Światem zaczęła rządzić wiosna.

Jeszcze kika dni ...i będzie z nami lato.

[cerise.a]

Ile razem dróg przebytych?

Ile razem dróg przebytych?
Ile ścieżek przedeptanych?
Ile deszczów, ile śniegów
wiszących nad latarniami?

Ile listów, ile rozstań,
ciężkich godzin w miastach wielu?
I znów upór, żeby powstać
i znów iść, i dojść do celu.

Ile w trudzie nieustannym
wspólnych zmartwień, wspólnych dążeń?
Ile chlebów rozkrajanych?
Pocałunków? Schodów? Książek?

Ile lat nad strof stworzeniem?
Ile krzyku w poematy?
Ile chwil przy Beethovenie?
Przy Corellim? Przy Scarlattim?

Twe oczy jak piękne świece,
a w sercu źródło promienia.
Więc ja chciałbym twoje serce
ocalić od zapomnienia.


Konstanty Ildefons Gałczyński

[cerise.a]

Prośba o wyspy szczęśliwe

A ty mnie na wyspy szczęśliwe zawieź,
wiatrem łagodnym włosy jak kwiaty rozwiej, zacałuj,
ty mnie ukołysz i uśpij, snem muzykalnym zasyp, otumań,
we śnie na wyspach szczęśliwych nie przebudź ze snu.

Pokaż mi wody ogromne i wody ciche,
rozmowy gwiazd na gałęziach pozwól mi słyszeć zielonych,
dużo motyli mi pokaż, serca motyli przybliż i przytul,
myśli spokojne ponad wodami pochyl miłością.


Konstanty Ildefons Gałczy

[cerise.a]

***

Pokochałem ciebie w noc błękitną,
w noc grającą, w noc bezkresną.
Jak od lamp, od serc było widno,
gdyś westchnęła, kiedym westchnął.

Pokochałem ciebie i boso,
i w koronie, i o świcie, i nocą.

Jeśli tedy kiedyś mi powiesz:
Po coś, miły, tak bardzo pokochał?
Powiem: Spytaj się wiatru w dąbrowie,
czemu nagle upadnie z wysoka
i obleci całą dąbrowę,
szuka, szuka: gdzie jagody głogowe?


Konstanty Ildefons Gałczyński

[cerise.a]

Ogród przedziwny

W przedziwnym mieszkam ogrodzie,
Gdzie żyją kwiaty i dzieci
I gdzie po słońca zachodzie
Uśmiech nam z oczu świeci.

Wodotrysk bije tu dziwny,
Co śpiewa, jak śmiech i łkanie;
Krzew nad nim rośnie oliwny
Cichy jak pojednanie.

Różom, co cały rok wiernie
Kwitną i słodycz ślą woni,
Obwiązujemy lnem ciernie,
By nie raniły nam dłoni.

Żywim rój ptaków, co budzi
Ze snu nas rannym powiewem,
Ucząc nas iść między ludzi
Z dobrą nowiną i śpiewem.

I mamy ule bartnicze,
Co każą w pszczół nam iść ślady
I zbierać jeno słodycze
Z kwiatów, co kryją i jady.

I pielęgnujem murawę,
Plewiąc z niej chwasty i osty,
By każdy, patrząc na trawę,
Duszą, jak trawa, był prosty.


Leopold Staff

[cerise.a]

***

Niebo złote ci otworzę,
w którym ciszy biała nić
jak ogromny dźwięków orzech,
który pęknie, aby żyć
zielonymi listeczkami,
śpiewem jezior, zmierzchu graniem,
aż ukaże jądro mleczne
ptasi świst.

Ziemię twardą ci przemienię
w mleczów miękkich płynny lot,
wyprowadzę z rzeczy cienie,
które prężą się jak kot,
futrem iskrząc zwiną wszystko
w barwy burz, w serduszka listków,
w deszczów siwy splot.

I powietrza drżące strugi
jak z anielskiej strzechy dym
zmienię ci w aleje długie,
w brzóz przejrzystych śpiewny płyn
aż zagrają jak wiolonczel
żal - różowe światła pnącze,
pszczelich skrzydeł hymn.

Jeno wyjmij mi z tych oczu
szkło bolesne - obraz dni,
które czaszki białe toczy
przez płonące łąki krwi.
Jeno odmień czas kaleki,
zakryj groby płaszczem rzeki,
zetrzyj z włosów pył bitewny,
tych lat gniewnych
czarny pył.


Krzysztof Kamil Baczyński

[cerise.a]

List

Pytasz mnie, jak sie czuję. Tak, jak czuć się może
Człowiek dość pełnoletni w końcu listopada,
Gdy w niebie zmierzch pochmurny i błoto na dworze,
A za oknem bez przerwy deszcz ze śniegiem pada.

Lecz zbyt o dnia i roku nie troszcząc sie porę,
Bo po słocie pogoda idze wieczną zmianą,
Więc też o wschodzie słońca wiersz piszę wieczorem,
A nokturny w słoneczne grywam tylko rano.

I jestem zawsze ufny i pełen pewności
Czekając niezachwianie tej chwili jedynej,
Gdy ujrzę, że na świecie są same radości,
I zegar na raz wszystkie wskazuje godziny.


Leopold Staff

[cerise.a]

* * *

Gdybyś mnie kiedyś miała przestać kochać,
nie mów mi tego. Bóg tego także nie czyni.
Gdy ma zesłać zarazę i głód, On ciągle się śmieje z wysoka,
choć dobrze wie, że oazy przemieni w pustynię.


Konstanty Ildefons Gałczyński

[cerise.a]

***

A kiedy noc otworzy się jak brama
i sennych rzeźb rozwinie wzór na bramie,
ty będziesz znów jak wczoraj taka sama,
zadźwięczy glos, który nie kłamie.

Na jasną dłoń upadnie ciemność słodka
i włosów puch dębowych liści dotknie
Pochwalmy noc, że jest jak otchłań,
że spadać w nią jest tak cudownie.

A kiedy świt zastanie nas znużonych,
bitych przez wiatr i chorych jak od wina,
znów jak fortepian będzie potłuczony
ta noc, ta noc, wciąż rwąca rana.


Konstanty Ildefons Gałczyński

[cerise.a]

Julian Tuwim

Kocham w Tobie to zmiecrzchowe


Kocham w Tobie to zmierzchowe
Zadumanie, zamyślenie,
Kiedy smętnie schylasz głowę
W wieczorowe patrząc cienie...

Kocham myśli twe tajone
I tęsknotę co ulata
W nieznajomą jakąś stronę,
Kedyś w dal - na krańce świata...

A choć wiem, że twa tęsknota
Szuka róż - na dawnym grobie,
Że do tamtych dni ulata...

I to jednak kocham w Tobie

[krykucha]

Modlitwa ślepego lunatyka

Który kwiatom woń dajesz, uśmiechy owocom,
dniom jasność, zasię ciemność przeraźliwą nocom -
oddaj mi oczy moje, oczy zamyślone,
wiecznie w księżyc patrzące i wiecznie zielone.

KIG

oczy zamyślone i wiecznie zielone

[rodzynka.sardynka]

Siedząc przy komputerze
wzrok tracicie i wiosenną młodość,
która niedługo zacznie dogorywać.
Dam głowę, że się garbicie,
i chłopców, wątpię, czy jeszcze
potraficie podrywać.

Ale co ja o źdźble trawy w cudzym oku,
gdy sama mam już uszczerbek na
wzroku.
Bujną zielenią cieszyć me oczy
powinnam nieustannie.
---
A może wreszcie wezmę się
za sporty ekstremalne?
-co sobie postanowiłam
od nowego roku
i w tym kierunku nie zrobiłam
jeszcze ani jednego kroku.

Tak strasznie jestem
niezorganizowana
w sposób niemodny,
że zaczynam wątpić,
czy jest ktoś jeszcze,
co z czasu zrobić dziurę
umie w sposób podobny.
„Weź się w garść dziewczyno”
to słowa mojej matki.
Tak pewnie mówiły
przez pokolenia
wszystkie matki, babki, prababki.

[cerise.a]

Zasypiamy w słowach

Zbigniew Herbert

Zasypiamy na słowach
budzimy się w słowach

czasem są to łagodne
proste rzeczowniki
las albo okręt

odrywają się od nas
las odchodzi szybko
za linię horyzontu

okręt odpływa
bez śladu i przyczyny

niebezpieczne są słowa
ktore wypadły z całości
urywki zdań sentencji
początki refrenu
zapomnianego hymnu

"zbawieni będą ci którzy..."
"pamietaj abyś..."
lub "jak"
drobna i kłująca szpilka
co spajała
najpiękniejszą zgubioną
metaforę świata

trzeba śnić cierpliwie
w nadziei że treść się dopełni
że brakujące słowa
wejdą w kalekie zdania
i pewność na którą czekamy
zarzuci kotwicę

Cerisie dorzucę

[rodzynka.sardynka]

Z repertuaru Hanki Ordonówny

Śpiewać należy koniecznie
z owiniętą boa szyją,
przed ogromnym lustrem
z ogromną gracyją.

„Miłość Ci wszystko
wybaczy
smutek zamieni Ci w śmiech.

Miłość tak pięknie
tłumaczy:
zdradę (z ekspresją)
i kłamstwo (twardo)
i grzeeeech !? (trochę niewinnie)

Choćbyś ją przeklął
w rozpaczy,
że jest okrutna i złaaaa!?

Miłość Ci wszystko
wybaczy. (przekonywująco)
Bo miłość mój miły
to ja a! (ze szczerym wyznaniem)

[cerise.a]

Adam Asnyk

Miłość jak słońce

Miłość jak słońce: ogrzewa świat cały
I swoim blaskiem ożywia różanym,
W głębiach przepaści, w rozpadlinach skały
Dozwala kwiatom rozkwitnąć wiośnianym
I wyprowadza z martwych głazów łona
Coraz to nowe na przyszłość nasiona.

Miłość jak słońce: barwy uroczemi
Wszystko dokoła cudownie powleka;
Żywe piękności wydobywa z ziemi,
Z serca natury i z serca człowieka
I szary, mglisty widnokrąg istnienia
W przędzę z purpury i złota zamienia.

Miłość jak słońce: wywołuje burze,
Które grom niosą w ciemnościach spowity,
I tęczę pieśni wiesza na łez chmurze,
Gdy rozpłakana wzlatuje w błękity,
I znów z obłoków wyziera pogodnie,
Gdy burza we łzach zgasi swe pochodnie,

Miłość jak słońce: choć zajdzie w pomroce,
Jeszcze z blaskami srebrnego miesiąca
Powraca smutne rozpromieniać noce
I przez ciemność przedziera się drżąca,
Pełna tęsknoty cichej i żałoby,
By wieńczyć śpiące ruiny i groby.

Z repertuaru Hanki Ordonówny:

[cerise.a]

Na pierwszy znak

Trudno serce okłamywać,
Bo mądrzejsze jest niż Ty,
Trudno sercu się sprzeciwiać,
Gdy wyrywa się i drży.
Jeszcze nie wiesz , kto on taki,
Ten twój miły, ten twój ktoś,
A już miłość daje znaki,
Że się wżyciu stało coś.
Pierwszy znak, gdy serce drgnie,
Ledwo drgnie, a już się wie,
Że to właśnie ten, tylko ten.
Drugi znak, to słodki lęk,
Trzeci znak, piosenki dźwięk,
Co się wplątał w sen, złoty sen.
J tylko oczy zamglone pokaż,
Wtedy na pewno już wiem, że kochasz
Na pierwszy znak, gdy serce drgnie,
Ledwo drgnie, a już się wie,
Że to właśnie ten, tylko ten

Wiosenne ogrody..

[springtime3]

Najcudowniejsze są wiosenne ogrody
Krzewy kwitną wtedy ptasim chórem
Wielogłosym
Wielobarwnym
Wilgotnym
Synchronicznym
Kakofonią symboli i feromonów
Tajemną, lecz jakże zrozumiałą
Zbłąka się tam czasem słowo człowieka
Niepojęte
Obce
Zimne
Odpychające
Ostateczne
Lecz czarodziejka wiosna
Tłumaczy je na język
Ciepła
Bliskości
Swojskości
Może fałszuje?
Lecz dlatego jest życie
Wieczne...

[krykucha]

Springtime3 -
kto jest autorem Wiosennych Ogrodow?

======================================
Zaproszenie na wycieczke
I
Sobota. Godzina trzecia.
Ach, jaki piękny świat!
Motyl z szuflady wyleciał
i wietrzyk przez okno wpadł.

Piosenka w szalonej głowie
szumi jak młody las.
Za miasto, za miasto, panowie,
wędrujmy w majowy czas.

"Na majową wycieczką!"
śpiewaj ze mną i mrucz.
Zostaw suszkę i teczkę,
zamknij biurko na klucz;
popatrz tylko na drzewa,
na te brzozy i bzy;
bez kwitnie, wilga śpiewa,
kwitnij, śpiewaj i ty.

II
Na szosie, szerokiej szosie
ileż młodzieńczych snów!
Boso pójdziemy po rosie,
kapelusz rzucimy w rów.

Z odkrytą głowa na wietrze
miło tak razem iść.
Pachnie majowe powietrze.
Tańczy brzozowy liść.

"Na majową wycieczką!"
śpiewaj ze mną i mrucz.
Zostaw suszkę i teczkę,
zamknij biurko na klucz;
popatrz tylko na drzewa,
na te brzozy i bzy;
bez kwitnie, wilga śpiewa,
kwitnij, śpiewaj i ty.

III
A kiedy wieczór odświeży
łąkom rozgrzane źdźbła,
do romantycznej oberży
zawiedzie nas ścieżka pstra.

Świerszczyk zaćwierka w kominie.
Nietoperz wzleci nad mur.
I pełny księżyc popłynie,
jak okręt przez porty chmur.

"Na majową wycieczką!"
śpiewaj ze mną i mrucz.
Zostaw suszkę i teczkę,
zamknij biurko na klucz;
popatrz tylko na drzewa,
na te brzozy i bzy;
bez kwitnie, wilga śpiewa,
kwitnij, śpiewaj i ty.

KIGałczyński

[cerise.a]

(mój ulubiony)

Znów wędrujemy

Znów wędrujemy ciepłym krajem,
malachitową łąką morza .
(Ptaki przydrożne umierają ,
wśród pomarańczy , na rozdrożach)

Na fioletowo szarych łąkach,
Niebo rozpina płynność arkad.
Pejzaż w powieki miękko wsiąka,
zakrzepła sól na nagich wargach.

A wieczorami w prądach zatok,
noc liże morze słodką grzywą.
Jak miękkie gruszki obrzmieje lato
Wiatrem sparzone jak pokrzywą.

Przed fontannami perłowymi,
noc winogrona gwiazd rozdaje.
Znów wędrujemy ciepłą ziemią,
znów wędrujemy ciepłym krajem

K.K.Baczyński

wsród świetlików słów...

[nenufaria]

Noc ogrodowa wiosenna welonna
pijana uwerturą letniego koncertu
śpi cicha…
cykady świerszcze ikarowe płomyki
śpijcie, jeszcze nie pora
za dzień, dwa zbudzi was lato
gorącym pocałunkiem zmusi
do tanga erosa i śmierci
śpijcie, jeszcze nie pora…
słychać tylko rozmowy liści
klony, dęby, platany plotkują z jodłami
o życiu, miłości, śmierci, pamięci?
a może tylko o letnich sukienkach?
niepokorne języki świec ultradźwięcznie szepczą
gorącą różą, lotosem, soczystą brzoskwinią
jak nietoperze niosą
myśli niespokojne ku dalekiej krainie
w dolinie śmierci, dolinie życia
może to jedno?
gdzie ta dusza, ćma bolesna
niestrudzenie światła szukająca
i smutnego ciepła
może tańczy dziś wśród nenufarów
wsród świetlików słów
które nie gasną?

[rodzynka.sardynka]

„Słowa, słowa,
tylko w czynach
chwała”. George G. Byron (z Giaura)
Więc niech to lato
się nie przechwala,
tylko niech szybko
przybywa i nas ogrzewa.
Każdy z nas tego się
właśnie po lecie
spodziewa.

kwiaty paproci…

[nenufaria]

W moich stronach lato się spieszy
nie wiedzieć do czego
słowiki i przedrzeźniacze
już tenorują księżycowe arie
nocy kupały
i nabrzmiewają słodkim światłem
kwiaty paproci…

"Słońce"

[krykucha]

Oświeć mi serce, oświeć mi duszę,
Jako oświecasz jabłonie, grusze,
Tako oświecasz kwitnące śliwy
Na krótkotrwały żywot szczęśliwy.

Niech serce poi chwila radosna,
Cudna jak wiosna, krótka jak wiosna,
Zanim jesienna przyjdzie szaruga
Jak wieczność smutna, jak wieczność długa.





Leopold Staff

a może na zasmarkanej wiosny

[rodzynka.sardynka]

tej koniec jeszcze grechutki?

„Już tyle dni Ciebie u mnie nie było I przez ten czas nic się nie wydarzyło”

Prócz tego, że za góralem oszalałam.

Co z tego,że Sebastiana zobaczyłam,wysłuchałam.
Ja bym za jego „Dzikie wino” do piekła poszła.
Nawet jak bym po .... dostała.

[sklerotycznylud]

i z wiosna porzadki w kraju nastaja.

[krykucha]

Kantyczka


Chwalcie łąki umajone,
Góry, doliny zielone,
Wielki kościół pod obłokiem,
Brzozową ziemię musującą sokiem,
Drzewa, co na Zielone Świątki
Sprzątają w gałęziach, robią porządki,
I astry, i cynie, i pierwsze petunie,
Gdy rankiem biegną na pierwszą komunię,
I zgiełk w ogrodzie, i tumult w warzywach,
W rzodkiewkach, marchewkach, a także pokrzywach,
Czerwone ptaki, złociste trzmiele,
Radość wszelkiego stworzenia,
I wiatr na dzisiaj, i na niedzielę,
Unisono istnienia.





Kazimierz Wierzyński

"I Ty, tylko Ty, będziesz moją panią

[rodzynka.sardynka]

I Ty,tylko Ty, będziesz moją damą".

"Hej góral ja ci góral.
Hej spod samiućkich Tatyr.
Hej wykąpał mnie descyk.
Hej wykołysał wiatyr"

Ptaki spieszą się...

[nenufaria]

Spójrz…
włosy traw
chorofilodumne
tańczą upojne wiatrem
jeszcze wiosennym
już brzemiennym mistyką lata
motyle w walcu menage a trois
wirują drżącymi sukienkami
białe, niewinne, komunijne
już wiedzą co to miłość i zazdrość
kto zwycięży?
rozstrzygnie się poza naszą świadomością

Patrz…
ptaki spieszą się zalotnie
przekrzykują się, droczą, szpanują
zaraziły się od nas wyścigiem szczurów
jakby wiedziały, że zabraknie czasu
na miłość, czułość, życie
jakby wyczuwały w globalnym cieple
próżnię kosmicznej zimy
w której nie ma molekuł miłości…
mówią - słuchajcie ptaków...
lecz czy wiedza co mowią?

[krykucha]

Płaczącej


Ty płaczesz, dziewczę? Łez twoich szkoda,
Na te łzy gorzkie jeszcześ za młoda,
Otrzyj swe oczy,
Świat tak uroczy,
Na niebie jasna pogoda!

Wszak najpiękniejsze z wszystkich niebianek,
Młodość i wiosna wiją ci wianek...
A ty w łzach przecie
Niedobre dziecię,
Jak chmurny maja poranek.

Jakaż to boleść czoło ci chmurzy?
Możeś się pączkiem ukłuła róży?
Lub pragniesz skrycie
Gwiazdki w błękicie
I nie chcesz czekać już dłużej?

Może ci wietrzyk przyniósł majowy
Szept podsłuchanej kwiatów rozmowy?...
Utul się w żalu...
Na ust koralu
Niech uśmiech zabłyśnie nowy!

Możeś na kogo dziś się zgniewała,
I stąd ta chmurka przebiegła mała?
Chmurka się zmieni
W siatkę promieni,
I tęczę będzie jaśniała.

Choćby cię większa dotknęła strata,
Przyszłość dla ciebie w uśmiech bogata...
Prędko się zgoi
Ból w piersi twojej
Łzy schowaj na dalsze lata!




Adam Asnyk

[rodzynka.sardynka]

Jakie to strony?
Jaki to kraj ?
Gdzie -
( którego jeszcze
nie widziałam )
- kwiat paproci
ponoć odurzyć potrafi,
zauroczyć.

[krykucha]

rodzynka.sardynka napisała:

> Jakie to strony?
> Jaki to kraj ?
> Gdzie -
> ( którego jeszcze
> nie widziałam )
> - kwiat paproci
> ponoć odurzyć potrafi,
> zauroczyć.

jest taki kraj, gdzieś między Wisłą a Odrą,
w którym w noc świętojańską zakwita kwiat paproci.
I temu , kto go znajdzie , da szczęcie.
Tak jak w Irlandii czterolistna koniczyna a w Szkocji biały wrzos.


================================================================================
==
Kwiat paproci
Asnyk Adam




Zakwita w puszczach dziwny kwiat paproci,
Na jedna chwile w tajemniczym cieniu
Caly świat blaskiem czarodziejskim złoci,
Lecz można tylo dotknąć go w marzeniu.

Młodość, co wierzą sama cuda tworzy,
Umie go dojrzeć w cudowności lesie,
Żadne widziadło w biegu jej nie strwoży
Pewnej, że skarb ten na sercu uniesie.

A choć nie uszczknie kwiecia ideału,
Co pod jej ręką jako sen przepada,
Jednak ma chwilę ekstazy i szału,
W której jest pewną, że niebo posiada,

Gdy się dwa serca spotkają tęskniące,
Pełne nadziemskiej piękności i żalu,
Gdy objawienie miłości jak słońce
Na ust spłonionych zabłyśnie koralu;

Gdy po raz pierwszy drżące a wstydliwe
Te usta w jeden pocałunek spłyną,
Gdy przez nie dusze połączyć się chciwe
Jako dwie fale w oceanie giną -

Natenczas w uczuć wezbranych powodzi,
W tej błyskawicy duchów idealnej,
Kwiat ów cudowny tajemniczo wschodzi
I w pocałunku kwitnie niewidzialny!

Tyle też jego trwania. Gdy z zachwytu
Zbudzina dusza chce go ująć w dłonie -
Zniknął bez śladu... Tylko wśród błękitu
Zostały po im jakieś dziwne wonie.

kartki.onet.pl/1320,kartki.html

Uczucia wiosną

[rodzynka.sardynka]

Jan Kochanowski

Do Krokalidy

Słodkie są jabłka i gruszki,
figi i cukry i miody...
Wonny – rozmaryn i balsam,
a róża – wdzięcznej urody.

Lecz figi, jabłka ni gruszki
ni czary miodem nalane
ni cukry – nie są tak słodkie,
jak twe usteczka różane...

Rozmaryn, róża i balsam
z tak miłej woni nie słyną-
jak wonnym jest pocałunek
usteczek twoich – dziewczyno

Julian Ejsmond

[krykucha]

W ogrodzie


Pójdź, laleczko, do ogrodu,
Słonko cudnie dziś przygrzewa!
Znać i kochać trzeba z młodu
Nasze kwiaty, nasze drzewa!
To jest, widzisz, śliczna róża:
Masz, powąchaj! Hop do góry!
jak urośniesz, będziesz duża,
To dostaniesz kwiatek który.
Tutaj pod nią stokroć świeci
I fijołki patrzą z trawki;
Bardzo brzydko, kiedy dzieci
Depcą kwiaty dla zabawki!
One wszystkie czują, żyją,
A ten zapach - to ich dusza.
Taką łapkę zaraz bija,
Co to każdy kwiatek rusza.
Patrz! Tu rosną tulipany,
A tam znów narcyzy kwitną,
A tu bratek główkę wznosi,
Główkę śliczną, aksamitną.
Dalej, w sadzie, jabłoń stoi,
Stoją grusze w białym kwiecie,
Nasza wiosna je tak stroi,
Najpiękniejsza wiosna w świecie.
Zapamiętaj dobrze sobie,
Na co patrzysz, lalko miła,
Żebyś mi też potem w mieście
Wstydu kiedy nie zrobiła!
- A co też tam na wsi rośnie? -
Za powrotem kto zapyta;
A tu panna palec w buzię
I nic nie wie... - Wstyd, i kwita!




Maria Konopnicka

Gdzie gwiazdy wonne migocą

[nenufaria]

Kwiat tajemny paproci…
To się brylanci się, to złoci
To znika, to znów się jawi
Jak stado srebrnych żurawi
Przyjdź świętojańską nocą
Gdzie gwiazdy wonne migocą
Zaczekaj na mnie w gaju
Przy omszałym ruczaju
Diadem świetlny we włosach
Suknia w rosistych kłosach
Przetkanych duszy granatem
Będę paproci kwiatem...

[krykucha]

Zielono mam w głowie


Zielono mam w głowie i fiołki w niej kwitną,
Na klombach mych myśli sadzone za młodu,
Pod słońcem, co dało mi duszę błękitną
I które mi świeci bez trosk i zachodu.

Obnoszę po ludziach mój śmiech i bukiety
Rozdaję wokoło i jestem radosną
Wichurą zachwytu i szczęścia poety,
Co zamiast człowiekiem, powinien być wiosną

Kazimierz Wierzyński

[palnick]

MAGDA UMER - JUŻ SZUMIĄ KASZTANY

Już szumią kasztany i pachnie już wiosna
Pamiętaj kochany by jakąś radosną
By jakąś radosną na wiosnę mieć minę
I wiosnę przywitać jak ładną dziewczynę
Za wszystko, co było głupie i złe
Za wszystko, co było przepraszam Cię

Nie gniewaj się za wszystkie moje żale
Zapomnij o tym, czego nie było wcale
Zapomnij o głupich uwagach przy stole
Już nie myśl o żartach zupełnie nie w porę
Przepraszam za słońce przepraszam za deszcz
Za wszystko, za co tylko chcesz

Już szumią kasztany, kasztany i bzy
Pamiętaj kochany pamiętaj, że ty
Że w związku z tą wiosną, co może przyjść jutro
Uśmiechnij się trochę i nie patrz tak smutno
O wszystkim, co było głupie i złe
Zapomnij, zapomnij przepraszam cię

Nie gniewaj się za wszystkie moje żale
Zapomnij o tym, czego nie było wcale
Zapomnij o głupich uwagach przy stole
Już nie myśl o żartach zupełnie nie w porę
Przepraszam za słońce przepraszam za deszcz
Za wszystko, za co tylko chcesz

Abe, Abe, Abe` lard i Heloiza

[rodzynka.sardynka]

jaka to trudna miłość była,
szczególnie ta miłość, była to pisanina .
Po głowie mi chodzi, co by to było
gdyby Abe`lard swej nie utracił męskości
a Heloiza wdziewając habit,
nie utraciła swej wolności.
Czy z tej miłości nie zrodziłby się banał.
Czy z czasem nie weszliby w codzienności kanał?
Ale co to ma wspólnego z wiosną?
Ma. Bo wiosną kwiatki na wolności rosną.
A przez pozostałe roku miesiące
w niewoli, pod szkłem, nie widząc nieba i chmurek,
a jest tych zniewolonych kwiatków tysiące.

"Wiosna i wino"

[krykucha]

Wiosna i wino: dwa płuca oddechem
Młodym wezbrane i w ślepym zachwycie
Wyśiewujące pogańskim swym śmiechem
Ziemię, panteizm, człowieka i życie.

Wiosna i wino: dwie wargi, co swymi
Pocałunkami mieszają sny w głowie,
Że się zawraca do góry i dymi!...
O, przyjaciele! Piję wasze zdrowie!





Kazimierz Wierzyński

[ira22]

SOKRATES TAŃCZĄCY

Prażę się w słońcu, gałgan stary,
leżę, przeciągam się i ziewam.
Stary ja jestem ale jary -
jak tęgi łyk pociągnę z czary
to śpiewam.

Słońce mi grzeje stare gnaty
i mądry, siwy łeb kudłaty.
A w mądrym łbie, jak wiosną las,
szumi i szumi mędrsze wino.
A wieczne myśli płyną, płyną...
jak czas.

- - - - - - - - - - - - - -

Bo cóż jest słowem a co czynem?
Bo co jest dobro a co zło,
kiedym się złotym upił winem
i mam kudłatą mordę psa,
a w głowie zamęt opętańczy.
Wy patrzcie jak filozof tańczy -
Hopsa, hopsa, hopsasa!

- - - - -

[krykucha]

Za moich młodych lat

Za moich młodych lat
Piękniejszym bywał świat,
Jaśniejszym wiosny dzień!
Dziś nie ma takiej wiosny,
Posępny i żałosny
Pokrywa ziemię cień.
Za moich młodych lat
Wonny miłości kwiat
Perłowym blaskiem lśnił -
Dziś blaski te i wonie
Na próżno sercem gonię...
Czarny je obłok skrył.


Adam Asnyk

Ostatnie (wczoraj jeszcze upalne) podrygi

[rodzynka.sardynka]

Młodości,
Ty nad poziomy se wzlataj
i nic sobie nie rób
z klamliwych prognoz
na temat tego lata.
Najwyżej spędzimy
to lato w pubach.

[krykucha]

Jaśmin

Patrz, już opada jaśmin,
który w ręku niosę -
lecz w twych ustach płatki jaśminu
oparte na liściu z karminu
zwyciężą jeszcze wiele wiosen...

Maria Pawlikowska-Jasnorzewska

[krykucha]

Wiosna do poety

Pójdź, pójdź, poeto!
Pójdziemy na pole,
Jak skowronkowi, skrzydła ci rozwinę,
Jak rybkę, puszczę na wodną głębinę,
Jak bujnym wiatrom, dam taką ci wolę!
Będziemy słuchać, jak zboża szum rośnie,
W błękit wpatrzeni i w chmurek przeloty,
Jak muszka brzęczy, jak huczy żuk złoty,
Jak dzięcioł puka w gęstwinie na sośnie...
Nad jasną strugą siądziemy na trawie,
Kędy się niebo w wód dwoi przeźroczu;
Ty będziesz patrzał, jak ciągną żurawie,
Ja, jak łzy jasne padają ci z oczu.
Będziesz mi śpiewał, śpiewał...
Wszystkie głosy
Dam fletni twojej, słowiki uciszę,
By gaje drżały srebrzyste od rosy,
Gdy nimi pieśń twa, jak wiatr, zakołysze.
Miesięczną pełnię wyzłocę dla ciebie,
Rankom dam świeżość, a nocom tęsknotę
I takie gwiazdy rozpalę ci złote,
Jakie świeciły na młodym twym niebie.
Brzozom twym srebrne warkocze rozczeszę,
Z ziół wonnych stopom zaścielę kobierce,
Wszystko ożywię, rozbudzę i wskrzeszę...
Pójdź, pójdź, poeto! -

Poeta
A wskrzesisz ty serce?...


Maria Konopnicka

Niebawem Noc nad noce, jedyna w roku

[rodzynka.sardynka]

będziemy hulać do rana
i będziemy już dziś czekać następnego
roku.
A wszystkim, co się do Wiosny tej wpisali
naukę pocałunku abe
wszyscy byli szczęśliwi
dedykuję:

Olivier de Magny
Do Anny o całowaniu

Anno, zaklinam, naucz się
całować,
Całować naucz się, Anusiu, proszę,
Bo umiejętność w tej sztuce
rozkosze
Ustokrotnione potrafi darować.

Nie mnie jednemu przychodzi
dziwować,
Że usta mając nad maliny słodsze,
I oddech wonny jak pachnący
groszek,
Pocałowaniem tyle możesz psować.

Bo nie wystarczy wargi do warg
ruchem
Zbliżyć łaskawym, zamknione
i suche,
Trzeba, by jeden język z drugim
igrał:

Pierwej w kochanka ustach twój
a potem
Jego w swe usta przyjmując
z powrotem,
Pieść, ssij, pogryzaj, całkiem gdyby
migdał.

Jerzy Lisowski

[krykucha]

Gdy słońce Raka zagrzewa,
A słowik więcej nie śpiewa,
Sobótkę, jako czas niesie,
Zapalano w Czarnym Lesie.

J. Kochanowski, Pieśń świętojańska o sobótce /1.zwrotka/

[krykucha]

Teraz ten wieczór sławny
Święćmy jako zwyczaj dawny,
Niosąc ognie do świtani,
Nie bez pieśni, nie bez grania!

autor ten sam

[krykucha]

"Jest w naszej słowiańskiej kulturze święto miłości, przy którego ognisk i
słońca blasku, światło Walentynkowych świec zdaje się być śmiesznym ognikiem
zaledwie. Jest takie święto miłości w czasie bardziej jej sprzyjającym niźli
Walentynkowe lutowe mrozy. Jest to też święto ognia, wody, czarów i magii
przypominające o nierozerwalnych związkach człowieka z rytmem natury. A
wszystko to w jednym, choć pod różnymi nazwami znanym święcie. Kupalnocka,
Święto Kupały, Palinocka, Sobótki, Noc Świętojańska czy wreszcie Wianki, to
pradawny słowiański zwyczaj..."

autor: ooops

[rodzynka.sardynka]

"...
bo po to Bóg stworzył Świat,
żeby nam dać tę noc"

[rodzynka.sardynka]

Konstanty Balmont
Igrającej w gry miłosne

Są pocałunki - jak sny swobodne,
Jaskrawo-cudne, dziko-szczęśliwe,
Są pocałunki - jak śniegi chłodne,
Są pocałunki -dumnie-wzgardliwe!

I zwrotka

[krykucha]

Dla wszystkich starczy miłości...
Ziemianin Adam




Dobrze się idzie
krajem nieba polnego
i krajem wiosennego lasu

Wtedy słyszysz
jak storczyki
krzyczą wniebogłosy:
Kochaj - tylko kochaj
dla wszystkich
starczy miłości

Mnie nie trzeba
dwa razy powtarzać

[krykucha]

Na pocałunki miłej

Kedyś się, moja miła, pocałunków uczyła?

Iż takie są upojne, wonne i sycące...

Żali ci mistrzem było płomienne lata slońce?

Żądz krąży w nich i górę słoneczna moc opita?...



Pożywam z ust twych, miła, piję z warg twych, miła,

A oto spichrz są wieczny i zródlo bez końca...

Kedyś się, moja miła, pocałunków uczyła,

Iż takie są upojne, wonne i sycące...



Znad jakkiej-żes to wody, rodzącej sny, przybyła?

Na jakiej, śród uroczysk uśpionej, kwiatów łące

Zebrałas woń, od której do dna się szałem mącę...

Skądze, mów, ust twych słodki, przemożny czar, skąd siła?...

Kedyś się, moja miła, pocałunków uczyła?


Józef Ruffer

No to o pocałunkach c.d.

[rodzynka.sardynka]

II zwrotka

Konstany Balmont

O, pocałunki - gwałtem oddane,
w których się zemsta okrutnie iści,
Jakże palące i rozedrgane
Wybuchem szczęścia i nienawiści!

[rodzynka.sardynka]

III zwrotka

Konstanty Balmont

Więc strzeż się szału rozcałowania!
Sny me bezkresne są bez imienia!
Jam dziś potężny - wolą kochania
I bezczelnością, i oburzenia!

Julian Tuwim

Między pocałunkami wtręt jeszcze o wiośnie

[rodzynka.sardynka]

A.Mickiewicz
Pan Tadeusz

O wiosno, kto cię widział, jak byłaś kwitnąca
Zbożami i trawami, a ludźmi błyszcząca,
Obfita we zdarzenia, nadzieją brzemienna!
Ja ciebie dotąd widzę, piękna maro senna.

O pocałunkach

[rodzynka.sardynka]

Charles Baudelaire
Lesbos

Matko uciech łacińskich i greckich
szalonych,
Wyspo, gdzie pocałunki wrące,
pełne mocy,
Gorące niczym słońca, świeże jak
kawony,
Są ozdobą rozkosznych dni
i dzikich nocy,
Matko uciech łacińskich i greckich
szalonych.

Wyspo, gdzie pocałunki są niczym
kaskady,
Co rzucają się śmiało w otchłanie
bezdenne
I płyną szlochające i pełne
przesady,
Krzyczące i sekretne, burzliwe
i senne -
Wyspo, gdzie pocałunki są niczym
kaskady. [...]

Maria Leśniewska

[henryk_log]

"Nawet nie wiesz Pan, panie Sil,
jak Pana grzeczność i wdzięk i charme
dodaje mi skrzydeł,.."

Autorze kitopie, gdzie Pan się wtedy skrył ?

[rodzynka.sardynka]

Przeżyliśmy silnych i zwartych,
przeżyliśmy głupich i upartych,
może dobry Bóg pozwoli
przeżyć i głupoli!
Autor: kitop

Bo to nie tylko zależy od tego,
ile macie lat ?
Przeżyjecie młodszego głupola
pierniki, „złomy”,
jeśli głupol np. pod pociąg by wpadł.
I nie wątpię w to,
że pomożecie, (ile przeżyliście?)
towarzysze, głupolowi tam wpaść.

Pocałunki

[rodzynka.sardynka]

to nie wolski ani polski,
ale mój kochany Majakowski

Obłok w spodniach
(fragmenty)

[...] O Mario, bliżej!Czy w nagim bezwstydzie,
czy trwożna i drżąda,
lecz daj mi całować twych warg
wonne kwiecie!
Jam z sercem swym nigdy do maja nie dożył,
a w życiu, w miesiącach co setny był kwiecień
[...]

O Boże! wymyśliłeś parę rąk,
za Twoją sprawą
każdemu dana jest głowa -
dlaczegoś tak nie uczynił,
aby można było bez mąk
całować, całować, całować?!
[...]

Julian Tuwim

Mamy lato

[krykucha]

Tegoroczne lato rozpoczęło się 21 czerwca o 8:46 i potrwa do 23 września do
0:24. Najkrótsze noce rozjaśni dodatkowo Księżyc, który pełnię osiągnie 22
czerwca o 6:14.

21 czerwca to najdłuższy dzień roku. W południowej Polsce (Zakopane) trwa on od
4:34 do 20:50 (16 godzin i 16 minut), w centralnej (Łódź) - od 4:23 do 21:05
(16 godzin i 42 minuty), a w północnej (Gdańsk) - od 4:10 do 21:24 (17 godzin i
14 minut).

Dni zaczną się teraz powoli skracać, aby zrównać z nocami kilka dni po
równonocy jesiennej, wypadającej w tym roku 23 września. Najcieplejsze dni,
miejmy nadzieję, jeszcze przed nami.

Lato rozpoczyna się osiągnięciem przez Słońce punktu Raka, najbardziej na
północ wysuniętego punktu ekliptyki. Znajduje się on w Byku, tuż przy granicy
tej konstelacji z Bliźniętami. Na skutek precesji powoli przemieszcza się.
Jeszcze 15 lat temu był w Bliźniętach!

W dniu letniego przesilenia Słońce góruje w zenicie ponad Zwrotnikiem Raka,
równoleżnikiem przecinającym Saharę, Półwysep Arabski, Indie, Chiny, Tajwan,
mijającym w niewielkiej odległości Hawaje, przechodzącym przez Półwysep
Kalifornijski, Meksyk, Zatokę Meksykańską i ocierającym się o Kubę.

Wypadająca 22 czerwca pełnia rozjaśni nieco nocne niebo, ale nie będzie to
wpływ duży. Księżyc góruje w połowie nocy na wysokości zaledwie 10 stopni.
Warto jednak mieć świadomość, że to najjaśniejsza noc w roku - blask Księżyca i
rozproszone w atmosferze resztki światła Słońca schowanego nisko pod horyzontem
sumują się. Efekt będzie szczególnie silny nad Bałtykiem.

Lato czeka

[krykucha]

Już za parę dni, za dni parę
Weźmiesz plecak swój i gitarę
Pożegnania kilka słów
Pitagoras bądźcie zdrów
Do widzenia wam canto, cantare

Lato, lato, lato czeka
Razem z latem czeka rzeka
Razem z rzeką czeka las
A tam ciągle nie ma nas

Lato, lato, nie płacz czasem
Czekaj z rzeką, czekaj z lasem
W lesie schowaj dla nas chłodny cień
Przyjedziemy lada dzień

Lato, lato, mieszka w drzewach
Lato, lato, w ptakach śpiewa
Słońcu karze odkryć twarz
Lato, lato, jak się masz
Lato, lato, dam ci różę
Lato, lato, zostań dłużej
Zamiast się po krajach włóczyć stu
Lato, lato, zostań tu

Pocałunki...

[henryk_log]

Jeszcze Polska nie zginęła..

rodzynka.sardynka napisała:

> to nie wolski ani polski,

Przedwiośnie

[palnick]

Urodziło się pod krzakiem przedwiośnie
całkiem małe, maciupieńkie - i rośnie.
Wydłubało drobne kiełki spod ziemi
ochuchało, by im dodać zieleni.

Przedwiośnie, przedwiośnie, przedwiośnie
wiosnę przyprowadzi
a wiośnie, a wiośnie, a wiośnie
wszyscy bardzo radzi!

Wydobyło w śniegu kwiatek patykiem
i podparło go słonecznym promykiem,
obudziło parę żuczków nad ranem
pocierają żuczki oczka zaspane.

Przedwiośnie, przedwiośnie, przedwiośnie
wiosnę przyprowadzi
a wiośnie, a wiośnie, a wiośnie
wszyscy bardzo radzi!

Hanna Łochocka

Przedwiośnie

[obrobka_skrawaniem]

Przedwiośnie

Pora szara, niewesoła,
Mży prążkami przedmrok siny,
Ty po skwerku dookoła
Krążysz smutny od godziny.

Chodzisz cieniem i niesobą,
Urzeczony przykrą ciszą.
O, nadziejo! o, żałobo!
Na gałęziach wróble wiszą.

Kwilą szybko, gorączkowo,
Recytują jak najęte
Swoje ptasie to i owo,
Jakieś wieści niepojęte.

O czym? O tym: żeś tak ciekaw
Baśni wiecznej, wróblej waśni,
Że tak krążysz, że tak czekasz...
Na co? Na to. Wiesz już? Właśnie.

Julian Tuwim

Piosenka przedszkolaczków

[bim.bam.bom]

Bo zima, bo zima każdemu obrzydła.
Niech słońce da jej pstryczka w nos!
Niech wiosnę, niech wiosnę przyniosą na skrzydłach,
bociek, jaskółka, szpak i kos.

Piosenka na wiele głosów

[szpony_wrony]

Panie Janie,
panie Janie,
niech pan wstanie,
niech pan wstanie,
wszystkie dzwony biją,
wszystkie dzwony biją:
BIM BAM BOM
BIM BAM BOM

I wierszyk na dobranoc

[bim.bam.bom]

W powietrzu roziskrzonym
siedzą na drzewie wrony,
trzyma je gałąź gruba;
śnieg właśnie zaczął padać,
wronom się nie chce latać,
śnieżek wrony zasnuwa.
Tuż pole z krętą rzeczką,
w dali widać miasteczko
uprzemysłowione -
a wrony, jak to wrony,
patrzą okiem szalonym,
wrona na wronę.
Gdyby je zmienić w nuty,
dźwięczałyby dopóty,
dopóki strun choć czworo -
a tak, na wronią chwałę,
siedzą czarne, zdrętwiałe
in saecula seaculorum.
Nocne niebo już kwitnie,
Wszystko świeci błękitnie:
Noc, wiatr, wronie ogony;
Zaśnij, strumieniu wąski -
dobrej nocy gałązki,
dobranoc, wrony.

Konstanty Ildefons Gałczyński

[szpony_wrony]

Do Id marcowych jeszcze trochę,
a już przedwiośnie podnieca Zochę.
Nawet nie wiecie,
co wyobraźnia jej plecie.
Ma zamiar zrobić to w najbliższą sobotę.

[bim.bam.bom]

Nie masz takiej zimy,
Ni takiej zawiei,
W której by dla szczęścia
Zabrakło nadziei.
Jeszcze chłód.. i promień
Słońca mknie ukośnie,
Lecz trwajmy w pokoju,
Bo to już przedwiośnie.

z Konstantego Ćwierka

[obrobka_skrawaniem]

Nim stanie się tak, jak gdyby nigdy nic

Myślę sobie, że
Ta zima kiedyś musi minąć
Zazieleni się
Urośnie kilka drzew
Niedojedzony chleb
W ustach zdąży się rozpłynąć
A niedopity rum
Rozgrzeje jeszcze krew.

Zimny poniedziałek
Gorącą stanie się niedzielą
To co nie pozmywane
Samo zmyje się
Nieśmiały dotąd głos
Odezwie się jak dzwon w kościele
A tego, czego mało
Nie będzie wcale mniej...

Choć mało rozumiem
A dzwony fałszywe
Coś mówi mi, że
Jeszcze wszystko będzie możliwe

Nim stanie się tak
Jak gdyby nigdy nic nie było
Nim stanie się tak
Jak gdyby nigdy nic.


muzyka i słowa: Wojciech Waglewski

[szpony_wrony]

Nikola w wieży przebywa,
Sklepiona izba ją skryła;
Tę zdobi sztuka przedziwna;
Rzeźb cuda i malowidła.
Na okna z marmuru płytach
Oparła kibić dziewczyna,
Nad czołem jej jasna grzywa,
A brew się w miękki łuk zgina;
Twarz jasna i urodziwa,
Nigdyś piękniejszej nie widział.
Spojrzała w dół na wiryndarz,
Widzi jak róża rozkwita,
Jak ptaków świergoce ciżba.

Z oryginalnej miniatury starofrancuskiej
przełożyła Anna-Ludwika Czerny

"i w słońcu pachnie już Józefem...

[bim.bam.bom]

Przemija szarość wielkopostna,
Budzi się ziemia letargiczna.
Połowa marca.
Idzie wiosna,
Nie tylko już astronomiczna.
Po gorzkich żalach wnet się ocknie
Świat długo chmur okryty kwefem.
Lśnią szyby czyste wielkanocnie
I w słońcu pachnie już Józefem:
Józefem, lilia i bocianem,
Który coroczną wróci drogą
I na swem kole odzyskanem
Stanie chorągwią laskonogą.

Leopold Staff

Nie było już śniegu

[obrobka_skrawaniem]

Nie było już śniegu

W mieście
nie było już zimy
tu w górach
śnieg wskazuje mi jeszcze
twe błękitne ślady
i tropię cię jak sarnę
i pędzisz i nie wiem
czy to chmury skłębione
czy włosy twoje

I przystajesz schwytana
jak łania
w jodłowe gałązki
pożądań

I piersi twe
przedwiośniem są ciężkie

Lecz ty wiesz
i ja wiem
że mogę cię dotknąć
tylko wierszem


Jerzy Harasymowicz

wiersz blogowiczki

[bim.bam.bom]

Koniec z beztrawiem! Koniec z bezliściem!

Niechby tę szarość już diabli wzięli!

Niech ziemia, deszczem zlana rzęsiście,

kiełkami w górę młodymi strzeli!


Dość już bezkwiecia i błotliwości,

łysych drzew koron, nagich gałęzi,

czas wezwać wiosnę do aktywności,

czas spuścić życie z mroźnej uwięzi…


Spójrz wokół! Ten dziś widok żałosny

jutro, pojutrze zieleń przykryje,

depresję przegna nam tchnienie wiosny

i znów poczuje każdy, że żyje!




12:40, annajedi

Światem zaczął rządzić Dzień Kobiet :-)

[palnick]

Dziś do szparek z siłą Tsunami
pędzi, leci Palnick z kwiatami.
To miłości oznaka,
przy tym nie byle jaka,
bo pisuję tu z super-babkami.

[nenufaria]

a fuj, co za paskudny seksizm, zeby nazywac kobiety szparkami.

powinno byc :
"Dzis do wod zycia z sila tsunami...
dalej moze byc.
Kobiety sa przeciez woda zycia, nieprawdaz Palnicku?:))

[palnick]

nenufaria napisała:

> a fuj, co za paskudny seksizm, zeby nazywac kobiety szparkami.
>
> powinno byc :
> "Dzis do wod zycia z sila tsunami...
> dalej moze byc.
> Kobiety sa przeciez woda zycia, nieprawdaz Palnicku?:))

-------
Aqua vitae? To mi się dziwnie łączy z okowitą :-)

[nenufaria]

i slusznie sie kojarzy. Okowita naprawde ratowala zycie ludziom z zatruciem
pokarmnwym i byla pierwszym anestetykiem. Jesli jednak nie podoba Ci sie
porownywanie kobiet pokowita, napiszmy:

Dzis do ambrozji zycia....itd:))

Martwy przebiśnieg

[palnick]

Na polanie gdzieś aż w Kołobrzegu,
dupa leśnik siadł na przebiśniegu.
Myślał, że to jest pień,
padł więc na niego cień.
Pośmiewiskiem jest wśród kolegów.

[bim.bam.bom]

No i co ,że ptacy wrócili?
No i co , że fruwają w parkach?
-tyle że w jakich drzewach czy hebziach
z przeproszeniem złożą swe jajka
Te zającki, królicki, kacuski
wszędzie- w lasach, po łąkach, po domach
Mam się cieszyć, że "budzi się życie"
- mam się cieszyć, że budzi się komar?

urywek z wiersza Andrzeja Poniedzielskiego

Wiosenna Pieśń Radości

[obrobka_skrawaniem]

WIOSENNA PIEŚŃ RADOŚCI

Idzie sobie wiosna,
słychać świergot ptaka,
ładna to piosenka
tylko głupia taka.

Już przyleciał bocian
i w kałuży dłubie,
mi to nie przeszkadza
dalej będzie głupiej.

A aaaaa już jest wiosna,
A aaaaa dłuższe dnie,
A aaaaa kwiaty rosną,
A aaaaa głupie, nie?

Słońce raźniej świeci,
dym się w polu snuje,
- zupełnie bez sensu,
ale się rymuje.

Budzi się przyroda,
już zielono wszędzie,
bać się nie ma czego -
znowu refren będzie:

A aaaaa już jest wiosna...

Rozmarzają rzeki,
płynie kra do morza
- zwrotka nienajgorsza,
tylko rymu nie ma.

Drzewa mają pączki,
w jajkach są pisklęta,
przyroda jak zwrotka
- niedorozwinięta!

A aaaaa już jest wiosna...

Wiosna jest po zimie
w myśl ludowych przysłów,
ja już nie mam zdrowia
do tych idiotyzmów.

Kończy się piosenka,
śniegu nie ma prawie.
Pisać głupie teksty
nawet ja potrafię!


Władysław Sikora

[bim.bam.bom]

Tak źle, tak głupio mi dzisiaj, jak nigdy jeszcze nie było -
wciąż jakieś "wczoraj" wspominam, które się nigdy nie wróci,
wciąż "jutra" czekam złotego, co mi się kiedyś wyśniło,
a wiem, że jutro nadejdzie i tak jak dziś mnie zasmuci...

Tak źle mi dzisiaj i smutno; - coraz smutniej już co dzień...
czegoż i kogoż ja szukam, łażąc z rękami w kieszeni? -
ludziom zaglądam do oczu? - ot - głupi miejski przechodzeń:
szukam przyjaznych uśmiechów w złych, obojętnych spojrzeniach.

Niechże już przyjdzie ta wiosna z jałmużną kwiatów pachnących,
niechże już coś się odmieni, niech już coś się ze mną stanie!
Serce mam pełne płomieni i skier żarkich i tlących,
i dręczę się, wciąż czekając na wielkie, wielkie kochanie.

Władysław Broniewski

Wiosna jest...

[nenufaria]

Wiosna jest...
gdy serce odmawia pokorności
zaczyna rozumieć mowę fiołków
fałszując wtrąca się w pszczele symfonie
i przepełnione arogancją wie
na pewno...
w czasie powszechnej wątpliwości.

Jaskółka

[palnick]

Napłynęła na mnie fala miłosna,
jak powódź, co lody znosi.
Ty nie jesteś już taka młoda, jak wiosna,
i kto ciebie o to prosił?

Może moje serce prosiło na klęczkach
w rozmaitych rozpaczach i klęskach,
całując z rozpaczą na spółkę
ciebie - jaskółkę?

A może te jaskółki w niebie,
podobne do ciebie,
latały, kwiliły i wylatały,
żebym był radosny i śmiały?


Władysław Broniewski