bliskosć z rodzicami

[meresanch]

jaki macie kontakt z rodzicami, badzo blisiki sredni daleki, za bliski
ja mam raczej daleki kontakt z moimi utrzymwany z raci tego ze są moimi
rodzicami a nie uczucia i niestety ten dystans sie coraz bardziej zwieksza

[gosiullat]

u mnie jest podobnie. Mimo że maja mnie jedną niestety nie potrafili zbudować
między nami więzi opartej na czyms więcej niż byciu rodzicem.
Z ich strony to jest kurczowe trzymanie się mnie, niedopuszczanie myśli że
jestem juz dorosła (28 lat) i chcę żyć po swojemu.

[meresanch]

czasem własnie czuje ze oni samo ta blskosc zabijaja - zwlaszcza ojciec ....
pamietam jeszcze jak z nimi mieszkalam ze czasem robiac to samo musialam sie
jak dziecko zachowyac a czasem jak dorosła i zawsze było źle

[tesska]

Witam, ciekawa jestem czy pisyecie to z racji bycia jedynakami, bo, wydaje mi
sie ze tak. Moj maz jest jedynakiem i bardzo mocno jest zwiazanz z matka, z
ojcem mniej, ale problemem, jest, to, ze o wszystkim ma potrzebe ich
infrmowania. Zwlaszcza o problemach....nie potrafi sie postawic, powiedziec, to
nie wasza sprawa, to moje zycie.... Jak z tym sobie poradzic? Ja mam brata, i
to mlodszego, wiec od zawsze bylam uczona radzenia sobie samej, bez pomocy...
Nie chcce, bay zerwal kontakty z rodzicami,ale zeby poczul sie panem swojego
losu i czul sie bardzej niezaleznie... Jak dotrzec do takiego jedynaka?

Pozdrawiam

[monie_pl]

Nie rob mu wymowek z tego powodu. Sama jestem jedynaczka, ktora ejst bardzo
samodzielna. W moim przypadku rodzice zyja moim zyciem, niestety. Wyobraz
sobie, ze majac ponad 30 lat mam juz troche odrebniejsze zycie od nich, ale w
dalszym ciagu oni nim zyja i po prostu chca, prosza, a czasem graniczy to z
blaganiem pozwolenia im na pomaganie mi.
Pamietam taka historyjke przyniesiona przez moja mame z pracy. Kolezanka
skarzyla sie, ze jej dziecko ciagle oczekuje od niej pomocy (ma 2 lub 3 dzieci)
a to w zakupie ksiazek, a to w zaltwieniu czegos innego i to dotyczy wszystkich
dzieci. Moja mama powiedziala jej, ze chcialab y abym ja prosila ja o pomoc bo
wlasciwie zawsze sama sobie radzilam: negocjowalam i kupowalam (za pieniadze
rodzicow oczywiscie) uzywane ksiazki w szkole, zaltwialam wypelnianie kart na
kolonie, zarabialam zbieraniem butelek i sprzedawnaiem czerstwego chleba by
miec wieksze kieszonkowe, znalazlam sama mieszkanie i przeporwadzilam jego
zakup (tutaj moi rodzice musieli mi pomoc bo chodzilo o zyrowanie), teraz sama
organizuje sobie wesele i pozwalamy im zaplacic tylko za drobna czesc (ale juz
staram sie by pomogli mi w wyborze wszystkich akcesoriow, bo musze to zrobic
sama, bo moj narzeczony ejst daleko).
Tak wiec ona, jak sie tez przez lata zorientowalam, wielu innych rodzicow
jedynakow chce pomgac i uczestniczyc w zyciu dziecka. Czesto trudno esjt mi
wyznaczyc granice do ktorej moga sie posunac, bo nie chce sprawic im przykrosci
a tez odpepczenie mam wraznie trwa dluzej i czesto nigdy nie nastepuje.
Rozumiem twojego meza i na rpawde nie rob mu wymowek, bo stawiasz go w sytuacji
bycia pomiedzy mlotem i kowadlem.

Monie

[tesska]

dzieki za odpowiedz,
jest dokladnie jak piszesz, z jednym wyjatkiem. czasem slysze od Tesciowej ile
to juz razy musiala swoejmu synowi pomagac (mojemu mezowi)i odnosze wrazenie,
ze wolalaby, aby juz nie zwracal sie z prosbami do rodzicow. Ale z drugiej
strony, jak raz podziekowalismy, za pomoc, ze to sami zalatwimi, to wypomina
nam, ze jak nie to nie, Tesciowa mowi, ze sie tylko pyta czy pomoc ... i tak w
kolko...
Staram sie rzozmiec, ale to trzeba chyba duzo cierpliowsci i czasu.
pozdrawiam

[meresanch]

ale takjest czesto z rodzicami chca pomagac czesem decydwac ale za to tą pomac
zapłaca wypminaniem tego do konca zycia

[anula36]

Mam z rodzicami tak jak ty. Bardzo marny kontakt, tak naprawde nic o mnie nei
wiedza i nie chca wiedziec, juz sie przywyczailam,ze jak przychodze to pogadamy
o pogodzie, rodzinie, znajomych. Oni nie mowia o sobie ani ja o sobie.
Tak sobie zyjemy..osobno. Czasem mi troche zal, boje sie,z en eumiem tego
przelamac i moje dziecko bedzie przezywac to samo osamotnienie.

[out_to_lunch]

A ja z rodzicami miałam zawsze dobre układy. Oczywiście zdarzały się spięcia
(nadal sie zdarzają:), zwłaszcza na linii ja - Mama, ale to zupełnie normalne.
Rodzice nigdy nadmiernie nie ingerowali w moje tzw. prywatne życie. Nie
wypytywali, nie wymagali składania raportów, nie grzebali w szufladach. I może
właśnie dlatego potrafię zupełnie szczerze z nimi rozmawiać - nie czuję
przymusu. Opowiadam o tym, co dzieje się na uczelni - a dzieją sie historie
czasami nieprawdopodbne, opowiadam o znajomych - przyznam, czasami wersje
ocenzurowane, opowiadam o knajpach i o szczeniackim piciu nienajdroższego wina
w parku. I nie boję się lania, aresztu domowego czy zmowy milczenia, ponieważ
rodzice nigdy takich metod nie stosowali.
Jestem jedynaczką, jestem rozpieszczona jak cholera, ale nie czuję sie kaleką -
tzn. udało sie moim rodzicom dziecko samodzielne, względnie poprawnie radzące
sobie w sytuacjach społecznych (nie wszystkich, to prawda, ale też nie wszystko
da sie przewidzieć i opracować system reagowania).
I rzecz najważniejsza - zawsze czułam się kochana przez rodziców i nie jest to
miłość warunkowana moimi osiągnięciami np. na polu naukowym. Oczywiście być
może dlatego nie zostanę prezesem międzynarodowej superkorporacji, ale też jest
szansa, że będe sie z rodzicami widywała (jak już dadzą mi do zrozumienia, że
czas się wyprowadzić i NAPRAWDĘ usamodzielnić:) częściej niż raz w roku z
okazji Gwiazdki.

:)