absztyfikant
25.07.07, 18:26
Już w 47 r. na posiedzeniu partii komunist. w Szklarskiej porębie ZSRR
narzucił szereg rozwiązań gosp., społ. Oraz koordynujących działalność
propagandowo-medialną państwom bloku socjal.
Funkcję i rolę prasy określały praktyka Wszechzwiązkowej Komunistycznej
Partii (bolszewików), cytowane wypowiedzi Lenina i Stalina. Pras miała
nawiązać nić duchową między partią a klasą robotniczą. Rola „pasa
transmisyjnego”, „rusztowania”, organizatora przekazującego opinie z góry na
dół., propagandzisty, instrumentu budowani nowego ustroju. Prasa walczyła z
przeciwnikami systemu, demaskowała wroga klasowego, knowania zachodnich
imperialistów, dawała gotowe wzorce osobowe.
Dziennikarz „żołnierzem frontu ideologicznego”, odpowiedzialny przed właściwą
instancją partyjną, pomijano istnienie opinii publicznej.
INSPIRACJA I KONTROLA
Prasę poddano różnym formom inspiracji i kontroli. W 1947 r. KC PPR utw.
Komisję Prasową, nieformalna strukturę, decydującą o pozwoleniach na
działalność wydawniczą, obsadzającą stanowiska w redakcji, przydzielającą
papier i dysponującą infrastrukturą wydawniczą. Wychodzi z cienia Jakub
Berman, staje naprzeciw Borejszy, kieruje polityką wydawniczą. 0d 52r. w
miastach wojewódzkich działały tzw. kolegia prasowo-radiowe, kontrolujące
redakcje, instyt. wydawn., cenzurę i kolportaż.
Komuniści inspirowali prasę stronnictw sojuszniczych (SL, SD) oraz
wydawnictwa PAX-u, zmuszali do uległości drobiazgową kontrolą.
KADRY
Polityka kadrowa PZPR
- akcje szkoleniowo-wychowawcze dla dziennikarzy, studiowano poglądy Lenina i
Stalina
- obsadzanie stanowisk właściwymi, dyspozycyjnymi wobec partii ludźmi
(wybierani z pośród aktywistów partyjnych, członków SB)
- dyskryminowano tych posądzonych o „prawicowo-nacjonal.” odchyleniem
związanych w czasie okupacji z AK i ze środowisk inteligenckich,
drobnomieszczańskich
- tworzono sieć korespondentów robotniczo-chłopskich, wyznaczani przez
dyrektorów fabryk, sekretarzy organizacji partyjnych, w rzeczywistości nie
pisywali w ogóle lub sporadycznie (wrogość środowiska)
- otwarcie zawodu dla młodych – na UW wydział dziennik., na UJ sekcja
dziennik. na wydziale humanist.
- najpierw zrzeszani w związku Zawodowym Dziennikarzy, od 51 r.
Stowarzyszeni .Dzien. Pol.
STRATEGIA PROPAGANDOWA I POLITYKA WYDAWNICZA
- permanentna i wszechobecna propaganda - prasa, radio TV, gazetki ścienne,
akcje plakatowe, apele, transparenty na budynkach
- walka z analfabetyzmem miała przede wszystkim umasowić czytelnictwo –
gazety musiał być dostępne – wzrost nakładów, prenumerata zbiorowa,
ograniczano administracyjne gazety niepartyjne
- rozwój „prasy fabrycznej” – powstało ponad 100 tytułów prasy zakładowej
- monopolizacja i centralizacja kolportażu (wyłączność miało
przedsiębiorstwo „Ruch”)
KAMPANIJNOŚĆ
- akcje inspirowane przez Kominform (Biuro Informacyjne), tworzenie więzi
emocjonalnych, upowszechnianie postaw egalitarnych i altruistycznych, np.
kampania antywojenna (imperialiści prowadzą awanturniczą polit, chcą wojny),
inne akcje: propagujące idee kolektywizacji wsi, marginalizowanie roli
kościoła katolickiego (próbowano udowodnić zaangażowanie kleru w działalność
podziemnej opozycji), pochwalające współzawodnictwo („ruch stachanowski”)
- ton kampaniom nadawały centralne pisma, zwłaszcza „Trybuna Ludu”
JĘZYK PRASY
- operowano półprawdami, emocjonalnym językiem, pełno epitetów, terminologia
militarna
- opisywano świat w tonacji czarno-białej, z podziałem na My-Oni
- stereotypy, schematyzacja, uniformizacja gatunków
- socrealizm wyznacznikiem systemu ocen, odgórne dyrektywy co i jak pisać
- informacyjny monopol PAP doprowadził do uniformizacji treści prasy
- odcięcie społ. od „wrogich” źródeł informacji – zakłócano audycje BBC, Głos
Ameryki potem Wolną Europę
- stałe powoływanie się na ideologów komunist., podkreślanie „ludowości”
decyzji partyjnych (są wyrazem społ. woli)
==============================================================================
To nieco niechlujne opracowanie sporzadzila moja znajoma - pozwolila
opublikowac je na forum. Prosila, by wybaczyc jej literowki etc.
