To, co piękne...

[Gość: Dzik]

Wisława Szymborska

Może to wszystko

Może to wszystko
dzieje się w laboratorium ?
Pod jedną lampą w dzień
i miliardami w nocy ?

Może jesteśmy pokolenie próbne ?
Przesypywani z naczynia w naczynie,
potrząsani w retortach,
obserwowani czymś więcej niż okiem,
każdy z osobna
brany na koniec w szczypczyki ?

Może inaczej:
żadnych interwencji ?
Zmiany zachodzą same
zgodnie z planem ?
Igła wykresu rysuje pomału
przewidziane zygzaki ?

Może jak dotąd nic w nas ciekawego ?
Monitory kontrolne włączane są rzadko ?
Tylko gdy wojna i to raczej duża,
niektóre wzloty ponad grudkę Ziemi,
czy pokaźne wędrówki z punktu A do B ?

Może przeciwnie:
gustują tam wyłącznie w epizodach ?
Oto mała dziewczynka na wielkim ekranie
przyszywa sobie guzik do rękawa.

Czujniki pogwizdują,
personel się zbiega
Ach cóż to za istotka
z bijącym w środku serduszkiem !
jaka wdzięczna powaga
w przewlekaniu nitki !
Ktoś woła w uniesieniu:
Zawiadomić Szefa,
niech przyjdzie i sam popatrzy !

[Gość: Dzik]

Wisława Szymborska

Wielkie to szczęście

Wielkie to szczęście
nie wiedzieć dokładnie,
na jakim świecie się żyje.

Trzeba by było
istnieć bardzo długo,
stanowczo dłużej
niż istnieje on.

Choćby dla porównania
poznać inne światy.

Unieść się ponad ciało
które niczego tak dobrze nie umie,
jak ograniczać
i stwarzać trudności.

Dla dobra badań,
jasności obrazu
i ostatecznych wniosków
wzbić się ponad czas,
w którym to wszystko pędzi i wiruje.

Z tej perspektywy
żegnajcie na zawsze
szczegóły i epizody.

Liczenie dni tygodnia
musiałoby się wydać
czynnością bez sesnu,

wrzucenie listu do skrzynki
wybrykiem głupiej młodości,

napis "Nie deptać trawy"
napisem szalonym.

a teraz sobie napiszę coś

[Gość: AndrzejG]

Darek Bojda

a teraz sobie napiszę coś
co mi przyjdzie do głowy
po rozum
i bokiem wyjdzie z siebie
samo
choć już nie to samo
a przecież
- chociaż nie przeczę -
przeze mnie przejdzie
jak przez komin
elektrociepłowni

[przyjaciel1]

cosik bardzo współczesna ta poezja.

[kolargol]

Samotność jest jak deszcz.
Z morza powstaje, aby spotkać zmierzch;
z równin niezmiernie szerokich, dalekich,
w rozległe niebo nieustannie wzrasta.
Dopiero z nieba opada na miasta.

Mży nieustannie w godzinę przedświtu,
kiedy ulice biegną witać ranek,
i kiedy ciała nie znalazłszy nic,
od siebie odsuwają się rozczarowane;
i kiedy ludzie, co się nienawidzą,
spać muszą razem - bardzie jeszcze sami:

samotność płynie całymi rzekami.


Rainer Maria Rilke

[Gość: Dzik]

ks. Jan Twardowski

dlaczego

nie wierzysz w siebie większego od siebie
w śmierć mniejszą od śmierci
w to że można zachorować na grzech
w to że samotność jest zła jeżeli się przed nią ucieka
w to że czas krzyczy na całe gardło
ale go nie słyszysz albo udajesz Greka
siedzisz smutny jak Stańczyk w Hołdzie
pruskim
oparty na flecie

nie wierzysz w nic
ale dlaczego się boisz

Pan Jezus

[Gość: AndrzejG]

Norbert Kulesza

PAN JEZUS


Przy leśnej drodze
która swoje istnienie zawdzięcza
rowerom pijanych wieśniaków
siedzi
Pan Jezus
któremu swoje istnienie zawdzięczają
pijani wieśniacy

Deszcz litościwie
zmywa polichromię z Jego twarzy
lecz co noc
jakiś sadysta
domalowuje Mu oczy

[Gość: grzegorz]

Gość portalu: AndrzejG napisał(a):

> Norbert Kulesza
>
> PAN JEZUS
>
>
> Przy leśnej drodze
> która swoje istnienie zawdzięcza
> rowerom pijanych wieśniaków
> siedzi
> Pan Jezus
> któremu swoje istnienie zawdzięczają
> pijani wieśniacy
>
> Deszcz litościwie
> zmywa polichromię z Jego twarzy
> lecz co noc
> jakiś sadysta
> domalowuje Mu oczy
>
>
>
>
>
>


Ladne.

WYstępniak

[Gość: AndrzejG]

Norbert Kulesza


MILSZY MI JEST PANTOFELEK...
Dzisiaj będzie o dupie, gównie i takich tam różnych siuśkach. Przyjmuję
pokornie (choć bez przekonania), że ilość wulgaryzmów używanych przez puetę
jest odwrotnie proporcjonalna do jego wieku, wielkości talentu i zasobu słów,
którymi zdolny jest się posługiwać. Twierdzenie to jest rozpowszechnione
zwłaszcza wśród krytyków lyterackych.

Krytyk lyteracky to jest taki pan, co skończył właśnie 70 lat i uważa, że: po
Mickiewiczu nic dobrego się polskiej puezji nie przytrafiło; Herbert to
awangardowy ekscentryk, a ksiądz Twardowski to wulgarna świnia w czarnym
przebraniu. Krytyk lyteracky nie chodzi już po ulicach, nie odwiedza sklepów
spożywczych (kaszkę donosi mu sąsiadka), unika dworców, biur, lokali z
wyszynkiem, bo mdli go od języka używanego we wszystkich tych podejrzanych
miejscach. Krytyk kontaktuje się ze światem zewnętrznym za pomocą
paryskiej "Kultury", gosposi, kota oraz Słownika Języka Polskiego, który
wstydliwie wulgaryzmy pomija. Krytyk słyszał wprawdzie kiedyś słowo "dupa", ale
mu się nie podobało - zbyt dosadne. "Pupa" - zbyt proste, a "pupcia" zbyt
dziecinne. Pozostaje "odbytnica" - słowo słuszne, anatomicznie uza-sadnione,
ale krytyk uważa, że puecie nie przystoi pisać o odbytnicy, choćby ten cierpiał
bardziej na hemoroidy niż na egzystencjalny ból istnienia.

Wprawdzie nie cierpię na hemoroidy, ale radośnie przyjmuję każdą "dupę"
umieszczoną w wierszu; każda mała "kurwa" jest dla mnie jak ożywczy wiatr w
kotle franciszkańskiej lyryky; każde małe "gówno" napotkane w wierszu
przypomina mi, że świat to nie tylko agrofobiczna kartka papieru i równie
agrofobiczny mózg puety, ale także ulica którą idę. Antonin Artaud pisał: "tam
gdzie czuć gówno, czuć byt". Można się z tym zgadzać lub nie, ale chyba nie
trzeba z obrzydzeniem odwracać głowy na sam dźwięk - jakże sympatycznego -
słowa "gówno".

Zaznaczam, że nie jestem zwolennikiem "poezji analnej", spotykanej w formie
graffiti na wiejskich przystankach PKS ("chuj w dupe Stefce jeśli nie chce",
itp.). Po prostu lubię, gdy autor z wyczuciem i smakiem, od czasu do czasu
stosuje "brzydkie wyrazy". "Brzydkie wyrazy" budzą mnie ze snu wywołanego
ciężką, bełkotliwą lyryką, wszechobecną w puezji, np. "nieogarnięty ocean
bezkresu niemego cierpienia"... Czyż nie brzmi przy tym ożywczo zwykła, prosta,
swojska "dupa"?

Oj, chyba się tu podszył Miętus

[Gość: Dzik]

Moim zdaniem
to nie było
piękne.

Kurczaczek

[Gość: AndrzejG]

Kurczaczek

Kurczaczek dziobie:
raz, dwa.
raz, dwa.
piasek.
kamyczek.
ziarnko.
robaczek.

chudy robaczek!
- kurczaczek płacze...

do góry głowa!
raz, dwa
od nowa.
o! duży robak!
o! tłusty robak!
dziob. dziob:
połowa.

ucieka robak!
- w liście sie schowa...

A gdzieś nad Andy lecą kondory.
Kolory tęczy kradnie paw zły.
A tu selery, trawa i pory.
Egzystencjalizm, nicość i łzy.

I tylko kaczka, ta szara kaczka
Złote ma oczy i dziwna tak.
Patrzy na tego kurczaczka kaczka.
Z czułością kwacze: "ptak, ptak, ptak, ptak!"

Ale kurczaczek nic nie rozumie,
W błocie wpatrzony w robaczka ślad.
A kaczka kwacze, jak kaczka umie:
"Czemu jest taki, nie inny - świat?"

Gmurczyk

Ernest Hemingway

[Gość: AndrzejG]

Ernest Hemingway

Człowiek jest istotą, która całe swe życie trawi na próbach przekonania siebie,
że jej istnienie nie jest bezsensowne.

ks. Józef Tischner

[Gość: AndrzejG]

Jeszcze nie widziałem nikogo, kto stracił wiarę, czytając Marksa, za to
widziałem wielu, którzy stracili ją przez kontakt z księżami.

ks. Józef Tischner

Anthony de Mello

[Gość: oko]

Mała rybka

– Przepraszam panią – rzekła jedna morska ryba do drugiej – jest pani starsza
ode mnie i bardziej doświadczona, pewnie będzie mi pani mogła dopomóc. Proszę
mi powiedzieć, gdzie mogę znaleźć to, co nazywają oceanem? Szukałam już
wszędzie – bez rezultatu.
– Oceanem jest miejsce, gdzie teraz pływasz – odpowiedziała stara ryba.
– To? Przecież to tylko woda... A ja szukam oceanu – odparła rozczarowana młoda
ryba, odpływając, by szukać gdzie indziej.

Nemo

[Gość: AndrzejG]

Ludzie dzielą się na trzy zasadnicze grupy: Tych co wiedzą, że wiedzą; tych co
wiedzą, że nie wiedzą; i tych co nie wiedzą, że nie wiedzą.

Nemo

[Gość: oko]

Gość portalu: AndrzejG napisał(a):

> Ludzie dzielą się na trzy zasadnicze grupy: Tych co wiedzą, że wiedzą; tych co
> wiedzą, że nie wiedzą; i tych co nie wiedzą, że nie wiedzą.
>
> Nemo
>

Jest jeszcze czwarta grupa, ktora ja osobiscie bardzo lubie - to ci, ktorzy nie
wiedza, ze wiedza.

czyli czwarte oko? /bez tekstu/

[Gość: AndrzejG]

[Gość: oko]

?

[Gość: AndrzejG]

Wybacz ale zgubiłem się.

Żeby nie psuć tego wątku wyświetl mi sprawę na wątku o wulgaryzmie.
To jest bez podtekstów.
Ale zawsze możesz skorzystać z okazji.

:)))))))
Andrzej

UZUPELNIENIE ZASAD

[Gość: oko]

7) KULTURALNA I PRZYJAZNA dyskusja i refleksja zwiazana z prezentowanymi
tekstami jest dozwolona.

[kolargol]

[Gość: oko]

Gość portalu: AndrzejG napisał(a):

> Wybacz ale zgubiłem się.
>
> Żeby nie psuć tego wątku wyświetl mi sprawę na wątku o wulgaryzmie.
> To jest bez podtekstów.
> Ale zawsze możesz skorzystać z okazji.
>
> :)))))))
> Andrzej

No, uzupelnilem zasady, mam nadzieje, ze nikt mi tego nie zarzuci i moge ci
odpowiedziec.
Spotkalem w zyciu sporo ludzi o znikomej wiedzy szkolno-encyklopedycznej, za to o
ogromnej madrosci zyciowej i wspanialym wewnetrznym pieknie. Ci ludzie, wiedzac
duzo wiecej niz my wszyscy razem wzieci, mowia o sobie: "Panie, a co ja tam wiem,
prostak jestem i tyle". Poniewaz najczesciej mozna spotkac ich na zapadlych
wsiach nazywam ich wiejskimi prorokami. Oni nie wiedza, ze wiedza. I to jest w
nich najpiekniejsze.

[kolargol]

Gość portalu: oko napisał(a):

> Gość portalu: AndrzejG napisał(a):
>
> > Wybacz ale zgubiłem się.
> >
> > Żeby nie psuć tego wątku wyświetl mi sprawę na wątku o wulgaryzmie.
> > To jest bez podtekstów.
> > Ale zawsze możesz skorzystać z okazji.
> >
> > :)))))))
> > Andrzej
>
> No, uzupelnilem zasady, mam nadzieje, ze nikt mi tego nie zarzuci i moge ci
> odpowiedziec.
> Spotkalem w zyciu sporo ludzi o znikomej wiedzy szkolno-encyklopedycznej, za
to
> o
> ogromnej madrosci zyciowej i wspanialym wewnetrznym pieknie. Ci ludzie,
wiedzac
>
> duzo wiecej niz my wszyscy razem wzieci, mowia o sobie: "Panie, a co ja tam
wie
> m,
> prostak jestem i tyle". Poniewaz najczesciej mozna spotkac ich na zapadlych
> wsiach nazywam ich wiejskimi prorokami. Oni nie wiedza, ze wiedza. I to jest
w
> nich najpiekniejsze.

[kolargol]

Gość portalu: oko napisał(a):

> Gość portalu: AndrzejG napisał(a):
>
> > Ludzie dzielą się na trzy zasadnicze grupy: Tych co wiedzą, że wiedzą; tyc
> h co
> > wiedzą, że nie wiedzą; i tych co nie wiedzą, że nie wiedzą.
> >
> > Nemo
> >
>
> Jest jeszcze czwarta grupa, ktora ja osobiscie bardzo lubie - to ci, ktorzy
nie
>
> wiedza, ze wiedza.

[Gość: oko]

J. TUWIM

ZAPACH SZCZĘŚCIA

Wtedy paloną kawą pachniało w kredensie,
A zimne, świeże mleko, jak lody wanilią.
Kiedy się, mrużąc oczy, orzeszynę trzęsie,
Po gałęziach w olśnieniu pędzi liści milion.

Żywiołem zachłyśnięty, zziajany w rozpędzie,
Ileś pokrzyw posiekał, ile traw stratował!
A kijem obtłukując szyszki i żołędzie
Ileżeś mil po drzewach małpio przecwałował!

I wszystko to w ognistej pamięci dziś błyska,
Ciska się małe, szybkie, gorąco, daleko...
I szczęście pachnie kawą. I chłoniesz je z bliska.
A chłód w pokoju sączy waniliowe mleko.

Boy - Żeleński : Gdy się człowiek robi starszy...

[Gość: AndrzejG]

Tadeusz Boy - Żeleński


--------------------------------------------------------------------------------

Gdy się człowiek robi starszy...



Gdy się człowiek robi starszy,
Wszystko w nim po trochu parszy-
wieje;

Ceni sobie spokój miły
I czeka, aż całkiem wyły-
sieje.

Wówczas przychodzą nań żale,
Szczęścia swego liczy zale-
głości.

I mimo tak smutne znamię,
Straszne go chwytają namię-
tności...

Z desperacją patrzy czarną
Na swe lata młode zmarno-
wane,

W wspomnień aureolę boską
Pręży myśli swoje rozko-
chane...

Z żalem rozważa w swej nędzy
Każde "nicniebyłomiędzy-
nami",

Każdy nie dopity puchar,
Każdy flirt młodzieńczy z kuchar-
kami...

Wspomni z jakąś wielką gidią
Swe gruchania, ach jak idio-
tyczne,

I czuje w grzbiecie, wzdłuż szelek,
Jakieś dziwne prądy elek-
tryczne...

Jakąś gęś, z którą do rana
Szukali na mapie Ana-
tolii,

Jakiś powrót łódką z Bielan,
Jakiś wieczór pełen melan-
cholii...

Gdybyż, ach, snów wskrzesła mara,
Dziergana w rozkoszy ara-
beski.

Gdybyż bodaj raz, ach gdyby
Sycić swą CHUĆ jak sam Przyby-
szewski!...

...I wdecha zwiędłe zapachy
Nad swych marzeń trumną nachy-
lony,

I w letnią noc, w smutku szale
Łzami skrapia własne kale-
sony...

Witkacy-Najgorszy jest półnonsens życia osobistego

[Gość: AndrzejG]

Stanislaw Ignacy Witkiewicz

"Najgorszy jest półnonsens życia osobistego i
społecznego, najgorsza jest połowiczność w ogóle, ta
zasadnicza cecha naszej epoki"

Czyż nie wystarczy spojrzeć na ostatni dzień swojego
życia aby utwierdzić się w przekonaniu, jak słuszny jest
ten aforyzm?
A kiedy ostatnio Ty dokonałeś wyboru, który zawracałby
Cię z obranej drogi, był nieodwracalny, nie był
"połowiczny".

Dawno?

Zobacz, życie jest właśnie takie, kiedy już dochodzimy do
wniosku, że dokonywane wybory prowadzą nas z prądem
rzeki, okazuje się, że za dużo mamy do stracenia, boimy
się, że nagle staniemy się dziwni dla reszty społeczeństwa,
które świetnie się czuje zamknięte w swych rolach.

Dużo łatwiej prościej i przyjemniej jest zgadzać się z
tym co podają nam, wpychają, czasami potykamy się o to -
weź mnie, chipsy friko uratują Ci życie, proszę studiuj,
zarabiaj pieniądze, choć upijemy się razem, nie kochasz
mnie? -jestem Twoja, każdy musi mieć telefon komórkowy,
rodzice Cię kochają, przecież to świetna okazja!, on może
być ci potrzebny, dlaczego nie pijesz? pij! ! .Pij więcej
wtedy mniej się pamięta i mniej boli.
Najgorsze z tego wszystkiego jest to, że nie widzę drogi
ucieczki, nie wiem czy znajdę ją kiedykolwiek?, czy nie
będzie już wtedy za późno?

zagadka do oko i a.g.

[Gość: mystery]

JESTEM NA ZIEMI,
BOSA STOPA.
DOTYKAM DUSZ LUDZKICH,
NIE CHCE PAMIETAC.

WYRZEKAM SIE SIEBIE,
TE KWIATY MI DALES.
DO RUIN WIECZYSTYCH
ZMIERZAMY.

NIECHEC LUDZKA
W NATURE UDERZA.
JUZ IM WZROK SLEPNIE
JUZ SLUCH ZATRACONY.

JESTES NA ZIEMI
GRUBA PODESZWA
PRZESZKADZA CI
USLYSZEC JEJ TETNO.

CIALO MASZ GIETKIE
Z BOSKIEJ MATERII
LECZ DAZYSZ STAC SIE
TWOREM STALOWYM.

JESTESMY NA ZIEMI
JAK MYSLISZ...DLACZEGO?


Ps:
Bardzo nielojalnie, jak na przyjaciol przystalo,
oraz, specjalistow od wkopywania w "maliny".
Gratulacje.

[Gość: mystery]

mystery zastrzega sobie wszelkie prawa do tego wiersza
i do adresu.
pa!

[Gość: oko]

Gość portalu: mystery napisał(a):

> JESTEM NA ZIEMI,
> BOSA STOPA.
> DOTYKAM DUSZ LUDZKICH,
> NIE CHCE PAMIETAC.
>
> WYRZEKAM SIE SIEBIE,
> TE KWIATY MI DALES.
> DO RUIN WIECZYSTYCH
> ZMIERZAMY.
>
> NIECHEC LUDZKA
> W NATURE UDERZA.
> JUZ IM WZROK SLEPNIE
> JUZ SLUCH ZATRACONY.
>
> JESTES NA ZIEMI
> GRUBA PODESZWA
> PRZESZKADZA CI
> USLYSZEC JEJ TETNO.
>
> CIALO MASZ GIETKIE
> Z BOSKIEJ MATERII
> LECZ DAZYSZ STAC SIE
> TWOREM STALOWYM.
>
> JESTESMY NA ZIEMI
> JAK MYSLISZ...DLACZEGO?
>
>
> Ps:
> Bardzo nielojalnie, jak na przyjaciol przystalo,
> oraz, specjalistow od wkopywania w "maliny".
> Gratulacje.

Andrzeju, rozumiesz cokolwiek z tego PS?

[Gość: AndrzejG]

Gość portalu: oko napisał(a):

> Gość portalu: mystery napisał(a):
>
> > JESTEM NA ZIEMI,
> > BOSA STOPA.
> > DOTYKAM DUSZ LUDZKICH,
> > NIE CHCE PAMIETAC.
> >
> > WYRZEKAM SIE SIEBIE,
> > TE KWIATY MI DALES.
> > DO RUIN WIECZYSTYCH
> > ZMIERZAMY.
> >
> > NIECHEC LUDZKA
> > W NATURE UDERZA.
> > JUZ IM WZROK SLEPNIE
> > JUZ SLUCH ZATRACONY.
> >
> > JESTES NA ZIEMI
> > GRUBA PODESZWA
> > PRZESZKADZA CI
> > USLYSZEC JEJ TETNO.
> >
> > CIALO MASZ GIETKIE
> > Z BOSKIEJ MATERII
> > LECZ DAZYSZ STAC SIE
> > TWOREM STALOWYM.
> >
> > JESTESMY NA ZIEMI
> > JAK MYSLISZ...DLACZEGO?
> >
> >
> > Ps:
> > Bardzo nielojalnie, jak na przyjaciol przystalo,
> > oraz, specjalistow od wkopywania w "maliny".
> > Gratulacje.
>
> Andrzeju, rozumiesz cokolwiek z tego PS?

Często bywa tak,że poetę i jego życiowe spostrzeżenia
rozumieją dopiero następne pokolenia.
Być może mamy taki przypadek?

Andrzej

[Gość: mystery]

Wiec chyba mowa o geniuszu(??)

[czort]

prosze cie, oko o przeczytanie mego wpisu na forum o forum dotyczacego watkow
osobistych, nie chcialabym sie powtarzac:)))

[Gość: czort]

MUZEUM


Znaleźliśmy się z ojcem w Ciechanowcu przypadkiem, w związku z moją budową w
Zagrodziu. Stanęliśmy na rynku.... Zaraz wpadła mi do głowy myśl, szczera,
nieszkodliwa, która skutki miała nieoczekiwane.

- Chodźcie, tata, do muzeum – zaproponowałem.

- Do muzeum?

Ojciec ma lat siedemdziesiąt. Dużo w życiu przeszedł. Trzy wojny pamięta,
cara, dwa wyzwolenia. Ale w muzeum nie był nigdy. Przestraszył się więc nieco,
zmieszał, ale po dłuższym zastanowieniu zaryzykował. Poszliśmy.

Ciechanowieckie muzeum rolnicze im. Krzysztofa Kluka mieści się w
odremontowanej remizie. Otynkowane to, połatane, ale remizą zostało. Ojcu, gdy
ujrzał swojski budynek, humor od razu się poprawił. Weszliśmy. Zaraz za progiem
stoją w sieni stare ule i kołowrotki, wiszą lampy naftowe, leżą żarna,
rozkracza się stara sieczkarnia. Ojciec zatrzymał się przed nią; palce mu się
zaruszały. Nachylił się, zajrzał, pomacał. Nauczyciel sprawujący tego dnia rolę
kustosza, delikatnie zwrócił mu uwagę:

- Eksponatów dotykać nie wolno.....

- Jaki tam esponet – obruszył się ojciec. – Sieczkarnia całkiem do
rzeczy. Tryb wstawić i pójdzie, że ho!

Kustosz uśmiechnął się, a ja wytłumaczyłem ojcu, że tu się wystawia rzeczy
nie do sprzedania, lecz na pokaz. Zaś przedmioty wystawione nazywają się
eksponatami.

- Aha... – zrozumiał. – Esponaty...

Weszliśmy do głównej sali, zagraconej od podłogi po sufit. Mój stary
rozejrzał się i znieruchomiał. Stał jak słup. Tylko oczy mu skakały. Gdy
odezwał się, głos jego kąpał się w rzewności.

- Jezu, wóz! drewniany...

- Jarzmo!

- Krosna, psiakręć!

- Radło...

Rozumiałem ojcowe wzruszenie, to cofanie się w przeszłość, własną przeszłość,
nie jakąś tam egipską, czy etruską. Co do mnie byłem w niejednym muzeum,
oglądałem rzeźby takie i siakie, podziwiałem oryginały obrazów znanych mi dotąd
z książek. Ale nigdzie nie wzruszyłem się tak jak w ciechanowieckiej remizie.
Ojciec miotał się.

- Patrz, Paweł, sieczkarnia z kosą! Toż ja na takiej sieczkę ciął
pięćdziesiąt lat temu. O tak, lewą ręką przesuwało się słomę, a prawą – ciach!
Matko Boska, balejka! – staliśmy przed balią. – Balejka he he he! – rżał ojciec
na całą salę. – Wielkanoc, Boże Narodzenie...... A ja gołkiem, golusieńki ...
he he! ... miała się babka ze mną przy myciu – śmiał się, obmacując sczerniałe
klepki. A łzy kapały do balii.

Czego tam nie ma, w tym muzeum! Są i motowidła, i kosze, i świątki, i
drewniane widły, sochy, łyżki, warząchwie, gliniane dwojaczki... Na płaskim
kamieniu rozłożono kije pastusze – sękate, rzeźbione, gięte we wrzątku,
osmalane w ogniu. Pociągnąłem nosem, bo dalibóg, przez salę jakby przeleciał
swąd dymu, któryśmy ze Stolarczukami łykali na brukowskich łąkach. Zezowałem
tylko, czy aby przy krosnach nie zasiądzie babka i nie zacznie furkotać
czółenkiem, czy za wozem nie stanie dziadek z mazielnicą w ręku i nie zacznie
smarować drewnianych osi....

Ojciec był wstrząśnięty. Z początku hamował się. Potem chodził wzdłuż ścian z
opuszczonymi rękami i gubił łzę za łzą. Wyszliśmy – nie pomogło. Jakby puściły
więzy, którymi dotąd się spinał. Nie starał się kryć wzruszenia. Szedł obok
mnie bezbronnie stary. Wsiedliśmy do autobusu. Milczał całą drogę.

Do domu zajechaliśmy na wieczór. Pomogłem zadać karmę świniom. Nanosiłem z
piwnicy kartofli do parnika. Wydoiłem nawet krowy. Mój stary chodził po gumnie
jak błędny. Zapominał o drzwiach. Wracał dwa razy po to samo. Gubił, szukał.
Poszarzał jakoś, głowę wcisnął w barki. Gdyśmy obrządzili wszystko, stanął na
środku gumna. Uważnie przyglądał się wyłysiałym strzechom, koślawym węgłom,
zbutwiałym drzwiom. I powiedział jedno słowo, bezgranicznie smutne:

- Esponaty ....

Siłą nawyku sprawdził jeszcze zamknięcie drzwi w oborze i stajni, przysunął
bramę wjazdową. Ale zamiast pójść do chaty, jak czynił zawsze, usiadł na zrębie
studni. Wyjął sporty. Nijak nie mógł przypalić, płomyk zapałki wciąż mijał się
z końcem papierosa. Pomogłem. Palił w milczeniu. Wieś cichła.

A październikowy chłód wysklepił nad nami granatowe niebo. I gwiazdy skrzyły
się jak na szkle. Mrok wyłaził z lasu, pełzał ogrodami. Przysiadłem na kręgu
studni. W głębi woda kołysała leciusieńko nasze sylwetki. Zapatrzyłem się w
czarny tunel, w kołyszące się gwiazdy – i cały świat się rozkołysał, kołysał,
kołysał ... I wtedy ojciec, nad gwiazdami i pod gwiazdami, palący sporta w
środku świata, wystękał:

- A ty?

Milczałem.

[Gość: AndrzejG]

Dla mnie też i do tego takie prawdziwe:)
Ja też mogę już patrzeć na niektóre sprzęty jak na eksponaty,
tyle mojego szczęścia , że sam nie musze się jeszcze czuć jak ten 'esponat'

Andrzej

[czort]

winnam wyjasnienie - napisal to Edward Redliński. Opowiadanko z tomu "Listy z
Rabarbaru" wydane w latach 60-tych.
przeczytalam na forum o forum :)))

Politics & the English language

[Gość: Yidele]

Politics and the English Language
1946
Most people who bother with the matter at all would admit that the English
language is in a bad way, but it is generally assumed that we cannot by
conscious action do anything about it. Our civilization is decadent and our
language

[Gość: Yidele]

Operators or verbal false limbs. These save the trouble of picking out
appropriate verbs and nouns, and at the same time pad each sentence with extra
syllables which give it an appearance of symmetry. Characteristic phrases are
render inoperative, militate against, make contact with, be subjected to, give
rise to, give grounds for, have the effect of, play a leading part (role) in,
make itself felt, take effect, exhibit a tendency to, serve the purpose of,
etc.,etc . The keynote is the elimination of simple verbs. Instead of being a
single word, such as break, stop, spoil, mend, kill , a verb becomes a phrase ,
made up of a noun or adjective tacked on to some general-purpose verb such as
prove, serve, form, play, render . In addition, the passive voice is wherever
possible used in preference to the active, and noun constructions are used
instead of gerunds (by examination of instead of by examining ). The range of
verbs is further cut down by means of the -ize and de- formations, and the
banal statements are given an appearance of profundity by means of the not un-
formation. Simple conjunctions and prepositions are replaced by such phrases as
with respect to, having regard to, the fact that, by dint of, in view of, in
the interests of, on the hypothesis that ; and the ends of sentences are saved
by anticlimax by such resounding commonplaces as greatly to be desired, cannot
be left out of account, a development to be expected in the near future,
deserving of serious consideration, brought to a satisfactory conclusion , and
so on and so forth.

Pretentious diction. Words like phenomenon, element, individual (as noun),
objective, categorical, effective, virtual, basic, primary, promote,
constitute, exhibit, exploit, utilize, eliminate, liquidate , are used to dress
up a simple statement and give an aire of scientific impartiality to biased
judgements. Adjectives like epoch-making, epic, historic, unforgettable,
triumphant, age-old, inevitable, inexorable, veritable , are used to dignify
the sordid process of international politics, while writing that aims at
glorifying war usually takes on an archaic color, its characteristic words
being: realm, throne, chariot, mailed fist, trident, sword, shield, buckler,
banner, jackboot, clarion . Foreign words and expressions such as cul de sac,
ancien r&eacutgime, deus ex machina, mutatis mutandis, status quo,
gleichschaltung, weltanschauung , are used to give an air of culture and
elegance. Except for the useful abbreviations i.e., e.g. , and etc. , there is
no real need for any of the hundreds of foreign phrases now current in the
English language. Bad writers, and especially scientific, political, and
sociological writers, are nearly always haunted by the notion that Latin or
Greek words are grander than Saxon ones, and unnecessary words like expedite,
ameliorate, predict, extraneous, deracinated, clandestine, subaqueous , and
hundreds of others constantly gain ground from their Anglo-Saxon numbers. The
jargon peculiar to Marxist writing (hyena, hangman, cannibal, petty bourgeois,
these gentry, lackey, flunkey, mad dog, White Guard , etc.) consists largely of
words translated from Russian, German, or French; but the normal way of coining
a new word is to use Latin or Greek root with the appropriate affix and, where
necessary, the size formation. It is often easier to make up words of this kind
(deregionalize, impermissible, extramarital, non-fragmentary and so forth) than
to think up the English words that will cover one's meaning. The result, in
general, is an increase in slovenliness and vagueness.

Meaningless words. In certain kinds of writing, particularly in art criticism
and literary criticism, it is normal to come across long passages which are
almost completely lacking in meaning. Words like romantic, plastic, values,
human, dead, sentimental, natural, vitality , as used in art criticism, are
strictly meaningless, in the sense that they not only do not point to any
discoverable object, but are hardly ever expected to do so by the reader. When
one critic writes, "The outstanding feature of Mr. X's work is its living
quality," while another writes, "The immediately striking thing about Mr. X's
work is its peculiar deadness," the reader accepts this as a simple difference
opinion. If words like black and white were involved, instead of the jargon
words dead and living, he would see at once that language was being used in an
improper way. Many political words are similarly abused. The word Fascism has
now no meaning except in so far as it signifies "something not desirable." The
words democracy, socialism, freedom, patriotic, realistic, justice have each of
them several different meanings which cannot be reconciled with one another. In
the case of a word like democracy, not only is there no agreed definition, but
the attempt to make one is resisted from all sides. It is almost universally
felt that when we call a country democratic we are praising it: consequently
the defenders of every kind of regime claim that it is a democracy, and fear
that they might have to stop using that word if it were tied down to any one
meaning. Words of this kind are often used in a consciously dishonest way. That
is, the person who uses them has his own private definition, but allows his
hearer to think he means something quite different. Statements like Marshal
Petain was a true patriot, The Soviet press is the freest in the world, The
Catholic Church is opposed to persecution, are almost always made with intent
to deceive. Other words used in variable meanings, in most cases more or less
dishonestly, are: class, totalitarian, science, progressive, reactionary,
bourgeois, equality.

Now that I have made this catalogue of swindles and perversions, let me give
another example of the kind of writing that they lead to. This time it must of
its nature be an imaginary one. I am going to translate a passage of good
English into modern English of the worst sort. Here is a well-known verse from
Ecclesiastes:

I returned and saw under the sun, that the race is not to the swift, nor the
battle to the strong, neither yet bread to the wise, nor yet riches to men of
understanding, nor yet favour to men of skill; but time and chance happeneth to
them all.
Here it is in modern English:
Objective considerations of contemporary phenomena compel the conclusion that
success or failure in competitive activities exhibits no tendency to be
commensurate with innate capacity, but that a considerable element of the
unpredictable must invariably be taken into account.
This is a parody, but not a very gross one. Exhibit (3) above, for instance,
contains several patches of the same kind of English. It will be seen that I
have not made a full translation. The beginning and ending of the sentence
follow the original meaning fairly closely, but in the middle the concrete
illustrations

Politics& the English Language III

[Gość: Yidele]

The second contains not a single fresh, arresting phrase, and in spite of its
ninety syllables it gives only a shortened version of the meaning contained in
the first. Yet without a doubt it is the second kind of sentence that is
gaining ground in modern English. I do not want to exaggerate. This kind of
writing is not yet universal, and outcrops of simplicity will occur here and
there in the worst-written page. Still, if you or I were told to write a few
lines on the uncertainty of human fortunes, we should probably come much nearer
to my imaginary sentence than to the one from Ecclesiastes. As I have tried to
show, modern writing at its worst does not consist in picking out words for the
sake of their meaning and inventing images in order to make the meaning
clearer. It consists in gumming together long strips of words which have
already been set in order by someone else, and making the results presentable
by sheer humbug. The attraction of this way of writing is that it is easy. It
is easier

Politics & the English language IV

[Gość: Yidele]

The inflated style itself is a kind of euphemism. A mass of Latin words falls
upon the facts like soft snow, blurring the outline and covering up all the
details. The great enemy of clear language is insincerity. When there is a gap
between one's real and one's declared aims, one turns as it were instinctively
to long words and exhausted idioms, like a cuttlefish spurting out ink. In our
age there is no such thing as "keeping out of politics." All issues are
political issues, and politics itself is a mass of lies, evasions, folly,
hatred, and schizophrenia. When the general atmosphere is bad, language must
suffer. I should expect to find

Politics & the English language V - the end

[Gość: Yidele]

One cannot change this all in a moment, but one can at least change one's own
habits, and from time to time one can even, if one jeers loudly enough, send
some worn-out and useless phrase

[Gość: Yidele]

Kubla Khan

In XANADU did Kubla Khan
A stately pleasure dome decree:
Where Alph, the sacred river, ran
Through caverns measureless to man
Down to a sunless sea.

So twice five miles of fertile ground
With walls and towers were girdled round:
And there were gardens bright with sinuous rills,
Where blossomed many an incense-bearing tree;
And here were forests ancient as the hills,
Enfolding sunny spots of greenery.


But Oh! that deep romantic chasm which slanted
Down the green hill athwart a cedarn cover!
A savage place! as holy as enchanted
As e'er beneath a waning moon was haunted
By woman wailing for her demon-lover!
And from this chasm, with ceaseless turmoil seething,
As if this earth in fast thick pants were breathing,
A might fountain momently was forced:
Amid whose swift half-intermitted burst
Huge fragments vaulted like rebounding hail,
Or chaffy grain beneath the thresher's flail:
And 'mid these dancing rocks at once and ever
It flung up momently the sacred river.


Five miles meandering with a mazy motion
Through wood and dale the sacred river ran,
Then reached the caverns measureless to man,
And sank in tumult to a lifeless ocean:
And 'mid this tumult Kubla heard from far
Ancestral voices prophesying war!
The shadow of the dome of pleasure
Floated midway on the waves;
Where was heard the mingled measure
From the fountain and the caves.
It was a miracle of rare device,
A sunny pleasure-dome with caves of ice!


A damsel with a dulcimer
In a vision once I saw:
It was an Abyssinian maid,
And on her dulcimer she played,
Singing of Mount Abora.
Could I revive within me
Her symphony and song,
To such a deep delight 'twould win me,
That with music loud and long,
I would build that dome in air,
That sunny dome! those caves of ice!


And all who heard would see them there,
And all who should cry, Beware! Beware!
His flashing eyes, his floating hair!
Weave a circle round him thrice,
And close your eyes with holy dread,
For he on honey-dew hath fed,
And drunk the milk of Paradise.




--------------------------------------------------------------------------------
Samuel Taylor Coleridge

The Ballad Of East And West

[gabrielacasey]

Oh, East is East, and West is West, and never the twain shall meet,
Till Earth and Sky stand presently at God's great Judgment Seat;
But there is neither East nor West, Border, nor Breed, nor Birth,
When two strong men stand face to face,
tho' they come from the ends of the earth!

Kamal is out with twenty men to raise the Border-side,
And he has lifted the Colonel's mare that is the Colonel's pride:
He has lifted her out of the stable-door between the dawn and the day,
And turned the calkins upon her feet, and ridden her far away.
Then up and spoke the Colonel's son that led a troop of the Guides:
"Is there never a man of all my men can say where Kamal hides?"
Then up and spoke Mahommed Khan, the son of the Ressaldar:
"If ye know the track of the morning-mist, ye know where his pickets are.
At dusk he harries the Abazai

[Gość: Yidele]

The Lie

GO, Soul, the body's guest,
Upon a thankless arrant:
Fear not to touch the best;
The truth shall be thy warrant:
Go, since I needs must die,
And give the world the lie.

Say to the court, it glows
And shines like rotten wood;
Say to the church it shows
What's good, and doth no good:
If church and court reply,
Then give them both the lie.

Tell potentates, they live
Acting by others' action;
Not loved unless they give,
Not strong but by affection:
If potentates reply,
Give potentates the lie.

Tell men of high condition
That manage the estate,
Their purpose is ambition,
Their practice only hate:
And if they once reply,
Then give them all the lie.

Tell them that brave it most
They beg for more by spending,
Who, in their greatest cost,
Seek nothing but commending:
And if they make reply,
Then give them all the lie.

Tell zeal it wants devotion,
Tell love it is but lust;
Tell time it metes but motion,
Tell flesh it is but dust:
And wish them not reply,
For thou must give the lie.

Tell age it daily wasteth;
Tell honour how it alters;
Tell beauty how she blasteth;
Tell favour how it falters;
And as they shall reply,
Give every one the lie.

Tell wit how much it wrangles
In tickle points of niceness;
Tell wisdom she entangles
Herself in over-wiseness:
And when they do reply,
Straight give them both the lie.

Tell physic of her boldness;
Tell skill it is pretension;
Tell charity of coldness;
Tell law it is contention;
And as they all reply,
So give them still the lie.

Tell fortune of her blindness;
Tell nature of decay;
Tell friendship of unkindness;
Tell justice of delay;
And if they will reply,
Then give them all the lie.

Tell arts they have no soundness,
But vary by esteeming;
Tell schools they want profoundness,
And stand too much on seeming:
If arts and schools reply,
Give arts and schools the lie.

Tell faith it's fled the city;
Tell how the country erreth;
Tell manhood shakes off pity
And virtue least preferreth:
And if they do reply,
Spare not to give the lie.

So when thou hast, as I
Commanded thee, done blabbing
--Although to give the lie
Deserves no less than stabbing

To A Cat

[gabrielacasey]

STATELY, kindly, lordly friend,
Condescend
Here to sit by me, and turn
Glorious eyes that smile and burn,
Golden eyes, love's lustrous meed,
On the golden page I read.

All your wondrous wealth of hair,
Dark and fair,
Silken-shaggy, soft and bright
As the clouds and beams of night,
Pays my reverent hand's caress
Back with friendlier gentleness.

Dogs may fawn on all and some
As they come;
You, a friend of loftier mind,
Answer friends alone in kind.
Just your foot upon my hand
Softly bids it understand.

Morning round this silent sweet
Garden-seat
Sheds its wealth of gathering light,
Thrills the gradual clouds with might,
Changes woodland, orchard, heath,
Lawn, and garden there beneath.

Fair and dim they gleamed below:
Now they glow
Deep as even your sunbright eyes,
Fair as even the wakening skies.
Can it not or can it be
Now that you give thanks to see ?

May not you rejoice as I,
Seeing the sky
Change to heaven revealed, and bid
Earth reveal the heaven it hid
All night long from stars and moon,
Now the sun sets all in tune?

What within you wakes with day
Who can say?
All too little may we tell,
Friends who like each other well,
What might haply, if we might,
Bid us read our lives aright.

Wild on woodland ways your sires
Flashed like fires;
Fair as flame and fierce and fleet
As with wings on wingless feet
Shone and sprang your mother, free,
Bright and brave as wind or sea.

Free and proud and glad as they,
Here to-day
Rests or roams their radiant child,
Vanquished not, but reconciled,
Free from curb of aught above
Save the lovely curb of love.

Love through dreams of souls divine
Fain would shine
Round a dawn whose light and song
Then should right our mutual wrong-

Mikołaj Rej

[Gość: AndrzejG]

A niechaj narodowie wżdy postronni znają,
Iż Polacy nie gęsi, iż swój język mają

PRZYJACIELE, KTORYCH NIE MIALEM

[Gość: oko]

Slowa K.M. Sieniawski
Muzyka P. Gintrowski

PRZYJACIELE, KTORYCH NIE MIALEM

Przyjaciele, ktorych nie mialem,
ktorych w biedzie sobie zmyslilem
opowiedza wam, ze kochalem,
a to przeciez znaczy, ze zylem.

Oni kazdy dzien wam powtorza,
o powrotach znikad powiedza,
zaufali ptasim podrozom,
a to przeciez znaczy, ze wiedza.

Nie gniewajcie sie, ze nie chcialem
zyc wsrod was, bo nie siebie zniszczylem,
przyjaciele, ktorych nie mialem,
moga przysiac, ze kiedys bylem...

Piosenka moich przyjaciół: Dziesięć w skali ....

[Gość: AndrzejG]

Dziesięć w skali Beauforta

Kołysał nas zachodni wiatr a d
Brzeg gdzieś za rufą został E7 a
I nagle ktoś jak papier zbladł d a
"Sztorm idzie, panie bosman!" H7 E7

A bosman tylko zapiął płaszcz F C F C
I zaklął: "Ech, do czorta!" F E7 a
Nie daję łajbie żadnych szans F G C E7 a
Dziesięć w skali Beauforta! a d E7 a

Z zasłony ołowianych chmur
Ulewa spadła nagle
Rzucało nami w górę i w dół
I fala zmyła żagle

A bosman tylko...

O pokład znów uderzył deszcz
I padał już do rana
Diabelnie ciężki to był rejs
Szczególnie dla bosmana

A bosman tylko zapiął płaszcz
I zaklął: "Ech, do czorta!"
Przedziwne czasem sny się ma
Dziesięć w skali Beauforta!

Piosenka moich przyjaciół: Morskie opowieści

[Gość: AndrzejG]

Morskie opowieści

Kiedy rum zaszumi w głowie, a
Cały świat nabiera treści, G
Wtedy chętniej słucha człowiek a C
Morskich opowieści. G E7 a

Kto chce, ten niechaj słucha,
Kto nie chce, niech nie słucha,
Jak balsam są dla ucha
Morskie opowieści.

Hej, ha! Kolejkę nalej!
Hej, ha! Kielichy wznieśmy!
To zrobi doskonale
Morskim opowieściom.

Łajba to jest morski statek,
Sztorm to wiatr co dmucha z gestem,
Cierpi kraj na niedostatek
Morskich opowieści.

Pływał raz marynarz, który
Żywił się wyłącznie pieprzem,
Sypał pieprz do konfitury
I do zupy mlecznej.


Był na "Lwowie" młodszy majtek,
Czort, Rasputin, bestia taka,
Że sam kręcił kabestanem
I to bez handszpaka.

Jak pod Helem raz dmuchnęło,
Żagle zdarła moc nadludzka,
Patrzę - w koję mi przywiało
Nagą babkę z Pucka.


Niech drżą gitary struny,
Niech wiatr grzywacze pieści,
Gdy płyniemy pod banderą
Morskich opowieści.

Od Falklandu-śmy płynęli,
Doskonale brała ryba,
Mogłeś wędką wtedy złapać
Nawet wieloryba.


Rudy Joe, kiedy popił,
Robił bardzo głupie miny,
Albo skakał też do wody
I gonił rekiny.

I choć rekin twarda sztuka,
Ale Joe w wielkiej złości
Łapał gada od ogona
I mu łamał kości.


Może ktoś się będzie zżymał
Mówiąc, że to zdrożne wieści,
Ale to jest właśnie klimat
Morskich opowieści.

Kto chce, ten niechaj wierzy,
Kto nie chce, niech nie wierzy
Nam na tym nie zależy,
Więc wypijmy jeszcze.


Pij bracie, pij na zdrowie,
Jutro ci się humor przyda,
Spirytus ci nie zaszkodzi,
Idzie sztorm - wyrzygasz.

Raz bosmana rekin pożarł,
Lecz nie smućcie się kochani,
Bosman żyje, rekin umarł,
Zatruł się zbukami.


Znałem kiedyś Chinkę w barze,
Co śpiewała piosnki sprośne,
Gdy kimono swe rozdziała,
Cycki miała skośne.

Pływał raz marynarz, który
Żywił się wyłącznie wódką
Dawał wódkę małolatom
No i prostytutkom.

Pływał z nami raz szantymen,
Śpiewał bardzo niskim basem,
W rękach zawsze miał gitarę,
Ster trzymał... rękami.

[przyjaciel1]

za tych co na morzu.
hej, ha ,kielicha wznieśmy...

[Gość: konrad]

Gość portalu: oko napisał(a):

> Slowa K.M. Sieniawski
> Muzyka P. Gintrowski
>
> PRZYJACIELE, KTORYCH NIE MIALEM
>
> Przyjaciele, ktorych nie mialem,
> ktorych w biedzie sobie zmyslilem
> opowiedza wam, ze kochalem,
> a to przeciez znaczy, ze zylem.
>
> Oni kazdy dzien wam powtorza,
> o powrotach znikad powiedza,
> zaufali ptasim podrozom,
> a to przeciez znaczy, ze wiedza.
>
> Nie gniewajcie sie, ze nie chcialem
> zyc wsrod was, bo nie siebie zniszczylem,
> przyjaciele, ktorych nie mialem,
> moga przysiac, ze kiedys bylem...

to co piękne.

[Gość: Dzik]

S. Wyspiański - Wesele

SCENA 16. POETA, PANNA MŁODA

POETA
Panna młoda - ze snu, z nocy ?

PANNA MŁODA
A sen to miałam,
choć nie spałam,
ino w taki ległam niemocy ...

POETA
Od miłości panna młoda osłabła.

PANNA MŁODA
------------------------------
We złotej ogromnej karocy
napotkałam na śnie diabła;
takie mi sie głupstwo śniło,
tak sie ta pletło, baiło.

POETA
I od razu diabeł jak z procy,
i od razu kareta złota ?

PANNA MŁODA
A tak-ta na śnie, nie dziwota,
że sie jakie byle co zwidzi;
niech ino pon nie szydzi,
bo pon, to po dniu zdziwuje,
jesce wsędy rozgaduje,
jakby cejco - choć ni ma co.

POETA
Są tacy, co za to płacą;
że z jednego takiego bajania
można sobie powóz sprawić
i zestrojonego diabła,
i ogromnie wielu gapiów zabawić.

PANNA MŁODA
Od tańcenia takem osłabła ...
Śniło mi się, że siadam do karety,
a oczy mi sie kleją - o rety. -
Śniło mi sie, że siedze w karecie
i pytam się, bo mnie wiezą przez lasy,
przez jakiesi murowane miasta

[Gość: Dzik]

Stanisław Barańczak

A tak niewiele brakowało

A tak niewiele brakowało: mogłem
po prostu wraz z innymi podnieść rękę,
po prostu wraz z innymi ją opuścić -
aby w tej samej chwili wrosła ciężkim
łokciem w zielone sukno prezydialnych stołów,
w skórę wyściełającą przepastne siedzenia
czarnych limuzyn, w polakierowane
pulpity mównic, w bankietową biel
obrusów;

mogłem podnieść rękę. Ale nie.
Nadmiar przekory ? brak pokory ? szczerze
mówiąc, jedynie moment zagapienia:
paniczny strach na myśl, że może wcale
nie będę mógł opuścić ręki, że
dłoń podniesioną przebije rzeźnicki
hak nieba, które ze smutną ironią
lubimy sobie wyobrażać jako
pusty sklep mięsny, gdzie tylko czasami
zjawia się towar w postaci
naszych zarżniętych dusz.

[Gość: AndrzejG]

O jakim głosowaniu myślał autor?
Musiało być niesłychanie ważne i naszpikowane wątpliwościami moralnymi.

Andrzej

[Gość: Dzik]

Gość portalu: AndrzejG napisał(a):

> O jakim głosowaniu myślał autor?
> Musiało być niesłychanie ważne i naszpikowane
> wątpliwościami moralnymi.
>
> Andrzej
Ba, nie wiem, ale jeśli nagrodą było
'zielone sukno prezydialnych stołów',
skóra 'wyściełająca przepastne siedzenia
czarnych limuzyn', 'polakierowane
pulpity mównic', 'bankietowa biel obrusów'
to za byle co i byle komu tego nie dawali.

na pewno było wiele takich głosowań w ZLP,

był przewodniczący PRON Dobraczyński byli Bratny
i Żukrowski, którzy nigdy nie mieli problemów
z papierem na kolejne wydania książek itd,
i był Barańczak /członek KOR/, był Brandys, Kisielewski
Szczepański, Braun i paru innych, którzy 'nie podnosili
ręki' gdy tego oczekiwała władza.

[Gość: AndrzejG]

Gość portalu: Dzik napisał(a):

> Gość portalu: AndrzejG napisał(a):
>
> > O jakim głosowaniu myślał autor?
> > Musiało być niesłychanie ważne i naszpikowane
> > wątpliwościami moralnymi.
> >
> > Andrzej
> Ba, nie wiem, ale jeśli nagrodą było
> 'zielone sukno prezydialnych stołów',
> skóra 'wyściełająca przepastne siedzenia
> czarnych limuzyn', 'polakierowane
> pulpity mównic', 'bankietowa biel obrusów'
> to za byle co i byle komu tego nie dawali.
>
> na pewno było wiele takich głosowań w ZLP,
>
> był przewodniczący PRON Dobraczyński byli Bratny
> i Żukrowski, którzy nigdy nie mieli problemów
> z papierem na kolejne wydania książek itd,
> i był Barańczak /członek KOR/, był Brandys, Kisielewski
> Szczepański, Braun i paru innych, którzy 'nie podnosili
> ręki' gdy tego oczekiwała władza.
>

To za czasów 'komuny' moje rzemislnicze środowisko było zwarte.
Widać łączył nas jeden interes-przetrwać.
Teraz jeden drugiemu .... no dobra , nie pomoże.
Też poważam Kisielewskiego i innych.
Co nas różni?Wiara w Boga?
Dlaczego on jest tak okrutny?

Andrzej

[Gość: Dzik]

'Dlaczego on jest tak okrutny ?'

jeśli pozwolisz przeniosę to pytanie
do wątku: 'ważenie misia' bo tu się zrobi nie na temat
a poruszyłeś bardzo ważny może jeden z najważniejszych
problemów: Bóg i jego miłosierdzie a cierpienie
człowieka, śmierć itd.


do zobaczenia w wątku misia

[damodar]

Gość portalu: Dzik napisał(a):

> Stanisław Barańczak
>
> A tak niewiele brakowało
>
> A tak niewiele brakowało: mogłem
> po prostu wraz z innymi podnieść rękę,
> po prostu wraz z innymi ją opuścić -
> aby w tej samej chwili wrosła ciężkim
> łokciem w zielone sukno prezydialnych stołów,
> w skórę wyściełającą przepastne siedzenia
> czarnych limuzyn, w polakierowane
> pulpity mównic, w bankietową biel
> obrusów;
>
> mogłem podnieść rękę. Ale nie.
> Nadmiar przekory ? brak pokory ? szczerze
> mówiąc, jedynie moment zagapienia:
> paniczny strach na myśl, że może wcale
> nie będę mógł opuścić ręki, że
> dłoń podniesioną przebije rzeźnicki
> hak nieba, które ze smutną ironią
> lubimy sobie wyobrażać jako
> pusty sklep mięsny, gdzie tylko czasami
> zjawia się towar w postaci
> naszych zarżniętych dusz.
>
>

[Gość: Dzik]

Stanisław Barańczak

Nigdy naprawdę

Nigdy naprawdę nie marzłem, nigdy
nie żarły mnie wszy, nigdy nie zaznałem
prawdziwego głodu, poniżenia, strachu o własne życie:

czasami się zastanawiam, czy w ogóle mam prawo pisać

[Gość: Dzik]

Stanisław Barańczak

"Kiedyś po latach, Historia przyzna nam rację."
Ale Historia niczego nie przyzna, nie przyzna
się do niczego, Historia nie odezwie się już
ani słowem, Historia
leży pod półtora metrem piasku albo
gliny,
pod skórą Historii zgęstniała w sińce
krerw
z wolna przemieszcza się w dół, zgodnie z prawem
ciążenia,
w oczach Historii jest pustka i nad wybitymi
zębami
nawet nie drgną jej na zawsze
zaciśnięte,
na zawsze uciszone, na zawsze osiemnastoletnie
wargi

[Gość: Dzik]

KAZANIE NA GÓRZE

Mateusz 5, 1-12
Jezus, widząc tłumy, wyszedł na górę.
A gdy usiadł, przystąpili do Niego Jego uczniowie.
Wtedy otworzył swoje usta i nauczał ich tymi słowami:
"Błogosławieni ubodzy w duchu,
albowiem do nich należy królestwo niebieskie.
Błogosławieni, którzy sie smucą,
albowiem oni będą pocieszeni
Błogosławieni cisi,
albowiem oni na własność posiądą ziemię
Błogosławieni, którzy łakną i pragną sprawiedliwości
albowiem oni będą nasyceni.
Błogosławieni miłosierni,
albowiem oni miłosierdzia dostąpią
Błogosławieni czystego serca,
albowiem oni Boga oglądać będąa.
Błogosławieni, którzy wprowadzają pokój,
albowiem oni będą nazywani synami Bożymi.
Błogosławieni, którzy cierpią prześladowania
dla
sprawiedliwości,
albowiem do nich należy królestwo
niebieskie.
Błogosławieni jesteście, gdy ludzie wam urągają i
prześladują was, i gdy z mego powodu mówią kłamliwie
wszystko złe na was.
Cieszcie się i radujcie, albowiem wasza nagroda wielka
jest w niebie.
Tak bowiem prześladowali proroków, którzy byli przed
wami.

Mateusz 5, 43-48
Słyszeliście, że powiedziano: Będziesz miłował swego
bliźniego, a nieprzyjaciela swego będziesz
nienawidził. A Ja wam powiadam:
Miłujcie waszych nieprzyjaciół i módlcie sie za tych,
którzy was prześladują; tak będziecie synami Ojca
waszego, który jest w niebie;
ponieważ On sprawia, że słońce Jego wschodzi nad złymi
i dobrymi, i On zsyła deszcz na sprawiedliwych i
niesprawiedliwych. Jeśli bowiem miłujecie tych, którzy
was miłują, cóż za nagrodę mieć będziecie.
Łukasz 6,
31
Jak chcecie, żeby ludzie wam czynili, podobnie wy im
czyńcie.


Łukasz 6, 37-38
Nie sądźcie, a nie będziecie sądzeni; nie potępiajcie,
a nie będziecie potępieni; odpuszczajcie, a będzie wam
odpuszczone. Dawajcie, a będzie wam dane: miarę dobrą,
natłoczoną, utrzęsioną i opływającą wsypią w zanadrze
wasze. Odmierzą wam bowiem taką miara, jaką wy
mierzycie.

6, 43-45
Nie jest dobrym drzewem to, które wydaje zły owoc, ani
złym drzewem to, które wydaje dobry owoc. Po owocu
poznaje się każde drzewo:[...]
Dobry człowiek z dobrego skarbca swego serca wydobywa
dobro, a zły człowiek ze złego skarbca wydobywa zło. Bo
z obfitości serca mówią jego usta.

Dla relaksu: J.T.Stanisławski - O wyższości Świąt

[Gość: Dzik]

Jan Tadeusz Stanisławski

Cykl.
O wyższości Świąt Wielkiejnocy nad Świętami Bożego
Narodzenia.

Dlaczego

Pytają nas często studenci jak to się dzieje, że raz
głosimy wyższość Bożego Narodzenia - a raz
Wielkiejnocy. Czy nas to nie razi, i czy nie uważamy
tego za niemoralne. A nade wszystko - co jest powodem.
Odpowiadamy co jest tego powodem. Oto on:
koniunkturalizm. Tak jest. Albowiem, gdy mamy bliżej
Boże Narodzenie - wtedy głosimy jego wyższość.
Wypieramy się tej wyższości, gdy tylko bliziutko
Wielkanoc.
Już widzimy jak Czytelnikom jeżą się włosy na głowie na
taki wszech ogarniający cynizm niegodny humanisty ze
skłonnością do socjalizowania. Już słyszymy jak co
poniektóra matka zatyka ucho dziecka na takie dictum.
Już nam wiadomo, który to publicysta katolicki zagrzmi
przeciw nam na łamach swego organu, o sianiu
defetystycznych i obcych nam miazmatów.

I tu niestety, wszyscy oni zostaną haniebnie zaskoczeni
i sromotnie pobici. Przy czym nie chodzi nam nawet o
to, że pierwsi jawnie przyznaliśmy sie do tego co
powszechnie istnieje (bo cóż to za odwaga stanąć po
stronie większości !). Chodzi nam o zaćmienie umysłowe
ogarniające ludzi, których można by podejrzewać
przynajmniej o rozsądek jeżeli już nie o
materialistyczny światopogląd. Przyjrzyjmy się bowiem
sprawie jasno, a zróbmy to na przykładach. Oto ...
bocian. Czyż nie jest on klasycznym przykładem
koniunkturalisty, który czuje pismo nosem i wiem kiedy
wrócić do Polski ? ... A co się dzieje z
bocianem
nonkonformistą, który chciałby wrócić w lutym ?!...
Lepiej nie mówmy.
Oto pączki drzew ulegające koniunkturze wiosny!... Oto
niedźwiedź umykający przed zimą do jamy. Oto człowiek
koniunkturalista odziewający się w kożuch zimą, a nie
latem. Oto rolnik, którego cynizm posunął się wręcz do
granic nieprzyzwoitości, bo jak można hodować coraz
dorodniejszą trzodę chlewną wiedząc, że państwo za to
właśnie lepiej płaci ? ... A robotnik, przekraczający
normy z chęci zysku i taniego poklasku ?... A student
uczący się lepiej dla uznania w oczach dziekana ?... A
młodzież zdająca matury, mimo, że wiedząca dobrze o
tym, iż dzięki temu będzie popychana w kierunku
studiów i bezrobocia
?
Jakże cudownie żyją sobie społeczeństwa
niekoniunkturalne ! Nie sieją, nie orzą, z głodu
umierają i czyste sumienie
mają.
Przyjemni zatem są ci ludzie, którzy właśnie uważają,
że za wszelką cenę należy mieć własne zdanie. Własne
zdanie, bo rację - niekoniecznie. Albowiem
zdanie - to sprawa więcej gramatyczna, Racja natomiast
- to rzecz z dziedziny logiki, czyli nauki o
prawdzie. Można niegramatycznie mówić prawdę , ale nie
sposób mówić bzdur poprawną polszczyzną. Język
natychmiast zdemaskuje to, co fałszuje
głowa.
Stąd niebezpieczne jest upieranie się przy własnych
zdaniach, gdy demaskują one fałsz. Warto z nich
zrezygnować i być z tego nawet dumnym. Choćby za
cenę okrzyknięcia
koniunkturalistami.

I to by było na tyle.