Wyjazd za granice na stale.Co robic?

[la_belle_au_bois_dormant]

Czesc!
Jestem jedynaczka.
Od pewnego czasu borykam sie z pewnym problemem.
Zyje w zwiazku emocjonalnym z Francuzem. W tej chwili sytuacja jest taka, iz
moj Francuz mieszka we Francji, a ja jestem w Polsce.
Kocham tego mezczyzne i chcialabym za niego wyjsc za maz. Martwi mnie jednak,
ze decydujac sie na zycie z nim we Francji (jego przeprowadzka do Polski ze
wzgledow zawodowych nie wchodzi w gre)bede musiala zostawic moich rodzicow.
Moi rodzice maja juz ok 65 lat. Boje sie, ze pewnego dnia zaczna chorowac i
bede mnie potrzebowac, a ja bede 2000 km od nich. Jak wtedy bede sie nimi
opiekowac?
Oddanie rodzicow do domu starcow nie wchodzi w gre. I ja i oni postrzegamy to
jako horror.
Boje sie poczucia winy jakie moge miec, gdy moi rodzice beda mnie
potrzebowac "tutaj", a ja bede "tam".
Nikomu nie zycze takiej sytuacji. Zaluje, ze jestem jedynaczka.
Prosze o wasze opinie na ten temat.
Pozdrawiam.

[monhann2]

La belle au bois dormant nie martw sie nie jestes sama w takiej sytuacji. Co
gorsza, ja bylam jedynaczka a moja mama nie miala meza (byli z ojcem po
rozwodzie) gdy ja zdecydowalam sie "czmychnac" za granice. Owszem, mialam
wyrzuty sumienia ale czasy byly ciezkie (wyjechalam jeszcze za komunizmu) i nie
moglam z tego zamiary zrezygnowac jedynie ze wzgledu na mame. Moze to egoizm,
chcialam jednak mojemu przyszlemu potomstwu zapewnic lepszy byt. Wtedy nie bylo
to w Polsce mozliwe. Moja mama w tej chwili ma mozliwosc mieszkac ze mna za
granica, mimo to nie jest zdecydowana w 100% czy chce tego. Moze jak bedzie
starsza (ma w tej chwili 66 lat i trzyma sie dobrze)bedzie jej latwiej podjac
decyzje. Ciesz sie, ze Twoi rodzice maja siebie nawzajem. Nie rezygnuj z
milosci i idealow. Twoi rodzice tez to z czasem zrozumieja, zreszta co to jest
2000 km? Takie jest moje zdanie....Pozdrawiam

[out_to_lunch]

Popieram :):):)

[saluti]

Jestem obecnie w takiej sytuacji i czuje potworna bezsilniosc bo moja mama jest
sama w Polsce, chora. I jednoczesnie jak patrze na moje dzieci (mieszkam we
Francji)wiem ze im bedzie lepiej niz mnie lub ich rowiesnikom. I tu zle i tam
nie dobrze. To sa wybory w zyciu ktore trzeba podejmowac i nikt nie moze ci
pomoc.

[out_to_lunch]

saluti napisała:

> Jestem obecnie w takiej sytuacji i czuje potworna bezsilniosc bo moja mama
> jest sama w Polsce, chora.
##
A co z tym przyrodnim rodzeństwem, na które tak mozna liczyć?

Dziekuje wszystkim za odpowiedz

[la_belle_au_bois_dormant]

[saluti]

Bardzo cenie typowo polska zlosliwosc out-to-lunch dotyczaca mojego
przyrodniego rodzenstwa. Niestety oni nie znaja polskiego i mieszkaja o 1500 km
od miejscowosci mojej mamy. Glupota ludzka nie ma granic.

[out_to_lunch]

saluti napisała:

> Bardzo cenie typowo polska zlosliwosc out-to-lunch dotyczaca mojego
> przyrodniego rodzenstwa.
##
A ja bardzo cenię komentarze dotyczące "typowo polskiej złośliwości". Tym
bardziej, że w moim poście, byc może odrobinę złośliwym, nie dostrzegam
tej 'polskiej typowości' (i przyznam - nie wiem, na czym w ogóle ta polska
złośliwośc polega).

> Niestety oni nie znaja polskiego i mieszkaja o 1500 km
> od miejscowosci mojej mamy.
##
Widzi pani, pani Saluti

[saluti]

Nie ma sensu komentowac wszystkich uwag. Szkoda tylko ze nie widzi pani na czym
polega polska zlosliwosc. Odpowiadam normalnie na pytanie kogos co potrzebuje
pomocy a ktos zwaca sie do mnie do tego zlosliwie. Nie prosilam o pani zdanie
dodam ze nie wiele mnie obchodzi. I jak moje przyrodnie rodzenstwo, od strony
ojca moze sie zajmowac chora osoba jesli nie znaja jezyka i mieszkaja daleko.
na tym polega pani glupota.

[out_to_lunch]

saluti napisała:

> Nie ma sensu komentowac wszystkich uwag. Szkoda tylko ze nie widzi pani na
czym
>
> polega polska zlosliwosc. Odpowiadam normalnie na pytanie kogos co potrzebuje
> pomocy a ktos zwaca sie do mnie do tego zlosliwie. Nie prosilam o pani zdanie
> dodam ze nie wiele mnie obchodzi. I jak moje przyrodnie rodzenstwo, od strony
> ojca moze sie zajmowac chora osoba jesli nie znaja jezyka i mieszkaja daleko.
> na tym polega pani glupota.
##
Droba pani Saluti, pragne zauważyć, że to sie raczej nazywa nieznajomość faktów
(co, wbrew pozorom, głupotą jeszcze nie jest).

Zabierając głos w jakiejkolwiek dyskusji (czy "dyskusji") na forum, trzeba się
liczyć z tym, że ktoś w jakiś sposób zareaguje, np. złośliwie skomentuje, wcale
o to nieproszony.

Wciąż 'typowo polskiej' złośliwości nie dostrzegam.



--
deliver me from being perfect and complete

Prosze sie nie klocic

[la_belle_au_bois_dormant]

Jako Gospodyni tego watku prosze o zaprzestanie sprzeczek.
Jesli macie sie zamiar dalej klocic to prosze zmienic watek. ten jest
poswiecony problemowi "Jadynactwo a emigracja".
W moim mniemaniu nie ma sie o co klocic.
Dajcie sobie buzi na zgode, kochani moi!...

[out_to_lunch]

:)

Ależ to tylko niewinna wymiana zdań :)

Jestem w podobnej sytuacji...

[monie_pl]

...ale juz uczynilam ten krok. Moi rodzice sa mlodsi od twoich, a ja jestem
dalej od nich niz 2000km, bo za wielka woda. Dlugo trwalo zanim sie
zdecydowalam opuscic kraj dla mojego meza...i nie jest tez latwo rozpoczac nowe
zycie na emigracji, choc z zjednoczonej europie moze byc ci znacznie latwiej
niz mnie w Stanach.

...ale wracajac do glownego tematu watku, to rozumiem towje uczucia, bo tez
myslalam i myslalam, az w koncu ktoras z przyjaciolek powiedziala bardzo madra
rzecz:
1. czy twoje uczucia podzialaja rodzice? tzn. czy przedkladaja wlasne szczescie
an starosc nad twoje ulozenie sobie zycia i doczekanie sie wnukow?
2. czy ty nie wyolbrzymiasz siebie w tej roli opiekuna?
3. nie jest nigdzie powiedziane, ze cale zycie bedziecie mieszkac tam a oni tu
w Polsce
4. musisz zyc swoim zyciem i oni musza to zaakceptowac

Po pewnym czasie zauwazylam, ze moi rodzice choc mowili, ze beda za mna tesknic
to polubili mojego meza choc widzieli go tylko raz lub dwa, bo odkad pojawil
sie z moim zyciu to mnie bylo jakos tak lepiej i to jest dla nich
najwazniejsze, a teraz gdy juz sie pobralismy i ja wyjechalam na stale to lubia
swojego ziecia i ciagle o niego pytaja

Nie ty pierwsza i nie ostatnia.... ale musisz swoje przezyc, wiec
pozdrawiam i zycze szczescia

monia

[jes3]

Jechać !!! Swego czasu miałem podobny wybór i ... nie pojechałem. Los sprawił,
że i tak "wylądowałem" w innym mieście w Polsce /300 km/! I oni, teraz pod 80 -
tkę, i tak są sami. A ponieważ jest to w kraju, to i tak jadę do nich pół
dnia /a często nie mam na bilet/...