Epidemia dysleksji

Bez sensu

[Gość: Andy]

A jak nazwac schorzenie polegajace na braku checi do pracy zwane popularnie
lenistwem? Czy to tez doczeka sie jakiejs fachowej nazwy? Moze nawet jakis
papierek sie dostanie i razem z tym jakies ulgi w pracy???

Już są próby w tym kierunku

[Gość: WM]

Brak koncentracji, niemożność skupienia uwagi (to dla leniwców ruchliwych,
którzy nie robią tego, co powinni). Jest też apatia, depresja itp. dla leniwców
klasycznych (leżę i myślę sobie). Brakuje jednak jakiejś ładnej oryginalnej
nazwy... Co by tu.... "niedowład czynnościowy uogólniony", "sychosomatyczna
katalepsja wtórna". Nauka czeka na propozycje!

[Gość: NoName]

> Jest też apatia, depresja itp.

Trafiłeś/łaś jak kulą w płot. Depresja to bardzo ciężka choroba, na dodatek
śmiertelna. Śmiertelność przy depresji wynosi podobno ok. 15%. Dawniej była
nazywana melancholią, co świadczy o tym, że nie jest wymysłem ostatnich czasów.
Znam kogoś kto na nią cierpi i nie życzę nikomu aby został dotknięty depresją.

Jakiś czas temu przeczytałem w dodatku do Gazety Wyborczej w wywiadzie ze
szwedzką terapeutką, że w Szwecji na wypalenie psychiczne można spędzić nawet 5
lat na zwolnieniu. To chyba świadczy o skali problemu. Co prawda można założyć,
że Szwedzi nie mają co robić z kasą z (bardzo wysokich) podatków, to jednak
fakt jest znamienny.

[Gość: titt]

Zupelnie inaczej bys mowil gdybys to ty mial klopot z czytaniem lub pisaniem.
No i jak zawsze - przez oszustow cierpia ci ktorzy naprawde maja problemy.

KONKURS- kto wymysli nową : "dys......." ? ?

[Gość: włodek]

nowa złota żzyła dla psychologow i pedagogów- niedawno wymyslono jeszcze
dyskalkulię-czyli trudnosci w .....liczeniu!
a może tak wszystkim w ogole uczniom dac "dyspense" od nauki- ale radośc będzie!

Dys-kusja. Też choroba...

[Gość: JA]

.

[Gość: vertigo]

Moje dzieci kiedyś wymyśliły dys-myślność, jako
najbardziej ogólną formę takiej przypadłości !

[Gość: wlodek]

świetne!

[Gość: X11]

Jak ktoś się nie nadaje do nauki, to do szkoły specjalnej. Myślę że nietrudno odróżnić tekst średnio rozgarniętego dyslektyka od teksyu lenia, któremu się nie chce nawet sformułować opinii, nie mówiąc już o przelaniu jej na papier czy klawiaturę.

[Gość: kozan]

Mam nadzieję, że w świadectwie będzie informacja o tym fakcie.

[Gość: krm]

Dysleksja to wygodna wymówka.
Należy zlikwidować wszelkie przywileje wynikające z takiego zaświadczenia.
Dlaczego moje dziecko ma przegrać walkę o dobrą szkołę z kimś kto nawet nie
umie poprawnie pisać. Które z nich jest lepsze? Bo mi wydaje się, że moje.
I nie piszcie mi tu tylko, ze nie lepszych i gorszych bo to nieprawda. Zawsze
byli i zawsze będą.

[Gość: krm]

I jeszcze jedno. Gdy sam byłem w podstawóce z dyktand zawsze dostawałem pałę, w
liceum również, teraz nie mam zadnych problemów z ortografią. Teraz zostałbym
zakwalifikowany jako dyslektyk, a wynikało to tylko i wyłącznie z mojego
lenistwa. Nigdy się nie nauczyłem regół ortograficznych.

[Gość: xxx]

To po prostu efekt gigantycznej niekompetencji w poradniach psychologiczno-
pedagogicznych. Niektóre są fabrykami takich zaświadczeń, wydają je niejako "z
automatu" - i tylko dlatego, że ludzie, którzy tam pracują, nie chcą lub nie
potrafią przeprowadzić z uczniami podstawowych badań. Ale tytuły magistrów
psychologii mają!

[Gość: R2D2]

Że dysleksja jest - to pewnik. Że są dzieci i dorosli, którzy maja problemy
spowodowane dysleksją - to też pewnik. Zgadzam się z opinią, że obecnie
znacząca większość dyslektyków nie wie o tym, co to jest dysleksja i skąd się
bierze - to właśnie przyszli uczciwi Polacy, którym rodzice fundują lepszą
przyszłość. Kosztem uczciwych - i tych bez dysleksji i tych z dysleksją. Jestem
jak najbardziej za ulgowym traktowaniem osób dotkniętych dysleksją. Z tym, że
jezeli mają mieć "ulgę" to powinni także zdawać sobie sprawę z tego, że na
przykład ulga nie powinna dawać im większych szans na dostanie się do szkół o
profilu humanistycznym - bo to byłoby trochę nie fair gdyby przyszły historyk
czy polonista nie umiał bez błedów ortograficznych zapisać swoich myśli. Jest
wiele dziedzin nauki, w których dysleksja nie dyskwalifikuje. Jeżeli mamy więc
wyrównywać szanse, to róbmy to uczciwie. Jak ktoś na lewo załatwi papierek o
dysleksji dla leniwego dziecka to autmatcznie zamknie mu drogę na niektóre
kierunki studiów. NAtomiast prawdziwy dyslektyk, który będzie chciał coś
osiągnąć będzie nadal miał szanse - bo jemu będzie zależało.
Uważam, że należy werbalnie, przy "ludziach" potepiać cwaniaków od dysleksji. I
pomagać tym, ktorzy dyslektykami są.

Więcej takich tekstów...

[Gość: NoName]

[Gość: Filemon]

Miałem kolegę w liceum. Maturę zdał tylko dlatego, że na egzaminie pisemnym z
polskiego pomogli mu koledzy i przychylność kolegów. To aktualnie jeden z
najwybitniejszych umysłów w mikrobiologii, profesor uniwersytecki na północy
Polski, autorytet światowy w swojej dziedzinie. Był ewidentnym dyslektykiem.
Jemu nikt nie chciał wystawić zaświadczenia ale chłopak pracował nad sobą!
Aktualnie dominuje postawa: jestem dyslektykiem więc nic nie muszę powodująca,
że młodzi ludzie przenoszą swą niedoskonałość na wszystkie dziedziny i uciekają
w totalne nieróbstwo. Ostrożnie więc z nadmierną tolerancją.

[lavender34]

Mój syn ma dysleksję. Opierałam się jak mogłam, ale niemożność nauczenia się
przez niego pewnych rzeczy niemal doprowadzała mnie do furii.Wydawało mi się
zawsze, że nie ma rzeczy niemożliwych. Można ładnie pisać (choćby czytelnie),
robić mało (najlepiej wcale )błędów, nauczyć się np. nazw miesięcy jak tylko
się chce.Niedowiarkom powiem, że wcale tak nie jest.Setki razy uczyłam syna
nazw miesięcy a on i tak je myli. Wyrywałam kartki z zeszytu, bo nie mogliśmy
przeczytać notatki z lekcji. Siedział obok mnie i przepisywał a jego rączka
nadal gryzmoliła. Starał się jak mógł. Nie jestem katem. Powiedziałam stop.
Dręczę własne dziecko. Poszłam do poradni i mając zaświadczenie mogłam zapisać
syna na szkolne zajęcia z pedagogiem i polonistą, które mają mu pomóc. Tzw.
męczliwość ręki jest tak duża, że syn pisze powoli i w związku z tym wydłużony
czas na egzaminie mu pomoże.Ćwiczę z nim pisanie i ortografię, bo mam
świadomość, że kiedyś, kiedy będzie dorosły i np. napisze pismo z "bykami" i
nieczytelnie, to nie przyczepi do niego zaświadczenia z poradni o dysleksji czy
dysortografii. A czasy jak wiemy są okrutne.Ogólnie jest zdolnym i pojętnym
uczniem. Znam osob bardzo uzdolnioną plastycznie, oczytaną, elokwentną, która
ma wykształcenie podstawowe, bo kiedyś moi drodzy nikt nie diagnozował
podobnych problemów i ona niestety nie mogła ze swoimi przypadłościami
kształcić się dalej. A wielka szkoda. Takim ludziom trzeba pomóc.
Oczywiście wszelkie przekupstwa i fałszerstwa dokumentów pozostawiam bez
komentarzy ze względów wiadomych.
Proszę nie pakować wszystkich do jednego wora. Jeśli ktoś ma pytania to chętnie
udzielę odpowiedzi. [e-mail]

[Gość: Cc]

Rozumiem opór "nie_dyslektyków". Sam miałem zawsze tego pecha, że byłem zdrowy, zdolny i
normalny, i jako takiemu nie przysługiwały mi nigdy i nigdzie żadne ulgi i prawa. A było ich wokół tyle,
że ktoś taki mógł w tym durnym kraju czuć się poszkodowanym! W szkole, urzędzie, na wczasach,
ciągle wokół kłębił się tłum uprzywilejowanych. Miejsca siedzące dla inwalidów, kolejka tylko dla nas
zdrowych, reszta bez kolejki, nawet lepsze żarcie na kolonii (lata 80-te) było dla niepełnosprawnych.
Żeby chociaż jakaś padaczka, a tu NIC. I jak żyć? Nosz kurde balans, nie da się! Norrrmalnie się nie da.

[Gość: SOP78]

Ale w czym problem? Jak ktos ma dyslekcję, to od razu powinno się go eliminować
z możliwości ubiegania się o przyjęcie do pewnych szkół. Nie wyobrażam sobie by
przyszły humanista z dyplomem magistra nie znał ortografii. Jeśli ma wrodzoną
wadę, którą potwierdzają specjaliści, to niech studiuje np. na AWF lub w szkole
muzycznej. Do tych ostatnich jakoś nie przyjmuje się ludzi chorych,
niepełnosprawnych lub z brakiem słuchu muzycznego, chocby bardzo chcieli i mieli
stosowne zaświadczenia (np. o braku nogi, co nie powinno byc przyczyną, idąc
tokiem myslenia "dyslektyków", przyczyną odrzucenia kandydatanp. do szkoły
komandosów).

Potem dyslektycy - studia, praca

[wroc1]

Potem dyslektycy z Trójmiasta i Warszawy ukończą studia (o ile ukończą) i będą mieli poważne kłopoty ze znalezieniem trwałej pracy z dyplomem na dobrą ocenę. Pracodawcy nie będzie interesowało, że zatrudnia dyslektyka lub nie. Jego interesują predyspozycje zatrudnionego do jak największej wydajności. Koniec, końców spadną w rankingach uczelnie warszawskie i trójmiejskie. Ale ludzie do noszenia beczek też są potrzebni, nawet jak mają dyplom na pięc.

[Gość: antek]

"nowoczesne" spoleczenstwa amerykanskie i kanadyjskie dawno zastapily nauczanie
w szkolach tlumaczeniami dlaczego nic z nauki nie wychodzi i staraja sie
dopasowac programy do mozliwosci kazdego ucznia , co sprowadza sie do obnizania
wymagan do poziomu bliskiemu anafalbetyzmowi, w efekcie do tej samej szkoly
chodza dzieci normalne i specjalne, jak to sie ladnie nazywa,szkoly srednie
nauczaja gotowania na gazie , zmiany opon samochodowych i fizyki na dobrym
poziomie uniwersyteckim i jest jak w nowoczesnej polsce uniwersytet jagielonski
i akdemia polonijna w czestochowie czyli i to szkola wyzsza i to ale...;rodzice
jako absolwenci tych programow nie rozumieja potrzemy edukacji i modziez chodzi
do szkoly bardziej w celach towarzysko-rozrywkowych niz pobierania nauki; a
kiedy na dysleksje byl jeden ale skuteczny lek: "rozmowa" z wlasnym ojcem

I bardzo dobrze, Język Polski ma najdurniejsze

[Gość: Tomson]

zasady ortografii. Jeśli ktoś niema zamiaru studiować na kierunkach
humanistycznych, to po jaką cholerę katować go duracką ortografią, jak uczeń
może przeznaczyć ten czas na naukę matematyki czy fizyki, które mu się dużo
bardziej przydadzą.

[Gość: Acme]

zwykłe lenistwo dzieciaków i ich podopiecznych - nic więcej.

[Gość: X11]

pisząc "podopieczni" masz na myśli np. pluszowe misie ew. lalki barbie?

[Gość: JOHNY WALKER]

"Jestem kobietą szczęśliwą. Rano wstaję razem z moim mężem i gdy on goli się w łazience, przygotowuję mu pożywne kanapki do pracy. Potem, gdy całuje mnie w czoło i wychodzi, budzę naszą piątkę dzieciaczków, jedno po drugim, robię im zdrowe śniadanie i głaszcząc po główkach żegnam w progu, gdy idą do szkoły. Zaczynam sprzątanie. Odkurzam, podlewam kwiatki, nucąc wesołe piosenki. Piorę skarpetki i gatki mojego męża w najlepszym proszku,na który stać nas dzięki pracy Mojego męża, i rozwieszam je na sznurku na balkonie. W międzyczasie dzwoni często mamusia mojego męża i pyta o zdrowie Swojego dziubdziusia. Teściowa jest kobietą pobożną i katoliczką,znalazłyśmy, więc wspólny punkt widzenia. Po miłej rozmowie, jeżeli już skończyłam pranie i sprzątanie, które daje mi tyle radości i poczucie spełnienia się w obowiązkach, idę do kuchni i przygotowuję smaczny obiad dla naszego pracującego męża i ojca, który jest podporą naszej rodziny i dla naszych pięciu pociech. Kiedy już garnki wesoło pyrkoczą na gazie, a mieszkanie jest czyste, pozwalam sobie na chwile relaksu przy płycie z Ojcem świętym i robię na drutach sweterki i śpioszki dla naszej szóstej pociechy, która jest już w drodze, a którą Pan Bóg pobłogosławił nas mimo przestrzeganego kalendarzyka jest jawnym znakiem Jego woli. Nie włączam telewizji, ponieważ płynący z niej jad i bezeceństwo mogłyby zatruć wspaniałą atmosferę naszej katolickiej rodziny. Czasami haftuję tak, jak nauczyłam się z kolorowego pisma dla katolickich pań domu, albowiem kobieta nieumiejąca haftować nie może się w pełni spełnić życiowo. Kiedy moje dzieci wracają ze szkoły radośnie świergocząc, wysłuchuję z uśmiechem, czego dziś nauczyły się w szkole. Opowiadają mi o lekcjach przygotowania do życia w rodzinie, których udziela im bardzo miła pani z przykościelnego kółka różańcowego. Córeczki proszą, abym nauczyła je szyć, ponieważ chcą być prawdziwymi kobietami, nie zaś wynaturzonymi grzesznicami z okładek magazynów, chłopcy natomiast szepczą na ucho, że na pewno nigdy nie popełnią tego strasznego grzechu, który polega na dotykaniu samych siebie, ani nie będą oglądać zdjęć podsuniętych przez samego Szatana. Karcę ich lekko za wspominanie o rzeczach obrzydliwych, lecz jestem szczęśliwa, że wczesne ostrzeżenie uchroni moich dzielnych chłopców przed zboczeniem i abominacją. Mój maż wraca z pracy po południu. Witamy go wszyscy w progu, poczym myje on ręce i zasiada do posiłku, a ja podsuwam mu najlepsze kąski, aby zachował siłę do pracy. Potem mój mąż włącza telewizor i zasiada przed nim w poszukiwaniu relaksu, a ja zmywam talerze i garnki i zabieram jego skarpetki do cerowania, słuchając z uśmiechem odgłosów meczu sportowego w telewizji. Wieczorem kąpię nasze pociechy i kładę je spać. Kiedy wykąpiemy się wszyscy, mój mąż szybko spełnia obowiązek małżeński, ja zaś przeczekuję to w milczeniu, ze spokojem i godnością prawdziwej katoliczki, modląc się w myśli o zbawienie tych nieszczęsnych istot, które urodziły się kobietami, ale którym lubieżność Szatana rzuciła się na mózgi, które w obowiązku szukają wstrętnych i grzesznych przyjemności. Zasypiam po długiej modlitwie i tak mija kolejny szczęśliwy dzień mojego życia."

FRAGMENT Z: Szczęśliwa Kobieta "Przygotowanie do życia w rodzinie", podręcznik zaaprobowany przez MEN i opłacony z Twoich podatków.

[Gość: Maciek]

Wszystkich tzw. "psychologow" wydajacych falszywe zaswiadczenia o dysleksji
powinno sie dozywotnio pozbawic prawa do wykonywania tego zawodu. Poza tym
dlaczego wciaz blokowana jest "Ustawa o zawodzie psychologa" ?

[Gość: kola]

Dawno temu w podstawowce mialem JEDNEGO kolege dyslektyka. Pisal "chelikopter"
i inne takie. Byl usprawiedliwiony - mimo nieobecnosci wtedy takich diagnoz i
specjalistow - szatan byl z niego jesli chodzi o fizyke i matme.

Niestety popularna teraz komunikacja via SMS albo za pomoca czegos tak
debilnego jak "netspeak" powoduje, ze malolaty oduczaja sie zdan zlozonych,
ortografii i stylistyki wypowiedzi wogole.

Mam nieprzyjemnosc uczestniczyc w innych netowych forach dyskusyjnych, gdzie
taki golowas jeden z drugim wypisuja glupoty az zeby bola, a pozniej sie
zaslaniaja, ze maja zaswiadczenia. Niestety ci mlodzi leniuszkowaci debile
czynia ogromna krzywde ludziom naprawde obciazonym ta dolegliwoscia (choroba to
za duze slowo)

Jakies dwa lata temu, jak ta "epidemia" dysleksji zaczynala zataczac coraz
szersze kregi, tak sobie pomyslalem: oho! idealny instrument do wylgania sie z
nauki! Nie spodziewalem sie, ze az tak daleko to zajdzie. Solennie sobie wtedy
obiecalem, ze naucze moje dzieci wyslawiac sie i pisac poprawnie - bedzie to
dla mnie punkt honoru.

I na koniec - jak ktos pisze cos w stylu "boshe" albo "3msie", od razu mam
ochote zapytac: "Kto Cie stroogal, baranie?"

[Gość: Krzysztof]

Dziwne czasy - przecież nie każdy musi zostać redaktorem naczelnym gazety czy
też poetą. Niektórzy kończą edukację na podstawówce - nie potrafią pisać to
trudno - w życiu można zaznać szczęścia niekoniecznie zdobywając tytuł mgr lub
inż. Kiedyś, jak ja chodziłem do szkoły na uczniów robiących błędy ortograficzne
mówiono "tuman", teraz zmienono kwalifikację na dyslektyk. Wybaczcie Państwo ale
ja zostanę przy starym nazewnictwie tego zjawiska.

[Gość: Alicja]

Moja siedemnastoletnia córka też jest dyslektykiem. Zapewniam: żadnych forów w
szkole - przedłużony czas na sprawdzainach, klasówkach to fikcja, która
wpędziła dziecko w większe stresy. Nauczyciele nie przestrzegają zaleceń
poradni, papier gdyby nie był taki twardy skończył by w naszej wiejskiej
toalecie

nie każdy ma zdolności

[michalfront]

w tym, czy w innym kierunku
nie każdy ma słuch absolutny, nie każdy narysuje perfekcyjny portret itp.

przywileje i udogodnienia dla dyslektyków to błąd...
to tak, jakby osobom kompletnie bez słuchu ułatwiać przyjęcie do akademii
medycznej albo osobom bez zdolności plastycznych na asp

nie umiesz ortografii, nie pójdziesz na filologię tylko np. na archeologię i
tyle...

inna sprawa że idea egzaminu po gimnazjum jest bez sensu - potknięcie w tak
młodym wielu może młodemu człowiekowi zamknąć raz na zawsze drogę dalszej nauki
(kiepski egzamin, kiepskie liceum, kiepskie studia-albo i nie- kiepska praca,
kiepskie życie)

w efekcie 12, 13 latkowie (chyba tyle się ma lat kończąc podstawówkę) stają
przed ogromnym stresem i jedną oceną, która zadecyduje o ich całym dalszym
zyciu, także rodzicom załatwiającym na lewo zaswiadczenia też się nie dziwię...

zmienic ortografie

[Gość: gonzalez]

Ortografia jest skomplikowana. Utrudnia, a nie ulatwia komunikowanie sie w
formie pisemnej. Powinna zostac przeprowadzona reforma polskiej ortografii, tak
jak w Chinach kontynentalnych przeprowadzono reforme "krzakow" z bardzo
ozdobnych, na mniej ozdobne. Zrobiono to po to, aby LUD mial mniej trudnosci z
czytaniem i pisaniem.

[Gość: les]

ale perspektywa

Kiedys taki sie nazywal "len" , "matol" a dzis ...

[vip-1]

Kiedys to pani mowila:" glupcze, gamoniu,matole, leniu...." i baran jeden z
drugim zapamietywal jak sie co pisze.
Dzis to sie nazywa dyslektyk, ale oznacza to samo: tepaka, lenia, gamonia :)
I kretyna bez zyciowych perspektyw, bo jak taki leniwy idiota poradzi sobie
potem w pracy?
A wlasnie: Prawdziwych dyslektykow jest ok. 1%.

[Gość: Lektyk]

Proponuje wprowadzenie nowej choroby: niezdolnosc do wszelkiej pracy. To by sie
uczenie nazywalo pewnie "dysergia". Bede sobie zyl na koszt spoleczenstwa i nic
nie robil, bo mam dwie lewe rece. Au-shalalala, pojde do doktora, Au-shalalala
bede teraz chora, Au-shalalala, z moim dokumentem, Au-shalalala ze mam dwie
lewe rece.

[Gość: Ania]

W mojej klasie nie bylo dyslektykow. A jesli byli, po zetknieciu z moja
polonistka nauczyli sie poprawnie pisac. I zapomnieli, ze maja klopoty z
ortografia:).
Wiem, ze zjawisko dysleksji wystepuje i nie chce negowac potrzeby wystawiania
takich zaswiadczen. Przeraza mnie natomiast, ze dzieci, ktore naprawde maja
uzasadnione klopoty z czytaniem i pisaniem, takze beda posadzane o zalatwianie
sfalszowanych zaswiadczen. Poza tym ktos te zaswiadczenia przeciez zalatwia.
Moze tak zajac sie "pseudoporadniami" i ich pracownikami?

[Gość: Jan]

wprowadzic szczepienia