Wolfi, oj Wolfi.

[olusimama]

Witam serdecznie.


Czytam Was już ho, ho, ho, jak długo, ale nie pisałam, bo wciąż mi się
zdawało, że jestem dla Was za mało elokwentna. I za mało czytam. I w ogóle.

Ale dzisiaj skończyłam Sprężynę i nie mam się z kim podzielić zawodem mym
wielkim. Otóż - ja się nie zgadzam na zlikwidowanie Wolfiego :-/ Po Baltonie,
w którym zakochałam się jako nastolatka (i rówieśnica Pulpecji) to pierwszy
mężczyzna/chłopak w Jeżycjadzie, który mnie przyprawił o bicie serca. A tu mi
go zabrano i w zamian zaserwowano polonistę, któremu zaraz wyrosną wąsy :-(

I nie kupuję tego zakochania na złotej nici, tej więzi bez słów, no ludzie.
Żeby się zakochać, to chyba trochę czasu trzeba, nie? I poznać człowieka. A
może on między słuchaniem Mozarta i wożeniem sadzonek kroi ludzi na kawałki w
piwnicy!

Wybaczcie słowotok. Ale mi tak żal.

[mama_kotula]

Cytat
Żeby się zakochać, to chyba trochę czasu trzeba, nie?


Żeby się zakochać? Nie, nie trzeba czasu.
Żeby pokochać kogoś, owszem. :)

[olusimama]

mama_kotula napisała:

> Żeby się zakochać? Nie, nie trzeba czasu.

No ja wiem, racja.
Ale też zobaczyć raz nie wystarczy, upieram się.


> Żeby pokochać kogoś, owszem. :)
>

[mama_kotula]

Cytat
Ale też zobaczyć raz nie wystarczy


No tak. Trzeba jeszcze jednego maila w przeddzień wieczoru wigilijnego przeczytać i się popłakać. :) <tu Kotula się zamyka i przemilcza resztę historii>

[olusimama]

no dobra, dobra, mogę odszczekać ;-0

To z tęsknoty za Wolfim.

Też się kiedyś tak zaświergoliłam od jednego spojrzenia.
(miałam 16 lat, nie 24, ale już dobra)

[uccello]

Spójrz na to z innej strony.
Wolfi jest wolny :)I gdzieś tam w czarno białym niebycie, poza
Jeżycjadowymi słowami, czeka na swoją miłość.

A co cię tak brało w Lubym Wolfgangu?

[uccello]

Acha, wydaje mi się ,że zakochanie może być głupie, nieracjonalne, i
budowanie na wątlejszych jeszcze przesłankach niż wspólne gusty
muzyczne. Ni czasu ni rozsądku nie wymaga.

[olusimama]

uccello napisała:

> Spójrz na to z innej strony.
> Wolfi jest wolny :)I gdzieś tam w czarno białym niebycie, poza
> Jeżycjadowymi słowami, czeka na swoją miłość.

Za młody dla mnie, kruca fuks ;-)

>
> A co cię tak brało w Lubym Wolfgangu?

Ja nie wiem. Ale on tak jakoś na nią umiał patrzeć specjalnie. I się tak czaił
na tym rowerze. I te kwiatuszki rzucał. Jakoś go tak MM opisywała, że mnie
brało, choć w latach już jestem posunięta. I motyle miałam ;-)

[paulina.galli]

Ja Wolfiego nie lubiłam bo ciapciak był i dał sobie Laurze włazic na głowę.
A pozatym miał małe swińskie oczka i od rysunków jego podobizny - pani MM też
mnie lekko odrzucało. (no ale na tle swojego braciszka Fryca to faktycznie cudo
był )

[kanga_roo]

przecież Tygrys wszystkim właził na głowę, i nie sądzę, żeby
przestał (foch z okazji występu w podstawówce najlepiej to
pokazuje). myślę, że Wolfi z radością poddawał się tyranii Laury, w
końcu była dziewczęciem o urodzie pięciogwiazdkowej, co z tego, że
wrednym :-)

natomiast romantyczny Adam, nawet opisany jako facet z charakterem,
nie wydaje mi się wystarczajaco silny dla Tygrysa. był tu kiedyś
wątek o Filipie i Laurze - i tak naprawdę myślę, że ktoś taki jak on
bardziej by do niej pasował...och, jak oni by się pięknie kłócili!

a w kwestii zakochania w ciągu sekundy - chciałam również napisać,
że to niemożliwe, ale przypomniałam sobie pewne fakty z mej
przeszłości - i już milczę na ten temat :-)

[uccello]

>był tu kiedyś
> wątek o Filipie i Laurze - i tak naprawdę myślę, że ktoś taki jak
>on bardziej by do niej pasował...och, jak oni by się pięknie
>kłócili!

o nie, "nie mogą dwa słońca świecić na jednym niebie"!

[nessie-jp]

> może on między słuchaniem Mozarta i wożeniem
> sadzonek kroi ludzi na kawałki w
> piwnicy!

Wspaniałe! :)

Ja też lubiłam Wolfiego za tę jego bezkompromisową troskliwość wobec Laury (z
wyjątkiem momentów, gdy w trybach zgrzytał Bodzio) i za prawidłowe zajęcie się
migreniczką.

Ale i nowy potencjalny morderca od sadzonek też mi się podoba.

Nie mam nic przeciwko Adamowi (z wyjątkiem imienia), Wolfi z horyzontu nie
zniknie, tylko będzie szwagrzył, a Tygrysica jest osobą zbyt zajmującą, żeby ją
usuwać z akcji kolejnych powieści poprzez zsyłkę do Szkocji.

[dakota77]

Zakochac mozna sie od razu i bez slow, co innego kogos pokochac-do tego trzeba go znac.

[tygrys2112]

Poznać i pokochać też można bez słów...

[sowca]

Z tym kochaniem/zakochaniem/pokochaniem to chyba każdy ma inaczej...
<tu Sowca popada w romantyczne zamyślenie>
Inna sprawa, że ja też Wolfiego lubiłam. Sympatyczny chłopak, taki
konkretny, obrotny, w dodatku audiofil. Może doceniłby i mój wątły
sopran, który prezentuję w sprzyjających chwilach :PP

[meg_mag]

mnie tez Wolfiego zal, choc czasem dzialal mi na nerwy, ale bywal taki chlopieco
uroczy

do zakochania sie niewiele trzeba, uwierzcie mi i potrafi potem trzymac nawet
pare lat..., a jakie glupoty czlowiek robil...

[mamalilki]

A ja nie znosilam Wolfiego: za imię, za to ze byl za slaby dla Laury, za
prostackie upodobania i brak odpowiedzialnosci (slub?! W tym wieku?! Bez
mieszkania, forsy i perspektywy na cokolwiek?).
Adam mi sie podoba: imię, charakter, to ze jest starszy. On bedzie ja szanowal,
bedzie jej poblazal w atakach wscieklosci ale zdominowac sie nie da. Wierzcie mi
znam taki typ pary, ze tak powiem z domowych pieleszy :-)

[dakota77]

Jak to prostackie upodobania? Ze sluchal punkrocka zamiast muzyki powaznej i nie
lubil poezji? Przeciez to dosc normalnie w jego wieku, przynajmniej w swiecie
poza Jezycjada. Jak czytam, jak MM surowo ocenia Wolfiego i Bodzia za to,ze nie
lubia poezji, zastanawiam sie, czy mnie tez ocenilaby jako skrajna chamke. Bo
ja, owszem, doceniam talent Mickiewicza i jego znaczenie dla polskiej
literatury, nie zaczytuje sie nim do poduszki, nie znam go na pamiec i nie
widuje jego ducha:-). Od poezji wole beletrystyke, a jak biore sie za poezje,
jest to Lorca. I pewnie bylabym oceniona jak oni.

I co zlego w imieniu Wolfgang? Owszem, uwazam, ze Schoppowie oszaleli z imionami
dla dzieci, ale Mozarta prosze nie obrazac;-P

[anutek115]

Za Lorcę zostałabyś rozgrzeszona ;-).

Za imię Wolfiego winić należy rodziców/autorkę, a nie biedaka. Myślę, że w tzw.
realu miałby ochotę popełnić ojco- lub matkobójstwo (jak np. Calineczka z innego
wątku).

I to mimo szacunku dla Mozarta :-).

[dakota77]

Tak jak napisalam, uwazam, ze jego rodzice zwariowali:-). Takich rzeczy dzieciom
sie nie robi. Swoja droga mialam kiedys sasiada- dzieciaka o imieniu Amadeusz.
Mamusia wolala go niezmiennie "Amadełusz, do domu":-). Okropnosc;-)

[nessie-jp]

> poza Jezycjada. Jak czytam, jak
> MM surowo ocenia Wolfiego i Bodzia za to,ze nie
> lubia poezji,

Ale to nie AUTORKA tak ocenia Wolfiego! To Laura

[pitu_finka]

Mamolilki, wyjęłaś mi to z ust;)

[dakota77]

Ale z tym, ze Wolfi byl za slaby dla Laury, za to, ze dawal jej sobie wlazic na
glowe, za brak asertywnosci w stosunku do Bodzia, za brak w ogole jakis
glebszych refleksji tez go krytykuje, zebysmy sie dobrze zrozumialy:)

[paulina.galli]

Ja Wolfiego nie cierpiałam tez za bałaganiarstwo i flejtuchowatość.
Ok - rozumiem ze mlody facet o zacieciu artystycznym rzadko kiedy jest pedantem
ale te obrzydliwe gary w zlewie, syf w pokoju, stare gazety, kurz etc. -
sprawiał że robiło mi sie niedobrze i wyobrażałam sobie ze sam Wolfi też
czystościa swego ciała, zebów i ubrań - nie grzeszy

[anutek115]

Ciekawe, że kurz i leżące wszędzie książki i czasopisma Borejkówien, wywalajace
się z szaf ciuchy, względnie walające się po krzesłach części garderoby (nie idę
o zakład, czy jakies talerzyki i kubki poherbatkowe nie znalazłyby się tu i
ówdzie) nie czynia wrażenia flejtuchowatości, prawda?
Bo jakby z perspektywy, na chłodno popatrzeć na te pare, mogłoby się okazać, że
zyja w identycznym bałaganie, z tym, że u Wolfiego, mieszkańca mniejszego
metrażu, przypada większe zagęszczenie bałaganu na metr kwadratowy ;-).

[dakota77]

No wlasnie, ciekawa mysl. Borejkowie byli stworzeni do wyzszych celow, za to
Wolfi byl zwyklym flejtuchem:). Jak zwykle do roznych postaci autorka przyklada
inna miare.

[sowca]

Ja odniosłam wrażenie, że ten bałagan nie jest traktowany
normatywnie, tzn.że Wolfi według autorki jest paskudnym flejtuchem,
tylko po prostu jako fakt. I jako że sama jestem konkursową
bałaganiarą, specjalnie mnie to nie razi, aczkolwiek nazywanie
Wolfganga brudasem jest grubą przesadą - przecież były opisy, jak
bierze kąpiel,a nawet prasuje koszulę :P
Anutku, oczywiście, że poherbatkowe szklanki znalazły się w pokojach
Borejkówien - jako ślady nocnych usiłowań naukowych nieszczęsnej
maturzystki Pulpy.

[mamalilki]

Nie dlatego ma prostackie upodobania ze nie lubi poezji czy ze lubi mlodziezową
muzykę. To akurat jest calkowicie zrozumiale. Chodzi mi o:
1. Wtracanie przeklenstw nawet tak wesolutkich jak "krucafuks" w kazdym zdaniu.
Troche bardziej sie zdenerwuje i powie co innego.
2. Plucie na ulicy
3. Brak, czy ja wiem? Inteligencji? Ten jego list to jest list pietnastolatka a
nie studenta. Tu o zerwaniu a tu o malej Chince i ze Laura by sie swietnie
bawila. Za kogo on ją ma? Za jakąś idiotkę dla której troche miedzynarodowego
towarzystwa i Glasgow to bedzie raj na ziemi?
4. Nie razi go, ze w romantyczną podróz pakuje sie jakis koles i oblesnie gapi
sie na jego narzeczoną (!) jak na przedmiot na wystawie sex-shopu
I tak dalej...
Z flejtuchowatosci wyrosnie, z muzyki młodzieżowej pewnie też a brak
elementarnej wrazliwosci i inteligencji zostanie.

[dakota77]

Nie bardzo wiem, czemu akurat ma wyrosnac z flejtuchowatosci i sluchania muzyki
mlodziezowej:). Skoro w mlodosci wyrobil sobie flejtuchowate nawyki, to raczej z
wiekiem lepiej nie bedzie, zwlaszcza ze mieszka z Bodziem;-). A rocka nie uwazam
za muzyke mlodziezowa, wiec nie wiem, czemu akurat upodobanie do niej mialoby z
czasem przechodzic. Mnie nie przeszlo.

List Wolfiego nie brzmi najlepiej, to fakt, ale nie wiem, czy przyczyna tkwi w
braku intelogencji. On byl w tonie raczej desperacki, argumenty owszem, byly
glupiutkie, ale mam wrazenie, ze on juz sam nie wiedzial, jak Laure zachecac, by
do niego przyjechala.

O Laure w tej nieszczesnej podrozy z Bodziem dbal jak umial, nie uwazam, by
wykazal sie wielkim brakiem wrazliwosci. Tym, czego zdecydowanie tam zabraklo,
byla asertywnosc. Nie potrafil odmowic Bodziowi podrozy, a potem ostrzej mu sie
przeciwstawic.

[alitzja]

mamalilki napisała:
> 4. Nie razi go, ze w romantyczną podróz pakuje sie jakis koles

Wolfi zachował się mniej więcej tak samo jak Gaba i Grzegorz w
romantycznej podróży z Bernardem - a ich nikt jakoś nie posądza o
brak wrażliwości:> Zwraca się uwagę jedynie na niestosowne
zachowanie Bernarda (tu: Bodzia). Uszczęśliwieni dodatkowym
towarzystwem nie protestują z powodu braku asertywności, a nie
wrażliwości - o czym napisała dakota (z którą się zresztą zgadzam).

[mamalilki]

Mnie Bernard tez razil i uwazam ze Grzegorz achowal sie jak 4 litery. Jest
milion sposobob kulturalnego wycofania sie z takiej sytuacji. Wystarczylo
powiedziec prawde albo naklamac, jesli wstydzili sie powiedziec ze chca byc sami.

[mamalilki]

Moze i racja ze z tej muzyki nie wyrosnie, ale jak pisalam to nie jest problem a
raczej zaleta, zwlaszcza jesli przy tym ktos przepada za muzyka klasyczna.

[kkokos]

Ten jego list to jest list pietnastolatka a
> nie studenta. Tu o zerwaniu a tu o malej Chince i ze Laura by sie swietnie
> bawila. Za kogo on ją ma? Za jakąś idiotkę dla której troche miedzynarodowego
> towarzystwa i Glasgow to bedzie raj na ziemi?


kompletnie się z wami nie zgadzam. czas tuż po dwudziestce to akurat taki okres,
kiedy można poszaleć, pożyć dniem dzisiejszym, pomieszkać sobie w takiej
komunie, poszukać różnych możliwości, popróbować różnych rzeczy. przecież te
wszystkie małżeństwa z licealnymi miłościami, to poczucie odpowiedzialności u
maturzystów układających już sobie życie tak na stałe to mit - nie raz o tym
była na forum mowa. to, że ktoś daje sobie czas na radosne poszukiwania tego, co
naprawdę chciałby w życiu robić, wcale nie oznacza, że jest idiotą. ile z was,
tak serio i z ręką na sercu, miało tuż po maturze wytyczoną ścieżkę kariery??

[nessie-jp]

> kiedy można poszaleć, pożyć dniem dzisiejszym,
> pomieszkać sobie w takiej
> komunie, poszukać różnych możliwości,

Ale nie dla każdego akurat "takie" możliwości byłyby ciekawe. Ja np. ani po
maturze, ani wcześniej, ani teraz nie chciałabym mieszkać w komunie. A już
szczególnie nie w takiej, w której mieszka też Bodzio z jego Chinką.

W ogóle nie wyobrażam sobie, co atrakcyjnego miałoby być dla Laury w zasuwaniu
na zmywaku w Londynie. To już nie te czasy, że wyjazd za granicę to jakiś Swięty
Graal, coś niepomiernie fascynującego i ciekawego. Na wycieczkę

[kkokos]

> przecież Laura tu ma wymarzone studia, na które się z trudem dostała, tu sobie
> w
> jakiś tam sposób buduje karierę, tu nad sobą pracuje.


toż nie twierdzę, że wolfi miał rację i laura coś traci. twierdzę tylko, że
niekoniecznie to, co wolfi pisał, to stek bzdur, bo można na to spojrzeć od
innej strony

[anutek115]

Pewnie, że można. Tyle, że to do Laury NIE PASUJE. O ile nie dziei mnie u
Wolfiego (że o Bodziu nie wspomnę), o ile wierzę, że masę osób w tym wieku
traktowałoby podobny wyjazd jako może nie życiową szansę, ale fajna przygodę
"przed dorosłoscią", a może i poszukiwanie własnej drogi do tej dorosłości, do
Laury to najnormalniej w świecie nie pasuje. Nie pasuje też do mnie, więc brak
szalonego entuzjazmu Tygrysa mnie ani trochę nie dziwi. Owszem, teraz jestem
starszą panią, ale jak byłam młodszą panią sama myśl o podobnym wyjeździe mnie
odrzucała (wiem co piszę, miałam dwie bardzo podobne propozycje).
Może faktycznie nie powinno to być opisywane jako totalny brak dojrzałości (bo
nim nie jest, do Wolfiego pasuje), ale reakcja Laury jak najbardziej mnie
przekonuje.

[paulina.galli]

kurzu nie cierpie wiec i u Borejków mnie to raziło , ale faktycznie zdecydowanie
mniej
jakby ten kurz był czysty a walajace sie ciuchy tez czyste
U Wolfiego mam wizje - przepraszam za brutalnosc- brudnych gaci wiszacych na
żyrandolu i książek pozakladanych plasterkami kiełbasy tudzież plamy jajecznicy
na poscieli.
Wolfi jawi mi sie jako flejtuch i po prostu brudas - nic nie poradze :(

[yanga]

Wolfi, podobnie jak kiedyś Baltona, był rzetelnym, odpowiedzialnym
facetem mimo młodego wieku. Przypomnijcie sobie, co powiedział
dzadkowi Borejce przy oświadczynach. Miał samochód, rower, dorabiał
sobie tatuażami i pieniędzy miał tyle, że starczyło mu na
wynagrodzenie siostrze szkód po pożarze, a potem na tę wariacką
podróż. I Laura zakochała się w nim tak samo szybko - od pierwszego
wejrzenia - jak w tym poloniście. Do Wolfiego nie pasowała zupełnie -
inna mentalność, inne priorytety, inny stosunek do ludzi,
zamiłowanie do wygód (on minimalista, mógłby spać na gołej ziemi,
Laura absolutnie nie, i tu ją świetnie rozumiem), choroba
lokomocyjna... Ja myślę, że MM nie zrezygnuje tak łatwo z Wolfiego...
Z drugiej strony - polonista jest w porządku, Baltona zna jego ojca
i w ogóle rodzinę.

[dakota77]

Myslisz, ze Laura latwo nie zrezygnuje z Wolfiego? Mnie sie wydaje, ze MM
definitywnie zamknela wlasnie romantyczny etap ich relacji, i tak jak Laura
napisala w liscie, od tej chwili Wolfi bedzie dla niej tylko szwagrem. Nie adze,
by autorka zamierzala doich milosci wracac.

[yanga]

Nie, nie, Laura już z nim skończyła - oni zupełnie do siebie nie
pasowali i gdyby się nawet pobrali, to zapewne rozwiedliby się z
trzaskiem. Ja tylko mam nadzieję, że MM z niego nie zrezygnuje i
przydzieli mu jakąś sympatyczną dziewczynę, bo facet na to zasługuje.

[dakota77]

A, teraz rozumiem, chodzi ci o to, zeby postac byla dalej obecna. Ja tez bym nie
miala nic przeciwko temu:-)

[nessie-jp]

No właśnie, przecież już też jest rodzina. Borejko przez osmozę :)

Ja miałabym nadzieję zobaczyć Wolfganga w charakterze groźnego starszego brata
(bo ma takie zapędy opiekuńczo-obronne), odpędzającego konkurentów Zaby jako
zupełnie niestosowne indywidua. Taki chichocik historii

[olusimama]

yanga napisała:

> Wolfi, podobnie jak kiedyś Baltona, był rzetelnym, odpowiedzialnym
> facetem mimo młodego wieku.


O to to. A na dokładkę umiał być czuły, romantyczny i liryczny i to bez Mickiewicza.

Mówcie co chcecie (że fleja? A Borejkówny takie niby czyścioszki, hm?) a mnie
żal. Laurze egzaltacja i snobizm powoli mijają, mogliby się porozumieć. Ale nie,
trzeba polonistę. Ciekawe kiedy mu wąsy wyrosną :->

[ginestra]

Och, odpukać! Niech mu nie wyrastają wąsy! :-)

Bardzo ciekawe Wasze refleksje o zakochaniu i pokochaniu. I jakie tajemnicze. :-)

Wiecie co? Ja często mam takie właśnie wrażenie "bajkowości" Jeżycjady, a w
wątku Laury i Adama ze Sprężyny to jeszcze bardziej i z wypiekami na twarzy
czytam o zakochaniu, złotych niciach oraz (co najlepsze!) o wpisanej od razu w
to rodzące się uczucie obietnicy (a raczej pewności!) wielkiej uczciwości,
wierności, porozumienia, odpowiedzialności, pasowania do siebie.

Olusimamo, bardzo mi się podobało to zdanie "a może między słuchaniem Mozarta, a
wożeniem sadzonek on tam kroi ludzi w piwnicy?". :-))) W realnym świecie ja też
bym BARDZO mocno przyglądała się mężczyźnie i starała się go poznać bardzo
wszechstronnie i na wylot tudzież zjeść z nim beczkę soli zanim by mógł mnie tak
romantycznie wziąć za rękę jak Adam Laurę w tej ostatniej scenie.

Tu jednak jakże miło jest się zanurzyć w romantyczności..
Przyznacie chyba, że scena z tymi kosmykami włosów Laury na wietrze muskającymi
jego twarz jest śliczna. :-) W porywie miałam nawet ochotę od razu zapuszczać
włosy, żeby móc potencjalnie kiedyś coś takiego przeżyć. :-)

Ale rozumiem też ubolewanie z powodu losu Wolfiego. Mnie też zrobiło się
nieswojo kiedy czytałam ten jego list i dowiadywałam się, że rozpadł się ich
związek. Chociaż z drugiej strony, pani MM pokazuje to tak, że oni by się w
codziennym życiu nie rozumieli, że mieli inne wizje szczęścia i bycia razem itp.
Czyli lepiej chyba, że to Adam - wychodzi na to. Ale ja osobiście Wolfiego też
bardzo lubiłam.

[ginestra]

Ach, znów wiele wątków zawarłam, a umknęła mi zasadnicza myśl. Otóż z tą
bajkowością, to chodziło mi o to, że po prostu ta forma jest dla mnie bajkowa i
miło mi jest w takim klimacie zanurzyć się i mu się poddać i we wszystko wierzyć
i nie analizować czy to prawdopodobne i czy aby Adam nie okaże się złym
człowiekiem. Takie totalne poddanie się nastrojowi książki.

Natomiast tak naprawdę to również wierzę (czy też chciałabym wierzyć), że takie
piękne uczucie, i to w takiej miłej namiętnej oprawie, i to z kimś takim
naprawdę dobrym, może się zdarzyć też i w realnym świecie. Również w wielu
Waszych wypowiedziach na forum ta właśnie prawda zdaje się czasem przebłyskiwać
i napawa wtedy czytających otuchą. :-)

[olusimama]

ginestra napisała: Otóż z tą
> bajkowością, to chodziło mi o to, że po prostu ta forma jest dla mnie bajkowa i
> miło mi jest w takim klimacie zanurzyć się i mu się poddać i we wszystko wierzy
> ć
> i nie analizować czy to prawdopodobne

Ja się zgadzam, że miło się zanurzyć.

Ale:
ktoś już napisał, że kiedyś, w starszych tomach, łatwo było czytelniczce, tej
nastolatce z pryszczem na nosie i Darkiem z IIIc biol-chem "czy on na mnie się
tak gapił na przerwie przed fizyką, czy na moją koleżankę, stojącą tuż obok?",
otóż tej nastolatce, pełnej kompleksów, wątpliwości i obaw uwierzyć, że każdemu
może się piękna miłość przydarzyć. Bo bohaterki MM były właśnie takie a ich
historie miłosne były piękne, choć wcale nie bajkowe, były rzeczywiste i
prawdopodobne.
Łatwo było utożsamić się z Cesią, Gabą i Idą, ja akurat głównie z Pulpą
(jesteśmy rówieśnicami i lubię myśleć, że mnie też dodatkowe kilogramy wcale nie
zaszkodziły ;-) Bebe była piękna obiektywnie a też wcale w siebie nie wierzyła,
to tez pokrzepiało.

A złote nici Laury, plus jej nieprzeciętna uroda, talent i pewność siebie może
zwyczajną, nabuzowaną hormonami i smutkiem całego świata nastoletnią
czytelniczkę dodatkowo przygnębić. A i ja, już od nastu lat nie nastoletnia, też
się jakoś niepewnie poczułam. Wolałam jak Wolfi siedział na murku. Prawdziwy był.

[ginestra]

Olusimamo, oj tak, zgadzam się i ja, że kiedyś łatwiej było się utożsamić z
bohaterką przeżywającą wątek miłosny i pokrzepić się.
Aktualnie, wczuwając się w taką mocno nastoletnią i niepewną swojej urody
czytelniczkę to przyznam, że też bym miała mieszane uczucia i pewną dozę
rozgoryczenia czytając o pięknej i zgrabnej (od zawsze!) Laurze, o tych jej
płomiennych spojrzeniach wymienianych z przystojnym nieznajomym i scenach
pełnych złotych nici i uczuć. :-)

Mój obecny odbiór tych scen jest jednak pozbawiony tego rozgoryczenia z
przyczyny, powiedziałabym, przypadkowej: otóż złapałam się na tym, że łatwo mi
przychodzi przeżywanie takich scen "abstrakcyjnie" - jak gdyby po prostu w
marzeniach. ;-) Może dlatego, że od sporej liczby lat nie zdarzyło mi się
przeżyć niczego podobnego w realu i dlatego "przełączenie się do bajkowego
świata" nie stanowi większego problemu i nie angażuje wspomnień o "mnie samej" i
o moim przeżywaniu. Ten dystans na pewno pomaga smakować lekturę. ;-) Na pewno
nie mogłabym jednak utożsamić się tak na serio z Laurą, jako że jestem od niej o
kilkanaście lat starsza, no i nie tej urody. Ech, życie.. ;-)
Ale miło mi jest o tym na chwilę zapomnieć i poddać się nastrojowi i przez jakiś
czas pobyć sobie wręcz w Laury skórze. ;-)

[ding_yun]

Od razu mówię, że moje refleksje o Wolfim zawężają się li i jedynie
do CP bo Sprężyny jeszcze nie przecztytałam, podobnie jak wątku
spojlerowego. Coś niecoś wycieka, nawet całkiem sporo, ale ja nadal
trzymam się dzielnie, jeszcze niecałe 3 tygodnie zostały i będzie w
moich rękach :P

Wolfi jest, IMHO, postacią bardzo prawdopodobną, tyle że 2-3 lata za
starą jak na cechy, które reprezentuje. Jest obrotny, ale mimo
wszystko nie do końca dojrzały, decydując się na ślub z Laurą. Jest
niby zaradny, ale z Bodziem jakoś sobie dać rady nie umiał, a Laura
weszłaby mu rychło na głowę. Opiekuńczością się wykazuje, to prawda,
poużala się nad Tygrysem, aspirynę poda jak jest chora, ale nie wiem
czy Laura ma takie poczucie, że jest to facet na którego można
liczyć w każdej sytuacji (OT: nie wiem zresztą czy dobrze jest
przywiązywać do poczucia własnego bezpieczeństwa taką wagę, łatwo
się uzależnić wtedy od drugiej osoby). Myślę, że Wolfi posiada wiele
cech jakie mogłyby się podobać mocno młodocianym czytelniczkom, ale
jednak nie mogę oprzeć się wrażeniu, że młodsi od niego bohaterowie
wcześniejszych części Jeżycjady byli pokazywani jako dojrzalsi - np
Hajduk, Dambo, Baltona.

[olusimama]

ginestra napisała:

> kilkanaście lat starsza, no i nie tej urody. Ech, życie.. ;-)
> Ale miło mi jest o tym na chwilę zapomnieć i poddać się nastrojowi i przez jaki
> ś
> czas pobyć sobie wręcz w Laury skórze. ;-)


A ja właśnie nie potrafię w Laury skórze pobyć. Zgrzyta mi. Złota nić mi
zgrzyta. I latanie za facetem po jednym spojrzeniu, z pewnością, że on to
latanie zaaprobuje.

Jak mam ochotę się poutożsamiać, to sięgam po "Pulpecję" jednak.

[sowca]

Mnie też łatwiej jest utożsamiać się z zakomplesioną Cielęciną czy
Idą (akurat z Idą najbardziej, zwłaszcza tą z "Idy Sierpniowej" - to
ja 5 lat temu!), ale zauważcie, że ta bajkowośc tak na dobrą sprawę
pojawia się już w "Pulpecji", kiedy złotowłosa Patrycja jednym
spojrzeniem potrafi oczarować dowolnego niemal faceta. Od tego
momentu główne bohaterki stają się tymi pięknymi, i nawet jeśli mają
kompleksy, to nadmiar wielbicieli błyskawicznie je z nich leczy
(por. Pyza). Ale osobiście mi to nie przeszkadza. Ta bajkowa miłość
Laury i Adam wydaje mi się nieprawdopodobna, ale nie niemożliwa. I
mimo wszystko dodaje otuchy :)

[nessie-jp]

A ja już jestem w tym wieku, że na Cielęce zakochania szansy nie mam, to chociaż
piękną baśń sobie lubię poczytać... :) Już nie dla mnie pierwsze zastanowienia
nad Darkiem z IVb, pierwsze szkolne miłości i tak dalej... Tym przyjemniej za to
zagłębić się w takiej historii odrealnionej, takiej lirycznej, takiej nie z tego
świata.

W ogóle w Sprężynie podoba mi się to, że Laura - ta zawsze panująca nad sytuacją
i amantami, potężna Tygrysica - tak zupełnie i nieoczekiwanie postradała zdrowe
zmysły, zapomniała o wszystkich i wszystkim poza wizerunkiem lubego. To historia
jak ze starych mitów

[kkokos]

> W ogóle w Sprężynie podoba mi się to, że Laura - ta zawsze panująca nad sytuacj
> ą
> i amantami, potężna Tygrysica - tak zupełnie i nieoczekiwanie postradała zdrowe
> zmysły, zapomniała o wszystkich i wszystkim poza wizerunkiem lubego.

a mnie się to właśnie okropnie nie podoba. taka niby inna, taka zbuntowana, w
poprzek itd., a tu proszę, jednak jak łatwo sprowadzić na ziemię. instynkt,
panie, instynkt, każdą samicę w końcu dopadnie, choćby się sama sobie wydawała
tygrysem - wystarczyło trochę kazimierza pobawić, a już piorun z nieba trafił i
zakochanie przyniósł, i to takie idiotyczne, jak u 13-latki, spojrzeli na siebie
i już.

strrrrrasznie się rozczarowałam, że pani MM tak udupiła moją ulubioną bohaterkę

uważajcie, dziewczyny, dziś się wam to zakochanie podoba, (bo taka ładna bajka o
tej złotej nici - ładna, nie przeczę), ale za dwa tomy może się okazać, że laura
skończy jak patrycja. kilkoro dzieci i syty mąż - przecież tylko to może dać
szczęście kobiecie. i już nie będzie trzeba uciekać w muzykę, bo niby po co i od
czego :(

[the_dzidka]

ale za dwa tomy może się okazać, że laur
> a
> skończy jak patrycja. kilkoro dzieci i syty mąż - przecież tylko
to może dać
> szczęście kobiecie. i już nie będzie trzeba uciekać w muzykę, bo
niby po co i o
> d
> czego :(

Tja. Przygotowanie już mamy - to ciumkanie nad Ziutkiem :)
Ale mimo wszystko Laura, moim zdaniem, nie zamieni sie w Rozgotowaną
Pyzę. Raczej jako matka będzie Idopodobna - może tylko będzie
zwracac na dzieci większą uwage, ale bez tkliwych ciamkań :)

[anutek115]

To o tym łatwiejszym utożsamianiu się z Cielęcina i młodą Idą niż z Laurą to ja
pisałam :-), ale nie wątpię, że nie mi jednej to do głowy przyszło.
I zgadzam się z Olusimamą w kwestii zgrzytania. Mnie tez zgrzyta, czy też raczej
niepokoi. Niepokoi mnie to przekonanie, że jedno spojrzenie i miłość do Mozarta
załatwia sprawę. A nie załatwia nic. Tu nie chodzi o to, że Naszpan może w
wolnych od słuchania Mozarta chwilach (albo nawet i w czasie słuchania) mordować
w piwnicy swoje kolejne dziewczyny, by spreparowac ich skalpy a ciała pochować
pod hodowlą sosny i srebrnych świerków. Chodzi mi o takie... drobiazgi, ale
ważne. Facebookowa sekcja prowadzi teraz dyskusję, która mi się bardzo
skojarzyła z Laura i jej miłością, a mianowicie rozmowę o rasiźmie. O tym, jak
miła, sympatyczna, lubiana osoba nagle rzuca uwagą "a w ogóle to ja nie lubię
czarnuchów". Albo "pedzie powinni miec zakaz pracy w szkole". Albo coś równie
błyskotliwego, niechby i ładniej powiedzianego (bez pedziów i czarnuchów). Albo
co bedzie, jeśli Naszpan głosował na Kwasniewskiego (tak, wielbiciele Mozarta
tez to czynili!)? Jeśli jest niewierzący? Jeśli ma poglądy, które nie wychodzą
na jaw od razu (rzadko kiedy pytamy nowo poznaną, sympatyczną osobę, czy jest
rasistą), za to mogą wyjść, kiedy będzie za późno?

Nie jestem wielbicielką Pulpy. Nie jestem wielbicielką Baltony. Ale ich historia
mi nie zgrzyta, bo wiem, że mają wspólny, ze to tak ujmę, bacgroung. Wyrośli w
podobnych rodzinach ceniących podobne zasady, wiele o sobie wiedzą... więc mi tu
nic nie zgrzyta.

U Laury zaś zgrzyta. Co zrobić, że jestem taka oziębła i patrzę realistycznie na
wszystko...

[the_dzidka]

> Facebookowa sekcja prowadzi teraz dyskusję

Jezus! Niech ja wreszcie tam do was wlizę, bo zarejestrowałam się i
nic poza tym!

[dakota77]

Dzidko, my tez uwazamy, ze pora na to juz najwyzsza:)))

[mamalilki]

Wasnie dlatego uwazam ze Wolfi nie jest bystry. Byc moze na innej dziewczynie
zrobilby wrazenie swoją komuną i Londynem, ale przeciez nie na Laurze!
A co do przyszlosci Laury, to obym sie mylila, ale wydaje mi sie ze bedzie
kiepska matka. Takie egoistki dzieci tez wychowuja na egoistow.

[bat_oczir]

Albo
> co bedzie, jeśli Naszpan głosował na Kwasniewskiego (tak, >wielbiciele Mozarta
> tez to czynili!)?

niemożliwe! To mogli być najwyżej ci, którzy znają wyłącznie Marsz Turecki....


> Jeśli jest niewierzący?

tym bardziej absurdalne. W Jeżycjadzie niewierzący mają tłuste twarze, ryjkowate
nosy i rozbiegane oczka.

[a_weasley]

anutek115 napisała:

pedziów i czarnuchów). Albo
> co bedzie, jeśli Naszpan głosował na Kwasniewskiego

Nic nie będzie. W Jeżycjadzie nie mówi się o tym, kto na kogo głosował.

> Jeśli ma poglądy, które nie wychodzą na jaw
> od razu (rzadko kiedy pytamy nowo poznaną,
> sympatyczną osobę, czy jest rasistą),

Wiele zależy od tego, ile soli człowiek uważa za potrzebne zjeść, zanim się ze
współjedzącym uda do ołtarza.
Poza tym zaś znałem bardzo dobre małżeństwa z dużymi różnicami poglądów. W
szczególności właśnie takie, w którym ją okupacja wyleczyła z antysemityzmu
radykalnie, a jego bynajmniej.

> ich historia mi nie zgrzyta, bo wiem, że
> mają wspólny, ze to tak ujmę, bacgroung. Wyrośli w
> podobnych rodzinach ceniących podobne zasady,
> wiele o sobie wiedzą... więc mi tu
> nic nie zgrzyta.

> U Laury zaś zgrzyta. Co zrobić, że jestem
> taka oziębła i patrzę realistycznie na wszystko...

Ben Gurion twierdził, że nie jest realistą, kto nie wierzy w cuda; ja zaś
zauważę, że uznawanie za prawdopodobne tylko tego, co się samemu zna, to jeszcze
nie realizm.

[bat_oczir]

> Nic nie będzie. W Jeżycjadzie nie mówi się o tym, kto na kogo
> głosował.

mówi się. Siostra Robrojka głosowała na Kwaśniewskiego.

[nessie-jp]

> mówi się. Siostra Robrojka głosowała na Kwaśniewskiego.

A skąd! Wredna koleżanka siostry R. o świńskim ryjku głosowała na
Kwaśniewskiego. I dlatego została szybko wykopsana z fabuły, wyposażona w ryj
świński i ogólnie

[a_weasley]

olusimama napisała:

> mężczyzna/chłopak w Jeżycjadzie, który mnie
> przyprawił o bicie serca.

Mnie też. Czytając o nim myślałem, że mnie szlag trafi.
Nie od razu bynajmniej. Trudno mówić o uprzedzeniu. Przeciwnie, początkowo Wolfi
wzbudził we mnie z uwagi na swój samochód. Jako warszawiarz odczułem
pokrewieństwo dusz z garbusiarzem. Jego nieprzesadnie zdarne podchody i
nieszczęsne spotkanie z panienką z czatu czy z innych poszukiwań w
cyberprzestrzeni jeszcze to wrażenie pogłębiły. W sprawie z Fryderykiem też był
bardzo w porządku.
Sama akcja ze ślubem biła w oczy swym nieprawdopodobieństwem, jak to już zostało
wywiedzione w innejdyskusji, więc mało się nią przejąłem.
Natomiast kiedy pojawił się Bodzio, wszystko wzięło w łeb. Od tej chwili Laura
zeszła na drugi plan i liczyła się o tyle, o ile liczenie się z nią nie wymagało
sprzeciwienia się Bodziowi. I tak już, jak widzę z listu z Glasgow, zostało.
Już nie mówię o tym, że w ogóle nie należało Bodzia zabierać bez zgody Laury.
Tym bardziej jeśli się to wiązało ze zwaleniem na nią jego plecaka.
Wolfi nie zauważał swojej kobiety w stopniu kwalifikującym go do odstrzału. I
tak to było aż do końca, do zaproponowania jej życia w gospodarstwie z
człowiekiem, którego ona uważała za prymitywnego chama, w międzynarodowym
kołchozie z wiecznie śpiewającymi Murzynami za ścianą - w sytuacji, gdzie Laura
w ogóle do życia poza Polską nadaje się jak kot do orki, a co dopiero do życia w
takich warunkach. Ja się dostosuję do Bodzia, a ty się dostosuj do mnie.

> A tu mi go zabrano i w zamian zaserwowano
> polonistę, któremu zaraz wyrosną wąsy :-(

Widzisz, ale ten łosoś nie dla Ciebie był wędzony, jeno dla Laury. Ty nie jesteś
Laurą, więc i facet, który Tobie by nie pasował, może być odpowiedni dla Laury.
W każdym razie z tego, co o nim wiemy (nie ma tego dużo), zdaje się
odpowiedniejszym niż Wolfi.

No i jeszcze jedna rzecz. Nie wiemy, jaką teściową będzie miała ewentualna Laura
Fidelis (teścia nie będzie miała wcale). Natomiast wiemy, jakiego teścia miałaby
Laura Schoppe, i nie była to perspektywa zachęcająca.
I wiemy, że miałaby męża, który w takiej sytuacji znaleźć się nie umie.

[yanga]

Pełna zgoda! Całe zachowanie Wolfiego od chwili pojawienia się
Bodzia jest absolutnie niewiarygodne. Nie chciał być sam ze swoję
dziewczyną? W romantycznej podróży, którą miał zwieńczyć ślub?
Natychmiast przypomniała mi się podobna scena - ta z "Imienin",
kiedy Grzegorz porywa Gabrielę do chatki za miastem i nagle wtrynia
się im ten Bernard. Tutaj też nie mogłam zrozumieć tych rzekomo
dobrych manier. To już nie można powiedzieć - przyjacielowi w końcu -
że tak i tak, nie możemy cię zabrać? Albo w ostateczności nakłamać,
że jedziemy na uczelnię i tam się elegancko pożegnać? Rozumiem
Gabrielę, bo nie miała o niczym pojęcia, ale Grzegorz? No po prostu
d... wołowa!

[a_weasley]

yanga napisała:

> Pełna zgoda! Całe zachowanie Wolfiego od
> chwili pojawienia się Bodzia jest absolutnie
> niewiarygodne. Nie chciał być sam ze swoję
> dziewczyną?

Wiarygodne to ono niestety, jak mi się zdaje, jest. To znaczy nie widziałem
akurat facetów

> W romantycznej podróży, którą miał zwieńczyć ślub?

ale facetów do tego stopnia nie zauważających potrzeb i oczekiwań dziewczyny i
owszem, paru.

[monikate]

Może tak naprawdę Wolfi nie lubi dziewczyn? Woli chłopców? Gej
znaczy :) Mogło to wyjść autorce zupełnie podświadomie.

[a_weasley]

monikate napisała:

> Może tak naprawdę Wolfi nie lubi dziewczyn?
> Woli chłopców? Gej znaczy :)

E tam. Znałem osobników o podobnym wyczuciu heteroseksualnych do bólu. Zauważmy,
że w danym czasie Wolfi miał takie pojęcie o postępowaniu z dziewczynami jak
Pulpa w klasie maturalnej o chłopakach.

[nessie-jp]

> że w danym czasie Wolfi miał takie pojęcie o postępowaniu z dziewczynami jak
> Pulpa w klasie maturalnej o chłopakach.

A jeszcze do tego dodać należy, że Wolfi zaczął się w "Zabie" rozglądać za
dziewczyną, bo uznał, że "najwyższy czas" i wszyscy inni mają, więc i on
powinien sobie sprawić :) Czyli bynajmniej nie z potrzeby serca, tylko pod
wpływem presji grupy.

Innymi słowy, Wolfi jest jeszcze na etapie zabawy z kolegami, a nie zakładania
rodziny.

[a_weasley]

yanga napisała:

> zachowanie Wolfiego od chwili pojawienia się
> Bodzia jest absolutnie niewiarygodne.

Niewiarygodne to jest zupełnie co innego: jego reakcja na rozbicie mu auta
(które sam był wynaprawiał i które, jak pisze autorka, uwielbiał), i to rozbicie
w tak idiotyczny sposób.
Oprócz tego nieprawdopodobieństwa psychologicznego wokół garbusa w tej podróży
jest jeszcze parę nieprawdopodobieństw technicznych, ale to nie na ten wątek.