Gość: ludek
IP: *.internetdsl.tpnet.pl
26.05.04, 16:10
Współżycie Kościoła z demokracją
Ostatni wreszcie kłopot, chociaż naturalnie można by ich wyliczać więcej, ale
moim celem nie jest krytyka Kościoła, lecz zwrócenie uwagi na trudności
związane z łączeniem życia w świecie liberalnym i nowoczesnym z zachowywaniem
nie tyle wiary (bo w tym tekście nie o tym mowa), lecz szacunku dla
instytucji Kościoła i ich dobroczynnego wpływu na świat współczesny.
Otóż powtarzane jest często pytanie o współżycie Kościoła z demokracją.
Pytanie ciekawe, a odpowiedzi padło bardzo wiele, zróżnicowanych zresztą
ogromnie w zależności od tego, jakie kto ma doświadczenia, bo wiadomo, że
sprawy mają się zupełnie inaczej w religijnej Ameryce i w sekularyzującej się
postrewolucyjnej Europie. Mnie jednak interesuje inne pytanie, a mianowicie o
to, jak Kościół reaguje na dwie zasadnicze cechy życia publicznego
wprowadzone przez demokrację, czyli na jawność życia instytucjonalnego i na
demokratyczną kontrolę nad tym życiem.
Nie domagam się naturalnie, by Kościół stał się taką samą demokratyczną
instytucją jak wiele innych. Jednak my wszyscy przywykliśmy do tego, że wiemy
nie tylko, dlaczego podejmowane są pewne decyzje, ale dlaczego ludzie są
wybierani lub mianowani na określone stanowiska, jakie są ich kwalifikacje i
ewentualnie dyskwalifikacje. Chcemy też, wszystko to są oczywiście idealne
postulaty demokracji, które nigdzie nie są w pełni realizowane, mieć pewien
nadzór nad decyzjami, które nas bezpośrednio lub pośrednio dotyczą. Otóż
Kościół – przyznam, że nie bardzo wiem dlaczego – broni się przed częściową
choćby jawnością i częściową kontrolą, co sprawia, że ma się wrażenie, że od
czasu kiedy wojsko wyszło spod kontroli wojskowych, jest ostatnią instytucją,
która pewnych zasad dla niego niegroźnych nie chce zaakceptować w imię obrony
tradycji rozumianej jako czysta zachowawczość.
respublica.onet.pl/1157224,artykul.html
