My też tak potrafimy, no może nie zupełnie tak

[homosovieticus]

Większość z nas ,mężczyzn, na pewno była w życiu zauroczona spotkaną
kobiętą , część nawet z nas pokochała ją, wyznawaliśmy naszą miłość wzruszeni
własnymi słowami.Ale tylko bardzo nieliczni, potrafili wyznać miłosć w taki
oto sposób, poczytajcie w skupieniu, prosze:

Jak oślepiony stoję w mroku -
Już nie znajduję Ciebie wzrok mój -
Ciężar zbłąkanych moich dni
Zasłoną tylko, za nią jesteś Ty
Czyż nie podniesie się - zdrętwiały czekam skrycie -
Owa zasłona za którą życie, moje życie,
Najwyższe przykazanie, sama życia treść,
A oto teraz –moja śmierć.


Objęłaś mnie ramieniem, przecież nie na drwinę,
Ale jak kształtująca dłoń, co muska glinę
Dłoń, w której leży Stwórcy siła -
Już postać jakąś ulepić marzyła,
Lecz wnet opadła ze znużeniem
I pozwoliła mi roztrzaskać się o ziemię.


Byłaś najbardziej macierzyńską z kobiet
I przyjacielem byłaś mi, niczym mężczyzna,
Kobietą, oczy wszystkich ciągnącą ku sobie,
I często dzieckiem bywałaś, dziś wyznam.
Najczulszą z istot , jakie napotkałem
I jak stal twarda, gdyś walkę podjęła -
Błogosławieństwem byłaś, wzniosłym ideałem,
I stałaś się przepaścią, co mnie pochłonęła.

ps
douglasy, Camille-pissaro, wartburgi, bronki. kaczory, heretykkki, bratki,
Ts1, nesesery, maximusy, maćki, kogany palnicki, krzysie 52, rolla,marynaty,
leszki, homosovieticusy i wszyscy piszacy na forum mężczyźni,których nie
wymieniłem, pokażcie jak wyznawaliscie miłosć kobiecie,którą kochaliscie lub
kochacie.
Smiało.
Wstydem czasem głupstwa tu wypisywac.A robimy to wszyscy.W mniejszym lub
większym stopniu.
Wiosna idzie,czuję jak zaczyna mi coś kiełkowac,do klawiatyr!

pss
celowo nie wymieniam autora wiersza-katarsis powinna go rozpoznać natychmiast
:)

[lupus.lupus]

Nie zostałem wymieniony, więc ograniczę się tylko do wiersza, z który zawsze
bedzie mi się kojarzył z "pierwszą wspaniałą" :

Noszę Twe serce z sobą (noszę je w moim sercu)
nigdy się z nim nie rozstaję (gdzie idę Ty idziesz ze mną;
cokolwiek robię samotnie jest Twoim dziełem, kochanie)
i nie znam lęku przed losem (Ty jesteś moim losem)
nie pragnę piękniejszych światów (Ty jesteś mój świat prawdziwy)
Ty jesteś tym co księżyc od dawien dawna znaczył
Tobą jest co słońce kiedykolwiek zaśpiewa
oto jest tajemnica której nie dzielę z nikim
korzeń korzenia zalążek pierwszy zalążka
niebo nieba nad drzewem co zwie się życiem;
i rośnie wyżej niż dusza zapragnie i umysł zdoła zataić
cud co gwiazdy prowadzi po udzielnych orbitach
noszę Twe serce z sobą (noszę je w moim sercu)

Edward Cummings

[Gość: Marian]

Piękny wiersz Lupusie.Wymieniałem z pamięci nicki piszacych.Przepraszam,że
zapomniałem o Tobie.Ten post jest wyrazem,że cenie Cię i lubię.
:)

Też potrafimy, bo grać zaczyna w sercach nam

[Gość: Marian]

Czy to ten sam E. Cummings, co po powrocie z CCCP w 1933r. poddał w
pamietnikach strasznie miażdzącej krytyce system komunistyczny a swoje nazwisko
zawsze pisał z małej litery?
Amerykanin, syn pastora i profesora socjologii w Harwardzie?
mam niestety, tylko Jego dwa wspaniałe wiersze, poswięcone Bogu.Tak, tak ,Bogu!

[lupus.lupus]

Ten sam : ) Pisał małymi literami i nie trzymał się żadnych reguł
stylistycznych.Wolę jak o Bogu pisze Eliot albo Yeats :)

Dla wszystkich zakochanych jeszcze jeden jego wiersz:

Kocham Cię mocniej(najpiękniejsza jedyna)
niż kogokolwiek na ziemi i jesteś dla mnie
droższa niż cokolwiek na niebie
-światło słoneczne i śpiew witają Cię
choćby wszędzie panowała zima
z tak głęboką ciszą i ciemnością
że nikt nie mógłby odgadnąć
(prócz mojego życia) prawdziwej pory roku-
i gdyby to co nazywa się światem miało szczęście
usłyszeć ten śpiew(albo dojrzeć to słoneczne
światło wzbijające się nad wszelką wysokość
poprzez czyjeś serce radośniejsze od samej radości na twoje
każde przyjście) nikt by nie wierzył(moja
najpiękniejsza jedyna) w nic prócz miłości

[Gość: Kaz]

Nie trzeba mówić nic. To się wie, dupku homosowietikusie czy jak tam się
nazywasz. To się wie, baranie. I cokolwiek powiesz to możesz pop
suć, dupku.

she

[kasia-ptasia]

:) Już wolę gdy piszesz peany o Lepperze albo głupie donosy na mnie -
przynajmniej wtedy jesteś szczerszy w swej nienawiści.

"Moim" pierwszym wierszem jest "She Walks in Beauty" Byrona. Widziałem kiedyś
polskie tłumaczenie w zbiorze R. Stillera, ale nie mam tego. Nieskromnie
wyznam, że znam lepsze tłumaczenie ;)

[lupus.lupus]

To Ty Marcee?

[Gość: bratek]

Nie, o ile wiem, Homo nie pisze donosów na Marcee :) Poza tym Marcee raczej nie
tłumaczy Byrona dla ukochanej kobiety (choć kto wie?). Pzdr.

[Gość: Mazrian]

Szkoda ,że nie przytoczyłeś!
a może jednak?

Zanudzę tak,
Zapraszajac :

Jeszcze się nurty nie wyrwały,
Lecz sine lody rzeka topi
Jeszcze obłoki nie stajały,
Lecz żar już śnieżny kubek dopił.

Spoza drzwi uchylonych z lekka
Lada szelestem serce trwożysz...
Jeszcze nie kochasz, uwierz jednak,
Że nie pokochać już nie możesz...

ps
nie znam nienawisci
podniecony gniewem bywam.
donoszę tylko Bogu,
żem człek marny,
lecz uśmiecha się
dobrotliwie On
bo wie o tem.

przepraszam,
jeśli uraziłem Cię
homo

[Gość: b]

nie mogę przytoczyć, ale może dam Ci znać, kiedy to się ukaze w druku ;)

Bratkowi do ucha szepcze .... no zgadnij kto?

[Gość: Marian]

Dziecinko! Skoro się oczy zmęczyły, że otwarte szeroko,
Skoro zgadzają się na miano "bratek",
To się na moje klnę chabrowe oko
Wysoko nosić życia pani kwiatek.
Taki sam przecież jestem, też spadłem z obłoków,
Dużo mi zła wyrządzono
Za to, że jestem inny,
Zawsze odludny,
Wszędzie odlubny.
Chcesz, będziemy brat i siostra,
Bądź co bądź ludzie wolni na wolnej ziemi
Sami prawa tworzymy, nie trzeba się praw obawiać,
Lepimy glinę czynów.
Wiem, że pani jest piękna, kwiatku błękitu,
Jest mi dobrze i niespodzianie,
Kiedy pani mówiąc o Soczi
Delikatne rozszerza oczy.
Ja, który długo wątpiłem we wszystko,
Nagle uwierzyłem na wieki,
Że pisane jest tam,
By nadaremno drwal rąbał...
Wielu zbędnych słów unikniemy.
Będę po prostu modły do pani zanosić,
Jak włochaty duchowny z długą grzywą,
Pić błękitne strumienie czystości
I strasznych imion nie będziemy się bać.

Homosovieticusie, jestem pod wrazeniem...

[w_v_w]

[Gość: Marian]

[Gość: Marian]

Zbigniew Herbert
Różowe ucho
Myślałem
znam ją przecież dobrze
tyle lat żyjemy razem
znam
ptasią głowę
białe ramiona
i brzuch
aż pewnego razu
w zimowy wieczór
usiadła przy mnie
i w świetle lampy
padającym z tyłu
ujrzałem różowe ucho
śmieszny płatek skóry
muszla z żyjącą krwią
w środku
nic wtedy nie powiedziałem --
dobrze byłoby napisać
wiersz o zielonym uchu
ale nie taki żeby powiedzieli
też sobie temat wybrał
pozuje na oryginała
żeby nawet nikt się nie uśmiechnął
żeby zrozumieli że ogłaszam
tajemnicą
nic wtedy nie powiedziałem
ale nocą kiedy leżeliśmy razem
delikatnie próbowałem
egzotyczny smak
różowego ucha

[w_v_w]

...byłam pod wrazeniem, teraz jestem wzruszona...
:)
Wawerka

[Gość: Marian]

Jeśli to przyjemne wzruszenie to trwaj w nim jak najdłużej.
:)

[w_v_w]

...jakie mogłoby byc inne, wszak jestem kobieta...
:)
Wawerka

[Gość: Marian]

tak twierdzisz?
to przyślij jakiś wiersz gdzie kobieta wyznaje miłość meżczyżnie, który to
wiersz, jest ci najbliższym.

[w_v_w]

...nie musze wyznawac, ja to po prostu okazuje...
:)
wawerka

[Gość: Marian]

w_v_w napisał:

> ...nie musze wyznawac, ja to po prostu okazuje...
> :)
> wawerka
bez słów miłych?
Gestem samym?
Uśmiechem niewidocznym?

[w_v_w]

...słowa,gesty,uśmiech,dotyk,który nie dotyka...
:)
Wawerka

autor

[katarsis]

Drogi Homo. Czy autorem tego wiersza jest autor tego wątku?

Pozdrawiam

Powodzenia!

[Gość: Marian]

katarsis napisała:

> Drogi Homo. Czy autorem tego wiersza jest autor tego wątku?
>
> Pozdrawiam
>
> Powodzenia!



Nie.
Ale go znasz.
A wiersz "mocnym" jest?

[katarsis]

Hmmm. O autorze Podsiadłym tylko wymienialiśmy uwagi, ale nie wygląda mi to na
jego twórczość. Białoszewskiego tym bardziej. Czyżbym się myliła?

Wiersz byłby mocniejszy gdybyś napisał go sam.

pzdr

[Gość: Marian]

katarsis napisała:

> Hmmm. O autorze Podsiadłym tylko wymienialiśmy uwagi, ale nie wygląda mi to
na
> jego twórczość. Białoszewskiego tym bardziej. Czyżbym się myliła?
>
> Wiersz byłby mocniejszy gdybyś napisał go sam.
>
> pzdr
To był wiersz pisany dla kobiety, która i nieznośnego filozofa potrafiła
pokochac.
Piękna. mądra, bogata.

Na grobie Autora napis:

"Różo, och,czysta sprzecznosci, rozkoszy:
być snem niczyim pod tak wielu
powiekami"

[Gość: Marian]

a ona Lou.

[Gość: D-r-39]

Tzn. JaśMaryśkaWładysław, czy Jaś Maryśka Władysław.,,Eta poezija mienia nie
nrawitsja". Odnoszę wrażenie, że ktoś tu kogoś w jajka kopnął i stąd te zgrzyty

[Gość: Marian]

Gość portalu: D-r-39 napisał(a):

> Tzn. JaśMaryśkaWładysław, czy Jaś Maryśka Władysław.,,Eta poezija mienia nie
> nrawitsja". Odnoszę wrażenie, że ktoś tu kogoś w jajka kopnął i stąd te zgrzyt
> y


Po kopnięciu w jajka jęki a nie zgrzyty słychać.Chyba że to zardzewiałe jajka.



--------------------------------------------------------------------------------

Dla Rola niespodzianka, rózową wstażką owinięta

[Gość: Marian]

I czegóż chcieć od tego Wani?
Toć jego winy nie ma w tym.
Wszystkiemu winna tamta pani,
że poszedł za nią tak jak w dym
A pasowało by mu wszystko,
już wszystko prędzej niż ten traf,
że w cyrku złapie go artystka
,na linie tańcząc pośród braw.
Gdy w pierwszym geście powitania,
nad głową wzniosłą białą dłoń,
wciągnęło Wanię pożądanie
bez reszty w swą przepastną toń.
Marusię swą porzucił najpierw,
a potem co noc aż do dnia
z artystką szalał w chińskiej knajpie,
a tam Marusia z żalu schła.
A Wania tamtej na stół ciskał
meduzy i w trzech smakach drób.
nie wiedząc nic, że ta artystka,
wciąż wodę z mózgu robi mu.
Bo nie wierzymy w czas kochania,
że miłość biedy przyda nam.
Ech Rolo Rolo , biedny Wania,
Podobnie jak Ty idzie sam

Bułat

[homosovieticus]

Jeszcze z raju samego.
Jeszcze z drzewa rajskiego.
Nachyliło się jabłko w moją stronę.
I odgięła się gałąź, jabłko w dłoni zostało,
Jeszcze całe, a już podzielone.

Obiegniemy wszystkie sady i ogrody,
I w koscioły ciemnych lasów cię powiodę.
Wiatr nam mocno zwiąże ręce jednym włosem,
A obrączki są ukryte w słojach sosen.
Przysięgniemy - lecz nie obcym, ale sobie,
Ty na czystą wodę w źródle, ja na ogień.


Coś srebrnego dzieje się w chmur dali,
Wicher do drzwi puka, jakby przyniósł list.
Myśmy długo na siebie czekali.
Jaki ruch w niebiosach, słyszysz - burzy świst.(...)

[Gość: t1s]

B. Leśmian

W malinowym chruśniaku

W malinowym chruśniaku, przed ciekawych wzrokiem
Zapodziani po głowy, przez długie godziny
Zrywaliśmy przybyłe tej nocy maliny.
Palce miałaś na oślep skrwawione ich sokiem.

Bąk złośnik huczał basem, jakby straszył kwiaty,
Rdzawe guzy na słońcu wygrzewał liść chory,
Złachmaniałych pajęczyn skrzyły się wisiory,
I szedł tyłem na grzbiecie jakiś żuk kosmaty.

Duszno było od malin, któreś, szepcząc, rwała,
A szept nasz tylko wówczas nacichał w ich woni,
Gdym wargami wygarniał z podanej mi dłoni
Owoce, przepojone wonią twego ciała.

I stały się maliny narzędziem pieszczoty
Tej pierwszej, tej zdziwionej, która w całym niebie
Nie zna innych upojeń, oprócz samej siebie,
I chce się wciąż powtarzać dla własnej dziwoty.

I nie wiem, jak się stało, w którym okamgnieniu,
Żeś dotknęła mi wargą spoconego czoła,
Porwałem twoje dłonie - oddałaś w skupieniu
A chruśniak malinowy trwał wciąż dookoła.

[homosovieticus]

Aż się człowiek oblizyje czytajać.
Świetny, nie znałem.
BB będzie zachwycona rankiem niedzielnym.

[Gość: t1s]

Dobranoc:)

[basia.basia]

homosovieticus napisał:

> Aż się człowiek oblizyje czytajać.
> Świetny, nie znałem.
> BB będzie zachwycona rankiem niedzielnym.

Jestem:)

[basia.basia]

basia.basia napisała:

> homosovieticus napisał:
>
> > Aż się człowiek oblizyje czytajać.
> > Świetny, nie znałem.
> > BB będzie zachwycona rankiem niedzielnym.
>
> Jestem zachwycona:)

Byron? bardzo prosze kasiu _ptasiu

[Gość: Marian]

Byron - Zmiennaś, lecz miłość twa nie jest zwodniczą


Zmiennaś, lecz miłość twa nie jest zwodniczą,
Choć zdradzasz serce, tkliwie wprzód szukane.
To łzy podwójną zatruwa goryczą,
Którymi twoją opłakałem zmianę;
To kruszy serce, które ty zasmucasz,
Że umiesz kochać - lecz prędko porzucasz.
Stratę obłudnej mało czuje serce,
Oziębła wzgarda ściga przeniewiercę.
Lecz ta, co żadnej myśli nie przebiera,
Ta, której miłość tak tkliwa jak szczera,
Jeśli się nawet i taka odmienia,
Któż by nie doznał mego udręczenia? -
Marzyć o szczęściu , do cierpień się budzić
Los jest każdego, co żyje lub kocha.
Lecz jeśli nawet, przestając nas łudzić,
Żal w sercu wznieca ćma urojeń płocha,
Co we śnie z nami igrając łaskawie,
Tym samotniejszych opuszcza na jawie:
Jakże więc muszą dręczyć się boleśnie
Ci, których serca, nie marzeniom we śnie,
Lecz tkliwym, szczerym uczuciom przywykną,
A te jak same przewidzenia znikną? -
Ach, powiedz raczej, że ta moja żałość -
Grą wyobraźni, snem - twoja niestałość!

1824r.Przekład: Antoni Edward Odyniec

Tagore inny klimat, ale piekne, dla wszystkich

[Gość: Marian]

Dzień w dzień przychodzi, aby znowu odejść.
Idź i oddaj mu, przyjaciółko, kwiat z moich włosów.
Jeśli cię zapyta, kto go przysłał, zaklinam, nie zdradzaj mojego imienia,
ponieważ on przychodzi tylko, aby znów odejść.

Usiadł w kurzu pod drzewem.
Przyjaciółko, uściel mu tam miejsce z kwiatów i liści.
Oczy jego są smutne i smutek budzą w mym sercu.
Nie wyjawiaj mi, co go dręczy; przychodzi tylko, aby znów odejść.

Lechonia .... czas ....zaczać czytać

[Gość: Marian]

CO NOC GDY JUŻ NAS NUDA...


Co noc gdy już nas nuda bezbrzeżna ogarnia
Gdy czczość jałową w myśli, w sercu pustkę mamy
Wypluwa nas na miasto knajpa lub kawiarnia
I błądzimy bez celu po zamknięciu bramy
A potem: łomotanie czasem półgodzinne
Nim wreszcie stróż zaspany obudzić się raczy
I myśl: zabłądzić w końcu pod drzwi jakieś inne
Co prowadza do "Lepiej" lub choćby "Inaczej".
no coments

Lwu nawalonemu co do Adama wstapił od Barryman`a

[Gość: Marian]

Wszechświat uczył jak być sobą
więc takie to miało być: bardzo proste.
Na pewno ma również dla mnie jakiś leki
po całej tej szarpaninie będzie to właśnie: bardzo proste.
Bo faktycznie- choć niby nie dowierzam sobie
dzień po dniu jak gdyby we mnie coś ożywa
i już na pewno nie tknę choćby jednej whisky
dżinu, rumu, wódki, brandy, nawet piwa.
Bo, prawdę powiedziawszy, jak poddać się rozpaczy
kiedy cud słońca wstaje ze świtaniem
jak wstał wczoraj, a pewnie i jutro wstanie.
To wszystko, prawdę mówiąc jest - bardzo proste.
Po prostu nie będziesz zalewał się w trupa w każdy boży dzień.
-----------------
I afer będzie mniej.

a moze Petrarka?

[w_v_w]

Francesco Petrarka obdarzył przypadkowo spotkaną kobietę, wielka, platoniczna
miłościa, którą żył przez ponad dwadzieścia lat, i której "pilnował" po
śmierci Laury, była dla niego szczęściem i przekleństwem zarazem, była źródłem
jego natchnienia i udręką, motorem do powstania poezji pięknej, wzniosłej,
nieśmiertelnej.


Ten dzień, jak zawsze gorzki, lecz szczęśliwy,

W sercu wycisnął jej żywe oblicze,

Którego nigdy nie oddam prawdziwie;

Jak często dzień ten wspominam, nie zliczę.


Mogła iść w parze z najszlachetniejszymi.

Gdy raz westchnienie z ust jej usłyszałem,

Czy śmiertelniczka - pytam - czy bogini

Wypogodziła niebo w kręgu całym?


Twarz - śnieg gorący, włosy - czyste złoto,

Rzęsy jak heban, oczy zaś - dwie gwiazdy,

Skąd miłość wszystkich celnie rani oto.


Perły - zęby, a róże purpurowe -

Wargi, w których brzmiał bólem wyraz każdy;

westchnienie - płomień, łzy - kryształ u powiek.

Sonet 157. Quel sempre acerbo...

Francesco Petraka

PS
...jakby Francesco, blizszy jest mojemu sercu niz Herbert...

pozdrawiam
Wawerka

[Gość: Marian]

Nigdy nie byłem zmęczony kochaniem
Ciebie, Pani, i nigdy sie nie zmęczę.
Lecz nienawidzić się nie jestem w stanie
Ani już płakać nie potrafię więcej.
Wolę grób raczej piękny a nieznany,
W nim odłączone od mej duszy ciało,
Na nim zaś ku mej zgubie wykowane
Niechby Twe imię nigdy nie widniało.
Lecz jeśli serce, w miłosnej ufności
Lgnące ku Tobie, zechcesz przyjąć, harda,
Raczże mieć nad nim choć trochę litości!
Mylisz się, sądząc, że tak, jak zechcesz, zrobię.
Już nie nasyci się mną Twa pogarda.
Dziękuję za to miłości i sobie.
(tłum. Jalu Kurek)

[w_v_w]

...bardzo pieknie dziekuje,
Petrarka tak ubóstwiał Laure, że popadał
w obłed, dreczyły Go urojenia,
przestawał dostrzegac w Niej kobiete,
widział Boga...zasade swiata...
:)
Wawerka

Dla wszystkich forumowiczów - Pań i Panów

[Gość: Marian]

Dopóki nam ziemia kręci się, dopóki jest tak czy siak
Panie ofiaruj każdemu z nas, czego mu w życiu brak
Mędrca obdaruj głową, tchórzowi dać konia chciej
Sypnij grosza szczęściarzom....i mnie w opiece swej miej
Dopóki ziemia obraca się, O Panie nasz, na Twój znak
Tym, którzy pragną władzy, niech władza ta pójdzie w smak
Daj szczodrobliwym odetchnąć, niech raz zapłacą mniej
Daj Kainowi skruchę.... i mnie w opiece swej miej.
Ja wiem, że Ty wszystko możesz, ja wierzę w Twą moc i gest
Jak wierzy zabity żołnierz, że w siódmym niebie jest
Jak zmysł każdy chłonie z wiarą, Twój ledwo słyszalny głos
Jak wszyscy wierzymy w Ciebie, nie wiedząc, co niesie los.
Panie zielonooki, mój Boże, Jedyny, spraw -
Dopóki na ziemia toczy się, zdumiona obrotem spraw
Dopóki nam czasu i prochu wciąż jeszcze wystarcza jej -
Daj każdemu po trochu.....i mnie w opiece swej miej.

Bułat

[panidalloway]

Gość portalu: Marian napisał(a):


....i mnie w opiece swej miej.
Pan Bóg: Niestety zdecydowanie odmawiam. Nie po to rozdawałem szczodrze
talenty, nie po to obdarzeni pracowali ciężko, w mękach twórczych nad
wykorzystaniem mych darów, by teraz jakiś ( z przeproszeniem) palant
wykorzystywał je dla swoich samoobronnych celów.

Panidallowej egzorcysty potrzebuje najpewniej

[Gość: Marian]

panidalloway napisała:

> Gość portalu: Marian napisał(a):
>
>
> ....i mnie w opiece swej miej.
> Pan Bóg: Niestety zdecydowanie odmawiam. Nie po to rozdawałem szczodrze
> talenty, nie po to obdarzeni pracowali ciężko, w mękach twórczych nad
> wykorzystaniem mych darów, by teraz jakiś ( z przeproszeniem) palant
> wykorzystywał je dla swoich samoobronnych celów.
>
W imieniu jakiego boga przemawiasz opętana Clarysso?
Czyżby Lewiatan był bogiem "złodziei" ,czy tylko Twym prywatnym bogiem?

[rolotomasi]

Żniwo
*
Siałeś i masz
Dalej TRWASZ ?
Nie przekonasz
Tace oddasz
/RT/

Koniec świata

[panidalloway]

Pan Bóg:
Rrrrrr. Ogłaszam koniec świata. Rrrrrr.
Cała kosmiczna kombinacja zaczyna się demontować.
Homosovieticus:
Rrrrrr. To niemożliwe. Rrrrrr. Jeszcze nie przepisałem wszystkich filozofów
i wszystkich pięknych wierszy, nie zdążyłem obrazić wszystkich rozsądnych
forumowiczów i dopiec do żywego wszystkim mym przeciwnikom.
Koniec świata wprawdzie następuje faktycznie, ale Homosovieticus nadal otwiera
nowe wątki.
K u r t y n a
Spada litościwie.

[homosovieticus]

panidalloway napisała:

> Pan Bóg:
> Rrrrrr. Ogłaszam koniec świata. Rrrrrr.
> Cała kosmiczna kombinacja zaczyna się demontować.
> Homosovieticus:
> Rrrrrr. To niemożliwe. Rrrrrr. Jeszcze nie przepisałem wszystkich
filozofów
>
> i wszystkich pięknych wierszy, nie zdążyłem obrazić wszystkich rozsądnych
> forumowiczów i dopiec do żywego wszystkim mym przeciwnikom.
> Koniec świata wprawdzie następuje faktycznie, ale Homosovieticus nadal
otwiera
> nowe wątki.
> K u r t y n a
> Spada litościwie.
>
wolałem "Zielony Balonik" Dalloway.
Gratuluję Janusza Radka.

[stefan4]

homosovieticus:
> pokażcie jak wyznawaliscie miłosć kobiecie,którą kochaliscie lub
> kochacie.

[Gość: Abi]

A moze tak.....

Nie żegnaj mnie tym wzrokiem szklanym
odchodzącemu uśmiech daj!
Jakie to szczęście być kochanym
i kochać, Boże, co za raj!
Mój miły (lub raczej niemiły)homosovieticusie vel Maryjanie! Oczywiście znasz
autora tego fragmentu! Jak mogloby być inaczej???
Dla ułatwienia - im większe, tym prostsze!
Pozdrawiam, mam nadzieję, że nie przejdziesz za chwilę do politycznej
indoktrynacji, Twojego ulubionego zajęcia. Może zostańmy przy miłości?

[w_v_w]

...ciekawa byłam kiedy dołaczysz...
:)
Wawerka

Żebyśmy nie musieli powtarzać za Lechoniem!

[Gość: Marian]

Modlitwa


Gwiazd siewco i księżyców, co w eterze wiszą,
O! Panie nad deszczami i Panie nad skwarem!
Porównaj nas zmęczonych z milczącym obszarem,
Niebiosa ku nam nachyl i napój nas ciszą.
O! utop nas w Twych światów bezmiernej głębinie,
Posrebrzaj nas jak gwiazdy, rozpuszczaj jak morze,
Nalewaj nas powietrzem w błękitne przestworze,
Nastrajaj nas jak echo i słuchaj, jak ginie.
Bladym uczyń nas rankiem, wschodzącym na niebie,Obłokiem, co w południe leniwo
przepływa,Woalem czarnej nocy, co ziemię nakrywa -Oswobódź nas od duszy i wybaw
od siebie.

Pani Dalloway-od Lermontowa

[Gość: Marian]

GŁUPIEJ PIĘKNOŚCI


Czy chcesz skosztować mego wina?
-Amor mnie w pewnej spytał chwili.
Choć nie spragniony (to rzecz inna!),
Jam kubek aż do dna wychylił.
Dzisiaj na próżno bym się starał
Zwilżyć płonące swoje usta,
Bo namiętnego płynu czara
Jest tak jak głowa twoja - pusta.
ps

[panidalloway]

„Twe sztuki już nie zwiodą innych, jak mnie zwiodły!
Precz! gardzę tobą! jesteś kłamca, człowiek podły!

Na obelgę śmiertelną dla uszu szlachcica,
I której żaden nigdy nie słyszał Soplica,
Zadrżał Tadeusz, twarz mu pobladła jak trupia,
Tupnąwszy nogą, usta przyciąwszy, rzekł: "Głupia"


Wpadł w rozpacz i nie widział innego sposobu,
Chyba ucieczkę prędką; gdzie? chyba do grobu.

Łakomy wzrok utopił i błotniste wonie
Z rozkoszą ciągnął piersią, i otworzył usta
Ku nim; bo samobójstwo jak każda rozpusta
Jest wymyślną; on w głowy szalonym zawrocie
Czuł niewymowny pociąg utopić się w błocie.”

Dedykuję i żegnam.
Klaryska.

[Gość: Marian]

panidalloway napisała:

> „Twe sztuki już nie zwiodą innych, jak mnie zwiodły!
> Precz! gardzę tobą! jesteś kłamca, człowiek podły!
>
> Na obelgę śmiertelną dla uszu szlachcica,
> I której żaden nigdy nie słyszał Soplica,
> Zadrżał Tadeusz, twarz mu pobladła jak trupia,
> Tupnąwszy nogą, usta przyciąwszy, rzekł: "Głupia"
>
>
> Wpadł w rozpacz i nie widział innego sposobu,
> Chyba ucieczkę prędką; gdzie? chyba do grobu.
>
> Łakomy wzrok utopił i błotniste wonie
> Z rozkoszą ciągnął piersią, i otworzył usta
> Ku nim; bo samobójstwo jak każda rozpusta
> Jest wymyślną; on w głowy szalonym zawrocie
> Czuł niewymowny pociąg utopić się w błocie.”
>
> Dedykuję i żegnam.
> Klaryska.
>

Oj! zmanipulowałaś tekst srodze, Telimeno droga
Jak Jakubowska ustawę co miała być dla wrogą
bronią straszną, lecz Rokita Maria też z Krakowa rodem
..................................................

A ciąg dalszy, przytoczonego przez Ciebie fragmentu przebiegła Telimeno to
gdzie?

Oto on:

" Lecz Telimena z dzikiej młodzieńca postawy
Zgadujać rozpacz, widzac, że pobiegł nad stawy,
Chociaż ku niemu takim słusznym gniewam pała,
Przelekla się; w istocie dobre serce miała
Żal jej było, że INNĄ śmiał Tadeusz lubić,
Chciała go skarac, ale nie mysliła zgubić.
Wiec pusciła sie za nim, wznoszą rece obie. "
Wybacz mi homo wołała, przysięgam ja Tobie.
i homo wybacza :))
ps
Wybacz i mnie Adamie, wieszczu nasz.

Dla pewnego pana, który lubi mojego kota

[sainbois]

Nie godzę się, by grzebano bijące serca w ziemi,
Chociaż jest to los wspólny tych, którzy się rodzą.
W ciemność zstępują mądrzy i piękni. Ozdobieni
Kwiatem lilii i liściem lauru, lecz ja się nie godzę.

Kochankowie i mędrcy, każdy z was przeminie,
Jednym będziecie z głuchym, obojętnym prochem.
Kto jeszcze was zrozumie, kto jeszcze pokocha,
Gdy zostaną formuły, lecz najlepsze zginie.

Miłość, uśmiech, odpowiedź, co umysł zapala,
W ziemi są, korzeń róży ściśle je oplata.
Kwitnie pąk. Pąk pachnący. Wiem, lecz nie pochwalam.
Droższe mi twoje oczy niż wszystkie róże świata.

W dół, w dół idą, otwarty przed nimi się czerni,
Uprzejmi, dobrzy, piękni schodzą po stromej drodze.
Spokojnie idą mądrzy, dowcipni i dzielni.
Wiem. Lecz nie pochwalam. I z tym się nie godzę.

To jest Tren bez akompaniamentu

napisała go Edna St. Vincent Millay, przetłumaczyła H. Poświatowska

[rolotomasi]

"Większość z nas ,mężczyzn " << napisał o.Marian vel HomoCośTam - zakonnik
^^Odpowiadam, ani większość ani też mężczyzn nie widzi wśród siebie księży.
Ksiądż czy zakonnik z natury jest pomiędzy pciami - na pewno nie jest objęty
'Kodeksem Honoru' Bohdziewicza << munduru nie nosi i na wojny nie chadza, więc
i te tutaj Westchnień Zebrane są spaczone. Wolno - bo jest demokracja - pisać
co się chce i gdzie się chce; dopuszczam nawet samo-ośmieszanie sutanny i
habitu<< jak tutaj, ale po co.

[Gość: Abi]

No i co homusie? Minął ci zapał do poezji? Polityka ważniejsza? Lepiej płacą?

"Chloe, trzepnij biczem" Horacy

[homosovieticus]

Gość portalu: Abi napisał(a):

> No i co homusie? Minął ci zapał do poezji? Polityka ważniejsza? Lepiej płacą?

Nie , nie minął, tylko wcześnie jeszcze i dużo głupiutkich dzieciaków po forum
łazi.
Nie myslę żeś dzieciak.
:))

wartburgowi od Pana Jana Sz.

[homosovieticus]

Najbardziej zawsze

"Najbardziej zawsze nadęci
Kastraci i impotenci"

Kochałem Ciebie kiedyś, lecz kochał nie będę

[homosovieticus]

Sir Robert Ayton
Nie będę kochał
Kochałem ciebie niegdyś, lecz kochał nie będę.
Żal niechaj będzie twoim, jak jest wina.
Tyś nie ta sama, jaka byłaś przedtem.
Mam być tym samym

Wszystkim "barbarzyńcom"

[homosovieticus]

Friedrich Hölderlin
Miłość
Gdy zapomnicie swych przyjaciół i wszystkich bliskich zapomnicie,
O wdzięczni, wy, co gardzicie swymi poetami,
Niechaj Bóg wam odpuści, tylko we czci miejcie serdecznej
Dusze tych, co kochają.

Powiedzcież, kto prócz nich jeszcze ludzkim żyje życiem,
Dziś, kiedy wszystko służalcza gniecie troska?
Dlatego także Bóg od dawna już
Obojętnie wędruje ponad naszą głową.

Jednak chociaż jak zawsze rok zimny jest i bezśpiewny
W przeznaczonym mu czasie, to przecież z białych pól
Tryskają źdźbła zielone
I nieraz śpiewa ptak samotny,

Gdy las się z wolna przeciąga, a potok się burzy
I już łagodny wiew z południa lekko dmie
O wybranej godzinie

walt otworzył usta swoje i powiedział:

[homosovieticus]

Czasem, gdy kogoś kocham


Czasem, gdy kogoś kocham, ogornia mnie gniew na myśl,
że moja miłość może być nie odwzajemniona,
Lecz teraz myślę, że nie ma miłości nie odwzajemnionej,
zapłata jestpewna, tak czy inaczej,
(Kochałem kiedyś kogoś żarliwie, a bez wzajemności,
Lecz dzięki temu powstały te pieśni).

whitman

Dla pewnego pana, który kocha mojego kota

[sainbois]

Panie miłości, dla którego cnoty
Powinność moja jak lennem związana –
Piszę do ciebie ten wiersz nie z pustoty,
Lecz z obowiązku wobec mego pana.
A jest tak wielki, iż dowcip niemrawy
Wyda go nagim, nie znajdując słowa;
Ufam jedynie, iż w myśli łaskawy,
Raczysz go przyjąć nagim i zachować.
Aż któraś gwiazda, co kroków mych strzeże,
Zechce mi rzucić jaśniejsze wejrzenie
I miłość moją, obdartą, ubierze,
By twoim względom dorównała w cenie:
Wtedy objawię moją miłość w słowach,
Do tego czasu nie racz jej próbować.

Szekspir, Sonet 26, przetłumaczył J. S. Sito

wiersz , czyż nie o nas ?

[homosovieticus]

I

My próżni ludzie
My wypchani ludzie
Podpieramy się wzajem
Niestety w głowach słoma
Kiedy do siebie szepczemy
Ciche i bez znaczenia
Są nasze wyschłe głosy
Jak wiatr dmący przez osty
Jak szczurze łapki na rozbitym szkle
W naszej suchej piwnicy

Kształty bez formy, cienie bez koloru
Zastygła siła i gesty bez ruchu.

Ci, którzy weszli nie spuszczając oczu
W inne królestwo śmierci
Wspomną jeżeli wspomną
Nie dusze gwałtowne
Lecz ludzi wydrążonych
Lecz wypchanych ludzi.

II

Oczu napotkać w snach się nie odważę
W sennym królestwie śmierci
Nigdy się nie ukażą:
Tam oczyma będzie
Blask słońca w kalekiej kolumnie
Tam drzewo w kołysaniu
I głosy tam będą,
Jak wiatr w liści szumie
Bardziej odległe bardziej uroczyste
Niż gwiazda co traci blask.

Obym nie stał bliżej
Sennego śmierci królestwa
Niech wdzieję jak wszyscy
Takie wymyślne przebranie
Sierść szczurzą, krucze pióra
Patyki jak w polu strach
Niech chylę się jak wieje wiatr
Nie bliżej -

Niech się oddali ostatnie spotkanie
W mrocznym królestwie.

III

Oto kraina martwa
Kraina kaktusów
Gdzie przed wzniesionymi
Posągami z kamienia
Dłoń umarłego wzywa łaski głazu
Pod migotaniem spadającej gwiazdy.

I czy jest tak właśnie
W innym królestwie śmierci?
Budzimy się samotni
W chwili kiedy ciało
Przenika czułość
I wargi co chcą pocałunków
Do strzaskanego modlą się kamienia.

IV

Tu nie są oczy
Oczu tutaj nie ma
W mrocznej dolinie gwiazd umierających
W tej dolinie próżnej
Złamanej szczęce naszych dawnych królestw
W tym ostatnim miejscu spotkania
Szukamy się po omacku
I słów unikając
Stajemy w piasku nad rzeką obrzmiałą

Niewidomi zanim
Oczy nie zjawią się znowu
Jak gwiazda nieustająca
Stulistna róża
Mrocznego królestwa śmierci
Nadzieja tylko
Pustych ludzi

I okrążamy kolczasty kłąb
kolczasty kłąb kolczasty kłąb
I okrążamy kolczasty kłąb
O piątej godzinie rano

Pomiędzy myślą
A rzeczywistością
Pomiędzy zamiarem
A czynem
Kładzie się cień

Albowiem Twoje jest Królestwo

Pomiędzy pomysłem
A dziełem
Pomiędzy wzruszeniem
A odczuciem
Kładzie się cień

Życie jest bardzo długie

Pomiędzy żądzą
A spazmem rozkoszy
Pomiędzy możnością
A istnieniem
Pomiędzy istotą
A jej zstąpieniem
Kładzie się cień

Albowiem Twoje jest Królestwo

Albowiem Twoje jest
Życie jest
Albowiem Twoje jest

Oto jak kończy się świat
Oto jak kończy się świat
Oto jak kończy się świat
Nie z trzaskiem lecz ze skomleniem

T.S.Eliot

Następny etap przemiany: Marina

[sainbois]

Jakie to morza i brzegi jakie szare skały i wyspy
Jaka woda obmywa dziób statku
I zapach sosen, drozda śpiew we mgle
Jakie obrazy wracają
O moja córko.

Ci, którzy ostrzą ząb psa, oznacza to
Śmierć
Ci, którzy błyszczą chwałą kolibra, oznacza to
Śmierć
Ci, którzy siedzą w chlewach zadowoleń, oznacza to
Śmierć
Ci, którzy cierpią zwierzęce ekstazy, oznacza to
Śmierć

Stają się zwiewnym, rozwianym przez wiatr,
Oddechem sosny, śpiewem mgły wśród drzew
Dzięki świetlistej łasce tych okolic

Czyja to twarz – tak mglista a jasna
Tętno w przegubie dłoni – tak wiotkie a mocne –
Dane czy użyczone? Bardziej odległe niż gwiazdy
A bliższe od źrenic

Szepty i śmiech stłumiony między stopą biegnącą a liśćmi
Pod snem, gdzie wszystkie wody łączą się koliście.

Bukszpryt pękał wśród lodów, farba pękała w upale.
Uczyniłem to, zapomniałem
I pamiętam.
Osprzęt lichy i żagle zbutwiałe
W porze pomiędzy czerwcem i wrześniem.
Uczyniłem to nie wiedząc, półświadomie, nieznane, me własne.
Dno przecieka i szpary trzeba uszczelnić w pokładzie.
Ten kształt, ta twarz, to życie
Żyjące by żyć w świecie czasu poza mną; obym
Życie mógł oddać za to życie, mowę swoją za tę niewymówioną,
Obudzoną, rozchylone wargi, nadzieję, nowe okręty.

Jakie to morza i brzegi i wyspy granitowe naprzeciw mych żeber
I drozda wołanie przez mgłę
Moja córko.

T. S. Eliot, przetłumaczył K. Boczkowski
Nie podałeś tłumacza Wydrążonych ludzi

[homosovieticus]

Andrzej Piotrowski
"Poezje Wybrane"
IW PAX
1988

[homosovieticus]

Chcecie bajki? Oto bajka:Była sobie Pchła Szachrajka.Niesłychana rzecz po
prostu,By ktoś tak marnego wzrostu I nędznego pchlego rodu Mógł wyczyniać bez
powodu Takie psoty i gałgaństwa,Jak pchła owa, proszę państwa.Miała domek na
przedmieściu Po ojczymie czy po teściu,Dom złożony z trzech pięterek I pokojów
cały szereg.Więc salonik i sypialnię,I jadalnię, naturalnie,Gabinecik i
korytarz,O cokolwiek się zapytasz,Wszystko miała, aż jej gości Zalewała żółć z
zazdrości.Miała bryczkę, dwa kucyki,Dojną krowę z Ameryki,Psa kudłacza, owcę,
kuręOraz koty szarobure,Dwa uczone karaluchy W kuchni pasły sobie brzuchy,Konik
polny Pchle Szachrajce Co dzień grał na bałałajce,Jednym słowem miała życie
Ułożone znakomicie.Pchła Szachrajka rzekła: "Lubię Czasen w pchełki zagrać w
klubie!"Więc ubrana jak z igiełkiPojechała zagrać w pchełki.Jedzie sobie Pchła
Szachrajka Kolorowa jak mozaika,Jedzie pełna animuszu,W żakieciku z lila
pluszu,Z żółtym piórkiem w kapeluszu,W modrych butach atłasowych,W rękawiczkach
purpurowych.W klubie bywa tyle osób,Że przecisnąć się nie sposób.Pchła
krzyknęła: "Dajcie drogę!Jestem mała, przejść nie mogę!"Tłum rozstąpił się, a
onaPrzeszła środkiem niewzruszona.Już do stołu mknie czym prędzejI wyjmuje stos
pieniędzy."Postawiłabym trzy groszeNa zielone...""Bardzo proszę."Pchełki skaczą
jak szalone,Tu niebieskie, tam czerwone,Tu wygrana, tam przegrana..."Na
zielone, proszę pana!"Pchła Szachrajka była mała,Między pchełki się wmieszałaI
po stole sama skacze."Co to znaczy? - myślą gracze -W którąkolwiek spojrzeć
stronę Wygrywają wciąż zielone."Nim się gracze połapali,Pchła Szachrajka wyszła
z saliI z wygraną swą do domuPojechała po kryjomu.Pomyślała: "Po tej próbie Nie
pokażę się już w klubie."Taki dała więc telegram:W PCHEŁKI Z WAMIWIĘCEJ NIE
GRAM Pchle zachciało się brewerii,Poszła więc do menażerii.Właśnie słoń po
drodze dreptał,Pchły o mało nie rozdeptał.Patrzy: Cóż to za ˇdziebełko?"Co tu
robisz, pani Pchełko?"Pchła stuknęła parasolką:"Jestem pchłą, lecz przy tym
Polką!Żądam większej galanterii,Panie słoniu z menażerii!"Słoń pokręcił
grzecznie trąbąI powiada: "Jestem Jombo,Przyjechałem tu z Colombo."Rzecze na to
Pchła do słonia:"A ja jestem rodem z Błonia,Tam plantację mam wzorową,Sadzę na
niej kość słoniową.Obok domu dla kaprysu Trzymam stale sto tygrysów,Sto
kangurów, sto lampartów,Ze mną, panie, nie ma żartów!" Słoń pokręcił trąbą
grzecznie:"Rzeczywiście niebezpiecznie."Potem upadł na kolanaI
powiedział: "Ukochana,Takiej właśnie pragnie żony Jombo, sługa uniżony." Pchła
usiadła mu na karku,Przejechała się po parku,Wreszcie rzekła: "Drogi
Jombo,Imponujesz mi swą trąbą,Ale tylko trąbą. Zaczem Możesz zostać mym
trębaczem."Pchła Szachrajka po obiedzieDo cukierni bryczką jedzie.Już z daleka
widać z bryczki Purpurowe rękawiczki.Pchły ciastkami zwykle gardzą,Nasza zaś
lubiła bardzo Tartoletki, papatacze,Ptysie, bezy i sękacze,Rurki z kremem, tort
z wiśniamiI babeczki z malinami.Wchodzi śmiało do cukierni,W pas kłaniają się
odˇwierni,Już kelnerzy przyskakują,Grzecznie w rączkę ją całują."Dzisiaj rurki
z kremem zjem,Bo ogromnie lubię krem.Proszę podać ze trzydzieści,Stolik więcej
nie pomieści."Przy stoliku pchła zasiadła,Jedną rurkę z kremem zjadła,Zostawiła
pełną tacę."Za tę jedną rurkę płacę!"Wstała, wyszła, od niechcenia
Powiedziła "do widzenia"I mignęły tylko z bryczki Purpurowe rękawiczki.Bardzo
dziwią się kelnerzy:"Jak rozumieć to należy!O trzydzieści rurek prosić,A po
jednej mieć już dosyć?"Nagle patrzą: Co to? Czemu W rurkach wcale nie ma kremu?
Wszystkie puste? Co za kwestia? Zjadła cały krem ta bestia!Tak się przejął tym
cukiernik,Że przypalił cały piernikI zawołał: "Proszę mi tu Kupić jutro flaszkę
flitu.Gdy znów przyjdzie Pchła przeklęta,Rurki z kremem popamięta!"Raz,
któregoś dnia, przy święcie Urządziła Pchła przyjęcie.Gości przyszło co
niemiara:Chrabąszcz, komar, mucha stara,Przydreptały dwa pająki,Ćmy, szerszenie
i biedronki,Jedna osa, cztery pszczoły,Motyl, trzmiel i bąk wesoły,Mole, mrówki
oraz ważki,I zaczęły się igraszki.Dwa uczone karaluchy Roznosiły placek
kruchy,Pestek, maku, cukru garstki,A w szklaneczkach jak naparstki Sok z
czereśni, oranżadęI mrożoną czekoladę.W pewnej chwili Pchła powiada:"Jestem
gościom bardzo radaI z największą przyjemnością Coś zaśpiewam miłym
gościom.Dajmy na to... arię z "Toski",Lecz po włosku, bo znam włoski."Zawołali
goście: "Brawo!Niech zaśpiewa, bo ma prawo!"Wszyscy zatem jeść przestali,Pchła
stanęła w końcu saliI z usteczek jej maleńkich Popłynęły cudne dˇwięki.Pchła
śpiewała niemal bosko,Komar bzyknął czule: "Tosko!""Toska" drobne swoje rączki
Zacisnęła jak dwa pączki,W rączki smutnie twarz wtuliłaI tak śpiew swój
zakończyła."Co za głos! - krzyknęli goście -Niech zaśpiewa jeszcze,
proście!"Pchła zgodziła się z łatwością Z zaśpiewać miała gościomArię "Halki",
a tymczasem Zaśpiewała takim basem,Że aż goście, co siedzieli Spadli z krzeseł
i z foteli.Żuk podskoczył, zatkał uszy..."Przecież ona nas ogłuszy!Bujda!" -
krzyknął prosto z mostu.Rzecz wydała się. Po prostuNie śpiewała Pchła
Szachrajka,Tylko skrzynka-samograjka,A karaluch w niej ukrytyJak na złość
pomylił płyty.Żuk powiedział tylko: "Żuka Pchła Szachrajka nie oszuka."I
zapalił dumnie fajkę Opuszczając Pchłę Szachrajkę.Pchle samotność nie
służyła,Lecz że była bardzo miła,Miała siedem koleżanek,Czarujących
warszawianek,Młodych, ślicznych jak poranek.Wszystkie pełne elegancji,W
sukieneczkach prosto z Francji,Uczesane w modne loczkiI w pończoszkach jak
obłoczki.Pchła wraz z nimi w karnawale Objeżdżała wszystkie bale,Plotkowała z
nimi stale,Co dzień każdą koleżankęOdwiedzała, filiżankęCzarnej kawy wypijałaI
na inne plotkowała.A że miała powodzenie,Powodzenia jej szalenie Zazdrościły
koleżanki,Więc się wciąż słyszało wzmianki:"Pchła to dziwna jest osoba!Cóż się
w takiej Pchle podoba?Czy ta wiecznie skromna minka,Czy błękitna
pelerynka,Purpurowe rękawiczki,Czy te nóżki jak patyczki?Albo może uśmiech
słodki,Albo psoty, albo plotki?..."Tak mówiły koleżanki,Eleganckie
warszawianki.Pchła w okropną wściekłość wpadła,Czerwieniła się i bladła,I
tupała nóżką małą,Że aż w domu wszystko drżało."Niegodziwe zazdrośnice!Niech no
tylko je przychwycę,A już będą trzy kwartałyPchłę Szachrajkę
pamiętały!"Rozmyślała cały ranekI do siedmiu koleżanek Rozesłała siedem
kartekPisząc krótko: "Proszę w czwartekDo mnie, droga koleżanko,Przyjść na kawę
ze śmietanką."Rozesłała siedem kartekI na gości czeka w czwartek.Patrzy, jadą
przez uliceKoleżanki - zazdrośnice.Jadą, jadą koleżanki,Elegantki z morskiej
pianki.Pchła wybiegła aż na ganekNa spotkanie koleżanek."Witam, cieszę się
ogromnie,Żeście dzisiaj przyszły do mnie!"I wprowadza je po schodkach,I
zaprasza je do środka.Elegantki wchodzą godnie,Każda jest ubrana modnie,Każda w
nowym, pięknym strojuNajlepszego w mieście kroju."Gdzie jest lustro?""W
przedpokoju."Biegnie pierwsza do zwierciadła,Popatrzyła i pobladła."Co to
znaczy? Oczy krowie,Krowie rogi mam na głowie,I w dodatku krowią postać!
Apopleksji można dostać!"Biegnie druga do zwierciadłaI jak stała, tak
usiadła."Ja tak samo, daję słowo,Jestem krową, zwykłą krową!"Inne, widząc swe
odbicie,Wpadły w rozpacz: "Czy widzicie?"I wołały zapłakane:"To są rzeczy
niesłychane!Elegantkę zmienić w krowę!To jest Pchły gałgaństwo nowe!Niech się
na nas nie porywaPchła Szachrajka niegodziwa,Znać nie chcemy koleżanki,Co
obraża warszawianki!"I bez słowa pożegnaniaWyszły wszystkie z jej
mieszkania.Żadna dobrze nie wiedziałaJak przemiana ta powstała.Ale my te
sprawki znamy:Pchła wyjęła lustro z ramy,A wstawiła arkusz miki,Dojną krowę z
AmerykiPostawiła z drugiej strony.Każdy był więc przeświaczonyPatrząc w mikę
należycie,Że to jego jest odbicie.Przez ulicę jedzie bryczka,Pchła w niej
siedzi jak księżniczka.Na ramionach pelerynka,Spod kapturka słodka
minka,Parasolka mała w dłoniPrzed sło

Przygody rycerza Szaławiły

[sainbois]

Gdy wojna się skończyła,Wsiadł rycerz Szaławiła Na bułanego konia.Za giermka
wziął gamonia,Co po wsiach kury kradł,I milcząc ruszył w świat.Miał giermek
Roch na imię.Nos odmrożony w zimie Na gębie mu wykwitałJak rzepa pospolita.A
nade wszystko Roch Spać lubił, bo był śpioch.Miał rycerz zbroję podłą I
niewygodne siodło,Do tego uprząż biedną I strzemię tylko jedno,Lecz za to żył w
nim duch,Co starczyłby za dwóch.Tylko na jedną nogę Przy bucie miał
ostrogę,Gorący w walkach udział Sprawił, że włos mu zrudział.Nietęgą postać
miał,Lecz rycerz był na schwał.Mawiali o nim Szwedzi,Że w nim stu diabłów
siedzi,Tatarzy z trwogi słabli Na widok jego szabli,A Turcy - zwykła rzecz -
Zmykali przed nim precz.Gdy wojna się skończyła,W świat ruszył Szaławiła,Roch
za nim zwolna człapał,Bo miał niewielki zapał Do przygód. Nadto Roch Niechętnie
wąchał proch.Rzekł rycerz: Jestem głodny To objaw niezawodny,Że gdzieś tu jest
zamczysko Albo oberża blisko.Na pieczeń mam dziś chęć Mój giermku! Za mną pędź!
Z pół mili ujechali,A już gospoda w dali Gospoda Pod Fijołkiem,Więc rycerz z
swym pachołkiem Przed bramą z konia zsiadł:Tu - rzecze - będę jadł!Koń dawniej
rżał - dziś nie rży,Gdy staje przy oberży,Wiadomo - rycerz w nędzy,A owsa bez
pieniędzy Nie daje przecież nikt:Pan chudy - chudy wikt.Toteż niepewnie trochę
Wszedł Szaławiła z RochemDo izby dość przestronnej,Gdzie przy pieczeni
wonnej,Która zapiera dech,Siedziało zuchów trzech.Rzekł tedy Szaławiła:Hej,
gospodyni miła,Nam też tu podaj pieczeń,A proszę - bez złorzeczeń.Bo płacę,
kiedy mam,Dziś nie mam, stwierdzam sam.Zaśmiała się szynkarka:A to z was niezła
parka,Wynoście się czym prędzej,Nic nie dam bez pieniędzy,Włóczęgów mamy dość,A
taki gość - nie gość!W rycerzu moc ożyła:Jam - rycerz Szaławiła,Do króla
jegomości Chodziłem nieraz w gości,Król brał mnie grzecznie wpół I sadzał za
swój stół.Ugaszczał mnie szach perskiI regent holenderski,Królowa Izabela,I
król węgierski Bela,I nawet Wielki Fryc -Lecz nie płaciłem nic!To rzekłszy
rycerz godnie Podciągnął sobie spodnie.Niech miła gospodyniTrudności mi nie
czyni,Nie jadłem od dwóch dni,Aż w brzuchu mi się ckni.Tu głos zabrały
zuchy:Brzuch pusty, język suchy,Któż ścierpi taką dolę?Siadajcie tu przy
stole,Pieczeni jest w sam razBy nią ugościć was.I piwa do wieczerzy Nie
zbraknie dla rycerzy.Hej, gospodyni, żywoNieś chleb, mięsiwo, piwo,Talerze,
szklanki, nóż,Prosimy siadać już!Rzekł rycerz Szaławiła:Przemowa nader
miła,Ogromnie sobie cenię Szlachetne zgromadzenie,Chodź, Rochu! Oto Roch:Mój
giermek - leń i śpioch.A my jesteśmy zuchy,Wesołe pasibrzuchy.Kochamy
opowieściO bohaterskiej treści.Mów, Szaławiło, mów,Słuchamy twoich słów!Za stół
przybysze siedli,Porządnie się najedli,Roch aż językiem mlasnął,Ze stołka spadł
i zasnął,A rycerz wziął się wpółI swą opowieść snuł:Mam dwieście lat z
kawałkiem,Lecz jestem młody całkiem,Mój ojciec miał trzy wieki,Gdy zamknął swe
powieki,A mój stryjeczny dziadŻył ponad pięćset lat.Walczyłem ja w Wenecji,W
Hiszpanii, Grecji, Szwecji,Pod Warną i nad Marną,Choć miałem zbroję marną,Mnie
w Moskwie Batu-ChanCzterdzieści zadał ran.Gdy mi odrąbał głowę,Myślałem: Już
gotowe!Lecz zbiegli się lekarze,Puszkarze, rusznikarze,Przyszyli głowę znówI -
proszę - jestem zdrów!W Warszawie BonapartePowiedział do mnie żartem:Do Pyr
jedź, Szaławiło,Tam jeszcze cię nie było!Odrzekłem: Rozkaz, Sire.Wyjeżdżam dziś
do Pyr.Przyjeżdżam tam koleją,A w Pyrach już się lejąKozacy i Prusacy,I nasi
beliniacy.Pif-paf! Pif-paf! Pif-paf!Ruszyłem do nich wpław.Złapałem wnet
dowódcęI mówię mu pokrótce,Że rozkaz mam i władzę,Że ja dziś pułk
prowadzę.Dowódca z gniewu zżółkł,A ja prowadzę pułk.Kozacy tył podali,Prusacy
się poddaliWraz z całą artylerią(Mówię to całkiem serio),A cesarz do mnie
rzekł:Wspaniały jesteś człek!Mianuję cię marszałkiem,(Mówię to serio całkiem)
Masz legię honorową,(Daję wam na to słowo)I będziesz księciem Pyr.Odrzekłem:
Rozkaz, Sire! (...)A ja ruszyłem w drogę,Bo szczerze wyznać mogę,Że inne miałem
plany:Ja byłem zakochany!Joanna - mówię wam,Najmilszą była z dam.Pamiętam:
jestem w Rydze,Wtem w oknie wieży widzę -Prześliczna siedzi panna(A była to
Joanna),Więc daję ręką znak,Że niby tak a tak.Że jestem nią olśniony,Że takiej
pragnę żony,Że jestem Szaławiła,Że gdyby się zgodziła,Niech skreśli kilka
słów,Lub powie: Bywaj zdrów.Zrzuciła tedy liścik,Że na nic cały wyścigMłodzieży
i rycerzy,Gdyż ją uwięził w wieżyJej ojczym bardzo zły,Więc tylko roni
łzy.Mnie, wiecie, nic nie wstrzyma,Przychodzę do ojczyma,Powiadam: Mości
książę,Z daleka tutaj dążę,By pasierbicy twejNieść ulgę w doli złej!A książę
jak nie wrzaśnie:Stu takich było właśnie,Znam was, obieżyświatów,Uciekaj, do
stu katów,A panna - wierzyć chciej,Zostanie w wieży tej!Złość mnie okrutna
bierzeWkoło obchodzę wieżę:Ma łokci z pięć tysięcyLub może jeszcze więcej,A jaj
sklepiony dachPo prostu ginie w mgłach.Na pomysł wpadam wreszcie:Skupuję sznury
w mieścieI łączę je w godzinęW niezwykle długą linę,Najdłuższą, jaką znam,To
mogę przysiąc wam.Jej koniec pochwyciłem,Przez wieżę przerzuciłem,By po dwóch
stronach wieżyZwisała jak należy,Więc oba końce jużZ dwóch stron zwisają
wzdłuż.Dwie pętle na nich robię,Z nich jedną mam na sobie,A druga pętla
takaOplata grzbiet rumaka.Wyprężył rumak grzbietI pocwałował wnet.Sznur górą
przerzucony,Koń ciągnie z jednej strony,A z drugiej wraz ze sznuremJa się
unoszę w górę -Nim jeszcze błyśnie świtDostanę się na szczyt.Rwie naprzód rumak
chyży,Mnie wciąga coraz wyżej,Obijam się o muryI widzę, patrząc z góry,Że koń
mój poprzez mgłyNie większy jest od pchły.Migają piętra wieży,Czupryna mi się
jeży,Bo lęk mam nieustanny,Czy dotrę do Joanny?Lecz oto już jej twarz.Stój
koniu! Dokąd gnasz?Na wprost jej okna wiszę,Na linie się kołyszę,Spoglądam, a
JoannaTo całkiem stara panna,Co ma z sześćdziesiąt lat.No - myślę - ładny kwiat!
Zgarbiona, siwiuteńka,Maleńka babuleńka!Snadź podróż moja trwałaCzterdzieści
lat bez mała.I ja - w odbiciu szyb -Już jestem stary grzyb.Widokiem tym
złamanyChwyciłem nóż składany,Przeciąłem sznur - i jazda!Jak spadająca
gwiazda,Na łeb - na szyję - w dół,I jużem śmierć swą czuł.Lecz tak mi się
powiodło,Żem trafił prosto w siodło.Spoglądam - nie do wiary!Nie jestem wcale
stary.Siwizny zniknął ślad,Mam znów trzydzieści lat.Mój koń jest też bez
zmianyI rączy, i bułany.Ruszyłem tedy w drogę,A dziś już dojść nie mogę,Kto
wtenczas z wieży spadł:Ja, ojciec mój czy dziad?Tu drugi zuch zawoła:Historia
dziwna zgoła,Aż mnie przejmują dreszcze!Mów, Szaławiło, jeszcze,Mów, Szaławiło,
znów,Słuchamy twoich słów!Znów rycerz łyknął piwaI rzekł: Przeróżnie
bywa.Słuchajcie, zuchy, bowiemHistorię wam opowiem,Którą przez kilka
latRozbrzmiewał cały świat.Gdy z wojskiem stałem w polu,Królowa Neapolu,Co ceni
mnie ogromnie,Przesłała liścik do mnie:Monsieur de Chalavil(Francuski niby
styl) -Śmierć sroga mi zabrałaMojego admirała.Mam wielką więc ochotę,Ażebyś pan
mą flotęNa zachód i na wschódDo nowych zwycięstw wiódł!Gdy dama wzywa - jadę.Bo
taką mam zasadę,Nazajutrz, daję słowo,Stanąłem przed królową:Gdym tylko do niej
wszedł,Dostałem od niej wnetKapelusz admiralskiI order portugalski,Ponadto
szpadę złotąI władzę nad jej flotą!Ukląkłem u jej stóp:Zwycięstwo albo grób!
Gdym złożył tę przysięgę,Dostałem wielką wstęgęI order MargrabiniSardynki czy
Sardynii -Już nie pamiętam sam.Ten order dotąd mam.Ach! Mam orderów kopyOd
władców Europy.Gdy nosić je należy,Dobieram dwóch rycerzyI w trzech dźwigamy
tak,Aż nieraz sił nam brak.Gdy wróg posłyszał o tem,Że ja objąłem flotę,Chciał
się ulotnić nagle,Więc rozwinąłem żagle,Ruszyła flota w bój,A pierwszy - okręt
mój!Holendrzy i AnglicyMiotali się jak dzicy,Duńczycy potonęli,Hiszpanów diabli
wzięliI tylko szwedzki królUniknął naszych kul.Wtem wiatr na morzu
ustał,Rozwarłem tedy ustaI oddech po oddechuJak z potężnego miechu,Wypuszczać
jąłem z płuc,Bo przecież ch

Bo przecież chcieć to móc

[sainbois]

Wtem wiatr na morzu ustał,Rozwarłem tedy ustaI oddech po oddechuJak z potężnego
miechu,Wypuszczać jąłem z płuc,Bo przecież chcieć to móc.Dmuchałem tak
zawzięcie,Że okręt po okręcieWypływał, Szwedów tropiłI niedobitków topił,Bo
wierzcie - takich płucNie miewał żaden wódz.Walczyłem tak dwa lataNa różnych
morzach świata,Chińczyków zwyciężyłem,Amerykę odkryłemI jeszcze jeden ląd,Lecz
go nie widać stąd.Raz siedzę na pokładzie,A okręt mój się kładzie.Zlatuję w
nurty słone,No - myślę - już skończone.Bo okręt z szumem falPopłynął sobie w
dal.Historia niewesoła -Rozglądam się dokoła,A tu rekinów stadoJuż grozi mi
zagładąI pruje siną głąb,I chce mnie wziąć na ząb.A jeden z nich, złowrogi,Już
chwyta mnie za nogiI paszczą na dwa łokcieObgryza mi paznokcie.To straszne!
Taki zbójChce przeciąć żywot mój!Więc krzyczę z całej siły:Nie ruszaj
Szaławiły,Nie zjadaj admirała,Królowa zakazała,Byś admirała jadł!I rekin nagle
zbladł.Schwyciłem go za ogonI rzekłem z miną srogą:A teraz - jazda! HolujMnie
wprost do Neapolu!I cóż? Po paru dniachWyrzucił mnie na piach.Królowa przyszła
do mnie,Cieszyła się ogromnie,Hrabiny, margrabinySzły do mnie w odwiedziny,Za
nimi cały dwórI książąt długi sznur!Tu trzeci zuch zawoła:Przygoda dziwna zgoła!
Lecz mów, rycerzu, dalej,Do kufla piwa nalejI opowiadaj znów,Słuchamy twoich
słów!Chciał mówić Szaławiła,Lecz nagle się zdarzyłaRzecz wprost
niewiarygodna.Bo Rocha twarz dorodnaWyjrzała z dołu wzwyżZłowieszczo szepcząc:
Mysz.Na stół nasz rycerz wskoczył,Jak gdyby Turków zoczył,I przerażony
diabloJął wymachiwać szablą,I pocił się, i trząsł,I skubał rudy wąs.Hej, zuchy,
oręż bierzcie!A ruszcie się nareszcie,Ta bestia na mnie czyha,Więc brońcie
mnie, do licha!Mógłbym ją zabić sam,Lecz tępą szablę mam!Mysz do drzwi się
rzuciła,A wtedy SzaławiłaZawołał: Siodłać konie,Ja w polu ją dogonię!I dał ze
stołu skokKu drzwiom kierując krok.Niebawem był z powrotemRzęsistym zlany
potem,Za sobą wlókł dziewczynęI groźną robiąc minęRzekł: Prędzej tu się zbliż!
Panowie! Oto - mysz!Dziewczyny wzięła postać,By łatwiej tu się dostać.Jak ci na
imię? Krysia...Toś ty księżniczka mysia,Ja sztuczki takie znam,Umiem je robić
sam.Ty może nie wiesz o tem,Że jestem właśnie kotemI ciebie zjem panienko?!Tu
zaczął miauczeć cienkoI na czworakach szedłPociesznie prężąc grzbiet.Od stołu
wstały zuchy:Popatrzcie na te ruchy!Dalibóg, istne dziwy,To przecież kot
prawdziwy!A może obraz tenTo jest po prostu sen?A może nam się śniłyPrzygody
Szaławiły?Przy piwie różnie bywa,Od piwa łeb się kiwa.Hej, gospodyni, radź.Czy
mamy pić, czy spać?Spać, skoro jest ochota,I już nie męczcie kota,A Krysia -
marsz do kuchniI zaraz świecę zdmuchnij!Dobranoc! Na mnie czas!Panowie - żegnam
was.

[homosovieticus]

czyja ta baśń?
spotkałem sie z wyrażeniem Szaławiła.nie wiedziałem ,że nawet rycerz nosił
takie imie. ciekawe!

[sainbois]

Szaławiłę stworzył sam Jan Brzechwa
opowieść o przygodach rycerza jest długa, musiałam ją skrócić, a i tak forum ją
przycięło, jak kotu ogon w drzwiach:)

[homosovieticus]

sainbois napisała:

> Szaławiłę stworzył sam Jan Brzechwa
> opowieść o przygodach rycerza jest długa, musiałam ją skrócić, a i tak forum
ją
>
> przycięło, jak kotu ogon w drzwiach:)

Biedny kotek!

Oswojony Kot
"To kojące przebywać z pięknymi kobietami,
po co wciąż kłamać w takich sprawach.
Powtarzam:
To kojace rozmawiać z pieknymi kobietami,
Chociaż mówimy same głupstwa,

Ten pomruk niewidzialnych czułków
jest równie podniecajacy, jak rozkoszny"

[sainbois]

homosovieticus napisał:

> > przycięło, jak kotu ogon w drzwiach:)
>
> Biedny kotek!

O, nie bolej, wirtualny ogonek bajki o Szaławile łatwo dokleiłam.

Oswojony Kot
> "To kojące przebywać z pięknymi kobietami,
> po co wciąż kłamać w takich sprawach.
> Powtarzam:
> To kojace rozmawiać z pieknymi kobietami,
> Chociaż mówimy same głupstwa,
>
> Ten pomruk niewidzialnych czułków
> jest równie podniecajacy, jak rozkoszny"

Wejrzałam w siebie: rzeczywiście, rozmowa z pięknym mężczyzną jest bardzo
ekscytująca. Na szczęście w sieci nie muszę brać poprawek na niczyją urodę.
:)

[homosovieticus]

"Jak gondola zielonych pachnacych owoców
Płynąca mrocznymi kanałami Wenecji.
Ty, o znakomita,
weszłas do mego wyludnionego miasta."

Piękno mówiąc tworzymy.
Malując.Komponujac.Rzeźbiąc.Spiewając.Patrząc w oczy bliskie.
Czynić może piękno człowiek.
Każdy człowiek.
Mniej lub więcej.

[sainbois]

"Nie jestem z tych, którzy śpiewają na jedną nutę, jeśli chcę potrafię ją
zmienić"
poeta Krzysztof B. powiada, że tak kiedyś powiedział Nicolas Poussin;
podpowiadają mi, co mam Ci odpowiedzieć

[Gość: Marian]

:)
Inny poeta Kamil B. pisał;
"Moje mysli sa ciemniejsze od słów proroków.
Moich słów prawdziwych nie zna nikt"
ps
I ja sam czasami.

[sainbois]

poeta Krzysztof Boczkowski cytował Poussina; nie powinnam skracać jego
nazwiska. Za pokutę: "Twórca musi również tworzyć siebie", powiedział John
Keats, za nim powtórzył Krzysztof Boczkowski.
Marianie, czy Ty jesteś Autorem nicków Homosovieticus i Kolargol?
Powiadasz, że nie znasz swoich najprawdziwszych słów? jeśli jesteś swoim
własnym przyjacielem, to sytuacja inspirująca:)


Gość portalu: Marian napisał(a):

> :)
> Inny poeta Kamil B. pisał;
> "Moje mysli sa ciemniejsze od słów proroków.
> Moich słów prawdziwych nie zna nikt"
> ps
> I ja sam czasami.

[Gość: Marian]

marian jest homosovieticusem
homosovieticus nie jest misiem
nie potrafię być swiadomym nieprzyjacielem siebie samego
inspirujaca do czego?

[sainbois]

Pytam, bo bardzo dawno nie czytałam textów tego Forum. Chciałabym kiedyś
jeszcze spotkać kolargola.
Czy naprawdę jesteś mnichem?
Więc jesteś jeden w dwóch osobach?
Oczywiście chodziło mi o przyjazny głos drugi, cichy i pogodny, silny i
nieodparty, w stałym dialogu z nami... powiedzmy głos siostrzany czy braterski,
jak głosy starych przyjaciół na spacerze w parku, zasłyszane z daleka. Tak mi
się myślało wtedy, ale teraz, po przeczytaniu twego oznajmienia, ze nie umiesz
być świadomym nieprzyjacielem siebie samego, stanęła mi przed oczami,
przypomniała mi się scena oświecenia Buddy (dosłownie, bo jako scena z filmu
Bertolucciego "Mały Budda"). Tuż przed swoim ostatecznym oświeceniem Budda
musiał się skonfrontować z Marą, królem demonów, to był warunek sine qua non
oświecenia; Budda Marę pokonał; pokonawszy nazwał go Architektem, tym co
zbudował i budował przez niezliczone eony - jak więc silną! - konstrukcję ego.
Zwalić tę budowlę własnego ego to wygrać ze świadomym nieprzyjacielem, no ale
wcale nie jest łatwo go spotkać.

inspirująca... inspiracja z góry.. do twórczości, oczywiście, radości, miłości,
piękna
czy może być inspiracją to, co nie przemawia cichym (może zresztą niekiedy
gromkim) ale na pewno muzycznym, harmonijnym głosem? (przecież wcale
niekoniecznie jak Czajkowski czy Wagner), ale jest szczękiem mieczy i
wrzaskiem wojowników?
czy wiesz, kto powiedział "i dzwoni cicha dusza muzyczna"?:)
Jestem trochę zdezorientowana, powiedz, skąd Wenecja i zielone owoce?
Z góry zapłata za odpowiedź, w naturze:

Nigdy nie przejrzy nawet kochający
Waszej, o byty bezkresne, zasłony,
Bo któż potrafi czytać w jaśniejącej
Twarzy, przed którą pierzcha wzrok olśniony.

Poeta ufa, że w jakiejś postaci
Sprawdzi was wreszcie drżącym porównaniem.
Z kręgu w krąg wznosi się za waszym trwaniem
I trwożnie trop wasz na niebiosach traci.

I w końcu jest wam najbliższy tęsknotą,
Gdy niespodzianie, jak w słodkiej żałobie,
Nie może rozstać się z aleją sadu:

Jaszczurka spełzła śpiesznie, gdy on oto
Kładzie na ciepłym murze winogradu
Prawie odświętnie puste ręce obie.

[Gość: Marian]

Nie jestem mnichem.Jestem chrzescijaninem.Nie cierpię na rozdwojenie jaźni.
Wyrzeć się siebie można tylko z wielkiej miłości.
Wenecja i zielone owoce ukradziono imagistom.
Z góry zapłata za odpowiedź w naturze ??? Jakieś wirtualne zbizenie? Ciekawe!

Anioł ognisty, mój anioł lewy...

Anioł ognisty, mój anioł lewy
Poruszył dawną miłości strunę.
Z tobą! o! z tobą, gdzie białe mewy,
Z tobą w podśnieżną sybirską trunę,
Gdzie wiatry wyją tak jak hyjeny,
Tam, gdzie ty pasasz na grobach reny.

Z grobowca mego rosną lilije,
Grób jako biała czara prześliczna -
Światło po nocy spod wieka bije
I dzwoni cicha dusza muzyczna.
Ty każesz światłom onym zagasnąć,
Muzykom ustać - duchowi zasnąć.

Ty sama jedna na szafir święty
Modlisz się głośno - a z twego włosa,
Jedna za drugą - jak dyjamenty,
Gwiazdy modlitwy lecą w niebiosa.

[1846]

[sainbois]

No tak:)

Proszę:
Otwórzcie mi, stróże anieli,
Błękitne podwoje dni!
O północy anioł w bieli
Z moim wiernym koniem znikł.

Koń mój Bogu niepotrzebny!
Koń mój - siła ma i moc!
Słyszę: gryzie łańcuch srebrny,
Rży żałośnie w głuchą noc.

Widzę: pędzi wśród zamieci,
Targa gniewnie gruby sznur.
Jak z miesiąca z niego leci
Sierść bułana w kłęby chmur.

Jesienin, przetłumaczył W. Broniewski

Jestem ciekawa tej Wenecji
Uprasza się o zamieszczenie w całości:)

[homosovieticus]

Любовь с тобой
Автор - sergei blest (apem)
19.03.04 22:10


Любовь с тобой -
Гарантия свиданию,
Чем дольше вместе мы,
Тем ближе к пониманию.

Когда невозмутима и полна
Твоя, любима мной, свобода!
Она дает нам счастье и печаль,
Не требуя развода.

Лишь только пропади,
В тебе, любима мной, свобода!
Сгорят все свечи счастья,
Потребуешь ухода...

[sainbois]

Eros
Masken! Masken! Dass man Eros blende,
Wer ertagt sein strahlendes Gesicht,
wenn er wie die Sommersonnenwende
fruhlingliches Vorspiel unterbricht.

Wie es unversehens im Geplauder
anders wird und ernsthaft... Etwas schrie...
Und er wirft den namenlosen Schauder
wie ein Tempelinnres uber sie.

Oh verloren, plotzlich, oh verloren!
Gottliche umarmen schnell.
Leben wand sich, Schicksal ward geboren.
Und im Innern weint ein Quell.

R. M. Rilke

[homosovieticus]

О, Если б знал, как правильно любить!
Автор - sergei blest (apem)
11.03.04 02:10


О, Если б знал,
Как правильно любить!
Не стал бы грусть свою поить
Чудным напитком
Из терпких грез
Несбыточной мечты!

Открыл бы сердце,
Тайн твоих узнал!
Тебе я подарил бы мир!
О, если б...
Если б правильно любил...

2004.

[homosovieticus]

Byłem nim zauroczony.Wyobraź sobie że Lou dożyła do 94 lat, jesli dobrze
pamiętam.Kochało się w niej kilka wybitnych postaci .
A ja nie.
:))

[sainbois]

Przetłumacz proszę te piękne rosyjskie wiersze, bo ja niezbyt dobrze znam
rosyjski
Zakochać się w Lou? No cóż, może lepiej w niej (jest już czystym duchem od
niejakiego czasu) niż w nikim:) Rozważ to: kochać jedyną ukochaną Nietzschego:)
to dość tworcze:)))

[homosovieticus]

sainbois napisała:

> Przetłumacz proszę te piękne rosyjskie wiersze, bo ja niezbyt dobrze znam
> rosyjski
> Zakochać się w Lou? No cóż, może lepiej w niej (jest już czystym duchem od
> niejakiego czasu) niż w nikim:) Rozważ to: kochać jedyną ukochaną
Nietzschego:)
>
> to dość tworcze:)))
rosyjskiego nie znam dobrze .Czuję tylko co chiał powiedzieć oniesmielony..
Lou to kobieta z którą może dwa dni bym wytzrymał .Urokliwa była, wiec chłópy
wrazliwe i wykształcone pogubiły się w zatracie.
Dla mnie kobieta życiem jest nie partnerem .

Jak więc wyznajesz miłość ukochanej?

[sainbois]

Jak?
Jak mówisz samemu życiu, że je kochasz?
Piękniej niż Rainer - Lou?
Jak?

[homosovieticus]

sainbois napisała:

> Jak?
> Jak mówisz samemu życiu, że je kochasz?
> Piękniej niż Rainer - Lou?
> Jak?
po prostu "kocham cię życie"- jak Gepert. I wierzę, że się nie rozstanę z Tobą -
Życie.

[sainbois]

homosovieticus napisał:

> sainbois napisała:
>
> > Jak?
> > Jak mówisz samemu życiu, że je kochasz?
> > Piękniej niż Rainer - Lou?
> > Jak?
> po prostu "kocham cię życie"- jak Gepert. I wierzę, że się nie rozstanę z
Tobą
> -
> Życie.

Wyznanie twojej miłości do ukochanej, która jest twoim Życiem, ma wielki
ładunek twórczej energii, pozytywnie oddziałało i na mnie, której tym wyznaniem
odpowiedziałeś, i zapewne na każdego, kto je przeczyta. Magiczna siła słowa.
Ale pozwól - mówisz, że jesteś chrześcijaninem. Co więc znaczy gdy mówisz
ukochanej (ważnej dla ciebie jak życie): Kocham Cię?
Czyli: akceptuję i podtrzymuję magią mego kochającego słowa twoje życie?
Czy biorę za nie odpowiedzialność wobec Boga?

[Gość: Marian]

sainbois napisała:

> homosovieticus napisał:
>
> > sainbois napisała:
> >
> > > Jak?
> > > Jak mówisz samemu życiu, że je kochasz?
> > > Piękniej niż Rainer - Lou?
> > > Jak?
> > po prostu "kocham cię życie"- jak Gepert. I wierzę, że się nie rozstanę z
> Tobą
> > -
> > Życie.
>
> Wyznanie twojej miłości do ukochanej, która jest twoim Życiem, ma wielki
> ładunek twórczej energii, pozytywnie oddziałało i na mnie, której tym
wyznaniem
>
> odpowiedziałeś, i zapewne na każdego, kto je przeczyta. Magiczna siła słowa.
> Ale pozwól - mówisz, że jesteś chrześcijaninem. Co więc znaczy gdy mówisz
> ukochanej (ważnej dla ciebie jak życie): Kocham Cię?
> Czyli: akceptuję i podtrzymuję magią mego kochającego słowa twoje życie?
> Czy biorę za nie odpowiedzialność wobec Boga?


MIŁOŚĆ, MIŁOŚĆ, och ta MIŁOŚĆ ....zabobony
Autor: homosovieticus
Data: 01.03.2004 09:22 + dodaj do ulubionych wątków

+ odpowiedz na list

--------------------------------------------------------------------------------
Rzecz dziwna , że miłośc , a wiec przeżycie, zdawałoby się wszystkim dostępne i
piękne, stałą się przedmiotem zabobonów.
Aby to zrozumieć, wypada przypomnieć parę zasadniczych cech miłości,
wypracowanych w XX wieku przez filozofów ( Scheler i inni).
Pierwszą taką cechą, jest to ,że przedmiotem miłości godnym tej nazwy jest
zawsze konkretna osoba ludzka, a nie anonimowe indywiduum.Inną cechą miłości
jest jej złożoność. Z jednej stronyodróżniamy9 Już od czasów stoików) cztery
typy miłości:
1- miłość rodzinna (storage)
2- przyjażń(filia)
3- miłość erotyczna (eros)
4- miłość duchowa (agape)
skądinąd mozemy wyróżnić w człowieku cztery poziomy:
roślinny
zwierzęcy
duchowy
miłość może występować na każdym z nich.
Przy tym pełna miłość obejmuje je wszystkie równocześnie
Pierwszy zabobon odnoszą cy się do miłości dotyczy jej przedmiotu.
tym zabobonem jest altruizm, który jest miłoscią innego człowieka,
abstrakcyjnego, anonimowego i to dlatego, że jest on inny , obcy nam.
Drugim zabobonem , bardzo rozpowszechnionym, jest sprowadzanie miłoścido jednej
z jej postaci, przedewszystkim do jednego jej poziomu.Niektórzy widzą miłość
tylko na poziomie roślinnym, płciowym; tak np. w jezyku francuskim"uprawiać
miłość" znaczy po prostu tyle co spółkowac.Podobnego znaczenia zaczyna
nabierać i jezyku polskim. " Kochać się z kimś" to tyle co z nim kopulowac.
Inni sprowadzają miłość tylko do uczucia.Miłość jest niewątpliwie także uczuciem
,ale nie tylko uczuciem.Jesli jest pełna, obejmuję także z koniecznościwolę
służeniai wolę dobra ukochanej osoby.

Retoryka exklamacji

[sainbois]

czyli retoryka dionizyjskich emocji, wsparta na fundamencie cynicznej retoryki
Ojca Bocheńskiego.
cztery poziomy człowieka - zapomniałeś o czwartym królestwie, minerałów
:)

[homosovieticus]

sainbois napisała:

> czyli retoryka dionizyjskich emocji, wsparta na fundamencie cynicznej
retoryki
> Ojca Bocheńskiego.
> cztery poziomy człowieka - zapomniałeś o czwartym królestwie, minerałów
> :)
Nazywanie cyniczną, retorykę Bochańskiego jest nieporozumieniem.To LOGIK a
nie IDEOLOG.Najpierw poznaj a potem wydawaj osąd.Śmieszności niezamierzonej
można w ten sposób uniknać.
W człowieku, za Arystotelesem a potem Akwinantą, trzy poziomy jestestwa
rozróżniamy. Z rozpędu podałem ,że cztery, przeprasza.

To TEOLOG i DOMINIKANIN zapamiętaj

[sainbois]

a także sowietolog, a także redaktor pobożnych pisemek
oparcie refleksji filozof. na chwycie językowym jest postmodernistycznie
przewrotne, ale i intelektualnie nietwórcze, więc nieskuteczne
odwraca bieg sztyletu, ale ostrze rani do krwi (zabobon oświeceniowy:)
jak, powiedzmy, apologia małżenstw homoseksualnych
czwarte królestwo to królestwo kryształu górskiego, miło mi, że mogłam je
przywołać
niewiedza nie jest śmieszna, bo zawsze można się nauczyć

[Gość: Marian]

Miał doktorat z teologii bo inaczej nie mozna, dominikanie to potega w logice
oprocz Rosjan i kilku wybitnych braciach starszych w wierze. Przynależnosc do
koscioła nie jest powodem do powatpiewania w wartosc naukową dzieł człowieka.
Takie uprzedzenia dowodem raczej zabobonu oswieceniowego są. Co czytałas
Bocheńskiego?

A UPRAWIAŁ SOWIETOLOGIĘ?

[sainbois]

Gość portalu: Marian napisał(a):


> Miał doktorat z teologii bo inaczej nie mozna, dominikanie to potega w logice
> oprocz Rosjan i kilku wybitnych braciach starszych w wierze. Przynależnosc do
> koscioła nie jest powodem do powatpiewania w wartosc naukową dzieł człowieka.
> Takie uprzedzenia dowodem raczej zabobonu oswieceniowego są. Co czytałas
> Bocheńskiego?


Nie mam uprzedzeń wobec religijnych logików, albo szerzej - nie mam żadnych
uprzedzeń wobec nikogo.
Dawno temu czytałam 100 zabobonów i wspomnienia.

UPRAWIAŁ SOWIETOLOGIĘ

[Gość: Marian]

Tak Był uważany za najwybitniejszego znawcę przedmiotu.
Nawet komunisci go szanowali, bo przyjeżdzał do nich, do Moskwy z wykładami.
Jest dostępny znacznie obszerniejszy zestaw prac Bocheńskiego.
W Polsce jenteligencja postkomunistyczna nie lubiła Bocheńskiego bo wypomnial
że najwiekszym błedem jest pozostawienie komunistów w zyciu publicznym i na
urzędach.

Sopot 6 lipca 1898

[leszek.sopot]

Proza dla tych, którzy mają trochę czasu i serca

"[...] Czułem się tak nie dlatego, że to nastąpiło, bo to musiało kiedyś
nadejść, lecz, że stało się to właśnie t e r a z, w chwili, kiedym niczego
tak nie pragnął, jak przynieść Ci w darze nienaruszoną, świętą moją radość i
miłość i zamknąć Cię w nich jak w niszy o pociemniałych obrazach. Ale byłem jak
chłopiec, co wybiega pędem z zagubionej gdzieś w pustce zagrody do miasta, w
noc i burzę, po lekarstwo dla śmiertelnie chorej siostrzyczki, i w jasnym
świetle świtu, uwiedziony dziecinną zabawą, zapomina o właściwym celu drogi i
wesół wraca do chaty bez niecierpliwie oczekiwanej pomocy... Jego rozradowanie
zmienia się w płacz, a za nim staje rozpacz. Tak było ze mną.
[...] Wiedziałem tylko, że zawsze z taką ogromną cierpliwością wysłuchiwałaś
moich niezliczonych drobnych skarg, i oto naraz spostrzegam, że znowu roztaczam
swe żale przed Tobą, a Ty jak dawniej je słuchasz. Ogarnął mnie wstyd, stało mi
się gorzko na duszy. Bo to tak dobrze pasowało do mieszkańców Pragi, którzy
całe życie przeżuwają swą własną przeszłość. Są jak trupy, co nie mogą zaznać
spokoju i muszą ciemną nocą powtórnie przeżywać swą śmierć, błądząc i mijając
się wzajem pośród kamiennych grobowców. [...]
Kiedyś mnie przedtem pytała o przyszłość moją, całą noc leżałem bezsenny,
bezradny, pogrążony w ponurych myślach, teraz zaś, gdym Cię rankiem znów
spotkał, pojąłem, żeś Ty właśnie, zawsze Odmienna, zawsze Młoda, jest wiecznym
moim celem i że dla mnie istnieje tylko jedno jedyne spełnienie, które zawiera
w sobie wszystko: iść naprzeciw Ciebie.
Gdyby moja ukochana była biedną, małą dziwczynką, musiałbym się z nią rozstać
na zawsze, ona bowiem kochałaby swą przeszłość i moje młode róże zawsze by
wiązała wyblakłymi wstążkami, które jej niegdyś w maju przyniosłem. Dlatego
młodzi mążczyźni muszą często wydawać się niewdzięczni i niestali właśnie wobec
tych delikatnych i tak radośnie się ofiarujących istot, które im dały z siebie
wszystko; owe dziewczęta są jak skrzypce o jedynej pieśni, i nie wiedzą, kiedy
się ona już skończyła.
Twoje struny są bogate i jak długo będę mógł iść, Ty zawsze będziesz przede
mną. Bitwy moje stały się już od dawna Twoimi zwycięstwami, dlatego czuję się
tak często mały przy Tobie, ale moje nowe zwycięstwa będą również należeć do
Ciebie i nimi pragnę Cię obdarzyć. [...]
Tyś nie jest dla mnie jedynym celem, Tyś jest tysiącem celów. Jesteś wszystkim
i we wszystkim Cię odnajduję; i ja jestem wszystkim i wszystko Ci przynoszę w
dfarze, idąc Ci zawsze naprzeciw. [...]
mam pewność, że dla nas sztuka jest drogą do niego, są bowiem pośród nas
twórcy, ci Wielcy Złaknieni, co świat cały chłoną w siebie, ci Odmienni, co
nigdzie nie budują swych chat, owi wpatrzeni w Wieczność, któzy ponad dachami
domostw sięgają stuleci. Oni to biorą kawały życia i dają życie. Jeśli jednak
kiedyś wchłoną w siebie całe życie i świat cały w sobie dźwigać będą z
wszystkimi jego mocami i możliwościami - wówczas mogą stworzyć rzeczy wielkie,
sięgnąć najwyżej...
Wiem teraz, to my jesteśmy przodkami Boga i tylko my, w naszej najgłębszej
samotności, krocząc naprzód sięgamy zarazem przez tysiąclecia aż do Jego
początków. Czuję to!"

Sopot kiedyś skłaniał do takich listów...

[homosovieticus]

Leszku nie rozumiem tego fragmentu.
zechciej pomóc!
proszę

"mam pewność, że dla nas sztuka jest drogą do niego, są bowiem pośród nas
twórcy, ci Wielcy Złaknieni, co świat cały chłoną w siebie, ci Odmienni, co
nigdzie nie budują swych chat, owi wpatrzeni w Wieczność, któzy ponad dachami
domostw sięgają stuleci. Oni to biorą kawały życia i dają życie. Jeśli jednak
kiedyś wchłoną w siebie całe życie i świat cały w sobie dźwigać będą z
wszystkimi jego mocami i możliwościami - wówczas mogą stworzyć rzeczy wielkie,
sięgnąć najwyżej...


A tu szczególnie ciemno mi:

Wiem teraz, to my jesteśmy przodkami Boga i tylko my, w naszej najgłębszej
samotności, krocząc naprzód sięgamy zarazem przez tysiąclecia aż do Jego
początków. Czuję to!"

[leszek.sopot]

Ten, który mógłby ci wyjaśnić te zdania, niestety nie żyje. Mogę próbować tylko
naprowadzić cię na pewien trop: on i ona chcieli tworzyć sztukę, chcieli być
jak inni Wielcy Złaknieni i zapewnie on chciał by ona pomogła mu sięgnąć
najwyżej.
W drugim cytacie zgaduję, że po to by stworzyć pierwsze wyobrażenie Boga,
potrzebny nie był Bóg, który się objawił, ale potrzebni byli "mistycy", którzy
jego wyobrażenie stworzyli.

[homosovieticus]

leszek.sopot napisał:

> Ten, który mógłby ci wyjaśnić te zdania, niestety nie żyje. Mogę próbować
tylko
>
> naprowadzić cię na pewien trop: on i ona chcieli tworzyć sztukę, chcieli być
> jak inni Wielcy Złaknieni i zapewnie on chciał by ona pomogła mu sięgnąć
> najwyżej.
> W drugim cytacie zgaduję, że po to by stworzyć pierwsze wyobrażenie Boga,
> potrzebny nie był Bóg, który się objawił, ale potrzebni byli "mistycy",
którzy
> jego wyobrażenie stworzyli.
Dzięki!

Rainer do Lou: Sopot 16.07.1898

[leszek.sopot]

"[...] To tylko piękny frazes, że państwo stara się o dobrobyt mas,
zaspokajając wedle możliwości potrzeby jednostek. Wzajemny związek jednostek
może powstać jedynie na bardzo niskim lub na najwyższym stopniu rozwoju. Raz
tam, gdzie każdy człowiek jest tylko powieleniem swego wspóplemieńca, i drugi
raz dopiero po tysiącleciach, gdy związek taki złączy najdojrzalsze,
najdoskonalej ukształcone indywidualności, z których każda przedstawia własny
świat dla siebie ze wszystkimi jego mocami i możliwościami, tak zamknięty,
bogaty i samowystarczalny, że jeden drugiemu nigdy nie będzie zagrażał.
Z odległych, swobodnych przestrzeni
Zaciągnęli swego Boga i wtrącili
Przemocą w swój własny czas...
I siedzieli, i śpiewali na jego cześć,
Aż On w końcu niemal zniknął
Pogrążony w ich ciemnościach

Zapalają jasne świece,
Tysiące świec, i błagają,
By ich światła nie zgasły,
Zanim w sercach nie odkryją
Śladów swego Boga..."

A taka proza podoba się?

[homosovieticus]

Człowiek tłumu


C’est grand malheur, de ne pouvoir être seul1.(La Bruyère)Słusznie powiedziano
o pewnej książce niemieckiej: es lässt sich nichtlesen - nie daje się czytać.
Bywają tajemnice, które nie dają sięwypowiedzieć. Ludzie konają nocami w swych
łożach, ściskając dłonie upiornych spowiedników i patrząc im żałośnie w oczy -
konają z rozpacząw sercu i zdławionym gardłem z powodu tajemnic, które nie
znoszą, abyje wyjawiano. Zdarza się. niestety, że sumienie ludzkie dźwiga tak
ciężkie brzemię okropności, iż może pozbyć się go tylko w grobie. Stąd to
istota wszelkiej zbrodni pozostaje w ukryciu.Niedawno temu, późnym wieczorem
jesiennym, siedziałem u wielkiego,sklepionego okna kawiarni D. w Londynie.
Chorowałem przedtem przez kilka miesięcy, lecz już powracałem do zdrowia i z
przybytkiem sił poczułem się w owym błogim usposobieniu, co stanowi wręcz
przeciwieństwo do ennui i jest najbystrzejszą przenikliwością - kiedy rozprasza
się obłok, co tłumił jasność widzenia duchowego, i zelektryzowany intelekt
ponad swój stan zwyczajny w nie mniejszej wydźwiga się mierze niż żywe, lecz
przejrzyste rozumowanie Leibnitza wznosi się ponad bałamutną i nikłą retorykę
Gorgiasa. Już oddychaniesprawiało mi przyjemność i byłem zdolny czerpać
rzeczywiste rozkoszenawet z istotnych źródeł bólu. Zwracałem spokojną, lecz
badawczą uwagęna wszystko. Z cygarem w ustach i jakimś dziennikiem na
kolanachspędziłem znaczną część popołudnia bądź to zagłębiając się
wogłoszeniach, bądź też przypatrując się mieszanemu towarzystwu, cozapełniało
kawiarnię, lub wreszcie wyglądając przez zamglone szyby naulicę.Stanowi ona
jeden z głównych szlaków miasta i roiła się od ludzi przezcały dzień. Lecz z
nastaniem ciemności natłok wnet się powiększył, zaśkiedy światła zapalono, dwa
gęste i nieprzerwane nurty ludzkie krążyłyprzede drzwiami. O tej porze wieczora
nie bywałem nigdy w podobnym usposobieniu, toteż zgiełkliwe morze głów ludzkich
napełniło mnienowymi i rozkosznymi wrażeniami. Już od dawna przestałem
zwracaćuwagę na to, co działo się w kawiarni, i skupiłem całą swą baczność
nawidownię uliczną.Spostrzeżenia moje przybierały zrazu obrót abstrakcyjny i
uogólniający.Spostrzegałem przechodniów tłumami i zdawałem sobie sprawę z
ichwzajemnych, zbiorowych stosunków. Ale wnet przeszedłem do szczegółów iz
drobiazgowym rozpatrywałem zajęciem nieprzebraną rozmaitość postaci,strojów,
zachowania się, wyglądu, rysów i wyrazów twarzy.Przeważająca większość
wyglądała na ludzi zadowolonych i oddanychswym zajęciom, co myśleli tylko o
tym, by utorować sobie drogę śródtłoku. Brwi mieli zmarszczone i spojrzenia
żywe; gdy ich potrącił kto zsąsiednich przechodniów, nie okazywali
zniecierpliwienia, lecz poprawialiubranie i spieszyli dalej. Inni, dość jeszcze
liczni, mieli niespokojne ruchyi podniecone twarze; gestykulowali i mówili do
siebie, jakby w poczuciusamotności, zaczerpniętym z przeświadczenia o gęstwie
okólnego tłumu.Napotkawszy przeszkodę, przestawali nagle mamrotać, lecz
podwajali swegesty i z roztargnionym, wymuszonym uśmiechem czekali,
byprzechodzień ustąpił im z drogi. Potrąceni wywzajemniali się ukłonami inie
posiadali się z zakłopotania. Poza tym, o czym już wspomniałem, tedwie liczne
gromady ludzkie nie zaznaczały się niczym osobliwszym.Odzież ich była tego
rodzaju, który daje się określić dokładnie słowem:przyzwoity. Byli to
niewątpliwie: szlachta, kupcy, adwokaci, przemysłowcy,spekulanci giełdowi -
eupatrydzi i zwykła gawiedź - próżniacy i ludzieczynni, zajęci własnymi
sprawami, prowadzący swe przedsiębiorstwa nawłasną odpowiedzialność. Ci niezbyt
pobudzili moją uwagę.Zawodowych subiektów poznawało się od razu; rozróżniłem
śród nich dwiecharakterystyczne odmiany. Pierwszą stanowili pośledniejsi
subiekci zpodrzędnych przedsiębiorstw - młodzieńcy w obcisłej odzieży
ilakierowanym obuwiu, o wypomadowanych włosach i pretensjonalnychminach.
Pomijając pewną układność ruchów, którą dla braku innegookreślenia nazwałbym
gracją sklepową, zachowanie się ich wydawało misię dokładną podobizną tego, co
przed dwunastu lub osiemnastumiesiącami uchodziło za ostatni wyraz bon ton.
Stroili się w znoszoną jużwytworność arystokracji; jest to, jak sądzę,
najlepsze określenie tej klasy.Co do drugiej odmiany starszych subiektów z
poważnych firm handlowych,czyli co do tak zwanych statecznych starszych panów,
niepodobna było siępomylić. Wyróżniali się wygodnym krojem surdutów i
pantalonów czarnychlub brunatnych, białymi kamizelkami i krawatami,
przestronnym, dobrzeodrobionym obuwiem oraz grubymi pończochami lub
kamaszami.Wszyscy byli lekko łysawi i u każdego prawe ucho, za którym zwykło
tkwićpióro, nawykowo odstawało na końcu. Zauważyłem, że zawsze wkładali
izdejmowali kapelusze obiema rękami i posługiwali się zegarkami nakrótkich,
złotych łańcuszkach staroświeckiej, porządnej roboty. Dbali opozory
szanowności - jeśli w ogóle można przyswoić sobie tak zaszczytnepozory.Zdarzało
się także wielu osobników odrażającej powierzchowności; złatwością dostrzegałem
w nich bezczelnych złodziei kieszonkowych, co sąplagą każdego wielkiego miasta.
Przyglądałem się tym wytwornisiom zwielką bacznością i niełatwo przyszło mi
pojąć, jak ludzie z towarzystwamogą się mylić do tego stopnia, by uważać ich za
równych sobie.Przestronne rękawy oraz pozory niezwykłej towarzyskiej
swobodypozwalały odgadnąć ich od razu.Szulerzy - a widziałem ich niemało - byli
jeszcze łatwiejsi do poznania.Przesuwali się, ubrani nader rozmaicie, od
desperackich alfonsów wwelwetowych kamizelkach, fantastycznych krawatach, z
pozłacanymidewizkami i misternymi spinkami, aż do duchownych, tak
nieskazitelniepoprawnych w stroju, że wprost niepodobna było powziąć
podejrzenia. Atoliwszyscy dawali się rozpoznać po wymokłych, śniadych twarzach,
mętnych,przymglonych oczach jako też bladych i zaciśniętych wargach.
Ponadtobyły jeszcze dwa inne rysy, po których domyślałem się ich
niezawodnie:oględne tłumienie głosu w rozmowie tudzież większe niż zazwyczaj
odchylenie wielkiego palca pod kątem prostym do innych palców. Naderczęsto w
towarzystwie tych oszustów dostrzegałem ludzi o niecoodmiennym wyglądzie, lecz
były to ptaki z jednego gniazda. Można by ichokreślić jako dżentelmenów
żyjących psim swędem. Czyhają oni napubliczność w dwu zastępach: salonowców i
wojskowych. Głównymznamieniem pierwszych są bujne fryzury i uśmiechy, drugich -
wcięteżakiety i marsowe spojrzenia.Zstępując po drabinie tego, co zowie się
gentility, napotykałemciemniejsze i gęstsze tematy do rozmyślań. Widziałem
żydowskichkramarzy, których oczy błyskały jak u jastrzębi, zaś rysy nie
wyrażały nicinnego prócz nikczemnej uniżoności; zuchwałych, zawodowych
żebrakówulicznych, spoglądających spode łba na ubogich lepszego pokroju,
którychtylko rozpacz zmusiła po nocy żebrać miłosierdzia; słabych
iwynędzniałych inwalidów, na których ręka śmierci spoczywała jużniechybnie i
którzy słaniali się i potykali śród tłuszczy, spoglądającwszystkim błagalnie w
oczy jakby w poszukiwaniu przypadkowej pociechyczy postradanej nadziei; młode,
skromne dziewczęta, wracające po długiejpracy do nędznego domostwa i
wzdrygające się ze łzami raczej niż zoburzeniem pod spojrzeniami rozpustników,
których spotkania nie udałoim się uniknąć; dziewki uliczne wszelkiego wieku i
rodzaju; doskonałepiękności w pełnym kobiecej urody rozkwicie, przypominające
posągi zLucjana, o powłokach z paryjskiego marmuru i o wnętrzach
pełnychniechlujstwa - i ohydne, beznadziejnie upadłe trędowate w łachmanach -
ipomarszczone, umalowane, obwieszone klejnotami wiedźmy, co żadnąmiarą nie
chciały rozstać się z młodością - wreszcie istne dzieci o nierozwiniętych
jeszcze kształtach, lecz obeznane już pod wpływem otoczeniaze wstrętnymi
umizgami swego rzemiosła i pałające niepohamowanąchętką, by dorównać swym
starszym mistrzyniom w występnym zaw

[leszek.sopot]

A gdzie tu o pierwszej miłości i kobietach? Ta proza chyba do innego wątku...

[homosovieticus]

leszek.sopot napisał:

> A gdzie tu o pierwszej miłości i kobietach? Ta proza chyba do innego wątku...


Wczytaj się dobrze a zrozumiesz ,że rzecz dotyczy miłosci między ludzmi.

[sainbois]

każdą ludzką zbiorowością rządzi sex, niczego innego nie zaobserwujesz na
procesji, na koncercie, na dyskotece, w kawiarni
jeśli będziesz widzem, nic nie pojmiesz z mechanizmu extazy, uruchamianej przez
pełną, zrealizowaną miłość, a łatwo pogrążysz się w fałszywej wygodnej
mizantropii

[homosovieticus]

Do Lady Caroline Lamb
(Sierpień 1812)
Najdroższa Caroline!
Jeżeli łzy moje, które widziałaś (wiesz, że nie pojawiają się
zbyt łatwo), jeśli podniecenie, w którym rozstałem się
z Tobą, podniecenie, które - jak musiała okazać Ci cała ta
nerwowa historia - zaczęło się dopiero wtedy, gdy zbliżył się
moment naszego rozstania - jeśli wszystko, co powiedziałem
i uczyniłem, i co jestem aż nazbyt gotów powiedzieć
i uczynić raz jeszcze, jeśli to wszystko nie przekonało Cię
dostatecznie, jakie w istocie są i zawsze będą moje uczucia
dla Ciebie, ukochana, to już nie wiem, jak Cię przekonać.
Bóg świadkiem, że pragnę Twego szczęścia, a gdy od Ciebie
odejdę, czy raczej Ty mnie opuścisz, wiedziona poczuciem
obowiązku wobec Swego Męża i Matki, wtedy doświadczysz
prawdy tego, co jeszcze raz obiecuję Ci i ślubuję, że żadna
inna kobieta nigdy nie zajmie- ani w słowach, ani w czynach
- tego miejsca w moich uczuciach, które jest i zawsze będzie
najwierniej Tobie poświęcone, póki istnieć nie przestanę.
Aż do owego momentu nie wyobrażałem sobie, jak szalona
jest Moja Najdroższa, Najukochańsza Przyjaciółka.
Nie umiem się wysłowić, zresztą nie czas na słowa,
ale znajdę dumę, melancholijną rozkosz w znoszeniu cierpień,
które Ty nie bardzo możesz sobie wyobrazić, bo nie znasz
mnie. Wybieram się teraz, choć z ciężkim sercem, na miasto,
bo moje pojawienie się w towarzystwie wieczorem położy
kres wszelkim niedorzecznym plotkom, jakie mogło wywołać
dzisiejsze zdarzenie. Czy jeszcze mniemasz, że jestem chłodny
i surowy, i przebiegły? Czy nawet inni mogliby tak myśleć?
Albo Matka Twoja - ta Matka, dla której musimy zaiste
poświęcić wiele, więcej, znacznie więcej, jeśli o mnie chodzi,
niż kiedykolwiek ona pozna czy też zdoła wyobrazić sobie.
"Obiecać, że nie będę Ciebie kochał!" - ach, Caroline,
tego nie sposób obiecać. Ale wszelkie ustępstwa przypisywać
będę właściwej przyczynie i nigdy nie wyzbędę się tych uczuć,
których już doświadczyłaś i które w pełni znać będzie zawsze
tylko moje serce - może i Twoje. Niech Bóg nad Tobą czuwa,
niech da Ci przebaczenie i błogosławieństwo. Na zawsze -
i więcej niż na zawsze
Najczulej do Ciebie przywiązany
Byron

Wiosna sie nam zaczyna

[Gość: leje-sie]

i co poniektorzy przypominaja sobie cielece lata. A nie powinni.
Dlatego przedmowcy dedykuje ten oto erotyk religijny (a tak! religijny!)
Z glowy pisze wiec pewnie sie rypne:

I nie milowac ciezko
I milowac nedzna pociecha

Komu tak bedzie dostatkiem smakowac
Zloto, sceptr, slawa i utworzone piekne oblicze
By ten nienaruszone i mogl miec serce
I trwog sie warowac

Milosc jest wlasny bieg bycia naszego
Ale z zywiolow utworzone cialo
To chwalac co zna poczatku rownego
Zawodzi dusze, ktorej wszystko malo

Gdy Ciebie, wiecznej i prawej pieknosci
Samej nie widzi celu swej milosci.

Dla nas wszystkich innych, ktorym wolno dedykuje zas:

Jesli to nie jest milosc coz ja czuje
A jesli milosc co to jest takiego
Jesli rzecz dobra skad gorycz co truje
Gdy zla skad slodycz cierpienia kazdego

Jesli z mej woli plone czemu placze
Jesli wbrew woli coz pomoze lament
O smierci zywa, radosna rozpaczy
oto zamet

W lekkiej od szalenstw w ciezkiej od win lodzi
w burzy znalazlem sie podarlszy zagle
Na pelnym morzu samotny bez steru
plyne nie wiedzac sam juz czego pragne

W zimie zar pali
w lecie mroz mnie chlodzi

[homosovieticus]

Dzieki!
Piękny.
A myśl z "Eklezjasty " chyba wzięta.

Pewnie ze sie rypnalem

[Gość: leje-sie]

i co poniektorzy przypominaja sobie cielece lata. A nie powinni.
Dlatego przedmowcy dedykuje ten oto erotyk religijny (a tak! religijny!)
Z glowy pisze wiec pewnie sie rypne:

I nie milowac ciezko i milowac
Nedzna pociecha gdy mysli zwiedzone
Nazbyt cukruja rzeczy one
Ktore i mienic i musza sie psowac

Komu tak bedzie dostatkiem smakowac
Zloto, sceptr, slawa, rozkosz i utworzone piekne oblicze
By ten nienaruszone i mogl miec serce
I trwog sie warowac

Milosc jest wlasny bieg bycia naszego
Ale z zywiolow utworzone cialo
To chwalac co zna poczatku rownego
Zawodzi dusze, ktorej wszystko malo

Gdy Ciebie, wiecznej i prawej pieknosci
Samej nie widzi celu swej milosci.

Dla nas wszystkich innych, ktorym wolno dedykuje zas:

Jesli to nie jest milosc coz ja czuje
A jesli milosc co to jest takiego
Jesli rzecz dobra skad gorycz co truje
Gdy zla skad slodycz cierpienia kazdego

Jesli z mej woli plone czemu placze
Jesli wbrew woli coz pomoze lament
O smierci zywa, radosna rozpaczy
oto zamet

W lekkiej od szalenstw w ciezkiej od win lodzi
w burzy znalazlem sie podarlszy zagle
Na pelnym morzu samotny bez steru
plyne nie wiedzac sam juz czego pragne

W zimie zar pali
w lecie mroz mnie chlodzi

Kompromitacja

[Gość: leje-sie]

Pamiec dobra ale krotka. Mam nadzieje, ze tym razem lepiej sie uda:

Jesli to nie jest milosc coz ja czuje
A jesli milosc co to jest takiego
Jesli rzecz dobra skad gorycz co truje
Gdy zla skad slodycz cierpienia kazdego

Jesli z mej woli plone czemu placze
Jesli wbrew woli coz pomoze lament
O smierci zywa, radosna rozpaczy
Jaka nade mna masz moc - oto zamet

Zeglarz cisniety odmetom dla zeru
W burzy znalazlem sie podarlszy zagle
W lekkiej od szalenstw w ciezkiej od win lodzi

Na pelnym morzu samotny bez steru
plyne nie wiedzac sam juz czego pragne
W zimie zar pali w lecie mroz mnie chlodzi

Sonet to ci jest, ale mi wstyd, bom sie niepotrzebnie wychylal

Mam cię porównać do letniego dnia?

[sainbois]

Mam cię porównać do letniego dnia?
Bardziej łagodny jesteś, bardziej słodki.
Majowe pączki targa mroźny wiatr,
A termin dzierżawy lata jest krótki:
Czasami zbytnio praży niebios oko,
Często na jego złotym licu chmury;
A każde piękno traci część uroku
Zrządzeniem losu, kaprysem natury.
Lecz nie wygaśnie twoje lato wieczne,
Ani nie stracisz danego ci piękna;
Pyszna śmierć nie rzuci na cię cienia,
Gdy w wiecznym wierszu wyrośniesz bezpiecznie.

Póki człowieka nie nastąpi koniec,
Póty ci życie daje żywy sonet.

William Szekspir, Sonet XVIII
przełożyła Agnieszka Barszcz

[sainbois]

Biedna Lady Caroline potrzebowała widać do pełnego rozwoju duchowego uczucia,
że jest niekochana
Przypomnij sobie Augustę, siostrę przyrodnią i kochankę Byrona. Wiersz długi,
ale koniecznie trzeba tu antidotum na Caroline:)

Strofy do Augusty
Choć się spełniły losów mych godziny,
A gwiazda moja gaśnie na błękicie:
Nie chciałaś widzieć we mnie żadnej winy,
Choć innym łatwe zbrodni mych wykrycie.
Choć dusza twoja znała me cierpienie,
Tyś się dzieliła ze mną w tej żałobie
Tak, że milości mej wszystko marzenie
jedynie w tobie znalazem ja - w tobie!

Gdy się natura wokół nas uśmiecha...
(tutaj trochę opuszczam)
jeśli coś wzburzą w mym sercu złamanem,
To przeto, że mnie chcą rozłączyć z tobą.

Choć skała mojej nadziei rozbita,
Choć jej odłamy potonęły w falach,
choć dusza moja cierpieniem okwita,
Ja w niewolniczych nie upadnę żalach.
Niech tysiąc bólów ściga nie - nie legnę!
Zgniotą - nie złamią! pierwej spocznę w grobie -
Niechaj mnie dręczą - ja kolan nie zegnę!
nie o nich myślę! Ja myślę o tobie!

Choć twor człowieczy - tyś mi nie kłamała;
Chociaż kobieta - tyś mię nie zdradziła;
Choć spotwarzona - tyś się nie zachwiała,
Choć ukochana - tyś mię nie smuciła.
Choć ci wierzyłem - mnie się nie wyparłaś.
Gdyś mię żegnała - nie, by ujść od brata.
A gdyś czuwała - czci mi nie wydarłaś,
A gdyś milczała - nie na potwarz świata.
(...)
24 lipca 1816

doprawdy, bardzo budujące i tkliwe uczucia szarpały poetą dzięki Auguście

[homosovieticus]

Byron - Zmiennaś, lecz miłość twa nie jest zwodniczą

Zmiennaś, lecz miłość twa nie jest zwodniczą,
Choć zdradzasz serce, tkliwie wprzód szukane.
To łzy podwójną zatruwa goryczą,
Którymi twoją opłakałem zmianę;
To kruszy serce, które ty zasmucasz,
Że umiesz kochać - lecz prędko porzucasz.

Stratę obłudnej mało czuje serce,
Oziębła wzgarda ściga przeniewiercę.
Lecz ta, co żadnej myśli nie przebiera,
Ta, której miłość tak tkliwa jak szczera,
Jeśli się nawet i taka odmienia,
Któż by nie doznał mego udręczenia? -

Marzyć o szczęściu , do cierpień się budzić
Los jest każdego, co żyje lub kocha.
Lecz jeśli nawet, przestając nas łudzić,
Żal w sercu wznieca ćma urojeń płocha,
Co we śnie z nami igrając łaskawie,
Tym samotniejszych opuszcza na jawie:

Jakże więc muszą dręczyć się boleśnie
Ci, których serca, nie marzeniom we śnie,
Lecz tkliwym, szczerym uczuciom przywykną,
A te jak same przewidzenia znikną? -
Ach, powiedz raczej, że ta moja żałość -
Grą wyobraźni, snem - twoja niestałość!

1824r.

Przekład: Antoni Edward Odyniec

[sainbois]

Nie patrz na mnie z takim wyrzutem,
Bo choć wzgardę moją dostrzegłaś,
Lubię oczy twe mgłą zasnute
I wykrętną twoją uległość.

Zdajesz mi się wręcz rozpostartą,
Lecz zobaczyć bierze mnie chętka,
Jak lisica, udając martwą,
Nieostrożne chwyta pisklęta.

No cóż, chwytaj, ja się nie boję,
Czy twój zapał jednak nie zgaśnie?
Wiedz, o serce wyziębłe moje
Już się takie potknęły właśnie.

Kocham przecież nie ciebie, miła,
Jesteś echem, jesteś odbiciem,
W tobie inna mi się wyśniła,
Co ma oczy całe w błękicie.

Może nawet nie jest łaskawa
I na pozór może jest chłodna,
Lecz jej godny chód i postawa
Poruszyły mi serce do dna.

Taką trudno jest otumanić,
Do niej zawsze pójdę z ochotą,
A ty nawet nie zdołasz zranić
Zakłamaną swoją pieszczotą.

Lecz ci wyznam prawdę zawiłą,
Chociaż takem cię upokorzył:
Gdyby piekła i raju nie było,
Człowiek sam by je sobie stworzył.

Sergiusz Jesienin
Moskwa, 1 grudnia 1925
tłumaczył Jan Brzechwa

[homosovieticus]

sainbois!
Co podoba Ci się w Jesieninie?
fragmenty życiorysu czy fragmenty dzieł?

Ach, jaka noc! Aż oczy rwie!

[sainbois]

Ach, jaka noc! Aż oczy rwie!
Nie zasnę. Blask i tu się wciska.
Czy tleje wciąz na serca dnie
Młodości utraconej iskra?

Kochanko chłodniejących lat!
Nie łudź mnie, mówiąc, że to miłość,
Pozwól, by na wezgłowie padł
Ten strumień miesięcznego pyłu.

Niech naznaczoną wiekiem twarz
Rysuje ostro światłość biała -
Jakże mną bowiem wzgardzić masz
Ty, coś pokochać nie umiała.

Pokochać można tylko raz,
Stąd jesteś mi tak bardzo obca;
A lipy próżno mamią nas
Stopami grzęznąc w śnieżnych kopcach.

Wiemy wszak dobrze ja i ty
W ten wieczór siny i wysoki,
Że to nie zieleń na nich lśni,
Że skrzy się na nich mroźna okiść.

Żeśmy kochali - ty nie mnie,
Ja - inną, jasną i daleką...
A teraz tylko noce czcze
W złudnej miłości nam się wleką.

Lecz dalej grę fałszywą graj
I tul mnie w pocałunku płochym
Niech sercu wiecznie śni się maj
I ona, którą zawsze kocham.

Jesienin napisał ten wiersz w Moskwie, 30 listopada 1925
przetłumaczył T. Mongird
drogi homosovieticusie, w poecie podoba mi się poezja
w Autorze jego dzieło

[homosovieticus]

sainbois napisała:

> Ach, jaka noc! Aż oczy rwie!
> Nie zasnę. Blask i tu się wciska.
> Czy tleje wciąz na serca dnie
> Młodości utraconej iskra?
>
> Kochanko chłodniejących lat!
> Nie łudź mnie, mówiąc, że to miłość,
> Pozwól, by na wezgłowie padł
> Ten strumień miesięcznego pyłu.
>
> Niech naznaczoną wiekiem twarz
> Rysuje ostro światłość biała -
> Jakże mną bowiem wzgardzić masz
> Ty, coś pokochać nie umiała.
>
> Pokochać można tylko raz,
> Stąd jesteś mi tak bardzo obca;
> A lipy próżno mamią nas
> Stopami grzęznąc w śnieżnych kopcach.
>
> Wiemy wszak dobrze ja i ty
> W ten wieczór siny i wysoki,
> Że to nie zieleń na nich lśni,
> Że skrzy się na nich mroźna okiść.
>
> Żeśmy kochali - ty nie mnie,
> Ja - inną, jasną i daleką...
> A teraz tylko noce czcze
> W złudnej miłości nam się wleką.
>
> Lecz dalej grę fałszywą graj
> I tul mnie w pocałunku płochym
> Niech sercu wiecznie śni się maj
> I ona, którą zawsze kocham.
>
> Jesienin napisał ten wiersz w Moskwie, 30 listopada 1925
> przetłumaczył T. Mongird
> drogi homosovieticusie, w poecie podoba mi się poezja
> w Autorze jego dzieło
ze wsi był, z życia prawdy był.
A Lermontow?

Szósty Dalaj Lama

[sainbois]

tak, Jesienin był arcyruski
Lermontow? ale co? Demon?

To wiersz Szóstego Dalaj Lamy, który miał wiele kochanek i chętnie pił wino, a
także pod wieloma innymi względami nie był typowym mnichem

Zapach dziewczęcego ciała
Miłej mej, królowej szlaku
Kryształ górski bez wartości
Znaleziony, wyrzucony.

[homosovieticus]

sainbois napisała:

> tak, Jesienin był arcyruski
> Lermontow? ale co? Demon?
>
> To wiersz Szóstego Dalaj Lamy, który miał wiele kochanek i chętnie pił wino,
a
> także pod wieloma innymi względami nie był typowym mnichem
>
> Zapach dziewczęcego ciała
> Miłej mej, królowej szlaku
> Kryształ górski bez wartości
> Znaleziony, wyrzucony.
>
>
przepraszam ale ten lama byl wyjatkowy głupi.Kryształów nie wyrzuca się.Darem
Bożym są .Jeśli są miłością.

[sainbois]

Choćbym długo medytował,
Nie przyjdzie do mnie twarz lamy.
Choć nie medytuję wcale,
Twarz mej miłej wciąż jest ze mną.
napisał VI D.L.

jak więc widzisz, Szósty Dalaj Lama był wielce uzdolniony
czemu wspomniałeś lermontowa?

[homosovieticus]

sainbois napisała:

> Choćbym długo medytował,
> Nie przyjdzie do mnie twarz lamy.
> Choć nie medytuję wcale,
> Twarz mej miłej wciąż jest ze mną.
> napisał VI D.L.
>
> jak więc widzisz, Szósty Dalaj Lama był wielce uzdolniony
> czemu wspomniałeś lermontowa?
>
bom wsioch.

Sen Lermontowa

[sainbois]

Lermontow, powiadasz?

SEN
Z południa skwar w dolinie Dagestanu.
Leżałem z kulą w sercu, zesztywniały.
Z dymiącej jeszcze, niezapiekłej rany
Krwi mojej krople ciurkiem upływały.
Leżałem sam na piasku, śród doliny,
Gromady skał piętrzyły się pod niebo,
Prażyło słońce żółte ich wyżyny
I mnie prażyło, martwym snem śpiącego.
I śniło mi się, że w rodzinnejstronie
Wieczorną porą kielich krąży wkoło,
A dziewy, kwieciem uwieńczywszy skronie,
Mówią tam o mnie śmiejąc sie wesoło.
I tylko jedna siedzi zamyślona,
Nie mówi nic i nic nie odpowiada,
I Bóg wie czemu śród szumnego grona
W sen smutny młoda dusza jej zapada.
I śni sie jej dolina Dagestanu,
Znajomy trup w dolinie tej spoczywa
I krew dymiąca ze szczerniałej rany
Powoli stygnąc, ciurkiem w piasek spływa.

przetłumaczył J. Tuwim

i jak stal twarda gdy walke podjelas

[Gość: marcee]

to do mnie pasuje dosyc
tylko mnie sie nie podoba ten facet co to go trzeba rzezbic jak w glinie bo ja
wlasnie musze miec silnego faceta ktory mi zycie uporzadkuje i autorytetem
bedzie jak moj tata
a nie jakies frutti di mare rozlazle zeby je na polmisku formowac