Mord na ksiedzu

[polska.europa.swiat]

Kiedy ostatnio czyta się prasę, można dojść do wniosku, że w Polsce jedynym
środowiskiem, w którym byli agenci, są księża katoliccy... Taki obraz jest
fałszywy..." - to słowa prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej pana Lecha
Kaczyńskiego z wywiadu dla "Gazety Polskiej" (17 stycznia 2007 r.). Jest to
stwierdzenie słuszne, dlatego przypomnijmy mord na ks. Stefanie Niedzielaku,
jednym z niezłomnych kapłanów, dokonany w roku 1989 przez "nieznanych
sprawców", którzy prawdopodobnie pobierają dziś wysokie emerytury i wśród
których Wojciech Olejniczak i Grzegorz Napieralski chcieliby
widzieć "porządnych ludzi" - "ludzi honoru".

Tylko siasc i plakac nad UBekami w sutannach

[gorby]

[polska.europa.swiat]

Gorby nadUBek zamordowal UBeka ksiedza

Ksiądz nie człowiek i nie może zostać zamordowany

[peer2]

z powodów dajmy na to majątkowych?

[peer2]

Istnieją jakieś poszlaki, że był to mord polityczny?
Czy tylko to, że ofiara jest księdzem?

[snajper55]

polska.europa.swiat napisał:

> Kiedy ostatnio czyta się prasę, można dojść do wniosku, że w Polsce jedynym
> środowiskiem, w którym byli agenci, są księża katoliccy... Taki obraz jest
> fałszywy...

001. arcybiskup Stanisław Wielgus - TW GREY
002. biskup Mieczysław Cisło - TW RZYMIANIN
003. biskup Jerzy Dąbrowski - TW IGNACY
004. biskup Wiesław Mering - TW LUCJAN
005. biskup Wiktor Skworc - TW DĄBROWSKI
006. prałat Ludwik Grochowina - TW LUDWIK
007. ksiądz profesor Stanisław Kowalczyk - TW WITOLD
008. ksiądz profesor Antoni Misiaszek - TW PROFESOR
009. ksiądz Janusz Bielański - TW WAGA
010. ksiądz Franciszek Cybula - TW FRANKO
011. ksiądz Michał Czajkowski - TW JANKOWSKI
012. ksiądz Mirosław Drozdek - TW EWA
013. ksiądz Józef Gorzelany - TW TURYSTA
014. ksiądz Tadeusz Hebel - TW BRONISŁAW
015. ksiądz Konrad Hejmo - TW HEJNAŁ
016. ksiądz Jerzy Michał Kuehnbaum - TW JULIAN
017. ksiądz Wiesław Lauer - TW SZEJK
018. ksiądz Mieczysław Łukaszczyk - TW TURYSTA
019. ksiądz Mieczysław Maliński - TW DELTA
020. ksiądz Władysław Matys - TW WOJTEK
021. ksiądz Witold Strykowski - TW ŚLĄSKI
022. ojciec Józef Efrem Osiadły - TW SZCZEPAN

S.

w PRL nie bylo procesow o pedofilie ksiezy

[gorby]

sutannowy pedofil byl latwym kaskiem dla SB.

[polska.europa.swiat]

podaj liste dziennikarzy i politykow , brdzie z 20 razy dluzsza :-)))

[bubba49]

ale ty piszesz o klerze,mocherku.

To tylko pare procent

[sanitarny]

Polskie duchowieństwo nie cieszyło się w czasach związanych z Konstytucją
majową, dobrą opinią..
Tadeusz Korzon, którego trudno byłoby posądzić o antyklerykalne tendencje w
swojej pracy “Wewnętrzne dzieje Polski za Stanisława Augusta (1764-1794)”,
napisał:
“Co do wartości moralnej episkopatu polskiego, ta podlegała ciężkim zarzutom,.
Jezierski, kasztelan łukowski, w oczach Kitowicza »niepośledni prześladowca
duchowieństwa«, mówił w sejmie czteroletnim: »Kto był przyczyną zwinięcia
chorągwi w roku 1717? (to jest rozbrojenia Polski). Oto bogaty biskup
Krakowski. Kto skleił konfederacyę Radomską? Prymas Podoski. Kto w dalszym
czasie był pomocą, radą i zezwoleniem do rozebrania kraju? Kazimierz
Młodziejowski, prymas Ostrowski.« Przyznać należy, iż poczet prymasów z epoki
Stanisława Augusta nie budzi czci, ani nawet sympatyi...”

Oto prymas Władysław Łubieński (1758-1767). Nastąpił na prymasostwo po Adamie
Komorowskim, który zapił się na śmierć. Łubieński bez skrupułów pobierał pensję
od rosyjskiego ambasadora, Repnina, sprzedając przyszłemu zaborcy za gotówkę
interesy Polski. Jego “mózgiem” był Młodziejowski, pełniący przy nim funkcję
kanclerza. Nie bezpodstawnie podejrzewano go, że pomógł Łubieńskiemu przenieść
się w zaświaty.

Biskup poznański, Andrzej Stanisław Kostka Młodziejowski (1710-1780). Kanclerz
wielki koronny. Według źródeł kościelnych, był to (a jakże może być
inaczej!), “mąż czysty i niepokalany w charakterze swoim”. Może i tak było jak
chce tego Kościół, ale jest faktem, że po koronacji Stanisława Augusta w roku
1764, ambasada rosyjska wypłaciła Młodziejewskiemu “niewypłaconych należności
80 000 rubli”. Nie gardził świątobliwy biskup również pruskimi talarami. Kochał
i lubił kobiety... Może i nie otruł prymasa Łubieńskiego, ale za to wspólnie z
Adamem Płoninskim rozkradał pojezuickie dobra, o czym mówiono nawet na
Watykanie. Poza innymi jeszcze zarzutami pod adresem Młodziejowskiego, był
to “mąż czysty i niepokalany w charakterze swoim”.
Prymas Gabriel Jan Podoski (1767-1777). Najbardziej znienawidzona za życia
świątobliwa kreatura. Gardzili nim wszyscy i wszędzie. O tym łotrze w fioletach
pisał Saldern: “Nie masz dlań ani prawa, ani wiary, ani kredytu; lud go nie
szanuje, gardzą nim możni, nienawidzą słabi. Żadnej tajemnicy nie można mu
powierzyć”.
Z kolei ambasador Repnin, pisał o nim do carycy, Katarzyny II (1729-
1796): “Wcale nie fanatyk i więcej myśli o skarbach świata, niż o koronie
męczeńskiej, człowiek zręczny i rozumny.”
Mszcząc się na królu Stanisławie za to, że nie mianował go kanclerzem lub
podkanclerzym, Podoski przystąpił do konfederacji radomskiej. Caryca doceniając
jego zasługi dla Rosji, pozyskała dla niego urząd prymasa, mimo sprzeciwu króla
Stanisława Augusta i papieskiego nuncjusza...
- “Jeśli nie mogę mieć króla z domu saskiego, to przez wdzięczność będę zawsze
posłuszny Jej Imperatorowej Imci” - deklarował Podoski.
Caryca Katarzyna II ujawniła swojemu byłemu kochankowi, królowi Stanisławowi
intrygi Podoskiego, kompromitujące nie tylko osobę samego króla.

Prymas Antoni Kaziemierz Ostrowski (1777-1784). Także na liście płac ambasadora
rosyjskiego. Jeszcze zanim został prymasem, będąc biskupem kujawskim, pobierał
judaszowskie pieniądze. Podpisał lekką ręką pierwszy rozbiór Polski (1772r.),
jako przewodniczący sejmu konfederacyjnego, skleconego przez Ponińskiego.
Prymas Michał Jerzy Poniatowski (1784-1794). Zżarty syfilisem, którego nabawił
się z powodu nadmiernego zamiłowania do kobiet wszelkiego autoramentu. Brat
króla. Kiedy sejm swoimi decyzjami uzdrawiał i ratował Rzplitą, prymas
demonstracyjnie wyjechał z kraju “dla poratowania zdrowia”, chociaż jako
przewodniczący senatu, miał obowiązek uczestniczyć w jego pracach. Obraził się,
gdyż uchwalono na sejmie w roku 1789, że dochody z krakowskiego biskupstwa będą
przeznaczone na wojsko. Nie mógł się też pogodzić z wrogim nastawieniem sejmu
do Rosji. Kiedy Prusacy oblegali Warszawę, prymas Poniatowski wysłał przez
swojego zaufanego posłańca, list, w którym wskazywał najeźdźcom najdogodniejsze
miejsce do ataku na stolicę w celu jej zajęcia. List jednak przechwycono, a
wzburzony tłum Warszawy zaczął pod prymasowskim pałacem stawiać szubienicę, aby
powiesić prymasa-zdrajcę. Król August powiadomiony o zajściu, zdołał tylko
przesłać bratu list z trucizną... Przy jej pomocy zdrajca zakończył bardzo
burzliwe życie.
Trucizna musiała być niezwykle silna i o gwałtownym działaniu, bowiem “prymas
nie długo życie zakończył, mając twarz wzdętą i szkaradnie zeszpeconą.”
Kiedy tłum wdarł się do komnat prymasowskiego pałacu, jego zwłoki spoczywały
już na katafalku... A “ponieważ zaś twarz jego dla szkaradnego zeszpecenia
zakryta była zieloną kitajką, przeto wolno było każdemu wniść na gardusy
katafalku, podnieść kitajkę i przypatrzyć mu się do woli.”
Po jego śmierci w Warszawie krążył dwuwiersz:
Książę Prymas zwąchał minę.
Wolał proszek niźli linę.
I jeszcze inny wierszyk, “Nagrobek dla Prymasa 1794” powtarzała warszawska
ulica:
Najpierwsze w Polszcze posiadał honory,
zdzierał kościoły, przedawał klasztory.
Rozpustnik, marnotrawnik, zdrajca swej Ojczyzny,
By uszedł szubienicy, zginął od trucizny.
Kolejny prymas, Wojciech Skarszewski (1794r.) I on przysięgał na Konstytucję 3
Maja. Skazany za zdradę prawomocnym wyrokiem Sądu Kryminalnego na szubienicę,
uniknął wykonania wyroku dzięki wstawiennictwu papieskiego nuncjusza, oraz
dwóch swoich wiernych kochanek. Tadeusz Kościuszko zamienił Skarszewskiemu karę
śmierci na więzienie, w którym świątobliwy zdrajca doczekał się wkroczenia
wojsk rosyjskich do Warszawy. Co prawda został on pozbawiony święceń, ale tuż
po wyjściu z więzienia przystroił się w biskupie szaty, i w nich paradował.
Jego kościelna posiadłość, Chełm, znalazła się pod zaborem austriackim,
jednakże ci nie czynili jemu żadnych przeszkód, przeto i spokojnie pasterzował
swoim owieczkom, jako biskup. Gdy w roku 1805 papież Pius VII (1800-1823)
ustanowił nowe biskupstwo lubelskie, jego pierwszym biskupem został właśnie
Skarszewski. Cesarz Aleksander (1777-1825) w roku 1824 mianuje go prymasem
Kongresowego Królestwa Polskiego. Dla narodu był to policzek i upokorzenie,
gdyż na czele Kościoła postawiono zdrajcę, skazanego niegdyś prawomocnym
wyrokiem na karę śmierci.

Warto tu wspomnieć jeszcze biskupa Michała Romana Sierakowskiego, przemyskiego
sufragana, który zapisał się w historii niepohamowaną namiętnością do kart. Był
znany z tego, że odprawiał specjalne msze dla warszawskich szulerów karcianych,
z którymi tuż po nabożeństwie przegrywał pieniądze uzyskane “z tacy”.

Biskup Sierakowski uzyskał 15 grudnia 1792 nominację na posła do Rzymu. Poza
instrukcjami wręczono mu sporą sumę pieniędzy, niezbędnych przy sprawowaniu
poselstwa. Z wyjazdu jednak nic nie wyszło, bowiem Sierakowski przerżnął w
karty całą “delegację”. Na domiar złego pozbawił siebie pastorału, który musiał
oddać Żydom w zastaw, będąc w naglącej potrzebie posiadania gotówki na spłatę
karcianych długów. Ów nieszczęsny pastorał wykupiła z zastawu trzecia “żona”
Szczęsnego Potockiego, niejaka Zofia Wittowa, którą był kupił Potocki od jej
prawowitego męża. Wittowa przesłała biskupowi Sierakowskiemu pastorał w
futerale z... kart.

Tylko z litości pominąłem u wyżej przedstawionych świątobliwych duszpasterzy
opis ich miłosnych przygód oraz innych, negatywnych dokonań, aby do końca nie
obnażać ich z aureoli świętości.

PRZECIWKO NARODOWI.

Jeżeli Kościół katolicki w Polsce miał jakiekolwiek związki z Narodem, to były
one stymulowane obawą utracenia własnych wpływów, majątków, znaczenia
oraz “dojnych owiec