Pamięci Prymasa Hllonda

[yossarian18]

prawy.pl/czytaj.php?id=2344&dz=felietony
Takich ludzi jak. ks. kardynał Hllond nam trzeba we współczesnej Polsce!

[swarozyc]

To ten co dal noge razem z Rydzem-Smiglym zeby byc blizej, bliziutko wladzy?

[Gość: *]

Prymas Polski, kardynał August Hlond (1881-1948) był jednym z pierwszych,
którzy uciekli z kraju po napaści Hitlera. 14 września 1939 przekroczył granicę
polsko-rumuńską, a następnie po trzech dniach wyjechał do Rzymu. Jego dezercję
usprawiedliwia się rzekomym zamiarem przedstawienia Piusowi XII tragedii
ludności polskiej. Papież nie był jednak zadowolony z wyjazdu Hlonda. Ppłk
Marian Romejko, polski attache wojskowy przy Kwirynale, nie kryjąc zdziwienia
zachowaniem Hlonda, pisał w swoich wspomnieniach:. "Zazwyczaj, w najgorszych
nawet sytuacjach wojennych, duszpasterze i lekarze pozostawali przy chorych na
duchu i ciele...". W czerwcu 1940 r. przybył do Lourdes. W lutym roku 1944
aresztowany przez gestapo został wywieziony do Paryża. Hitlerowcy proponowali
mu współpracę, którą rzekomo odrzucił. Ale w Paryżu zachowanie Hlonda było
odbierane dwuznacznie. Prasa francuska ujawniła fakty świadczące o jego
kontaktach z gestapo. Miał otrzymywać spore subwencje za pośrednictwem księdza
Filipiaka, wypłacane przez gruppenführera SS, Fischera.

Dzisiaj takie same wartości prezentuje Młodzież Wszechpolska z Giertychem na
czele i innymi wspierającymi tę organizację.

Yossariqn18 - jesteś idiotą!!!

[marekpfef]

zwykły palant

[yossariann18]

Up!

[Gość: Ed]

By sprowadzać yossarona18 częściej na ziemię.

Ja czekam na pamientniki Bursztynowego Pralata!

[Gość: Bursztyn]

Fragmencik...

[swarozyc]

"Wszelka władza pochodzi od Boga i szanować ją należy". - Zdawałoby się, że
maksyma owa, tak niebezpieczna w okresie niewoli, po odzyskaniu niepodległości
może oddać Państwu Polskiemu pewne usługi. Jeżeli bowiem w myśl tej zasady
przed rokiem 1918-tym kler starał się urabiać naród polski na wiernych
poddanych państw zaborczych, to teraz - w myśl tej samej zasady - należałoby
przypuszczać, że będzie co najmniej z równym, a może i z większym zapałem
pracował na rzecz Państwa Polskiego, będzie starał się obudzić w masach
szerokich poszanowanie własnego rządu, własnego prawa, własnych urządzeń
państwowych.
Takby się zdawało. - A jednak rzeczywistość przeczy temu. Większość kleru
spotyka się nie tam, gdzie się Państwo buduje, ale tam, gdzie się temu Państwu
rzuca kiedy pod nogi. Niejednokrotnie społeczeństwo jest świadkiem różnych
złośliwostek, mających na celu obniżenie autorytetu Państwa lub autorytetu jego
zwierzchników.
Przed niedawnym czasem opinja publiczna poruszona została wiadomością, że
biskup Łukomski z Łomżyńskiego zabronił odprawienia nabożeństw z okazji imienin
Pana Prezydenta Rzeczypospolitej. Za czasów zaborczych nie słyszało się o tem,
by który biskup ośmielił się odmówić odprawienia nabożeństwa galowego; za
polskich czasów odmowy nabożeństw w dniach uroczystych dla Państwa są
zjawiskiem niemal codziennem.
A kiedy kler z jednej strony dość często odmawia urządzenia nabożeństwa w dniu
imienin Prezydenta. Państwa lub Marszałka Piłsudskiego, kiedy pisma klerykalne
pozwalają sobie na ten temat na różne niepoczytalne wycieczki, to z drugiej
strony, z zapałem urządza się w całym kraju szumne i corazto okazalsze akademje
papieskie, obchody jubileuszowe i t. p. uroczystości.
I kiedy z jednej strony odmówienie nabożeństwa w dniu 19 marca., czy 11-go
listopada godzi kler cudownie ze swem poczuciem lojalności państwowej, to z
drugiej strony, o ile chodzi o uroczystości klerykalne, słyszy się pod adresem
dostojników państwowych niesłychane wprost uroszczenia. Oto "Goniec Śląski" z
dnia 4.L1926 r. oburza się, że na ingresie śląskiego biskupa w Katowicach nie
zjawił się Prezydent Rzeczypospolitej osobiście, lecz wysłał na ingres jako
swego przedstawiciela ministra sprawiedliwości.

Charakterystycznym wielce przykładem dzisiejszego ustosunkowania się kleru do
ludzi zasłużonych w Państwie jest list pasterski ks. biskupa Łozińskiego z
Pińska, skierowany do tamtejszego korpusu oficerskiego. O liście tym
pisze "Gazeta Podlaska"
Trzeba sobie przeczytać kilka razy list ks. biskupa do oficerów garnizonu
pińskiego, trzeba go dobrze rozgryźć, aby dojść do ukrytego celu, wśród
miodopłynnych słów zawartego. Gdyby w szkole uczono, jak to napisać pismo pełne
nienawiści w formie listu, pełnego miłości chrześcijańskiej - to, doprawdy,
list ten mógłby być uważany za wzór.
Istotnie list ten jedynie przytoczony, w całości, mógłby oddać całą głębię
nienawiści, obłudy i perfidji, z jaką kler do spraw drogich sercu Polaka
potrafi się odnosić. Z braku miejsca przytaczam tylko niektóre myśli, dotyczące
Marszałka Polski Józefa Piłsudskiego:
Marszałek Piłsudski jest człowiekiem, na którym leży odpowiedzialność ogromna i
który ma przed sobą bardzo wielkie trudności do pokonania.
Pierwszem życzeniem naszem i pierwszą modlitwą za niego powinno być, aby nie
zapominał, że główny i najważniejszy obowiązek jego jest ten sam, co każdego
człowieka: zbawić swą duszę, bo P. Jezus powiedział, jaką korzyść mieć będzie
człowiek, jeśliby cały świat pozyskał, a na duszy swej szkodę poniósł (Mat. 162
b.). Życzcie mu też i módlcie się, aby wszystko dla Boga robił, o grzechach
popełnionych nie zapomniał, ale za nie pokutował i żeby nie ulegał tak łatwym w
jego pozycji pokusom próżności i zarozumiałości, które największego człowieka
czynią małym i w zarodku niszczą wszelką, zasługę i tak łatwo nadają
postępowaniu naszemu kierunek zgubny.
Życzcie mu r proście Boga, aby trwała w nim i oczyszczała się wciąż miłość
prawdziwa dla Polski, aby w każdem swem zarządzeniu r posunięciu jej dobro
rzeczywiste miał na celu, żeby pamiętał, iż można jej służyć tylko takiemi
środkami, jakie katechizm, nasz zwykły katechizm nazywa uczciwemi i honorowemi;
żeby też umiał wszystkich do pracy dla Ojczyzny pociągnąć r jednoczyć, nie zaś
przez swój charakter i metodę rozbijać siły narodu.
Zausznik Watykanu, prawiący w pobożnych słowach obłudne kazanie na temat
miłości Ojczyzny pod adresem Marszałka Piłsudskiego - to pełen wyrazu obraz
polityki kleru wobec Państwa Polskiego. Na taką rzecz jedynie w Polsce biskup
ważyć się ośmielił.
List pasterski ks. biskupa Łozińskiego mimowoli przypomina list inny: księdza
arcybiskupa Teodorowicza z 2 maja 1931 r., w którym to liście ks. arcybiskup
sławi jako bohatera narodowego Wojciecha Korfantego.
Dwa listy biskupie - dwie opinje - pełne entuzjazmu pismo pod adresem
Korfantego i inne pismo, pełne jadu nienawiści dla Budowniczego Polski
Marszałka Józefa Piłsudskiego. Jakże pisma te charakteryzują dosadnie kler
polski!

Przed kilkunastu miesiącami ukazał się list pasterski ks. kardynała i prymasa
Hlonda p. t.: "O chrześcijańskie zasady życia państwowego". Czytamy u' nim
takie zdania:
Państwo jest dla obywateli, a nie obywatele dla Państwa. Nie można z prawem
przyrodzonem pogodzić pewnych współczesnych dążeń do zupełnego podporządkowania
obywateli celom państwowym, do wyznaczenia obywatelom jakiejś służebnej roli r
do rozciągnięcia zwierzchnictwa państwowego na wszystkie dziedziny życia.
Poglądu, aby młode pokolenia należały do Państwa całkowicie i bez wyjątku, od
pierwszych lat aż do ostatnich, katolik nie może pogodzić z przyrodnem prawem
rodziny.
Taką opinję o Państwie głosi najwyższy zwierzchnik Kościoła w Polsce. A opinja
ta, o ile o kler chodzi, nie jest odosobniona. I. Stanisław Adamski, biskup
śląski, tak poucza, ("Szkoła wyznaniowa czy mieszana". str. 36)
Państwo nie jest naszym panem, którego my jesteśmy niewolnikami, ale ono jest
stworzone na to, żeby nam pomagać, ułatwiać zadania wychowawcze.
Logicznie w myśl tych poglądów ustosunkowuje się kler do różnych aktualnych
spraw państwowych. Żywo tkwią nam w pamięci te listy biskupie, te rozliczne
artykuły, odczyty, wyklinania i t. p., jakie publikowano w związku z projektem
prawa małżeńskiego. Ileż tam czytało się pogróżek i podburzań przeciw własnemu
Państwu. Ks. prymas Hlond pisze:
Już z okazji ostatniego święta papieskiego napiętnowałem niesłychany projekt
ustawy o małżeństwie, jako zamach, jako zuchwałą próbę wydania rodziny polskiej
na bezeceństwa bolszewizmu. Komisja kodyfikacyjna ośmieliła się jednak
zlekceważyć i t. d. i t. d.

[Gość: Bursztyn]

Przy tych bzdetach to nawet idiotyzmy Bartniaka lepiej wyglondajom ... mudlmy siem do matki
boskiej laskawej, a wsio budiet w pariadkie!

[Gość: atheist]

ku przestrodze.

Ku pamieci...

[swantevit]

"Odezwa episkopatu Polski w sprawie antyreligijnych wystąpień na zjeździe
Związku Nauczycieli Szkól Powszechnych w Krakowie w lipcu 1930 r.
Ze względu właśnie na ten rozgłos przytaczam odezwę w całości:

Pomyślna przyszłość narodu opiera się przedewszystkiem na jego wartościach
duchowych i moralnych. Największy- dobrobyt materjalny, najsprawniejsze rządy,
najsilniejsza potęga militarna, jakkolwiek wielką w życiu pokoleń odgrywają
rolę, nie dają istotnej i trwałej podstawy pomyślności i prawidłowego rozwoju
społeczeństwom.
Natomiast oświata, oparta na zasadach religijnych, wszczepianie cnót religijno-
moralnych we wszystkie społeczne warstwy stanowią niewzruszalne warunki
zdrowych i do dalszego rozwoju zdolnych społeczeństw.
Zrozumienie owych cnót, a równocześnie zachętę do ich zdobywania czerpią
społeczeństwa z depozytu wiary, złożonej w Kościele Bożym, w Kościele z woli
swego Założyciela Jezusa Chrystusa, nieomylnym i niezniszczalnym. Zadaniem
Kościoła jest stawianie przed oczy jednostek i społeczeństwa tych kryterjów, z
wiary wypływających, które jednostkom i społeczeństwom mają nadawać ich
prawdziwą wartość i wskazywać im niezawodne środki do pomyślności doczesnej, a
w ostatnim stopniu do Boga wiodące.
Bez prawd wiary, bez stałych zasad moralnych, bez silnego oparcia się o Stwórcę
i Jego objawioną wolę traci człowiek, a tem więcej tracą społeczeństwa kierunek
swe go postępowania, gubią się w działaniu, sprzeniewierzają się swoim
obowiązkom i zadaniom.
Z pokoleń składa się naród, który jest takim, jakim go uczyniło wychowanie
młodzieży. Wychowanie bezreligijne, a więc pozbawione wskazań Bożych, tworzy
narody bez jasnej i prostej drogi życiowej, czyni je igraszką zmiennych,
dorywczych losów i daje do nich przystęp prądom niebezpiecznym, szkodliwym i
zatruwającym ich siły żywotne.
Pragnąc przyczynić się do wykrzesania w narodzie naszym jak najwyższych
wartości moralnych, a tem samem podnieść go na jak najwyższy stopień prawdziwej
kultury, Kościół katolicki nie ustawał w spełnianiu swego od Boga danego mu
posłannictwa. Tak w czasie niewoli, jak i po odzyskaniu niepodległości
państwowej szedł Kościół w Polsce przez owe duchowieństwo i wiernych na czele
tych, którzy dla dobra ogólnego pracują, wśród których szkole zajmuje
wybitniejsze miejsce.
Niestety, Kościół, w tej swojej, tak doniosłej pracy, doznaje niejednokrotnie
przeszkody. Co gorsza, wpływ jego na życie społeczne stara się podrywać pewna
organizacja nauczycielska, która się nazywa Związkiem nauczycielstwa szkół
powszechnych.
W pierwszych dniach lipca b. r. odbył się w Krakowie Zjazd tego związku.
Zdawaćby się powinno, że Zjazd członków tak licznego związku wychowawców naszej
polskiej młodzieży, cieszącej się poparciem i opieką władz szkolnych, poświęci
wszystkie chwile i narady swoje rozważaniu, jakiemi środkami należałoby
pogłębić oddziaływanie wychowawcze na dusze młodzieży, czemby można rozbudzić w
młodych tych duszach, nauczycielowi przez rodziców powierzonych, miłość do
Stwórcy i do życia nadprzyrodzonego, jak nastroić piękne struny pobożności
dziecka, aby przez całe dalsze życie grały hymny wdzięczności dla Boga za Jego
niezliczone dary na duszę nieśmiertelną zlewane.
Tymczasem, jak ze sprawozdań ze Zjazdu tego wynika, wygłaszano na nim postulaty
tak sprzeczne z wymaganiami zdrowego wychowania, tak nienawistne w stosunku do
Kościoła i sług Jego, że wzbudziły w społeczeństwie powszechne uczucie zgrozy i
lęku o dusze naszej młodzieży szkolnej.
Już niejednokrotnie miał Episkopat Polski smutną sposobność słyszeć z kół tego
Związku nauczycielskiego głosy, zmierzające do osłabienia, a nawet do usuwania
wpływu religijnego na wychowanie szkolne. Jednakże pocieszaliśmy się tem, że
oderwane glosy nie znajdą posłuchu w szerokich kołach całego nauczycielstwa i
że przycichną, skoro o szkodliwości swych postulatów na wychowanie młodych
pokoleń się przekonają.
Tymczasem złowrogie te głosy powtarzają się coraz częściej i odzywają się coraz
silniej, bez ogólnego sprzeciwu tych tysięcy katolickich nauczycieli, do
Związku wpisanych.
Wobec tego dłużej milczeć nie możemy. Walka ta bowiem jest walką o Boga, o Jego
panowanie w duszach młodzieży, o Jego rządy w szkołach polskich, a nawet w
Polsce całej. Walka ta z religijnością w nauczaniu i wychowaniu szkolnem
prowadzi do znieprawienia duszy młodego pokolenia tak, jak znieprawiła dusze w
sąsiednim kraju rosyjskim.
Tej walce, przez odpowiedzialne czynniki Związku nauczycieli szkół powszechnych
tak niedwuznacznie wypowiedzianej religijności w szkole, jest naszym pasterskim
obowiązkiem się przeciwstawić.
Przeto w imieniu całego Episkopatu Polski my, Komisja, przez tenże Episkopat
wybrana, postulaty, jakie na wzmiankowanym zjeździe krakowskim wypowiedziano.
piętnujemy jako bezbożne i wrogie wierze, Kościołowi katolickiemu, a zgubne dla
Narodu i Państwa. Protestujemy przeciwko temu, aby w takim duchu wpływano na
nasze nauczycielstwo i aby usiłowano w takim duchu prowadzić młodzież szkolną.
Młodzież nasza należy naprzód do rodziców, potem do Kościoła, a wreszcie do
Państwa. Ponieważ rodzice, Kościół i Państwo zgodnie wymagają, by
nauczycielstwo młoda pokolenie wychowywało w duchu religijnym, nauczycielstwo
całe do tego zastosować się jest obowiązane.
Wiemy, że wielka ilość nauczycieli, nawet należących do Związku, nie podziela
tych wyżej napiętnowanych dążeń, dlatego zwracamy się do nich z wezwaniem a
jasne zajęcie stanowiska w stosunku do tych dążeń, z sumieniem katolickiego i
Państwu oddanego wychowawcy niezgodnych. A jeśliby ich glos i żądanie
zaprzestania tej walki z religją w szkole nie doznały w tym Związku nauczycieli
uwzględnienia, nie pozostaje katolickiemu nauczycielowi inna droga, jak Związek
taki opuścić, a poprzeć taką organizację nauczycielską, która religijnemu
oddziaływaniu na duszę dziecka, poświęca odpowiednie zrozumienie i poparcie.
Rodzicom zaś katolickim zwracamy uwagę na to wielkie niebezpieczeństwo ich
dzieciom ze strony takich nauczycieli niereligijnych grożące, z tem, aby pilnie
badali, jakim nauczycielom powierzają swe dzieci. Dla nauczyciela, uczącego
według zasad Kościoła i przyświecającego dziecku pobożnością niech chowają
wdzięczność. Jeśliby atoli spostrzegli, że nauczyciel przepisy wiary lekceważy
i swych obowiązków, jako katolicki wychowawca, wobec dzieci nie spełnia,
powinni rodzice wespół ze swymi duszpasterzami zażądać przez Rady i Opieki
szkolne od Władz szkolnych zmiany wychowawcy.
Warszawa, dnia 9 sierpnia 1930 r.
(-) Aleksander Kardynał Kakowski, August Kardynał Hlond, Adam Sapieha,
Arcybiskup Krakowski. Bolesław Twardowski, Arcybiskup Lwowski, Romuald
Jałbrzykowski, Arcybiskup Wileński, Henryk Przeździecki, Biskup Podlaski,
Stanisław Łukomski, Biskup Łomżyński, Ad. Szelążek, Biskup Łucki.

Bursztynowy Pralat nie lubi Jaguarow!

[Gość: Bursztyn]