Światem zaczęła rzadzić Jesień.

Preludium wiosny

[nenufaria]

Gdy mądre drzewa przeżyją jesienny katharsis
pochowają swe złote i szkarłatne dzieci,
żywicznie opłaczą utratę ich urody
i metamorfozę
w proch boski swą niepięknością,
nie żałuj jaśminowej słodyczy lata
orgiastycznego fermentu młodej jesieni
melancholiczna pora chłodów, katarów, szarości
jest konieczna
by żywiołowo znów zakochać się we wiośnie.
N

Torpeda Wulkaniczna to literatura, to fikcja

[rodzynka.sardynka]

Szczodruszka

(piosenka na szczodry wieczór)

Do siego roku! Szczodrego roku!
Żyto, pszenicę siejemy wokół!
Niechaj poschodzi, niechaj się rodzi
Dobro wszelakie w naszej zagrodzie
Dobro wszelakie, takie i siakie
Błogosławimy Swaroga znakiem
Znakiem Swaroga, Jasnego Boga
Dawcy pełnego stoga i broga
Stoga i broga, żywota wszego
Rok w rok się rodzi wszystko od niego
Wszystko co wiada i co nie wiada
Wszelka żywioła Swarogu rada
Hej! Rada rada, rada raduszka
Swarogu rada nasza szczodruszka!
Antoni Wacyk

O jesieni, o jesieni...

[krykucha]

Niech się wszystko odnowi, odmieni....
O jesieni, jesieni, jesieni .....
Niech się nocą do głębi przeźrocza
nowe gwiazdy urodzą czy stoczą,
niech się spełni, co się nie odstanie,
choćby krzywda, choćby ból bez miary,
niesłychane dla serca ofiary,
gniew czy miłość, życie czy skonanie,
niech się tylko coś prędko odmieni.
O jesieni!... jesieni! ... jesieni!

Ja chcę burzy, żeby we mnie z siłą
znowu serce gorzało i biło,
żeby życie uniosło mnie całą
i jak trzcinę w objęciu łamało!
Nie trzymajcie, nie wchodźcie mi w drogę
już się tyle rozprysło wędzideł ...
Ja chcę szczęścia i bólu, i skrzydeł
i tak dłużej nie mogę, nie mogę!
Niech się wszystko odnowi, odmieni! ...
O jesieni! ... jesieni! ... jesieni.

Kazimiera Iłłakowiczówna

W parku

[palnick]

Znowu się włóczę po prastarym parku,
O, ciszo żółtych i czerwonych kwiatów.
I wy smucicie się, łagodne bogi,
I smuci się jesienne złoto wiązów.
Nad niebieskawą sadzawką bez ruchu
Trwa trzcina i pod wieczór milknie drozd.
O, wtedy pochyl i ty białe czoło
Przed zapadniętym pradziadów marmurem.


George Trakl

Październik

[obrobka_skrawaniem]

Październik

Jesienna krzątanina drzew
Góra zeszła na brzeg
łapie ryby jak niedźwiedź
Jesienna krzątanina drzew
Poprad unosi białą sukienkę miłości
nie znam już twarzy
opartej kiedyś o góry jak ikona
Jesienna krzątanina sumień
Wiele rzeczy stary nie pojmuję
Błąkam się po świecie jak po domu
ciemnym
z oknami usianymi gwiazdami
Gwiazdy wróżyły mi samotność
i to się potwierdza gdyż prócz zwierząt
i ptaków nie mam przyjaciół
prócz swetra który ma jeszcze
bijące serce
I wiesz – chciałem ci coś powiedzieć
lecz rozpaliłem jesień na cały horyzont
i wszystko poszło z dymem
I może to lepiej
Zagraj mi tylko na harmonijce
te czerwone lecące liście
daleki gwizd pociągu wśród gór
małą sukienkę miłości
i zagraj mi moją wolność
która rani wszystkich
do krwi jak głóg

Jerzy Harasymowicz

Jesień

[krykucha]

Wiatr

Najwiekszy elektroluks świata

Wszystkie drzewa

z liści poomiatal

I baluje w pustej altanie.



Spadły liście

Posnęły wiewiórki,

Ciała drzew

Dostały gęsiej skórki,

Można sprawdzić, panowie i panie.

*

Uciekają z ogrodów dziewczyny,

Wjechaliśmy w hrabstwo Aspiryny,

Wjechaliśmy dośść zdecydowanie.



Wszystko razem biorąc, krótka mowa:

Najpierw deszczyk,

Potem krzyż

I głowa

I w łóżeczko, panowie i panie.

*

A w łóżeczku

(Jeśli grypa letka)

Całkiem miło:

Książeczka,

Gazetka,

Albo słodkie kimanie-drzemanie.



Jeśli tylko radio nam nie trzeszczy

I symptomów nie ma zbyt złowieszczych,

To jest bosko, panowie i panie.

Ludwik Jerzy Kern

Odlatujące żurawie

[palnick]

W jesiennej ciszy wśród mgieł zadumy
żurawi klucz leci w dal,
w jesiennym łzawym wiatru poszumie
jak serca tęsknota, jak żal.

Stoję w jesiennej szacie pola
wpatrzona w żurawie lecące,
jak pożegnanie serca, jak cicha niedola,
jak marzeń sny gdzieś płynące.

Żegnajcie i znowu powróćcie żurawie
radosnym kluczem wraz z wiosną,
zostawcie mi piórko na łące przy stawie,
dziś żegnam was jesienną piosnką.


Zofia Ewa Szczęsna

Żurawie

[obrobka_skrawaniem]

O żurawie na niebie krwawym!
O kluczu lekki i złoty,
który otwierasz tęsknotę
za nieskończonym odlotem!


Maria Pawlikowska-Jasnorzewska

Co mnie cieszy jesienią

[palnick]

Chwile wytchnienia, złapanego oddechu,
chwile śmiechu, radości i smutku.

Wiatr wszystko porywający,
deszcz i szaruga.

Dni, których jeszcze nie znam.

Ten bezbronny liść,
który dojrzałam wczoraj,
zajęty swoimi ruchami
i przeróżnymi gestami,
tańczący do wiejącej,
przemijającej nuty.

Niedostrzegalna pajęcza nić,
zjawisko walki natury z naturą.


Ewa Kamińska

Liście klonowe

[obrobka_skrawaniem]

Liście klonowe, łagodne jak ręce ,
głaszczą mnie po włosach - nic więcej ,
dotykają sukni, ramion, szyi z lekka, z lekka
jak mrugająca powieka --
mruga i nie wie o tym ...
Pachną jesienią i słońcem, i złotem ,
pachną i głaszczą ...nic więcej.


Kazimiera Iłłakowiczówna

Jesienny pan

[palnick]

siedział na mokrym krawężniku
zawieszony myślą między liściem
strąconym z drzewa
jesiennym deszczem
a mokrą kostką rynsztoku
najstarszego na świecie miasta

twarz mu błyszczała wilgotnym smutkiem
a liść ... był piękny i martwy
szarpany wiatrem bronił się przed
potokiem brudnej deszczówki
rwącej wartko wyślizganym brukiem
do morza wiecznej mądrości

szary bezsilny jesienny pan
z rozpaczą w szklistym wzroku
słał mu otuchę myśli
rozgrzanych wspomnieniem lata
ale liść był zbyt ciężki
bezlitosnym przeznaczeniem

woda w dole niosła tysiące takich jak on
liściastych istnień brzemiennych
mokrym ciężarem deszczowej jesieni
wkrótce i on bezwolnie
wplótł się w strumień łez i znikł
wchłonięty czeluścią ulicznego ścieku

jesienny pan długo jeszcze
siedział na mokrym krawężniku
z dusza przylgniętą do wizerunku
liścia odchodzącego w nicość
brudna woda pieściła mu stopy
twarz błyszczała wilgotnym smutkiem

Bolesław Łucki

Listopad

[krykucha]

Złote, żółte i czerwone
Opadają liście z drzew,
Zwiędłe liście w obcą stronę
Pozanosił wiatru wiew.

Nasza chata niebogata,
Wiatr przewiewa ją na wskroś,
I przelata i kołata,
Jakby do drzwi pukał ktoś.

W mokrych cieniach listopada
Może ktoś zabłąkał się?
Nie, to tylko pies ujada.
Pomyśl także i o psie.

Strach na wróble wiatru słucha,
Sam się boi biedny strach,
Dmucha plucha-zawierucha,
Całe szyby stoją w łzach.

Jakiś wątły wóz na szosie
Ugrzązł w błocie aż po oś,
Skrzypią, jęczą w deszczu osie,
Jakby właśnie płakał ktoś.

Mgły na polach, ciemność w lesie,
Drga jesieni smutny ton,
Przyjdzie wieczór i przyniesie
Sny i mgły, i stada wron.

Wyjść się nie chce spod kożucha,
Blady promyk światła zgasł,
Dmucha plucha-zawierucha,
Zimno, ciemno, spać już czas

Jan Brzechwa

Październik

[obrobka_skrawaniem]

Brzozy są jak złote wodotryski.
Zimno jest jak w ostatnim liście.
A słońce jest jak ktoś bliski,
który ziębnie i odchodzi. Lecą liście...


Maria Pawlikowska-Jasnorzewska

Jesień

[palnick]

Zanurzać zanurzać się
w ogrody rudej jesieni
i liście zrywać kolejno
jakby godziny istnienia


Chodzić od drzewa do drzewa
od bólu i znowu do bólu
cichutko krokiem cierpienia
by wiatru nie zbudzić ze snu


I liście zrywać bez żalu
z uśmiechem ciepłym i smutnym
a mały listek ostatni
zostawić komuś i umrzeć



Edward Stachura

Na cmentarz łemkowski

[obrobka_skrawaniem]

Oto cmentarz
zielem zarosły

Oto poręba
po krzyżach zwalonych

wiatrołom
świętego drzewa

Oto cmentarze Łemków
w Złockiem
w Szczawniku
w Leluchowie

Oto śpią na podłodze
dawno już spróchniałej
bez krzyża nad głową
Fiłypy
Nykyfory
Harasymy

jesień im tylko
ostu zapala
świecę

liści szumi
wieniec

czort niepotrzebny
wilkiem w zarośla
czmycha


Jerzy Harasymowicz

* * *(jesienną łzą cię żegnam)

[palnick]

* * *
jesienną łzą cię żegnam
ze słońcem i latem
byłem ci wtedy potrzebny
schowana w moim cieniu
leczyłaś rany
nabierałaś sił
wolno
jakby z rozmysłem
później odeszłaś
a ja zmartwiały zostałem
jak smutkiem pożółkły
nikomu niepotrzebny liść
może wrócisz wiosna
jak zakwitną bzy
wyciągnę wtedy ramiona
i znów okryję cię cieniem
może wtedy zostaniesz
na dłużej


Bolesław Łucki

[rodzynka.sardynka]

Zmieniłam tylko płeć w tym "Liście..."

Pan pamięta -
tak, na pewno pan pamięta,
jak stałam milcząc,
o ścianę oparta,
pan wzburzony był i przejęty,
i słów mi nie szczędził
złych i twardych.

Pan mówił,
że rozstać się musimy,
że dosyć ma już
udręk tych i szaleństw,
że mu pisane zająć się czymś innym,
rozsądnym,
mnie zaś -
w dół się toczyć dalej.

(fragment)

S.Jesienin
W.Woroszylski

O jesieni, jesieni...

[palnick]

Niech się wszystko odnowi, odmieni...
O jesieni, jesieni, jesieni...
Niech się nocą do głębi przezroczą
nowe gwiazdy urodzą czy stoczą
niech się spełni, co się nie odstanie,
choćby krzywda, choćby ból bez miary,
niesłyczane dla serca ofiary,
gniew czy miłość, życie czy skonanie,
niech się tylko coś prędko odmieni.
O, jesieni!... jesieni!... jesieni!...

Ja chcę burzy,żeby we mnie z siłą,
znowu serce gorzało i biło,
żeby życie uniosło mnie całą
i jak trzcinę w objęciu łamało!
Nie trzymajcie, nie wchodźcie mi w drogę,
już się tyle rozprysło wędzideł...
Ja chcę szczęścia i bólu, i skrzydeł
i tak dłużej nie mogę, nie mogę!!
Niech się wszystko odnowi, odmieni!...
O jesieni!... jesieni!... jesieni!...

N.N

[zwykly2]

" Są takie noce od innych ciemniejsze,
kiedy się wolno rozpłakać,
wolno powtarzać słowa najświętsze,
mówić o wróżbach i znakach,
tylko nie wolno tej nocy pod różą
okraść, okłamać, oszukać,
bo się już będzie odtąd na próżno
bezsennej nocy tej szukać... "




Agnieszka Osiecka

Obudzą mnie...

[palnick]

Obudzą mnie jarzębin
rozpacze wśród asfaltu,
listopad się pokłoni,
zastuka wiatr do drzwi...
i znowu jak hrabina
pijana wrócę z rautu,
i znów zobaczę siebie:
ten obraz bardzo zły.
W jesieni lustrze bladym,
o jedno lato starsza,
z piosenką do szuflady,
z mężczyzną,
któremu nie wystarczam.


Agnieszka Osiecka

Z n o w u

[palnick]

Znowu jesień, znowu jesień polska,
Żółte liście na ulicach Wrocławia,
Kowalskiego wzięli do wojska,
Zamachowski zacier nastawia.
Przyszedł sąsiad i gada po lwowsku
(choć urodził się koło Gorzowa)
- Patrz pan, jakiś ziomkostwa na Śląsku,
Nie daj Boży si zaczni ud nowa.
W domu pachną prawdziwki i śliwki,
Na obrazie ginie książę Pepi,
Całe wojsko ma mieć rogatywki,
To już wtedy nas nikt nie zaczepi.
Ucieszyli, ożywili się starsi:
- Jednak jest równowaga na świecie,
Kiedyś był przymusowy marksizm,
Teraz muszą na religię iść dzieci!
Chłopskie wozy w obłokach kurzu,
Dalej Nysa, za Nysą świat...
Tylko stary ułan na wzgórzu
Ciągle pełni swój biedny zwiad,
Tylko panna Hortensja we dworze
Plan kampanii ustala po cichu:
- Panie Maćku, tu się rannych położy,
A CKM ustawicie na strychu.
Babie lato leci wzdłuż ulicy
Kocur drzemie na grządce z petunią...
- W razie gdyby oprócz Niemców bolszewicy,
To gdzie szukać granicy z Rumunią?
Znowu jesień, taka śliczna znowu,
Wieczór ciepły jak wtedy, w przeddzień...
- Chodź, przejdziemy się z psem Jaworową,
Wnuki rosną... E, jakoś to będzie.


Andrzej Waligórski

Jesienny żart

[obrobka_skrawaniem]

Klon krwawy i żółta lipa
liście, listeczki sypią.
Zrzuca je ptak lecący,
strąca osa niechcący.
Wiatrowi na płacz się zbiera,
że liście się poniewiera;
chodzi dołem i górą
i zbiera je oburącz,
i płacze nad nimi deszczem,
po gałęziach je mokrych wiesza.
Nic z tego ... Oczywiście.
Potem mówią, że wiatr zrywa liście.

Kazimiera Iłłakowiczówna

Babie lato

[palnick]

Zdobi nitka siwizny głowę szpakowatą,
A żona się uśmiecha mówiąc: "Babie lato..."


Jan Sztaudynger

[rodzynka.sardynka]

Nie każdy mógł się wysłowić,
Nie każdemu dane jest jabłkiem
Spadać na cudze kolana.

Oto jest największa na świecie spowiedź -

Spowiedź chuligana.

Ja umyślnie się nigdy nie czeszę
I głowę noszę w wietrze rozchwianą jak
świeca.

Waszych dusz bezlistną jesień
Przyjemnie mi w ciemnościach wam
oświecać.

Przyjemnie mi, kiedy przekleństwa
kamień
Dosięga mnie jak grad i chce mnie zwalić
z nóg.

Ja tylko mocniej ściskam znów rakami
Rozkołysanych włosów moich stóg.

* * *

[obrobka_skrawaniem]

Oddaj wierzbie
Całą nienawiść, całe pożądanie
Twego serca.


Matsuo Basho
(przekład Czesław Miłosz)

Trzecia jesień

[palnick]

To był ostatni nasz spacer, kochana,
wśród wiatru, ptaków i drzew.
Oczy twe smutne tak dziwnie błyszczały,
a słowa twe brzmiały, jak śpiew.

Nie płacz już, miła ma, jutro gdzieś zniknie żal,
porwie go z sobą wiatr, zmyje deszcz bólu ślad.
Uwierz mi, znikną łzy, z nieba znów błysną skry.
Uwierz mi - przyjdzie dzień, gdy stanę u twoich drzwi.

Trzecia jesień liście zrzuca z drzew
złocąc nimi świat.
Trzeci rok deszcz myje moje łzy
i wiem, że nie wróci ta miłość sprzed lat.

Wiem, że nie kochasz mnie tak, jak kochałaś
gdy szliśmy oboje przez park.
Pewnie nie wrócisz tu, jak obiecałeś
rzucając swe słowa na wiatr.

Nie płacz już, miła ma. . . itd.

Trzecia jesień. . . itd.

Nie mam już złudzeń, lecz jedno marzenie,
co spełnia się w każdym mym śnie.
Abyś powiedział, ze nigdy nikogo
nie będziesz tak kochał, jak mnie.

Nie płacz już, miła ma. . . itd.

???

Usta me ogrzej

[obrobka_skrawaniem]

Spójrz nadchodzi noc
Kilimem mroku z nieba spływa
I dom mój i ścieżkę,
Na której czekam w sobie chowa
Więc nie każ mi już dłużej tak
Na siebie czekać w chłodzie nocy

Spójrz, już przyszła noc
Zakrywa sobą szyby okien
Jej mrokiem twarz otul
Nikt cię nie pozna w szalu, w szalu mroku
Więc uchyl drzwi i nie każ mi
Na siebie czekać w chłodzie nocy


T.Nalepa; B.Loebl

Magda Czapińska

[emerytka2006]

Skądinąd autorka śiwetnych piosenek do kabaretu Olgi Lipińskiej...

Z i m n o m i

[palnick]

Niesie wiatr z pobliskich ściernisk
Płonącego chrustu dym
Miły mój to już październik
Do jesieni pełny rym.
A Ty wodzisz mnie po lesie
I nie mówisz przy tym nic
Co nam spacer ten przyniesie
Gdy tak miłość będziesz kryć.

Zimno mi, po prostu zimno mi,
Przecież taki wiatr,
A Ty nie wiesz, nie rozumiesz
A Ty nie chcesz lub nie umiesz
Ogrzać ust mych ciepłem warg.

Przyszła noc puchają sowy
Drzewom w lesie liść się śni,
A Ty wciąż przez tyle godzin
Siedzisz cicho u mych drzwi.
Boże, przecież to październik
Jeszcze się przeziębisz mi,
A po zatem gdy jest ciemno
Jeszcze bardziej serce drży.

Zimno mi, bez Ciebie zimno mi
Wiec kochany wejdź,
Może ciemność cię ośmieli
Aby wreszcie się podzielić
Wspólnym ciepłem naszych serc.

Płynie czas i w ciszy spada
Przedostatni zwiędły liść,
Miły mój to już przesada
Tak bez słowa przy mnie tkwić
Ma wiewiórka futro rude,
Czarne pióra nosi kruk,
A ja Ciebie mam bez złudzeń,
Byś mnie kiedyś ogrzać mógł.

Zimno mi, przy Tobie zimno mi
Kto popełnił błąd?
Że Ty nie wiesz, nie rozumiesz,
Że Ty nie chcesz, lub nie umiesz
Przelać ciepła z rąk do rąk.


N.N

Cisza leśna

[obrobka_skrawaniem]

Jak jednorożec z bajki, piękniejszy nad słowa,
cicho i dumnie -
wybiegłaś na skraj czasu, ty miłości nowa,
i patrzysz ku mnie.
O tylko nie zawracaj płochliwa, niegłodna
w głąb cienistego boru!
Podbiegnij i krzyknąwszy, wbij mi w serce do dna
tęczowy twój jednoróg!


Maria Pawlikowska-Jasnorzewska

Listopad

[palnick]

Listopad liśćmi płacze
za przeminionym latem.
Wiatr biegnie szosą nieba,
popędzają chmury batem.

Jesienne słońce blade
wyzłaca igły sosnom.
A las jesienny szumi
jak potok górski wiosną.


Domeradzki W.

[palnick]

Z nocy na dzień coraz zimniej,
pochmurniej z dnia na dzień,
ogołociał, osierociał
świat w tym listopadzie.
Już na drzewach zgasła resztka
liścianego złota,
złota jesień utonęła
w chlupoczących słotach.
Już zasypia borsuk w borze,
nasionka - pod ziemią.
Nie ćwierkają senne świerszcze,
w swych kryjówkach drzemią.
Wszystkie barwy gdzieś przepadły
niby kamień w studnię,
by nie spotkać się przypadkiem
z nadchodzącym grudniem.

N.N

Barwy jesieni

[obrobka_skrawaniem]

Jesienne chmury znów pędzi wiatr
W dalekie strony, w daleki świat.
Zielone drzewa, które chroniły nas,
W żółte kolory zamienił czas.

Dalekie ścieżki, po których ja
Błądziłem kiedyś w pogoni dnia
I kwiaty, które witały nas,
W żółte kolory zamienił czas.

Szeroką plażę i morza brzeg
Zakryje wkrótce głęboki śnieg.
Dziś tylko liście zdobią pusty las,
Na żółto drzewa maluje czas.


Słowa: M. Gaszyński, Muzyka: S. Krajewski

[rodzynka.sardynka]

Przekład Tadeusz Mongrid

***

Żegnaj, przyjacielu, do widzenia,
Drogi mój, od krwi serdecznej bliższy.
Ta rozłąka w ciemnych
przeznaczeniach
Obietnicą połączenia błyszczy.

Żegnaj bez uścisku dłoni i bez słowa.
Nie martw się, cień smutku z czoła
przegoń.
W życiu ludzkim – śmierć to rzecz
nienowa.
A i życie samo – nic nowego.

27 grudnia 1925

W nocy z 27 na 28 grudnia 1925 r.
Sergiusz Jesienin popełnia samobójstwo

Będziesz zasypany

[palnick]

Będziesz zasypany jesiennymi pocałunkami,
spojrzeniami mego wczorajszego dnia,
garścią piasku zmieszaną z przypadkowymi
muszelkami, podniesioną na pustej plaży.

Będziesz zasypany kropelkami jesiennego
deszczu spadającego na mój dąb,
lawiną lśniącej czerwieni
liści uzbieranych w parku.


Ewa Kamińska

Byle zdążyć przed zimą...

[nenufaria]

Szaty drzew
nagich
porzucone niedbale na wietrze
już straciły pychę swych barw
jeszcze tylko szepczą szelestnie,
mową znaną sobie
i szaleńcom
jakby wstydziły się utraty młodości i urody
niektóre jeszcze spowite w tiule chlorofilu
oddają ostatnie tchnienia
życiodajne
nam i samochodom
poddają się fatum
pokornie
ziemią się stając
spokojne świadomością
że śmiercią śmierć pokonają
byle tylko do wiosny...

Ludzie duchy przywołują
milionami płomieni
kadzidłami wosku i chryzantem
zastygłe cicho w posągach pamięci.
Szukają niezmienności.
Król gatunków nienawidzi śmierci
przepędza ją pigułkami
straszy elektrowstrząsami
tnie skalpelem
szarpie igłami
zawieszony na życia krawędzi
drży o wieczność
wieczną niewiadomą równania życia.
Byle tylko zdążyć z miłością
przed zimą...

Topiele i błota...

[palnick]

Topiele i błota,
Nieba siwy pas.
Iglastą pozłotą
Pobrzękuje las.

Ćwierkocze sikora
Z kędzierzawych pni,
Jedlina wieczorna
Gwar kosiarzy śni.

Wozy łąką, skrzypiąc,
Wloką się wśród ziół.
Pachnie suchą lipą
Od ciosanych kół.

W wiatru świst poranny
Wsłuchuje się chrust...
Kraju zapomniany,
Języku mych ust.


Sergiusz Jesienin

Październik

[obrobka_skrawaniem]

Burzą się dróg wymiary
porudziałym wiatrem
Staje się październik
w kapocie podartej
Ścichają dni bezdroże
pogrążone w ciszy
Staje się październik
w czapie nędznolisiej

Staje się na oczach i w nozdrzach
Pochylony kroczy
Dogląda co jego gdy liście
I drzewa rozłącza

Tili tili liści szumem
wypełnione rowy
Staje się październik
z kaletą dziadową
Toczą się i klekocą
kasztanowe kule
Staje się październik
w złotawej koszuli

Staje się na oczach i w nozdrzach
Pochylony kroczy
Dogląda co jego gdy liście
I drzewa rozłącza

Mieniąc się w stawie słońcem
pozostałym z lata
Staje się październik
jesienią bogaty
A potem trop znalazłszy
na srebrnych rozstajach
Odchodzi październik
listopad się staje


Wojtek Bellon

Czerwone gitary -były już?

[krykucha]

Jesień liść ostatni już spadł.
Jesień deszcz zmył butów Twych ślad.
Jesień idzie ku mnie przez park.
Wczoraj minął miesiąc, jak list
Przyniósł mi listonosz, a dziś
Tylko nosi liście tu wiatr.
To, to radosny był dzień,
Gdy zapewniałaś mnie, że
Nic nie rozdzieli nas już,
Że co dzień list będziesz słać do mnie.
Jesień liść ostatni już spadł.
Popatrz - plaża jak biały kwiat.
Zima idzie ku mnie przez park.
Szybko przyjdzie wiosna i żar ,
Lato, i wakacje, i park,
W którym znajdę cienie wśród drzew.
Znów szybko miną nam dni,
Znów będziesz powtarzać mi,
Że nie rozdzieli nas nic,
Że co dzień list będziesz słać do mnie.
Jesień znowu czekam na list.
Jesień zamiast listu mam liść.
Jesień z inną idę przez park

Czerwone Gitary

Tyle smutku...

[palnick]

Tyle jest smutku w naszym wzroku,
Zbyt gorzko przyznać, zbyt boleśnie,
Że tylko i w miedziany spokój
Pozostał nam w tym późnym wrześniu.

Inny odebrał mi spłoszenie
I dreszcz, i ciepło twego ciała ...
W sercu, jesiennym nieskończenie,
Cisza się deszczem rozszemrała.

To nic. Przywyknę. Jak pociecha
Zrodziła się ta prawda prosta,
Że nic mnie w życiu już nie czeka,
Tylko ten deszcz i żółty rozkład.

A przecie byłem też zrodzony
Do świeższych barw, do czystych dźwięków...
Jak mało widzę dróg schodzonych,
Jak wiele popełnionych błędów.

Życie... ból... szczęście - mija wszystko...
Śmieszny fatalizm doczesności.
Ogród, jak nieme cmentarzysko,
Usiały brzóz odarte kości.

I my zamażemy, przeszumimy
Na podobieństwo drzew ogrodu.
Próżno więc pragnąć pośród zimy
Kwiatów, co giną z przyjściem chłodu.


Sergiusz Jesienin

Zapomniec o smutku...

[nenufaria]

Jesienna pora jest najlepszym czasem, moi mili
byśmy się kochali, grzane wino pili, o migdałach śnili
święte ognie rozniecali,
wosk lali,
kaszanami parzyli,
z fusów wróżyli,
z ogniem rozmawiali,
przestrzeń zakrzywiali,
zapominali o smutkach, apokalipsie, niepewnej przyszłości
cieszyli się kroplą ludzkiej czułości w teraźniejszości.
;)
N

Uśmiechnij się do swoich smutnych myśli

[obrobka_skrawaniem]

Gdy pada deszcz i jesień czmycha z sadu,
Gdy pada na me czoło smutku cień,
Gdy pada chleb bez przerwy masłem na dół,
A pełny los nie pada w pusty dzień...
- Uśmiecham się, to mogę robić zawsze,
Nim dni łaskawsze przyjdą - uśmiecham się.

Uśmiecham się do moich smutnych myśli,
Uśmiecham się do szarych, nudnych spraw
I wraca smak - smak ciepłych słońcem wiśni,
Co został hen, za morzem czarnych kaw...
Do marzeń mych, co się na wietrze chwieją
Co dzień, z nadzieją, pierwsza uśmiecham się!

A więc i ty
Uśmiechnij się do swoich smutnych myśli,
Uśmiechnij się do szarych, smutnych dni,
Najlepszy sen na jawie ci się wyśni,
bo wielka moc w uśmiechu szczerym tkwi...
Do ludzi - tych, co nigdy się nie śmieją
Co dzień, z nadzieją, pierwsza uśmiechnij się...


Wojciech Młynarski

Jastrzębie gody na opdłych liściach

[krykucha]

Ruszamy. W Jesień. Dwa zmęczone
Ptaki jastrzębie, rozkwilone,
Lecimy, skrzecząc i goniąc się.

Lato już nowych ma drapieżców,
Nowe jastrzębie skrzydła trzeszczą,
Pocałunkowe potyczki wrą.

Z Lata zgonione tak fruniemy,
W Jesieni się zatrzymujemy,
Zakochane, strosząc pióra swe.

Ostatnie gody odprawimy:
W nasze się mięso znów wczepimy,
Aby na liście jesienne spaść.

Endre Ady
tł. Bohdan Zadura

[nenufaria]

www.nativeart.net/maccoyotelookingout.shtml

[nenufaria]

www.nativeart.net/maccoyoteskywind.shtml

Jesień Chłopów pana R.

[krykucha]

www.literatura.zapis.net.pl/okresy/mloda_polska/reymont/chlopi/jesien_r9.htm

[krykucha]

en.wikipedia.org/wiki/Indian_summer

Persona Mloda Jesien:)

[nenufaria]

en.wikipedia.org/wiki/Image:Autumn.jpg

Wschód księżyca

[palnick]

Pamietam: to było dawno
Tego wieczoru nie było gwiazd
Od morza wiał południowy wiatr
a stare sosny szemrały zmęczone

Tego wieczoru nie było gwiazd
Później księżyc wypłynął zza obłoków
Schodzilismy ze wzgórza
trzymając się za ręce, jak dwie białe
drżące lilje pełne tajemnic

Pamiętam: to było dawno
w ziemi, której imienia nie znam.


Parun Vesna

Jesienne personifikacje :)

[nenufaria]

penelope.uchicago.edu/~grout/encyclopaedia_romana/wine/autumn.html

[palnick]

Autor: Gość: Ruta IP: *.chello.pl

Jeszcze barw tyle w polu i w lesie,
jeszcze oko nasycić tym chce się,
nagle zgrzyt, przykre faux pas
ten listopd - śniegopad...
Posiwiała przedwcześnie nam jesień.

[obrobka_skrawaniem]

www.littlereview.com/gallery/mucha.htm

[obrobka_skrawaniem]

Coś nie działa, może tak:

www.artrenewal.org/asp/database/image.asp?id=4412&hires=1
www.artrenewal.org/asp/database/image.asp?id=4426&hires=1

[obrobka_skrawaniem]

Oczywiście jeszcze Chełmoński:

polandpoland.com/Babie_Lato.jpg

Jesień w malarstwie polskim

[obrobka_skrawaniem]

www.pinakoteka.zascianek.pl/Axentowicz/Images/Jesien.jpg
www.pinakoteka.zascianek.pl/Chelmonski/Images/Odlot_zurawi.jpg
www.pinakoteka.zascianek.pl/Chelmonski/Images/Odlot_zurawi_2.jpg
www.pinakoteka.zascianek.pl/Chelmonski/Images/Jesien_2.jpg
www.pinakoteka.zascianek.pl/Chelmonski/Images/Jesien.jpg
www.pinakoteka.zascianek.pl/Chelmonski/Images/Zurawie.jpg

The spirits of the air

[nenufaria]

To Autumn by William Blake.
-------
O Autumn, laden with fruit, and stain'd
With the blood of the grape, pass not, but sit
Beneath my shady roof; there thou may'st rest,
And tune thy jolly voice to my fresh pipe,
And all the daughters of the year shall dance!
Sing now the lusty song of fruits and flowers.

"The narrow bud opens her beauties to
The sun, and love runs in her thrilling veins;
Blossoms hang round the brows of Morning, and
Flourish down the bright cheek of modest Eve,
Till clust'ring Summer breaks forth into singing,
And feather'd clouds strew flowers round her head.

"The spirits of the air live in the smells
Of fruit; and Joy, with pinions light, roves round
The gardens, or sits singing in the trees."
Thus sang the jolly Autumn as he sat,
Then rose, girded himself, and o'er the bleak
Hills fled from our sight; but left his golden load.

*** (Wieczór groźnie czarne brwi nasępił...)

[palnick]

Wieczór groźnie czarne brwi nasępił.
Zaprzęg się przed progiem niecierpliwi.
Czym nie wczoraj swoją młodość przepił?
Czym nie wczoraj cię unieszczęśliwił?

Nie chrap tak, spóźniona trojko kara!
Nasze życie minęło bez śladu!
Może jutro mnie szpitalna nara
Doprowadzi na zawsze do ładu.

Może jutro, inaczej ni ż wcześniej,
Ocalony, odejdę w cichości,
Słuchać czeremch i dżdżu głośnych pieśni,
Bo tym żyją zdrowi ludzie prości.

Mroczne siły pozapominam,
Co targały mnie, pchając ku śmierci.
Najmilejsze oblicze! Jedyna!
Ciebie jedną zachowam w pamięci.

I choć inna rozkocha mnie w sobie,
Ale nawet tamta, kochana,
Dowie się moja droga o tobie,
Że też drogą byłaś nazywana.

I opowiem, jak mijała miniona
Młodość nasza, co minioną nie była...
Głowo moja, głowo szalona,
I do czegoś mnie doprowadziła?


Sergiusz Jesienin


przekład Z. Dmitroca

Jesienin

[rodzynka.sardynka]

Dziś wekslarza w rynku zapytałem,
Co mi rubla dla za pół tumana,
Jak zaskarbić sobie piękną Łałę,
Jak po persku rzec jej "ukochana".

Dziś wekslarza w rynku zapytałem,
Szeptem lżejszym od fali na Wanie,
Jak zaskarbić sobie piękną Łałę,
Najpieściwszym słowem "całowanie".

Potem znów wekslarza zapytałem,
W sercu mym nieśmiałość kryjąc skromnie,
Jak zaskarbić sobie piękną Łałę,
Jak powiedzieć: "Chcesz należeć do mnie?"

Wł.Słobodnik

Urzekł mnie ten tuman.

Świt pod gołym niebem

[palnick]

Usta i ręce wiatru
Serce wody
Eukaliptus
Obozowisko chmur
Życie rodzące się z każdym dniem
Śmierć rodząca się z każdym życiem
Przecieram oczy:
Niebo idzie po ziemi


Octavio Paz

Głogi

[obrobka_skrawaniem]

Głogi głogi głogi
ni wiersza
ni człeka
ni ptak nie narzeka

Spokój
nie trzeba pisać
nie trzeba świata
sobą zachwycać

Głogostan


Jerzy Harasymowicz

Jesień - Juliusza Żuławskiego

[krykucha]

Przestrzenny oddech wiatru jest winem dla ludzi czarnych,
gdy od radeł zawiłych odchodzą i stają nad brzegiem morza:
wiatr? brodata pogoń obłoków i płaskich planet-liści,
oddech wiatru? otwieram ramiona, spływa kula ziemska i słyszę przejrzyste jej
bicie,
ból wietrznej chwili? tajemnica ukryta wśród skrzydeł chrabąszcza,
człowiek smutny? skrzypce trącone hasłem uchodzącego boga.

Whirl me!

[nenufaria]

Jubilant Fall

Whirl me!
Swirl me,
high on the breeze
of autumnal jubilance,
float me with ease.
Emblazon me sentient
against skies of gold,
rush me with crimson,
color me bold!
Toss me tumultuous
set me aflame,
then cool me with chill
of season's last claim
Flit me and dance me,
twirl me around
to weightlessly float
and then spin to the ground,
before winter's dormancy
renders me browned,
whirl me!

Mara Broadway

ekologiczna demokracja

[areklaczak]

ekodemokracja

Powstanie listopadowe

[nenufaria]

REDUTA ORDONA

Nam strzelać nie kazano. - Wstąpiłem na działo
I spójrzałem na pole; dwieście armat grzmiało.
Artyleryi ruskiej ciągną się szeregi,
Prosto, długo, daleko, jako morza brzegi;
I widziałem ich wodza: przybiegł, mieczem skinął
I jak ptak jedno skrzydło wojska swego zwinął;
Wylewa się spod skrzydła ściśniona piechota
Długą czarną kolumną, jako lawa błota,
Nasypana iskrami bagnetów. Jak sępy
Czarne chorągwie na śmierć prowadzą zastępy.

Przeciw nim sterczy biała, wąska, zaostrzona,
Jak głaz bodzący morze, reduta Ordona.
Sześć tylko miała armat; wciąż dymią i świecą;
I nie tyle prędkich słów gniewne usta miecą,
Nie tyle przejdzie uczuć przez duszę w rozpaczy,
Ile z tych dział leciało bomb, kul i kartaczy.
Patrz, tam granat w sam środek kolumny się nurza,
Jak w fale bryła lawy, pułk dymem zachmurza;
Pęka śród dymu granat, szyk pod niebo leci
I ogromna łysina śród kolumny świeci.

Tam kula, lecąc, z dala grozi, szumi, wyje.
Ryczy jak byk przed bitwą, miota się, grunt ryje; -
Już dopadła; jak boa śród kolumn się zwija,
Pali piersią, rwie zębem, oddechem zabija.
Najstraszniejszej nie widać, lecz słychać po dźwięku,
Po waleniu się trupów, po ranionych jęku:
Gdy kolumnę od końca do końca przewierci,
Jak gdyby środkiem wojska przeszedł anioł śmierci.

Gdzież jest król, co na rzezie tłumy te wyprawia?
Czy dzieli ich odwagę, czy pierś sam nadstawia?
Nie, on siedzi o pięćset mil na swej stolicy,
Król wielki, samowładnik świata połowicy;
Zmarszczył brwi, - i tysiące kibitek wnet leci;
Podpisał, - tysiąc matek opłakuje dzieci;
Skinął, - padają knuty od Niemna do Chiwy.
Mocarzu, jak Bóg silny, jak szatan złośliwy,
Gdy Turków za Bałkanem twoje straszą spiże,
Gdy poselstwo paryskie twoje stopy liże, -
Warszawa jedna twojej mocy się urąga,
Podnosi na cię rękę i koronę ściąga,
Koronę Kazimierzów, Chrobrych z twojej głowy,
Boś ją ukradł i skrwawił, synu Wasilowy!

Car dziwi się - ze strachu. drzą Petersburczany,
Car gniewa się - ze strachu mrą jego dworzany;
Ale sypią się wojska, których Bóg i wiara
Jest Car. - Car gniewny: umrzem, rozweselim Cara.
Posłany wódz kaukaski z siłami pół-świata,
Wierny, czynny i sprawny - jak knut w ręku kata.

Ura! ura! Patrz, blisko reduty, już w rowy
Walą się, na faszynę kładąc swe tułowy;
Już czernią się na białych palisadach wałów.
Jeszcze reduta w środku, jasna od wystrzałów,
Czerwieni się nad czernią: jak w środek mrowiaka
Wrzucony motyl błyska, - mrowie go naciska, -
Zgasł - tak zgasła reduta. Czyż ostatnie działo
Strącone z łoża w piasku paszczę zagrzebało?
Czy zapał krwią ostatni bombardyjer zalał?
Zgasnął ogień. - Już Moskal rogatki wywalał.

Gdzież ręczna broń? - Ach, dzisiaj pracowała więcej
Niż na wszystkich przeglądach za władzy książęcej;
Zgadłem, dlaczego milczy, - bo nieraz widziałem
Garstkę naszych walczącą z Moskali nawałem.
Gdy godzinę wołano dwa słowa: pal, nabij;
Gdy oddechy dym tłumi, trud ramiona słabi;
A wciąż grzmi rozkaz wodzów, wre żołnierza czynność;
Na koniec bez rozkazu pełnią swą powinność,
Na koniec bez rozwagi, bez czucia, pamięci,
Żołnierz jako młyn palny nabija - grzmi - kręci
Broń od oka do nogi, od nogi na oko:
Aż ręka w ładownicy długo i głęboko
Szukała, nie znalazła - i żołnierz pobladnął,
Nie znalazłszy ładunku, już bronią nie władnął;
I uczuł, że go pali strzelba rozogniona;
Upuścił ją i upadł; - nim dobiją, skona.
Takem myślił, - a w szaniec nieprzyjaciół kupa
Już łazła, jak robactwo na świeżego trupa.

Pociemniało mi w oczach - a gdym łzy ocierał,
Słyszałem, że coś do mnie mówił mój Jenerał.
On przez lunetę wspartą na moim ramieniu
Długo na szturm i szaniec poglądał w milczeniu.
Na koniec rzekł; "Stracona". - Spod lunety jego
Wymknęło się łez kilka, - rzekł do mnie: "Kolego,
Wzrok młody od szkieł lepszy; patrzaj, tam na wale,
Znasz Ordona, czy widzisz, gdzie jest?" - "Jenerale,
Czy go znam? - Tam stał zawsze, to działo kierował.
Nie widzę - znajdę - dojrzę! - śród dymu się schował:
Lecz śród najgęstszych kłębów dymu ileż razy
Widziałem rękę jego, dającą rozkazy. -
Widzę go znowu, - widzę rękę - błyskawicę,
Wywija, grozi wrogom, trzyma palną świécę,
Biorą go - zginął - o nie, - skoczył w dół, - do lochów"!
"Dobrze - rzecze Jenerał - nie odda im prochów".

Tu blask - dym - chwila cicho - i huk jak stu gromów.
Zaćmiło się powietrze od ziemi wylomów,
Harmaty podskoczyły i jak wystrzelone
Toczyły się na kołach - lonty zapalone
Nie trafiły do swoich panew. I dym wionął
Prosto ku nam; i w gęstej chmurze nas ochłonął.
I nie było nic widać prócz granatów blasku,
I powoli dym rzedniał, opadał deszcz piasku.
Spojrzałem na redutę; - wały, palisady,
Działa i naszych garstka, i wrogów gromady;
Wszystko jako sen znikło. - Tylko czarna bryła
Ziemi niekształtnej leży - rozjemcza mogiła.
Tam i ci, co bronili, -i ci, co się wdarli,
Pierwszy raz pokój szczery i wieczny zawarli.
Choćby cesarz Moskalom kazał wstać, już dusza
Moskiewska. tam raz pierwszy, cesarza nie słusza.
Tam zagrzebane tylu set ciała, imiona:
Dusze gdzie? nie wiem; lecz wiem, gdzie dusza Ordona.
On będzie Patron szańców! - Bo dzieło zniszczenia
W dobrej sprawie jest święte, Jak dzieło tworzenia;
Bóg wyrzekł słowo stań się, Bóg i zgiń wyrzecze.
Kiedy od ludzi wiara i wolność uciecze,
Kiedy ziemię despotyzm i duma szalona
Obleją, jak Moskale redutę Ordona -
Karząc plemię zwyciężców zbrodniami zatrute,
Bóg wysadzi tę ziemię, jak on swą redutę.

Dzień jesienny

[palnick]

Panie: już czas. Tak długo lato trwało.
Rzuć na zegary słoneczne twój cień
i rozpuść wiatry na niwę dojrzałą.
Każ się napełnić ostatnim owocom;
niech je dwa jeszcze ciepłe dni opłyną,
znaglij je do spełnienia i wypędź z mocą
ostatnią słodycz w ciężkie wino.
Kto teraz nie ma domu, nigdy mieć nie będzie.
Kto teraz sam jest, długo pozostanie sam
i będzie czuwał, czytał, długie listy będzie
pisał i niespokojnie tu i tam
błądził w alejach, gdy wiatr liście pędzi.

Rainer Maria Rilke

Listopad i listonosz

[krykucha]

Jest listopad czarny, trochę złoty,
mokre lustro trzyma w ręku ziemia.
W oknie domu płacze żal tęsknoty:
Nie ma listów! Listonosza nie ma!

Już nie przyjdzie ni we dnie, ni w nocy,
złote płatki zawiały mu oczy,
wiatr mu torbę otworzył przemocą,
list za listem po drodze się toczy!

Listonosza zasypały liście,
serc i trąbek złocista ulewa!
ach i przepadł w zamęcie i świście
list, liść biały z kochanego drzewa!...

Maria Pawlikowska Jasnorzewska

Przyjań i psota

[rodzynka.sardynka]

Ten filmik widzieli chyba wszyscy.
Ale Krykusze opowiem jeszcze raz.

Występują:
kabriolet
właścicielka kabrioletu
kruk

Kabriolet „płynie” a nad nim szybuje kruk,
przysiadając by odpocząć na ramieniu kierowcy.
Dotarli do domu przed garaż,
(wtręt: stacyjka w samochodzie miała ten mankament,
że po przekręceniu kluczyka, z wielkim trudem można było
ponownie zastartować)
kontynuuję:
kobieta wysiadła z samochodu z zamiarem otwarcia garażu.
Kruk z szelmowską miną (podobno ptaki nie posiadają mimiki)
zgrabnie podfrunął do stacyjki, przekręcając kluczyk.
Komentarz zza kadru:
tę czynność zaprzyjaźniony kruk powtarzał nieustannie.
Psoty czynił też inne, które wyraźnie dawały mu intelektualną satysfakcję.

Kruki

[palnick]

Gdy szron osrebrzy nasze łany,
Kiedy zapadłe senne sioła
Na Anioł Pański dzwon zawoła,
Nad zmarłym światem rozbujany,
Niech z Twoich niebios, Panie Boże,
Spłynie k'nam drogich kruków morze.
O dziwne wojska, wrzasku dziki!
We wasze gniazda wichr uderza.
Lećcie na zżółkłe wód wybrzeża,
Na dróg krzyżowych rozstajniki.
Gdzie się wądolne rosy kładą,
Rozpierzchłe, łączcie się gromadą.
Po polach Francji, gdzie się pleni
Wczorajszych zmarłych grób przy grobie,
Kołujcie w smutnej swej żałobie,
By człowiek baczył o jesieni.
twój krzyk, żałobny ty nasz ptaku,
Niech nas przy wielkim skupia znaku.
Zaś piegż majowych śpiew radosny
Na wierzchach dębu, co w zaklęty
Pokładł się wieczór, jak maszt ścięty,
Zostawcie tym, o święci wiosny,
Których wśród leśnych gdzieś gałęzi
Snadź beznadziejna klęska więzi.


Artur Rimbaud

Przełożył Jan Kasprowicz