My też tak potrafimy, no może nie zupełnie tak

Mumonkan, koan 24

[sainbois]

24. Bez słów, bez milczenia
Mnich zapytał Fuketsu: "Nie słowami, ale i nie milcząc, jak możesz wyrazić
prawdę?"
Fuketsu zauważył: "Wciąż pamiętam wiosnę w południowych Chinach. Ptaki śpiewały
wśród niezliczonych gatunków pachnących kwiatów."
Komentarz Mumona: Fuketsu posiadł zen błyskawicę. Rozbłyskiwał nią,
kiedykolwiek miał ku temu okazję. Jednak tym razem pożyczył tylko słowa ze
starego poematu. Nie zważaj na jego zen. Jeżeli chcesz wyrazić prawdę, wyrzuć
słowa, odrzuć milczenie i opowiedz mi o swoim zen.

Bez wyjawiania własnego doświadczenia
Posługiwał się jedynie cudzymi słowami.
Gdyby tak gadał i gadał,
Nawet jego słuchacze byliby zażenowani.

Gamma

[sainbois]

Len na niskim polu
kiedy wysoko, wysoko kwitnie...
Wejrzenie - jak ciemny miód,
które spojrzy nagle błękitnie...
W ciszy jabłoń biała
przy wichrowym majowym rozejmie...
Smutna, wąska ręka niespokojna,
gdy ją nagle dwoje dłoni obejmie...
Przez ciemną wilgoć łąk
szlak jak wstęga wyraźny i suchy,
złoty most od serca do serca
kołysany przezz oddechy, podmuchy...
Patrząca z głębi wody
twarz księżyca z zimną wieczną przestrogą
i oczy... oczy co wierzą,
lecz nie mogą już znaleźć nikogo.

Kazimiera Iłłakowiczówna

Zielona bransoletka

[sainbois]

W zielonej bransoletce tęsknota zamknięta
o wszystkim, o wszystkim zapomnianym pamięta:
o tęczach, pawich piórach, o złocistych karocach,
o łzach najkrwawszej krzywdy wypłakanych po nocach;
o złotowłosej lalce z chabrowymi oczami,
o ślicznej białej sukni naszywanej perłami,
o pstrej kotce, co żółte miewała kocięta
- o wszystkim, o wszystkim, o wszystkim pamięta!

W zielonej bransoletce śpi - jak w świętym rynsztunku...
Wie o każdym uśmiechu, o każdym pocałunku,
pamięta zapach włosów, leciuchne ust skrzywienie
i każdy dreszcz, i każde osłabłej ręki drgnienie,
każdy powiew rozwagi, każde pchnięcie do zguby;
pamięta, jak się szczęście chwyta i jak się - grzebie...
... i nie wezmę jej na rękę, kiedy pójdę do ciebie...

Kazimiera Iłłakowiczówna

Spójrz czystymi oczyma

[sainbois]

Spójrz czystymi oczyma
przynajmniej ty!
... Na drzew wyniosłe słupy
nieprzekupne;
na wodę wygiętą jak ramię,
które świadczy i które nie kłamie;
na piach, który deptany coraz nowym śladem
codziennie umiera za prawdę...
Zwykłą, powszednią, wszystkim oczywistą,
nie głoszoną przez mędrców czy ewangelistów...
Wstyd
pali mnie i za gardło trzyma:
spójrz czystymi oczyma
przynajmniej ty!


Kazimiera Iłłakowiczówna

Issa Kobayashi, rok 1795

[sainbois]

1795
harusame ya hitori hôdan ni haikai

spring rain -
one Buddhist sermon
two haiku

Sam na sam

[homosovieticus]

Kazimiera Iłłakowiczówna
Sam na sam
Obejmij mnie, pokochaj... Jesteśmy sami, sami...
...Wicher przebiega po włosach, wicher potrząsa oknami...
Ręce mam zimne, przybiegłam

Fermata

[sainbois]

O jakiś strop skrzydło się w locie zazębia
i staje szczęście... i pieszczota już nie sięga głębi,
i miłość już serca nie sięga...
Tylko się snuje coś - nerw, nitka, wstęga,
coś wieczystego. Coś, co w cieniu kolorowym z róż i heliotropu
zaczepiło się tam, tam... Razem ze skrzydłami... U stropu.

Kazimiera Iłłakowiczówna

Wpływ o.Osioła na wiosenne wy lewy forumiane

[rolotomasi]

O czym warto wiedzieć przystępując do komitywy z ~subtelnym znawcą poezyj~oOsioł
aby nie zostać się Krzywą Iźą, mam na myśli.

forum.gazeta.pl/forum/72,2.html?f=28&w=10373044&a=10409050

Psalm, Paul Celan

[sainbois]

PSALM

Niemand knetet uns wieder aus Erde und Lehm,
niemand bespricht unseren Staub.
Niemand.

Gelobt seist du, Niemand.
Dir zulieb wollen
wir blühn.
Dir
entgegen.

Ein Nichts
waren wir, sind wir, werden
wir bleiben, blühend:
die Nichts-, die
Niemandsrose.

Mit
dem Griffel seelenhell,
dem Staubfaden himmelswüst,
der Krone rot
vom Purpurwort, das wir sangen
über, o über
dem Dorn.

nie martw się o mnie, drogi Rolotomasi
naprawdę

[lupus.lupus]

"Dawni Mistrzowie
obywali się bez imion

ich sygnaturą były
białe palce Madonny

albo różowe wieże
di citta sul mare

a także sceny z życia
della Beata Umilita

roztapiali się
w sogno
miracolso
crocifissione

znajdowali schronienie
pod powieką aniołów
za pagórkami obłoków
w gęstej trawie raju

tonęli bez reszty
w złotych nieboskłonach
bez krzyku przerażenia
bez wołania o pamięć

powierzchnię ich obrazów
są gładkie jak lustro

nie są to lustra dla nas
są to lustra wybranych

wzywam was Starzy Mistrzowie
w ciężkich chwilach zwątpienia

sprawcie niech spadnie ze mnie
wężowa łuska pychy

niech pozostanę głuchy
na pokuszenie sławy

wzywam was Dawni Mistrzowie

Malarzu Deszczu Manny
Malarzu Drzew Haftowanych
Malarzu Nawiedzenia
Malarzu Świętej Krwi"

oszalały poeta

www.gnosis.art.pl/iluminatornia/sztuka_o_inspiracji/vermeer_van_delft/vermeer_van_delft.htm

[homosovieticus]

PSALM 2*



Mesjasz Królem

1 Dlaczego narody się buntują,
czemu ludy knują daremne zamysły?
2 Królowie ziemi powstają
i władcy spiskują wraz z nimi
przeciw Panu i przeciw Jego Pamazańcowi*:
3 «Stargajmy Ich więzy
i odrzućmy od siebie Ich pęta!»

4 Śmieje się Ten, który mieszka w niebie,
Pan się z nich naigrawa*,
5 a wtedy mówi do nich w swoim gniewie
i w swej zapalczywości ich trwoży:
6 «Przecież Ja ustanowiłem sobie króla
na Syjonie, świętej górze mojej».

7 Ogłoszę postanowienie Pana:
Powiedział do mnie:
«Tyś Synem moim,
Ja Ciebie dziś zrodziłem*.
8 Żądaj ode Mnie, a dam Ci narody w dziedzictwo
i w posiadanie Twoje krańce ziemi.
9 Żelazną rózgą będziesz nimi rządzić
i jak naczynie garncarza ich pokruszysz»*.



10 A teraz, królowie, zrozumcie,
nauczcie się, sędziowie ziemi!



11 Służcie Panu z bojaźnią
12 i Jego nogi ze drżeniem całujcie*,
bo zapłonie gniewem i poginiecie w drodze,
gdyż gniew Jego prędko wybucha.
Szczęśliwi wszyscy, co w Nim szukają ucieczki.

The Painter on Silk, Amy Lowell

[sainbois]

There was a man
Who made his living
By painting roses
Upon silk.

He sat in an upper chamber
And painted,
And the noises of the street
Meant nothing to him.

When he heard bugles, and fifes, and drums,
He thought of red, and yellow, and white roses
Bursting in the sunshine,
And smiled as he worked.

He thought only of roses,
And silk.
When he could get no more silk
He stopped painting
And only thought
Of roses.

The day the conquerors
Entered the city,
The old man
Lay dying.
He heard the bugles and drums,
And wished he could paint the roses
Bursting into sound.

Gałęzie wyrastają ze mnie jak ramiona.Pamiętasz?

[Gość: homocośtam]

Drzewo wstąpiło w moje dłonie,
Soki wpłynęły w me ramiona,
Drzewo wyrosło w moich piersiach
- Koroną w dół,
Gałęzie wyrastają ze mnie jak ramiona.

Drzewem jesteś,
Mchem jesteś,
Jesteś fiołkami i wiatrem nad nimi,
Dzieckiem - tak wysokim - jesteś,
A wszystko to jest szaleństwem dla świata.

Ach? Aha!

[sainbois]

Zesłowiczenie

Nie przychodź do mnie, życie, zbyt często,
do serca jak do drzwi nie łomocz,
nie zmieniaj fantazji w szaleństwo
i Boga nie wzywaj na pomoc.
Nie snuj się za mną, nie pętaj,
w zmyślonych paryżach mnie zgub,
niech zasnę jak żaba zaklęta
ze studnią rozpaczy u stóp.
Ty nie budź mnie, życie, jak kapral,
po nocach pod oknem mi nie wyj,
niech srebrna śpiewa mi harfa
i złoty depce mnie trzewik.
Ucieknę, gdzie czary, gdzie mary,
przebiegnę ci drogę jak kot,
pochowam się w stare zegary
i w śpiewki - przelewki wśród psot.
Ja wolę, jak rentier, na tyłach
podmiejską cepelią w dal kwilić,
niż frunąć na ciężkich skrzydłach
i ginąć na pierwszej linii.
Zbuduję ci, życie, psią budę,
a sama się rzucę w łan baź,
niech drapie mnie w sztuczny podbródek
z cukierków zrobiony mój paź.
Ty nie strój mnie, życie, w koronę,
do ręki nie dawaj mi berła,
nie wciskaj swej mordy skrwawionej
w to miejsce po starych perłach.
Ty przyjdź do mnie kiedyś nad ranem,
ze śmiercią jak z panną pod rękę,
i podaj mi czarny atrament
na śmieszną ostatnią piosenkę
Staniemy tak sobie jak w lustrach
ty - moje życie, i ja,
i może to będzie szósta -
a może przejedzie sto dwa...
"Niebrzydka z was dwojga jest para" -
śmierć powie ścierając z nas kurz.
Ja na to powiem: "Sen, mara"...
A życie: "już".

Agnieszka Osiecka

Ty strój mnie, życie w koronę, do ręki dawaj berło

[homosovieticus]

Zgaś moje oczy: ja cię widzieć mogę,
zamknij mi uszy, a ja cię usłyszę,
nawet bez nóg znajdę do ciebie drogę,
i bez ust nawet zaklnę cię najciszej.
Ramiona odrąb mi, ja cię obejmę
sercem mym, które będzie mym ramieniem,
serce zatrzymaj, będzie tętnił mózg,
a jeśli w mózg mój rzucisz swe płomienie,
ja ciebie na krwi mojej będę niósł.

Rilke Rainer Maria
ps
Ach? Aha! oby na pewno bez "c" ?

na pewno Ave

[sainbois]

Kiedy cię spotkam co ci powiem
że byłaś światłem moim Bogiem
że szmat już drogi przemierzyłem
i byłaś wszędzie tam gdzie byłem
odległą gwiazdą w sztolni nocy
zachodem słońca snem proroczym
przestrzenią serca której strzegłem
jak oka w głowie dla tej jednej
mądrej i pięknej ludzkim prawem
ave

Kiedy cię spotkam czy ukryję
wszystkie kobiety których byłem
pacjentem uczniem profesorem
żal nie na miejscu i nie w porę
jak mogło być a jak nie było
że wszystko na nic tylko miłość
na wieki wieków i że żaden
człowiek nie był mi tak potrzebny
ave

Kiedy cię spotkam jak mam spojrzeć
żebyś nie mogła w oczach dojrzeć
starego głodu którym hojnie
obdarowałem tyle spojrzeń
blasku księżyca który każe
od ścian odbijać się od marzeń
do zjawy twej wyciągać ręce
w śniegu pościeli pisać wiersze
szkłem ryte skrycie tatuaże
ave

aha feeling:)

[sainbois]

[homosovieticus]

Aha, mam Cię w końcu?
Aha, masz mnie na ...

Uwaga, profesorzy,
Geniusze często uczą się najgorzej!
:)) + :((
Sztaudynger

Tak, wreszcie aha feeling

[sainbois]

w całej mocy i krasie.
na muszce
na końcu szpady
na wyciągnięcie ręki
Bardzo przyjemne:)

[Gość: homowylogowany]

:))))))))
ps
nie pytaj co Ci zrobię, jak Cię złapię.

since feeling is first

[sainbois]

who pays any attention
to the syntax of things
will never wholly kiss you;

wholly to be a fool
while Spring is in the world
my blood approves,
and kisses are a better fate
than wisdom
lady i swear by all flowers. Don't cry
- the best gesture of my brain is less than
your eyelids'flutter which says

we are for each other: then
laugh, leaning back in my arms
for life's not a paragraph

And death i think is no parenthesis

e.c.c.

To są moje wspomnienia których nie zapomnę

[homosovieticus]

Wspomnienia

Odwiedzaj swoje wspomnienia,
Uszyj dla niech płócienne pokrowce.
Odsłoń okna i otwórz powietrze.
Bądź dla nich serdeczny i nigdy
nie daj im poznać po sobie.
To są twoje wspomnienia.
Myśl o tym, kiedy płyniesz
w sargassowym morzu pamięci
i trawa morska zarasta ci usta.
To są twoje wspomnienia, których
nie zapomnisz aż do końca życia.

Zagajewski Adam

Ne me quitte pas, jacques brel

[sainbois]

Ne me quitte pas
Il faut oublier
Tout peut s'oublier
Qui s'enfuit déjà
Oublier le temps
Des malentendus
Et le temps perdu
A savoir comment
Oublier ces heures
Qui tuaient parfois
A coups de pourquoi
Le cœur du bonheur
Ne me quitte pas
Ne me quitte pas
Ne me quitte pas
Ne me quitte pas

Moi je t'offrirai
Des perles de pluie
Venues de pays
Où il ne pleut pas
Je creuserai la terre
Jusqu'après ma mort
Pour couvrir ton corps
D'or et de lumière
Je ferai un domaine
Où l'amour sera roi
Où l'amour sera loi
Où tu seras reine
Ne me quitte pas
Ne me quitte pas
Ne me quitte pas
Ne me quitte pas

Ne me quitte pas
Je t'inventerai
Des mots insensés
Que tu comprendras
Je te parlerai
De ces amants-là
Qui ont vu deux fois
Leurs cœurs s'embraser
Je te raconterai
L'histoire de ce roi
Mort de n'avoir pas
Pu te rencontrer
Ne me quitte pas
Ne me quitte pas
Ne me quitte pas
Ne me quitte pas

On a vu souvent
Rejaillir le feu
D'un ancien volcan
Qu'on croyait trop vieux
Il est paraît-il
Des terres brûlées
Donnant plus de blé
Qu'un meilleur avril
Et quand vient le soir
Pour qu'un ciel flamboie
Le rouge et le noir
Ne s'épousent-ils pas
Ne me quitte pas
Ne me quitte pas
Ne me quitte pas
Ne me quitte pas

Ne me quitte pas
Je ne vais plus pleurer
Je ne vais plus parler
Je me cacherai là
A te regarder
Danser et sourire
Et à t'écouter
Chanter et puis rire
Laisse-moi devenir
L'ombre de ton ombre
L'ombre de ta main
L'ombre de ton chien
Ne me quitte pas
Ne me quitte pas
Ne me quitte pas
Ne me quitte pas.


Il faut oublier
Tout peut s'oublier
Qui s'enfuit déjà
Oublier le temps
Des malentendus
Et le temps perdu
A savoir comment
Oublier ces heures
Qui tuaient parfois
A coups de pourquoi
Le cœur du bonheur
Ne me quitte pas
Ne me quitte pas
Ne me quitte pas
Ne me quitte pas

Moi je t'offrirai
Des perles de pluie
Venues de pays
Où il ne pleut pas
Je creuserai la terre
Jusqu'après ma mort
Pour couvrir ton corps
D'or et de lumière
Je ferai un domaine
Où l'amour sera roi
Où l'amour sera loi
Où tu seras reine
Ne me quitte pas
Ne me quitte pas
Ne me quitte pas
Ne me quitte pas

Ne me quitte pas
Je t'inventerai
Des mots insensés
Que tu comprendras
Je te parlerai
De ces amants-là
Qui ont vu deux fois
Leurs cœurs s'embraser
Je te raconterai
L'histoire de ce roi
Mort de n'avoir pas
Pu te rencontrer
Ne me quitte pas
Ne me quitte pas
Ne me quitte pas
Ne me quitte pas

On a vu souvent
Rejaillir le feu
D'un ancien volcan
Qu'on croyait trop vieux
Il est paraît-il
Des terres brûlées
Donnant plus de blé
Qu'un meilleur avril
Et quand vient le soir
Pour qu'un ciel flamboie
Le rouge et le noir
Ne s'épousent-ils pas
Ne me quitte pas
Ne me quitte pas
Ne me quitte pas
Ne me quitte pas

Ne me quitte pas
Je ne vais plus pleurer
Je ne vais plus parler
Je me cacherai là
A te regarder
Danser et sourire
Et à t'écouter
Chanter et puis rire
Laisse-moi devenir
L'ombre de ton ombre
L'ombre de ta main
L'ombre de ton chien
Ne me quitte pas
Ne me quitte pas
Ne me quitte pas
Ne me quitte pas

& & #35 1054;& & #35 1085;, & & #35 1089;& & #

[Gość: Marian]

Анна Ахматова



ПОЭТ
(Борис Пастернак)

Он, сам себя сравнивший с конским глазом,
Косится, смотрит, видит, узнает,
И вот уже расплавленным алмазом
Сияют лужи, изнывает лед.

В лиловой мгле покоятся задворки,
Платформы, бревна, листья, облака.
Свист паровоза, хруст арбузной корки,
В душистой лайке робкая рука.

Звенит, гремит, скрежещет, бьет прибоем
И вдруг притихнет,- это значит, он
Пугливо пробирается по хвоям,
Чтоб не спугнуть пространства чуткий сон.

И это значит, он считает зерна
В пустых колосьях, это значит, он
К плите дарьяльской, проклятой и черной,
Опять пришел с каких-то похорон.

И снова жжет московская истома,
Звенит вдали смертельный бубенец...
Кто заблудился в двух шагах от дома,
Где снег по пояс и всему конец?

За то, что дым сравнил с Лаокооном,
Кладбищенский воспел чертополох,
За то, что мир наполнил новым звоном
В пространстве новом отраженных строф,-

Он награжден каким-то вечным детством,
Той щедростью и зоркостью светил,
И вся земля была его наследством,
А он ее со всеми разделил.
19 января 1936
Строфы века. Антология русской поэзии.
Сост. Е.Евтушенко.
Минск, Москва: Полифакт, 1995.

...

[lupus.lupus]

Jesteś tu przy mnie
Noc się chyli
Nad ranem bywa nieprawdziwie
Jesteś tu przy mnie
Trochę cię dziwi,
Że ja niczemu się nie dziwię
A znamy się od godzin pięciu
Nieprawda!
Czy się nie domyślasz,
Że zagarnąłem cię pamięcią
Na długo przed tym zanim przyszłaś?
Taką cię wymyśliłem
Gdy okno bielało nad ranem
Wszystkie w tobie zmieściłem
wiersze nie napisane
Najlepiej jak umiałem
Z każdym uśmiechem, gestem
Tylko nie przewidziałem
Że jesteś
Taką cię wymyśliłem
Nad stołem zalanym winem
Gdy twoje zdrowie piłem
W niejedną szarą godzinę
Za chwilę noc upadnie
Spojrzyj kochanie - dnieje
To chwila gdy najładniej
Istniejesz
Taką cię wymyśliłem
Wśród tylu słów bezimienną
Kiedy ciszy motywem
Niebo szarzało nade mną
Kiedy za dużo chciałem
W swoim łagodnym obłędzie
Wtedy nie przewidziałem,
Że będziesz
Los dobrze się ze mną obszedł
Przy tobie wszystkiemu sprostam
Tylko o jedno cię proszę
Pozostań!

Jonasz Kofta

Ogrodnik z żalem do Sainbois

[lupus.lupus]

To może przypadek,
że znów się widzimy
Patrzymy na siebie
w spokojnej udręce
Spojrzenia spłowiały
Przez lata i zimy
Dziś tylko się znamy
Nic więcej
Uśmiechasz się dziwnie
Inaczej niż wtedy
Gdy było do siebie
Nam bliżej niz blisko
To było niedawno
a mówi sie kiedyś
Dziś tylko się znamy
To wszystko
Dzielimy złą ciszę
obcymi słowami
Ty serce masz chłodna
I chłodne masz ręce
Za chwilę pójdziemy
Innymi drogami
Bo tylko się znamy,
Nic więcej!

J.K.

:(

[sainbois]

Ogrodnik?
Ogrodnik...
lupusie, znałam kiedyś w sieci pewnego Ogrodnika. Czy to Ty?
Wróciłam właśnie z miasteczka, gdzie jest wspaniały zdziczały ogródek. Bluszcz
pełza po ziemi, murze, po krzaku bzu, na jabłoniach porozwieszało się dzikie
wino.
Jeśli jesteś Ogrodnikiem... tamtym Ogrodnikiem?
a jeśli nie...
:)))
Sonet 109
Nie mniemaj nigdy o mnie, że ja przeniewierca,
Chociaż ciebie zasmucę w długim oddaleniu,
Tak mi łatwo na chwilę wygładzić cię z serca,
Jak się rozstać z mą duszą, żyjącą w twym tchnieniu.
Tam jest dom mej miłości. Ten, co podróżuje,
Spiesząc z powrotem drogę manowcami skraca;
A gdy ujrzy swój domek, całą radość czuje.
Tak ma dusza z rozkoszą do swej chatki wraca.
Nie mniemaj, chociaż moja natura mieściła
Z ułomnością czowieka nierozdzielne żądze,
Iż ja na jedną chwilkę tak sromotnie zbłądzę,
Bym przez lekkość opuścił ziemskich skarbów siła.
Bez ciebie ten obszerny świat niczym być sądzę.
Ty na nim wszystkim jesteś, moja różo miła!

acha, jeszcze jedno - w zdziczałym ogrodku rośnie krzew różowej róży, bardzo
stara odmiana, bez kolców, czyli o cieplym sercu:)))

[lupus.lupus]

Nie. Świat nie jest tak mały Sainbois.Z ogrodami jednak wiele mnie łączy. To
nie tylko hobby, to znacznie głębsze uczucie. Zresztą traktować ogród tylko
jako hobby to grzech.Wychowałem się w domu z niewielkim ogrodem i sadem
prowadzonym przez Dziadka, który o różach wiedział chyba wszystko.Spędzałem z
nim tam mnóstwo czasu, który teraz, z perspektywy czasu wydaje mi się niemal
magiczny.Niestety gdy Dziadek uznał, że już czas zacząć przekazać mi całą swoją
wiedzę na ten temat, ja już mniej uwagi poświęcałem magicznym chwilom. Życie,z
całą swoją bujnością oferowało mi znacznie więcej niż tylko kopanie w ziemi i
podcinanie gałęzi. Tak mi się wtedy wydawało. Bardzo dziś tego żałuję.
Jesienią wracam do swojego domu rodzinnego na stałe. Czeka tam na mnie mój
ogród.Zapuszczony i zarośnięty. Czeka mnie mnóstwo pracy. Na szczęscie nie
wszystko zapomniałem z dzieciństwa...

"W ogrodzie rosła róża. Zakochał się w niej wiatr. Byli zupełnie różni, on -
lekki i jasny, ona - nieruchoma i ciężka jak krew. Przyszedł człowiek w
drewnianych sabotach i gołymi rękami zerwał różę. Wiatr skoczył za nim, ale
tamten zatrzasnął przed nim drzwi.- Obym skamieniał - zapłakał nieszczęśliwy. -
Mogłem obejść cały świat, mogłem nie wracać wiele lat, ale wiedziałem, ze na
zawsze czeka. Wiatr rozumiał, że aby naprawdę cierpieć, trzeba być wiernym."

oszalały z nienawiści poeta- niedoszły noblista

PS. Nie pojawiasz się Sainbois. Marian, przy biernej postawie "bywalców" został
zaszczekany i zaszczuty.Dla "intelektualnego troglodyty" również jest coraz
mniej miejsca.

[sainbois]

Drogi Ogrodniku, a jednak świat nie jest zbyt duży. Bo mój dziadek też hodował
róże. Był ogrodnikiem amatorem, kochał swoje rośliny. W szufladzie biurka mam
stary nóż okulizak, odziedziczyłam go po dziadku. Bo ogrodnik nie wzdraga się
przed kształtowaniem i nadawaniem form. Dziadek szczególnie lubił staroświeckie
róże sztamowe. Zmarł dawno temu. Jego ogród sprzedano, jego ukochane rośliny
zapewne nie żyją.
A ogród mojego ojca jest wspaniale zdziczały. I niewiele da się z tym zrobić,
bo ojciec lubi to, co miało siły i przetrwało lata ogrodniczego bezhołowia.
Taki bluszcz - pełza i pnie się, i oplata jabłonie, bzy. Fiołki też są bardzo
żywotne - na wiosnę połowa ogródka jest fiołkowa.
Homosovieticus, założyciel-budowniczy tego wątku, był wspaniałym i
nieporównanym rozmówcą, brak mi go bardzo; czasem zaglądam tutaj, by sprawdzić
stan rzeczy.
Wykrakałam... Wątek przypomina porzuconą przez właściciela willę, może i nic w
niej nie niszczeje, ale skąd to wiadomo pod tonami piasku czy śniegu,
nawiewanego każdego dnia.
Wiem, że Mariana nienawidzono na Forum. Pragmatyczna panidalloway,
która zresztą też znikła, chyba już zrozumiała, co jest potrzebne do sensownej
czy twórczej wymiany poglądów? Oczywiście, wystarczy interesujący rozmówca. No,
dla pewności dodam, że to okaz bardzo cenny... i rzadki. I trzeba go było
pielęgnować, a nie zadeptywać, wyrywać z korzeniami, wypalać - a może
zanudzać???:))))
(serwowaniem rzeczy płaskich:)))

God's Garden

[lupus.lupus]

God's Garden
God made a beatous garden
With lovely flowers strown,
But one straight, narrow pathway
That was not overgrown.
And to this beauteous garden
He brought mankind to live,
And said: "To you, my children,
These lovely flowers I give.
Prune ye my vines and fig trees,
With care my flowerets tend,
But keep the pathway open
Your home is at the end."

Then came another master,
Who did not love mankind,
And planted on the pathway
Gold flowers for them to find.
And mankind saw the bright flowers,
That, glitt'ring in the sun,
Quite hid the thorns of av'rice
That poison blood and bone;
And far off many wandered,
And when life's night came on,
They still were seeking gold flowers,
Lost, helpless and alone.


O, cease to heed the glamour
That blinds your foolish eyes,
Look upward to the glitter
Of stars in God's clear skies.
Their ways are pure and harmless
And will not lead astray,
Bid aid your erring footsteps
To keep the narrow way.
And when the sun shines brightly
Tend flowers that God has given
And keep the pathway open
That leads you on to heaven.


Robert Frost, poeta, który zawsze kojarzy mi się z latem : ) Polecam!

Gdybym spotkał Ciebie znowu pierwszy raz.....

[atylli_wnuk]

Gdybym spotkał ciebie pierwszy raz,
ale w innym sadzie, w innym lesie-
może by inaczej zaszumiał nam las
wydłużony mgłami na bezkresie...

Może innych kwiatów wśród zieleni bruzd
jęłyby się dłonie dreszczem czynne -
może by upadły z niedomyślnych ust
jakieś inne słowa - jakieś inne...

Może by i słońce zniewoliło nas
do spłynięcia duchem w róż kaskadzie,
Gdybym spotkał ciebie znowu pierwszy raz,
ale w innym lesie, w innym sadzie...

Bolesław Leśmian

A kiedy ćmy wieczorem o szyby łopocą...

[sainbois]

A kiedy ćmy wieczorem o szyby łopocą,
A serce pierś rozrywa niespokojnym biciem -
Czy wiesz, co mały świerszczyk gra w kominie nocą?
Czy wiesz, że to bez ciebie życie nie jest życiem?

Bronisława Ostrowska

A jednak żyjemy tęskniąc za sobą jak kropelki mgły

[homosovieticus]

sainbois napisała:

> A kiedy ćmy wieczorem o szyby łopocą,
> A serce pierś rozrywa niespokojnym biciem -
> Czy wiesz, co mały świerszczyk gra w kominie nocą?
> Czy wiesz, że to bez ciebie życie nie jest życiem?
>
> Bronisława Ostrowska

O, jesteś,

[sainbois]

Childe Haroldzie.
oto obraz:
www.abcgallery.com/T/turner/turner15.html
oto słowa:

To Inez

1
Nay, smile not at my sullen brow,
Alas! I cannot smile again;
Yet heaven avert that ever thou
Shouldst weep, and haply weep in vain.

2
And dost thou ask, what secret woe
I bear, corrodiing joy and youth?
And wilt thou vainly seek to know
A pang, ev'n thou must fail to sooth?

3
It is not love, it is not hate,
Nor low Ambitions's honours lost,
That bids me loathe my present state,
And fly from all I priz'd the most:

4
It is that weariness which springs
From all I meet, or hear, or see:
To me no pleasure Beauty brings;
Thine eyes have scarce a charm for me.

5
It is that settled, ceaseless gloom
That fabled Hebrew wanderer bore;
That will not look beyond the tomb,
But cannot hope for rest before.

6
What Exile from himself can flee?
To Zones, though more and more remote,
Still, still pursues, where-e'er I be,
The blight of life--the demon, Thought.

7
Yet others rapt in pleasure seem,
And taste of all that I forsake;
Oh! may they still of transport dream,
And ne'er, at least like me, awake!

8
Through many a clime 'tis mine to go,
With many a retrospection curst;
And all my solace is to know,
Whate'er betides, I've known the worst.

9
What is that worst? Nay do not ask

odszedł...

[lupus.lupus]

Marianie,
On odszedł.... Marlon Wielki odszedł...
To tylko literki, nie pomoże znaczek ":(" i graficzne świeczki.Nie potrafiłem
na Forum pożegnać Jacka Kaczmarskiego. Teraz również brakuje mi słów.

Za słaby aby mówić
rozchylam tylko wargi
odbijam je
na szybie powietrza

wokoło spokój
a my idąc pochylamy głowy
jakby pod wielki wiatr

płowieją długie aleje
już ludzie nas nie widzą

To z tęsknoty to z wyrzeczenia
coraz bliżsi i bliżsi
chwili co zmieni nas
w tchnienie

Marlon Brando 1924-2004 R.I.P.
brando.crosscity.com/HTMLVer/GalleryMB/Gallery.asp?GalleryType=1&ViewType=2&SubGalleryType=Misc&ImageIndex=3

Sprawi Bogu wiele kłopotu. Będzie się z Nim wykłócał jak to miał w zwyczaju
robić z reżyserami.Jego agnet poinformował o śmierci w następujący
sposób:"Odszedł Ojciec Chrzestny".

Żegnaj Marlonie...

[homosovieticus]

Pozdrawiam serdecznie!

Pampeluna jest piękna latem...

[lupus.lupus]

Dziś rozpoczęła się jedna z najbardziej fascynujących ceremonii gasnącej już
Strarej Europy. Mam na myśli święto ku czci św. Fermina obchodzone w
hiszpańskiej Pampelunie. Każdy komu w młodości zaszumiała książka Papy "Słońce
też wschodzi" marzył zapewne o tym by być tam na początku lipca. W moim
przypadku marzenia się spełniły. Kosztem całorocznych oszczędności i spędziłem
w połowie lat 90 dwa cudowne tygodnie w czasie Fiesty. Do końca życia będę o
nich pamiętał jako o najbardziej ekscytująco spędzonych wakacjach. Ubrany w
białą koszulę, czerwoną chustkę i bordowy beret ( tylko tam nie wygląda się w
tym idiotycznie) włóczyłem się po ulicach miasta spotykając fascynatów z
wszystkich chyba stron świata. Prym wiedli oczywiście Anglosasi skuszeni
hemingwayowską legendą. Miejscowi tarktowali nas obcokrajowców z góry, słusznie
twierdząc, ze nie ma mamy takich "cojones" jak oni :) Rzeczywiście podczas
porannych gonitw nikt nie biegał tak blisko byków jak miejscowi młodzieńcy.W
czasie Fiesty dochodziło na tym tle do mnóstwa bójek. Popołudniami
uczestniczyłem w licznych nabożeństwach i procesjach odprawianych z iście
hiszpańską pasją.Wieczorami zaś niekończąca się zabawa z morzem rosado :) Po
zakończeniu sanferminowego szaleństwa zostało mi jeszcze dwa dni na zwiedzenie
zakątków Navarry.To były cudowne dni.
Pampeluna jest piękna latem....
www.sanfermin.com/2004/portada.php?day=060704&lang=eng

[lupus.lupus]

Smutek. Wierny towarzysz. Siedzi teraz obok mnie i przepycha się z Poczuciem
Winy o władzę nade mną. Wie, że cholernie mi przykro... Trudno o lepszą dla
Niego przynętę.
Zastanawialiście się kiedyś nad tym czy smutek jest przekleństwem wyłącznie
człowieka? Otóż nie. Smutek może dotknąć całe narody. W Europie mamy dwa narody
pogrążone w smutku- Portugalczyków i Węgrów. W zasadzie możemy jeszcze zaliczyć
do tej grupy Rosjan, ale to już temat na zupełnie inną rozmowę. Skupmy się na
Portugalczykach i Węgrach.
Ich smutki się różnią.Błędem jest ich porównywanie.
Smutek Portugalczyków jest bardziej zewnętrzny, można nawet powiedzieć
"geograficzny" W portugalskiej duszy gra "saudade" - smutek i nostalgia. Naród
na krańcu Europy, przed którym rozpościera się tylko Ocean. Portugalczycy przez
wieli bali się i tęsknili za tym co ukryte za potężnym żywiołem. Ta bezbrzeżna
tęsknota i smutek pchała Vasco da Gamę i Henryka Żeglarza do podróży poza
granice znanego swiata. Ta tęsknota to również rozszywająca serce muzyka fado.
Smutne pieśni śpiewane po zmroku w portugalskich kawiarniach. Smutne pieśni o
rozpaczy, miłości, żalu. Portugalczycy nie zachowują się jak typowi
południowcy.Owa nostalgia i smutek jest zawsze wyczuwalna.Potomkowie morskich
śmiałków zdaja się zawsze marzyć o tym co piękne, odległe i nieuchwytne. Taki
to ten portugalski smutek.

"Moje pieśni to fado
A fado to przeznaczenie.
Modlitw i łez kaskadą
Spada na mnie gitar brzmienie.

Zawsze gdy strun dotykam,
Gitara z płaczu aż drży-
Przenika mnie ta muzyka,
Ten wielki smutek, gorzkie łzy.

To ludzie z mojego kraju,
Teraz to dopiero wiem,
Tak wielki w sobie smutek mają,
Że w muzykę zmienia się

Ci ludzie wciąż czekają,
Że odmieni się zły los,
Od troski ich uwalniając...

A od smutki pieśni głos....

: ((((


Smutek węgierski. Wydaje się, że bardziej przenikliwy, a przez to bardziej mi w
tej chwili bliższy. Moja Babka, która miała węgierskie korzenie zadbała o to
bym poznał Endre Ady'ego, Jozsefa Eotvosa, Ferenca Kolcseya,Hamvasa,
Petofi'ego i innych z których smutek wprost kapie. W innych postach postaram
się wam wyjaśnić na czym polega ów ten smutek węgierski. Wiem, że będzie mi
długo towarzyszył... :(

"Spętano sznurem duszę moją,
Bo jak ognisty koń wierzgała,
Bo biczowałem ją daremnie,
Daremnie bita, cwałowała.

Gdy się zjawi wam na polu
Ogier, który ledwie łbem rusza,
Przetnijcie jego powrozy,
Bo to moja polsko-węgierska smutna dusza"

(na podstawie wiersza Endre Ady'ego)

"Zabawy są przepyszne i dziewczęta piękne są :))

[homosovieticus]

"Zabawy są przepyszne i dziewczęta piękne są
Lecz muszę iść bo wzywa mnie
Don Carlos de Borbon"

BINGO!!!

Borys Pasternak

[Gość: Marian]

Soul

My mournful soul, you, sorrowing
For all my friends around,
You have become the burial vault
Of all those hounded down.

Devoting to their memory
A verse, embalming them,
In torment, broken, lovingly
Lamenting over them,

In this our mean and selfish time,
For conscience and for quest
You stand-a columbarium
To lay their souls to rest.

The sum of all their agonies
Has bowed you to the ground.
You smell of dust, of death's decay,
Of morgue and burial mound.

My beggarly, dejected soul,
You heard and saw your fill;
Remembered all and mixed it well,
And ground it like a mill.

Continue pounding and compound
All that I witnessed here
To graveyard compost, as you did
For almost forty years.

1956
Translated by Sergei Roy

Prevert, Cet Amour i This Love

[sainbois]

po angielsku:

This love
So violent
So fragile
So tender
So hopeless
This love
Beautiful as the day
And bad as the weather
When the weather is bad
This love so true
This love so beautiful
So happy
So joyous
And so pathetic
Trembling with fear like a child in the dark
And so sure of itself
Like a tranquil man in the middle of the night
This love that made others afraid
That made them speak
That made them go pale
This love intently watched
Because we intently watch it
Run down hurt trampled finished denied forgotten
Because we ran it down hurt it trampled
it finished it denied it forgot it
This whole entire love
Still so lively
And so sunny
It's yours
It's mine
That which has been
This always new thing
And which hasn't changed
As true as a plant
As trembling as a bird
As warm as live as summer
We can both of us
Come and go
We can forget
And then go back to sleep
Wake up suffer grow old
Go back to sleep again
Awake smile and laugh
And feel younger
Our love stays there
Stubborn as an ass
Lively as desire
Cruel as memory
Foolish as regrets
Tender as remembrance
Cold as marble
Beautiful as day
Fragile as a child
It watches us, smiling
And it speaks to us without saying a word
And me I listen to it, trembling
And I cry out
I cry out for you
I cry out for me
I beg you
For you for me for all who love each other
And who loved each other
Yes I cry out to it
For you for me and for all the others
That I don't know
Stay there
There where you are
There where you were in the past
Stay there
Don't move
Don't go away
We who loved each other
We've forgotten you
Don't forget us
We had only you on the earth
Don't let us become cold
Always so much farther away
And anywhere
Give us a sign of life
Much later on a dark night
In the forest of memory
Appear suddenly
Hold your hand out to us
And save us

i po francusku

Cet amour
Si violent
Si fragile
Si tendre
Si désespéré
Cet amour
Beau comme le jour
Et mauvais comme le temps
Quand le temps est mauvais
Cet amour si vrai
Cet amour si beau
Si heureux
Si joyeux
Et si dérisoire
Tremblant de peur comme un enfant dans le noir
Et si sûr de lui
Comme un homme tranquille au milieu de la nuit
Cet amour qui faisait peur aux autres
Qui les faisait parler
Qui les faisait blémir
Cet amour guetté
Parce que nous le guettions
Traqué blessé piétiné achevé nié oublié
Parce que nous l'avons traqué blessé piétiné achevé nié oublié
Cet amour tout entier
Si vivant encore
Et tout ensoleillé
C'est le tien
C'est le mien
Celui qui a été
Cette chose toujours nouvelles
Et qui n'a pas changé
Aussi vraie qu'une plante
Aussi tremblante qu'un oiseau
Aussi chaude aussi vivante que l'été
Nous pouvons tous les deux
Aller et revenir
Nous pouvons oublier
Et puis nous rendormir
Nous réveiller souffrir vieillir
Nous endormir encore
Rêver à la mort
Nous éveiller sourire et rire
Et rajeunir
Notre amour reste là
Têtu comme une bourrique
Vivant comme le désir
Cruel comme la mémoire
Bête comme les regrets
Tendre comme le souvenir
Froid comme le marbre
Beau comme le jour
Fragile comme un enfant
Il nous regarde en souriant
Et il nous parle sans rien dire
Et moi j'écoute en tremblant
Et je crie
Je crie pour toi
Je crie pour moi
Je te supplie
Pour toi pour moi et pour tous ceux qui s'aiment
Et qui se sont aimés
Oui je lui crie
Pour toi pour moi et pour tous les autres
Que je ne connais pas
Reste là
Là où tu es
Là où tu étais autrefois
Reste là
Ne bouge pas
Ne t'en va pas
Nous qui sommes aimés
Nous t'avons oublié
Toi ne nous oublie pas
Nous n'avions que toi sur la terre
Ne nous laisse pas devenir froids
Beaucoup plus loin toujours
Et n'importe où
Donne-nous signe de vie
Beaucoup plus tard au coin d'un bois
Dans la forêt de la mémoire
Surgis soudain
Tends-nous la main
Et sauve-nous.

Ach, jakże piękna jest miłość!!!

[Gość: zakochanyinaczej]

bato3.webpark.pl/index3.html

rozumek w darze imaginacji i intuicji

[Gość: Virginia V.]

Kazimierz Tetmajer - "FAŁSZ, ZAWIŚĆ..."


Fałsz, zawiść, płaskość, mierność, nikczemność, głupota:
oto rafy, o które łódź moja potrąca,
płynąc przez życia mętne i cuchnące błota
pod niebem zachmurzonym, bez gwiazd i bez słońca.
Wiem, że błot nie przepłynę - odrzucam precz wiosła
i przymknąwszy powieki na dnie łodzi leżę,
nie dbając, kędy by mnie mętna woda niosła,
nie dbając, gdzie i jakie czeka mnie wybrzeże?
Tak płynę ja, zrodzony od czystego morza,
do purpurowych wschodów, zachodów złoconych,
do gwiazd kroci, orkanu, co gna przez przestworza,
do cisz wielkich i sennych i do wysp zielonych.
Tak płynę ja, zrodzony, by słoneczne fale
pruć silnym ruchem ręki leżącej na sterze,
by wiry i wietrzyce roztrącać zuchwale -
-tak płynę i półmartwo na dnie łodzi leżę.

[rolotomasi]

Wobec brutalizacji życia forumowego i realnego, propo> przytulić się do łona>>
forum.gazeta.pl/forum/71,1.html?f=15574

Hurrahing in Harvest

[sunniva]

Gerard Manley Hopkins (1844–89)

14. Hurrahing in Harvest


SUMMER ends now; now, barbarous in beauty, the stooks arise
Around; up above, what wind-walks! what lovely behaviour
Of silk-sack clouds! has wilder, wilful-wavier
Meal-drift moulded ever and melted across skies?

I walk, I lift up, I lift up heart, eyes,
Down all that glory in the heavens to glean our Saviour;
And, éyes, heárt, what looks, what lips yet gave you a
Rapturous love’s greeting of realer, of rounder replies?

And the azurous hung hills are his world-wielding shoulder
Majestic—as a stallion stalwart, very-violet-sweet!—
These things, these things were here and but the beholder
Wanting; which two when they once meet,
The heart rears wings bold and bolder
And hurls for him, O half hurls earth for him off under his feet.

O Powstaniu Warszawskim prozą

[Gość: Marian]

Zapomniane Powstanie Warszawskie
W dniu 1 sierpnia 2004 roku przypada 60-ta rocznica wybuchu Powstania
Warszawskiego. Historia tego powstania nie jest dostatecznie znana przez opinię
światową, chociaż Powstanie Warszawskie było największym tego rodzaju
wydarzeniem w dziejach świata. To było powstanie zbrojne na niespotykaną skalę
w epicentrum wydarzeń wojennych, na styku działań frontowych dwu największych
armii w historii wojen. Po dwu miesiącach walk powstańcy skapitulowali. W
bezsensownym odwecie, niemieccy zbrodniarze, zburzyli Warszawę doszczętnie, co
jest bezprzykładnym aktem bestialstwa i zdziczenia hitlerowskiej "rasy panów".
To był sadystyczny mord z premedytacją, wykonywany przez kilka miesięcy w
centrum cywilizowanej Europy. Pisanie o historii jest najtrudniejszą ze sztuk.
Jej trywialne i propagandowe wydanie jest często spotykaną chałturą, wykonywaną
przez usłużnych dziennikarzy. Historia ostatniej wojny była wielokrotnie
?uzdatniana? do konsumpcji w czasie ostatniego półwiecza. Od prymitywnych
wersji propagandowych na użytek zwycięskiej koalicji, do sensacyjnych wersji
produkowanych na użytek propagandy w celu zmiany optyki i ostrości widzenia.
Wystarczy jednak przyjrzeć się dokładnie Powstaniu Warszawskiemu, aby
uświadomić sobie, że nigdy nie przebrniemy przez meandry decyzji politycznych,
które podejmowali przywódcy walczących ze sobą armii, które otaczały Warszawę.
Los powstania zależał od decyzji podejmowanych daleko od frontu walki.
Dowolność interpretacji tych wydarzeń jest zatrważająca. Jak bardzo to było
powikłane, a jacy mali i bezwzględni politycy byli w tym czasie dowódcami
walczących stron w czasie II wojny światowej, to się dopiero okazało po
zakończeniu wojny. Jak podli okazali się ci mali polityczni gracze, których
przerosła ranga wydarzeń rozgrywających się w tym czasie. Sprawa ludobójstwa na
mieszkańcach Warszawy nie znalazła też odpowiedniej rangi w czasie procesu
Norymberskiego. W ogólnie dostępnych publikacjach oficjalnych interpretatorów,
sprawy te miały swoje kolejne odsłony w ciągu ostaniego półwiecza. Każda ze
stron inaczej widziała to zdarzenie i każda inaczej oceniała decyzje
koalicjanta lub przeciwnika. Każda ze stron niosła na sobie garb uprzedzeń
historycznych i garb ograniczeń ideologicznych obowiązujących w tym czasie.
Nawet antyhitlerowscy koalicjanci mieli różne interesy, choć jeden wspólny cel.
W ciągu tych tragicznych paru lat wojny, politycy tych krajów podpisywali pakty
o nieagresji, tworzyli koalicje, aby na końcu stać się śmiertelnymi wrogami.
Polityka, była i jest stajnią Augiasza, pełną moralnych brudów w panującym tam
bałaganie. Efekt pracy tych polityków "stajennych", co kilkanaście lat możemy
obserwować w postaci rzezi i wojen, których nikt nie może zrozumieć. Morderstwo
na powstańcach miasta Warszawy wpisuje się w tą ciemną stronę politycznych
decyzji, które nigdy nie doczekają się pełnego wyjaśnienia i przebaczenia. O
ile nigdy nie osiągniemy zadowalającego spokoju i jasności w ocenie politycznej
tych wydarzeń, to jednoznaczna jest ocena moralna działań samych powstańców
tego bohaterskiego miasta. Powstanie Warszawskie jest i pozostanie relikwią na
historycznym ołtarzu Polski. To jest absolutnie potrzebny przykład sprzeciwu
wobec narzuconej Polsce niewoli i bezprawnej okupacji. Dopiero teraz rozumiemy,
jak ważna to była decyzja, która obliguje następne pokolenia do walki o
suwerenność Polski. Nawet w okresie reżimu komunistycznego, sama heroiczność
powstania dawała Polakom tak potrzebną siłę duchową na przetrwanie tego okresu
zniewolenia. Świadomość tamtego, powstańczego bohaterstwa, podnosiła na duchu
słabych i wątpiących. Dopiero obecny, podstępny zamach na suwerenność Polski i
odsunięcie polskiej inteligencji od wpływu na kształt mediów, poczynił ogromne
szkody w naszej mentalności. Polakom odebrano możliwość swobodnej wypowiedzi w
większości mediów o zasięgu krajowym. Nowi "spekulanci medialni" ofiarowują nam
pozorne wolności. Teraz mamy w Polsce wolność do bezrobocia, do zabawy, do
narkotyków, do "róbta co chceta". Historia Polski wymaga więc kolejnej
przeróbki, według instrukcji nowych władców. W tej nowej wersji historii, nie
ma zbyt wiele miejsca na przypominanie bohaterów Powstania Warszawskiego. To
jest kontrolowana i udawana amnezja. Mało znaczące epizody ostatniej wojny
stają przedmiotem wymuszonej dyskusji, a zapomina się o wydarzeniach, które
miały wymiar światowej tragedii. Takim dramatem o wymiarze ponadnarodowym jest
historia Powstania Warszawskiego.

21 lipca 2004
dodane : 7/21/2004 Zrodlo : Wojciech K.Borkowski

taką przebodli nas Ojczyzną...

[lupus.lupus]

Gość portalu: Marian napisał(a):

> Zapomniane Powstanie Warszawskie
> W dniu 1 sierpnia 2004 roku przypada 60-ta rocznica wybuchu Powstania
> Warszawskiego. Historia tego powstania nie jest dostatecznie znana przez
opinię
>
> światową, chociaż Powstanie Warszawskie było największym tego rodzaju
> wydarzeniem w dziejach świata. To było powstanie zbrojne na niespotykaną
skalę
> w epicentrum wydarzeń wojennych, na styku działań frontowych dwu największych
> armii w historii wojen. Po dwu miesiącach walk powstańcy skapitulowali. W
> bezsensownym odwecie, niemieccy zbrodniarze, zburzyli Warszawę doszczętnie,
co
> jest bezprzykładnym aktem bestialstwa i zdziczenia hitlerowskiej "rasy
panów".
> To był sadystyczny mord z premedytacją, wykonywany przez kilka miesięcy w
> centrum cywilizowanej Europy. Pisanie o historii jest najtrudniejszą ze
sztuk.
> Jej trywialne i propagandowe wydanie jest często spotykaną chałturą,
wykonywaną
>
> przez usłużnych dziennikarzy. Historia ostatniej wojny była wielokrotnie
> ?uzdatniana? do konsumpcji w czasie ostatniego półwiecza. Od prymitywnych
> wersji propagandowych na użytek zwycięskiej koalicji, do sensacyjnych wersji
> produkowanych na użytek propagandy w celu zmiany optyki i ostrości widzenia.
> Wystarczy jednak przyjrzeć się dokładnie Powstaniu Warszawskiemu, aby
> uświadomić sobie, że nigdy nie przebrniemy przez meandry decyzji
politycznych,
> które podejmowali przywódcy walczących ze sobą armii, które otaczały
Warszawę.
> Los powstania zależał od decyzji podejmowanych daleko od frontu walki.
> Dowolność interpretacji tych wydarzeń jest zatrważająca. Jak bardzo to było
> powikłane, a jacy mali i bezwzględni politycy byli w tym czasie dowódcami
> walczących stron w czasie II wojny światowej, to się dopiero okazało po
> zakończeniu wojny. Jak podli okazali się ci mali polityczni gracze, których
> przerosła ranga wydarzeń rozgrywających się w tym czasie. Sprawa ludobójstwa
na
>
> mieszkańcach Warszawy nie znalazła też odpowiedniej rangi w czasie procesu
> Norymberskiego. W ogólnie dostępnych publikacjach oficjalnych
interpretatorów,
> sprawy te miały swoje kolejne odsłony w ciągu ostaniego półwiecza. Każda ze
> stron inaczej widziała to zdarzenie i każda inaczej oceniała decyzje
> koalicjanta lub przeciwnika. Każda ze stron niosła na sobie garb uprzedzeń
> historycznych i garb ograniczeń ideologicznych obowiązujących w tym czasie.
> Nawet antyhitlerowscy koalicjanci mieli różne interesy, choć jeden wspólny
cel.
>
> W ciągu tych tragicznych paru lat wojny, politycy tych krajów podpisywali
pakty
>
> o nieagresji, tworzyli koalicje, aby na końcu stać się śmiertelnymi wrogami.
> Polityka, była i jest stajnią Augiasza, pełną moralnych brudów w panującym
tam
> bałaganie. Efekt pracy tych polityków "stajennych", co kilkanaście lat możemy
> obserwować w postaci rzezi i wojen, których nikt nie może zrozumieć.
Morderstwo
>
> na powstańcach miasta Warszawy wpisuje się w tą ciemną stronę politycznych
> decyzji, które nigdy nie doczekają się pełnego wyjaśnienia i przebaczenia. O
> ile nigdy nie osiągniemy zadowalającego spokoju i jasności w ocenie
politycznej
>
> tych wydarzeń, to jednoznaczna jest ocena moralna działań samych powstańców
> tego bohaterskiego miasta. Powstanie Warszawskie jest i pozostanie relikwią
na
> historycznym ołtarzu Polski. To jest absolutnie potrzebny przykład sprzeciwu
> wobec narzuconej Polsce niewoli i bezprawnej okupacji. Dopiero teraz
rozumiemy,
>
> jak ważna to była decyzja, która obliguje następne pokolenia do walki o
> suwerenność Polski. Nawet w okresie reżimu komunistycznego, sama heroiczność
> powstania dawała Polakom tak potrzebną siłę duchową na przetrwanie tego
okresu
> zniewolenia. Świadomość tamtego, powstańczego bohaterstwa, podnosiła na duchu
> słabych i wątpiących. Dopiero obecny, podstępny zamach na suwerenność Polski
i
> odsunięcie polskiej inteligencji od wpływu na kształt mediów, poczynił
ogromne
> szkody w naszej mentalności. Polakom odebrano możliwość swobodnej wypowiedzi
w
> większości mediów o zasięgu krajowym. Nowi "spekulanci medialni" ofiarowują
nam
>
> pozorne wolności. Teraz mamy w Polsce wolność do bezrobocia, do zabawy, do
> narkotyków, do "róbta co chceta". Historia Polski wymaga więc kolejnej
> przeróbki, według instrukcji nowych władców. W tej nowej wersji historii, nie
> ma zbyt wiele miejsca na przypominanie bohaterów Powstania Warszawskiego. To
> jest kontrolowana i udawana amnezja. Mało znaczące epizody ostatniej wojny
> stają przedmiotem wymuszonej dyskusji, a zapomina się o wydarzeniach, które
> miały wymiar światowej tragedii. Takim dramatem o wymiarze ponadnarodowym
jest
> historia Powstania Warszawskiego.
>

On
Komu ja gram?
Zamkniętym oknom klamkom błyszczącym arogancko
fagotom deszczu - smutnym rynnom
szczurom co pośród śmieci tańczą
Ostatni werbel biły bomby
był prosty pogrzeb na podwórzu
dwie deski w krzyż i hełm dziurawy
w niebie pożarów wielka róża

Chór
Na rożnie się obraca cielę.
W piecu dojrzewa chleb brunatny.
Pożary gasną. Tylko ogień ułaskawiony wiecznie trwa.

On
zgrzebny napis na tych deskach
imiona krótkie niby salwa
"Gryf" "Wilk" i "Pocisk" kto pamięta
spłowiała w deszczu ruda barwa
Praliśmy potem długie lata
bandaże. Teraz nikt nie płacze
chrzęszczą w pudełku po zapałkach
guziki z żołnierskiego płaszcza

Chór
Wyrzuć pamiątki. Spal wspomnienia i w nowy życia
strumień wstąp
Jest tylko ziemia. Jedna ziemia i pory roku nad nią są.
Wojny owadów - wojny ludzi i krótka śmierć nad miodukwiatem.
Dojrzewa zboże. Kwitną dęby.
W ocean schodzą rzeki z gór.

On
Płynę pod prąd a oni ze mną
nieubłaganie patrzą w oczy
uparcie szepczą słowa stare
jemy nasz gorzki chleb rozpaczy
Muszę ich zawieźć w suche miejsce
i kopczyk z piasku zrobić duży
zanim im wiosna sypnie kwiaty
i mocny zielny sen odurzy

To miasto –Chór
Nie ma tego miasta
Zaszło pod ziemię
Ono świeci jeszcze

Chór
Jak próchno w lesie

On
Puste miejsce
lecz wciąż ponad nim
drży powietrze po tamtych głosach
Rów w którym płynie mętna rzeka
nazywam Wisłą. Ciężko wyznać:
na taką miłość nas skazali
taką przebodli nas ojczyzną

oszalały poeta

[lupus.lupus]

I said to Love,
"It is not now as in old days
When men adored thee and thy ways
All else above;
Named thee the Boy, the Bright, the One
Who spread a heaven beneath the sun,"
I said to Love.

I said to him,
"We now know more of thee than then;
We were but weak in judgment when,
With hearts abrim,
We clamoured thee that thou would'st please
Inflict on us thine agonies,"
I said to him.

I said to Love,
"Thou art not young, thou art not fair,
No faery darts, no cherub air,
Nor swan, nor dove
Are thine; but features pitiless,
And iron daggers of distress,"
I said to Love.

"Depart then, Love! . . .
- Man's race shall end, dost threaten thou?
The age to come the man of now
Know nothing of? -
We fear not such a threat from thee;
We are too old in apathy!
Mankind shall cease.--So let it be,"
I said to Love

Thomas Hardy

Też czasami spoglądam w lustro z zażenowaniem :))

[homosovieticus]

Thomas Hardy (1840–1928). Wessex Poems and Other Verses. 1898.

51. “I Look into my Glass”


I LOOK into my glass,
And view my wasting skin,
And say, “Would God it came to pass
My heart had shrunk as thin!”

For then, I, undistrest 5
By hearts grown cold to me,
Could lonely wait my endless rest
With equanimity.

But Time, to make me grieve,
Part steals, lets part abide; 10
And shakes this fragile frame at eve
With throbbings of noontide.


The End

W lustro patrzę, w udręce
Widzę skórę pomiętą.
Gdybyż, Boże me serce
Mogło tak samo zwiednąć!

Bo wtedy wśród serc, z których
Już mnie żadne nie słyszy,
Mógłbym i sam bez bólu
Czekać bezkresnej ciszy.

Lecz Czasu moc okrótna
Część niszczy, część ocala,
I w kruche bije włókna
Żaru południa fala.

spolszczył: Zygmunt Kubiak

Pozdrawiam, kapelusza uchylając.
Słomkowego oczywista! :))

Aleksander Błok

[homosovieticus]

Пусть я и жил, не любя,
Пусть я и клятвы нарушу, —
Все ты волнуешь мне душу,
Где бы ни встретил тебя!

О, эти дальние руки!
В тусклое это житье
Очарованье свое
Вносишь ты, даже в разлуке!

И в одиноком моем
Доме, пустом и холодном,
В сне, никогда не свободном,
Снится мне брошенный дом.

Старые снятся минуты,
Старые снятся года ...
Видно, уж так навсегда
Думы тобою замкнуты!

Кто бы ни звал — не хочу
На суетливую нежность
Я променять безнадежность —
И, замыкаясь, молчу.

8 октября 1915

Chyba zwariowałem kto to wie?

[homosovieticus]

Odysseus to Telemachus
Joseph Brodsky

My dear Telemachus,
The Trojan War
is over now; I don't recall who won it.
The Greeks, no doubt, for only they would leave
so many dead so far from their own homeland.
But still, my homeward way has proved too long.
While we were wasting time there, old Poseidon,
it almost seems, stretched and extended space.

I don't know where I am or what this place
can be. It would appear some filthy island,
with bushes, buildings, and great grunting pigs.
A garden choked with weeds; some queen or other.
Grass and huge stones . . . Telemachus, my son!
To a wanderer the faces of all islands
resemble one another. And the mind
trips, numbering waves; eyes, sore from sea horizons,
run; and the flesh of water stuffs the ears.
I can't remember how the war came out;
even how old you are--I can't remember.

Grow up, then, my Telemachus, grow strong.
Only the gods know if we'll see each other
again. You've long since ceased to be that babe
before whom I reined in the plowing bullocks.
Had it not been for Palamedes' trick
we two would still be living in one household.
But maybe he was right; away from me
you are quite safe from all Oedipal passions,
and your dreams, my Telemachus, are blameless.

a plucked daisy

[sunniva]

Snow White and the Seven Dwarfs
Anne Sexton

No matter what life you lead
the virgin is a lovely number:
cheeks as fragile as cigarette paper,
arms and legs made of Limoges,
lips like Vin Du Rhône,
rolling her china-blue doll eyes
open and shut.
Open to say,
Good Day Mama,
and shut for the thrust
of the unicorn.
She is unsoiled.
She is as white as a bonefish.

Once there was a lovely virgin
called Snow White.
Say she was thirteen.
Her stepmother,
a beauty in her own right,
though eaten, of course, by age,
would hear of no beauty surpassing her own.
Beauty is a simple passion,
but, oh my friends, in the end
you will dance the fire dance in iron shoes.
The stepmother had a mirror to which she referred--
something like the weather forecast--
a mirror that proclaimed
the one beauty of the land.
She would ask,
Looking glass upon the wall,
who is fairest of us all?
And the mirror would reply,
You are the fairest of us all.
Pride pumped in her like poison.

Suddenly one day the mirror replied,
Queen, you are full fair, 'tis true,
but Snow White is fairer than you.
Until that moment Snow White
had been no more important
than a dust mouse under the bed.
But now the queen saw brown spots on her hand
and four whiskers over her lip
so she condemned Snow White
to be hacked to death.
Bring me her heart, she said to the hunter,
and I will salt it and eat it.
The hunter, however, let his prisoner go
and brought a boar's heart back to the castle.
The queen chewed it up like a cube steak.
Now I am fairest, she said,
lapping her slim white fingers.

Snow White walked in the wildwood
for weeks and weeks.
At each turn there were twenty doorways
and at each stood a hungry wolf,
his tongue lolling out like a worm.
The birds called out lewdly,
talking like pink parrots,
and the snakes hung down in loops,
each a noose for her sweet white neck.
On the seventh week
she came to the seventh mountain
and there she found the dwarf house.
It was as droll as a honeymoon cottage
and completely equipped with
seven beds, seven chairs, seven forks
and seven chamber pots.
Snow White ate seven chicken livers
and lay down, at last, to sleep.

The dwarfs, those little hot dogs,
walked three times around Snow White,
the sleeping virgin. They were wise
and wattled like small czars.
Yes. It's a good omen,
they said, and will bring us luck.
They stood on tiptoes to watch
Snow White wake up. She told them
about the mirror and the killer-queen
and they asked her to stay and keep house.
Beware of your stepmother,
they said.
Soon she will know you are here.
While we are away in the mines
during the day, you must not
open the door.

Looking glass upon the wall . . .
The mirror told
and so the queen dressed herself in rags
and went out like a peddler to trap Snow White.
She went across seven mountains.
She came to the dwarf house
and Snow White opened the door
and bought a bit of lacing.
The queen fastened it tightly
around her bodice,
as tight as an Ace bandage,
so tight that Snow White swooned.
She lay on the floor, a plucked daisy.
When the dwarfs came home they undid the lace
and she revived miraculously.
She was as full of life as soda pop.
Beware of your stepmother,
they said.
She will try once more.

Looking glass upon the wall. . .
Once more the mirror told
and once more the queen dressed in rags
and once more Snow White opened the door.
This time she bought a poison comb,
a curved eight-inch scorpion,
and put it in her hair and swooned again.
The dwarfs returned and took out the comb
and she revived miraculously.
She opened her eyes as wide as Orphan Annie.
Beware, beware, they said,
but the mirror told,
the queen came,
Snow White, the dumb bunny,
opened the door
and she bit into a poison apple
and fell down for the final time.
When the dwarfs returned
they undid her bodice,
they looked for a comb,
but it did no good.
Though they washed her with wine
and rubbed her with butter
it was to no avail.
She lay as still as a gold piece.

The seven dwarfs could not bring themselves
to bury her in the black ground
so they made a glass coffin
and set it upon the seventh mountain
so that all who passed by
could peek in upon her beauty.
A prince came one June day
and would not budge.
He stayed so long his hair turned green
and still he would not leave.
The dwarfs took pity upon him
and gave him the glass Snow White--
its doll's eyes shut forever--
to keep in his far-off castle.
As the prince's men carried the coffin
they stumbled and dropped it
and the chunk of apple flew out
of her throat and she woke up miraculously.

And thus Snow White became the prince's bride.
The wicked queen was invited to the wedding feast
and when she arrived there were
red-hot iron shoes,
in the manner of red-hot roller skates,
clamped upon her feet.
First your toes will smoke
and then your heels will turn black
and you will fry upward like a frog,
she was told.
And so she danced until she was dead,
a subterranean figure,
her tongue flicking in and out
like a gas jet.
Meanwhile Snow White held court,
rolling her china-blue doll eyes open and shut
and sometimes referring to her mirror
as women do.

On działa

[homosovieticus]

On działa
Adam Zagajewski


On działa, w blasku i w ciemności,
w huku wodospadów i w ciszy snu,
lecz inaczej, niż głoszą wasi
pasterze, pozostający pod dobrą
opieką. szuka najdłuższej linii,
drogi, która jest tak okrężna, że
prawie niewidoczna. Gubi się
w cierpieniu. Tylko ślepcy, tylko
sowy czują czasem jej nikły ślad
pod powieką.

dlaczego zycie moje nie bylo jak kregi na wodzie

[Gość: Marian]

BREWIARZ

Panie
wiem że dni moje są policzone
zostało ich niewiele
Tyle żebym zdążył zebrać piasek
którym przykryją mi twarz

(...)

życie moje
powinno zatoczyć koło
zamknąć się jak dobrze skomponowana sonata
a teraz widzę dokładnie
na moment przed codą
porwane akordy
źle zestawione kolory i słowa
(...)
dlaczego
życie moje
nie było jak kręgi na wodzie
(...)
układa się w słoje stopnie fałdy
by skonać spokojnie
u twoich nieodgadnionych kolan

Ogrodnik ponownie do Sainbois...

[lupus.lupus]

Dla Sainbois, która karze mnie swoim milczeniem.

Więc pójdę w ogrody wonne...

„Więc pójdę w ogrody wonne,
Leć i tu nadzieje płonne,
Aby mi z kwiecia odory,
Lubo ich same pozory,
Jakie kontentece* dały,
Bo w tym gusty me ustały
I słowik głosem krzykliwym,
Nie zwabi choć łagodliwym.

To już na zielonej łące,
Między zioła woniejące,
Te dodadzą uśmierzenia,
W ciężkościach i spoczynienia.
Leć i tam lube zefiry,
W przykre mi się obróciły
Wichry, że miasto ochłody
Nie mam i tam mej swobody.

Wabi podczas myśl ciekawa
Perswadując, że zabawa
U dworu konwersacyja,
Melancholiją wybija.
Ale cóż i tam smakuje,
Co za powaba cukruje?
Mam przestrogę-zlecę temu
Co się udać chce, każdemu

Więc idę w głębokie lasy,
A tam me już wszystkie czasy,
Trawić będę pokutując
Czas stracony opłakując
Któreż dodasz, drzewo, cienia
Bym miała co ochłodzenia?
Tam uważę moje sprawy,
Całego wieku zabawy.

Leć i tu myśl ma błędliwa,
Trwoży mię, żem frasobliwa,
Bym pod tem drzewem nie siadła,
Dla którego nam opadła,
Rozkosz pierwsza pozwolona
Przez człowieka utracona
Mijam tędy wszystkie drzewa
Herbownego trzymać trzeba

Tu już zasiadam bezpiecznie,
A siedzieć pod nim statecznie,
Lubo owoc przykro rodzi,
Ale mi go ten osłodzi,
Co go najpierw skosztował,
I mnie go tam nagotował,
Wszakem go już kosztowała,
Nie będę się nań wzdrygała

Anna Stanisławska
Rok Pański 1685


* kontenteca- zadowolenie (lupus)