i
czasy to były inne, nikt się nad dziećmi nie trząsł jak dzisiaj!
Znałam podobną kobietę, ciężko pracującą, naganiającą dzieci do
nauki, nie mającą czasu na bajki na dobranoc itd. I 0 dziwo - te
dzieci nie maja do niej pretensji, że były zaniedbywane, ale
doceniają, co im dała. Eugeniusz mi wyglada na człowieka,
któremu "wszystkiego" za mało... Od uczuć po.... bo ja wiem...
gadżety?

[nessie-jp]

> A kiedy miała ten czas znaleźć?
> Po rozładowywaniu węgla na stacji, wracała
> do domu, gotowała (...)

I jeszcze dodam

[ananke666]

nessie-jp napisała:
> Bo przecież Eugeniusz po wojnie był jedyną rodziną Marty. Nikogo innego nie
> miała. Może stawiała synkowi za duże wymagania, może oczekiwała zbyt wiele
> uczuć, a on czuł, że nie jest w stanie ich zapewnić? Dość mocno kochać matki, by
> jej wynagrodzić samotność i brak rodziny?

A może Eugeniusz po prostu był bucem z charakteru? Nie zawsze mądrzy, kochający
rodzice mają mądre dzieci. Niestety. Widziałam parę razy i Wy pewnie też, jak
dzieciaki są wredne, złażą na tak zwaną złą drogę itp. mimo szczerych starań
rodziców, i to niegłupich rodziców. Ludzie tacy już są.

[nessie-jp]

> A może Eugeniusz po prostu był bucem z charakteru? Nie zawsze mądrzy, kochający
> rodzice mają mądre dzieci.

W sumie mógł być. Ale też można się dopatrzeć w jego osobowości pewnych śladów
tego, że ciągle nie umiał kogoś zadowolić emocjonalnie, że sobie z tymi emocjami
nie radził

[lezbobimbo]

Rety, dlaczego Ewa poleciala na kogos takiego? Wychodzi wlasciwie, ze Eu Geniusz
od malego gorszy byl niz Py Ziak. Moze mial jednak jakies dobre strony?

Tylko jakos opisy jego sa ponure i glównie od strony trzeciej..
Najpierw byl nieobecnym wieczorami panem (gdzie bywal, kiedy Geniusia wracala do
domu i zmieniala sie w zastraszona Aurelie?) co zadal zeby córeczka mówila
wierszyki, potem sie wsciekal na Ewe i biegal z nia po nocy szukajac Geniusi, a
potem gdzies znikl i wlasciwie od tego czasu wszystkie jego wypowiedzi i czyny
sa przytaczane przez osoby trzecie.
Przez ten zabieg pisarski wydaje mi sie bardziej awatarem "Zly ociec ale jednak
ociec" a nie rzeczywista osoba.

[anutek115]

nessie-jp napisała:

> I jeszcze dodam

[nessie-jp]

> A, to ja się teraz pokłócę z tobą, posiłkując się bagażem doświadczeń osobistyc
> h
> mojej mamy. Nie musisz mnie wyszarzać w związku z tym, chyba, że chcesz ;-D.

Nawet nie żartuj w ten sposób. Prędzej sama siebie wyszarzę :)


> To, co opisałaś powyżej, piekło wojny, samotność w mieście bez oparcia w nikim,
> z bagażem strasznych wspomnień, malutkie dziecko na utrzymaniu, praca na trzy
> zmiany, to są żywcem wspomnienia mojej babci.

Ale widzisz, ludzie są różni (banał, wiem). Zwracając uwagę na tę samotność
babci Jedwabińskiej (BJ) po wojnie chodziło mi o to, że

[anutek115]

nessie-jp napisała:

> Nawet nie żartuj w ten sposób. Prędzej sama siebie wyszarzę :)

A tego bysmy nie chcieli (chociaż ciekawa jestem, jak by to wygladało od strony
ściśle technicznej ;-D).

> Przecież nawet dzisiaj, w dobrych, spokojnych czasach, matki dostają napadów
> lęku i nadopiekuńczości na samą myśl o tym, że ich dziecku może stać się coś
> złego.

Jak naprzykład nasza Gabrysia kochana :-D.

> Twoja babcia była silna

[croyance]

Eugeniusz wygladal mi na takiego, co to wstydzil sie matki ze wsi;
Ewa pewnie tez nie byla chetna do jej zapraszanie. Kojarzy mi sie z
jakims obejrzanym kiedys filmem, gdzie do pana docenta przychodza
goscie, a mamusia udaje, ze jest gosposia.

[hopdoprzodu]

Albo z taką strasznie smutną sceną z serialu "Dom", w której przed przyjściem
gości synowa wynosi z kuchni łóżko teściowej i zdejmuje ze ścian jej święte
obrazki, bo się wstydzi jej wiejskiego pochodzenia i zwyczajów... Zawsze mi się
płakać chcę, gdy widzę tę scenę ...

[croyance]

Hopdoprzodu, wlasnie cos takiego chodzi mi po glowie; babcia
Jedwabinska wzdychajaca 'ja im tam nie bede przeszkadzala' i
wycofujaca sie, by nie robic im - miastowym, z ambicjami,
tzw. 'obciachu'. Nie wyobrazam sobie jakos Ewy zapraszajacej babcie
Marte do siebie; pewnie uwazalaby, ze babcia ma na Aurelie zly wplyw
i stosuje niepedagogiczne, przestarzale metody wychowawcze etc.

[croyance]

'babci', nie 'babcie', przepraszam

[czekolada72]

Cudowny watek! Chyba siegne niedlugo ponownie po DzP, a moze znow od
samego poczatku calutki maraton? :)
Po przeczytaniu Sprężyny możemy powiedziec prawie ze 100% pewności,
ze Pulpa należy do kobiet szczesliwych.
Ja osobiście do kobiet z rodziny Żaków (oprocz cioci Wiesi),
dorzuciłabym także Indusie – no nie mogę się oprzec wrazeniu, ze
jest to kobitka spelniona zawodowo i rodzinnie 
Co do Anielli – to tu bym polemizowala – dla mnie jest osoba,
która „chce bycz postrzegana jako szczesliwa”, ale … może to tylko
wlasnie pozory? I ona JEST szczesliwa??